အခန်း ၄၉၈

အခန်း (၄၉၈) ၀င်္ကပါအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းခြင်း (အပိုင်း ၃)

သခင်လေးစစ်ထူ နှင့်တုန်းချန်း ၊ ရှီးပိုင် ၊ နန်ချွဲ နှင့် ပေ့ရွှမ် အမည်ရှိ မိန်းမပျို (၄) ဦး တို့သည် ဆုမို ၏ စကားကို ကြားသောအခါ တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ လိုဏ်ဂူ အပြင်ဘက်တွင် ဆုမို ၏ ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးချက် နှင့် လက်သီးချက် တို့ကြောင့် ထိုကျွမ်းကျင်သူကြီး အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားသည်ကို သူမတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။

သူမတို့မှာ ထိုသူ၏ လိုက်လံတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အသက်လုကာ ထွက်ပြေးခဲ့ရသော်လည်း လွတ်လမ်းမရှိသလောက် ဖြစ်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍သာ ထိုသူသည် ၎င်းတို့အား ကြောင်က ကြွက်ကို ကစားသကဲ့သို့ မကစားဘဲ ချက်ချင်းသတ်ရန် ကြံရွယ်ခဲ့ပါက ဆုမို နှင့် တွေ့ခွင့်တောင် ရကြမည် မဟုတ်ချေ။ ယခုကဲ့သို့သော အားကိုးထိုက်သည့် အင်အားကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ရှိနေချိန်တွင် မိမိတို့ဘာသာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်သကဲ့သို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဆုမို သည် သူမတို့၏ စကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော ဝမ်ချန်ရှင်း ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဝမ်ကော... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

ဝမ်ချန်ရှင်း က ခပ်နွမ်းနွမ်း ပြုံးလိုက်ရင်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“အဆင်ပြေပါတယ်... ခေါင်းဆောင်ဆု နောက်ကို လိုက်ပြီး ၀င်္ကပါကို ဖြိုခွင်းမယ်... မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းပြီး သုတ်သင်ပစ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတာပါ”

“ကောင်းပါပြီ”

ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လှမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သခင်လေးစစ်ထူ က ပျာပျာသလဲ တားမြစ်လိုက်သည်။

“နေဦး... နေဦးလေ”

ဆုမို နှင့် ဝမ်ချန်ရှင်း တို့သည် သခင်လေးစစ်ထူ ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သခင်လေးစစ်ထူ သည် သူမ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ကြွေပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဆေးလုံးအချို့ကို လက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။

“ဒါက တစ်ယောက်ကို တစ်လုံးစီပါ... အဆိပ်အားလုံးကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်”

ဆေးလုံးများကို ဝေငှပြီးနောက် သခင်လေးစစ်ထူ က ဆက်ပြောလိုက်၏။

“အဲဒီ... အဲဒီ လှည့်စားတတ်တဲ့ ‘တစ်ညတာ ရှောင်လောင်လေညှင်း’ လို အရာမျိုးနဲ့ တွေ့ရင်တော့ အာနိသင်က နည်းနည်း လျော့သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ အားလုံးက သိုင်းပညာ အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေဆိုတော့ ဒီဆေးလုံးကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ထားနိုင်ရင် အဲဒီလို လှည့်ကွက်မျိုးနဲ့ တွေ့ရင်တောင် အသက်အောင့်ပြီး ခဏလောက် နောက်ဆုတ်လိုက်ရုံနဲ့ ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး”

ဆုမို က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်းမှာ ဒီလို ဆေးမျိုး ရှိနေတာကို ဘာလို့ ခုနက... အဟွတ်... အဟွတ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သခင်လေးစစ်ထူ ၏ မျက်နှာလေးမှာ ရုတ်ချည်း နီမြန်းသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားလေတော့သည်။

'ဒုက္ခပါပဲ... ငါကလည်း မဆင်မခြင် သွားမေးမိပြန်ပြီ။ သူ့ခမျာလည်း အရှက်သည်းနေရတဲ့ ကြားထဲမှာ။'

“ကျွန်မ... ကျွန်မ ပေါ့ဆသွားလို့ပါ... ဟုတ်တယ်မလား။ သူတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေက ထည့်တွက်စရာ မလိုလောက်ဘူးလို့ ထင်မိသွားတာ။ ဆေး ကြိုမသောက်ထားရင်တောင် လက်ချောင်းလေး တစ်ချက် တောက်လိုက်ရုံနဲ့ ဖြိုခွင်းနိုင်မယ် ထင်ခဲ့တာလေ။ အခုတော့ သင်ခန်းစာ ရသွားပြီဆိုတော့ နောက်တစ်ခါ ဘယ်လိုလုပ် ပေါ့ဆရဲတော့မှာလဲ”

ဆုမို က ပြုံးလိုက်မိ၏။ တကယ်တော့ သူက ‘စာအုပ်ထဲက အသိထက် လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံက ပိုပြီး လေးနက်တယ်’ ဟု ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း သခင်လေးစစ်ထူ အနေရခက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် စကားကို ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း... ၀င်္ကပါထဲကို ဝင်ကြစို့”

လူတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြပြီးနောက် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ၀င်္ကပါအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ခုန်ဝင်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားထဲသို့ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော တေးသံသာများ တိုးဝင်လာတော့၏။ ထိုအသံများသည် တောအုပ်အတွင်းရှိ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

အစပိုင်းတွင် ထိုတေးသံမှာ ခပ်သဲ့သဲ့သာ ရှိသဖြင့် မသဲကွဲလှချေ။ ၎င်းမှာ ပါးလွှာလှသော မြူခိုးများနောက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော အလှပဂေးလေး တစ်ဦး၏ ဖိတ်ခေါ်သံအလား ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ထိုအသံမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး လွင့်ပျံ့လာတော့သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မြင့်တက်သွားလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိုးညင်းသွားလိုက်နှင့် တကယ့်ကို ထူးဆန်းလှ၏။

ငြိမ်သက်နေသော အချိန်တွင်မူ နားထဲ၌ အစဉ်အမြဲ ကပ်ပါနေသကဲ့သို့ တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေပြီး၊ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အချိန်တွင်မူ ရိုက်ခတ်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ဟိန်းထွက်လာတော့၏။

ဆုမို ၏ မျက်ခုံးများမှာ သိသိသာသာ ပင့်တက်သွားရသည်။

'ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် က လူတွေကတော့ တကယ့်ကို အကွက်ဆန်းတွေ သုံးတာပဲ။ ဒီ နတ်ဆိုးသံစဉ် က လူရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ရစ်ပတ်ပြီး ၀င်္ကပါရဲ့ ဗဟိုချက်ဆီကို တိုက်ခိုက်နေတာပဲ။ စိတ်မခိုင်တဲ့သူဆိုရင်တော့ ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ မိန်းမောသွားမှာ သေချာတယ်။'

သူသည် စကားပြောရင်း အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဝမ်ချန်ရှင်း ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းနေပြီး မျက်မှောင်ကို ကြုတ်လျက် အတွင်းအားများဖြင့် စိတ်ကို မြဲမြံအောင် ကာကွယ်ထားရခြင်း ပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် သခင်လေးစစ်ထူ နှင့် ကျန်ရှိသော မိန်းမပျိုလေးများမှာမူ ထိုအသံကို ကြားနေရသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြသည်။

“မင်းတို့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား”

ဆုမို က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။ သခင်လေးစစ်ထူ က ခေါင်းခါယမ်းပြလိုက်၏။ ဆုမို နှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် သူမသည် ပိုမို တည်ငြိမ်လာပုံ ရ၏။

“ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒါက ဘာအသံလဲဟင်။ နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းသလိုပဲ... ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားသလိုပဲလား”

“အဲဒါပဲလား”

“ဟုတ်တယ်... အဲဒါပဲလေ”

သခင်လေးစစ်ထူ အပါအဝင် မိန်းမပျို (၄) ဦးလုံးက တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ ဆုမို မှာမူ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

'ဟားဟား... ကြည့်စမ်း။ ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် က နတ်ဆိုးသံစဉ် ဆိုတာလည်း ဒီလောက်ပါပဲလား။ ဒီပညာက လူရဲ့ အတိတ်က အတွေ့အကြုံတွေကို ပြန်နှိုးဆွပြီး အတွင်းအားနဲ့ ပဲ့တင်ထပ်စေတာလေ။ ဒီကလေးမလေးတွေလို အတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့သူတွေ အတွက်တော့ ဒါက ဘာမှ အသုံးမဝင်တဲ့ အသံတွေပဲပေါ့။'

သူသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ...

“အင်း... ဒီအသံတွေက ဆရာတော် ဟုန်ယွင် ကို ရည်ရွယ်ပြီး တိုက်ခိုက်နေတာပဲ။ သခင်လေးစစ်ထူ... ငါတို့ကို လမ်းပြပေးပါဦး”

“ကောင်းပါပြီ”

သခင်လေးစစ်ထူ က မဆိုင်းမတွပင် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ရှေ့ကို တည့်တည့် (၁၂) ပေ လောက် သွားပါ... ပြီးရင် ညာဘက်ကို (၃၀) ပေ လောက် ချိုးလိုက်ရင် သစ်ပင်တစ်ပင် ရှိလိမ့်မယ်။ အဲဒီ သစ်ပင်နောက်မှာ လူတစ်ယောက် ပုန်းနေတယ်..”

သူမသည် ‘ခြောက်ဆယ့်လေးပါး ၀င်္ကပါ’ စသည့် ခက်ခဲသော အသုံးအနှုန်းများကို မသုံးဘဲ ဆုမို နှင့် ဝမ်ချန်ရှင်း တို့ နားလည်လွယ်မည့် အရပ်မျက်နှာနှင့် အကွာအဝေးကိုသာ ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ဆုမို သည် ဝမ်ချန်ရှင်း အား တစ်ချက် ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင် ထွက်ခွာခဲ့ပါသည်။

သခင်လေးစစ်ထူ ၏ လမ်းညွှန်မှုအတိုင်း သွားလိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ဆုမို သည် သစ်ပင်ကို ပတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

ထိုနေရာတွင် ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် က ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသူ တစ်ဦးသည် သစ်ပင်အောက်တွင် မတ်မတ် ထိုင်နေသည်။ မိုးများ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော်လည်း ထိုသူမှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်လျက် လက်ဖြင့် ၀င်္ကပါ တံဆိပ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ထား၏။

မျက်စိကို မှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာ တုန်ယင်နေကာ ပါးစပ်မှ အသံလှိုင်းငယ်လေးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သေချာ နားထောင်ကြည့်လျှင်မူ တောအုပ်အတွင်း လွင့်ပျံ့နေသော နတ်ဆိုးသံစဉ် များမှာ ဤကဲ့သို့ ပုန်းအောင်းနေသူများ၏ ပါးစပ်မှ တစ်ဆင့်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်၏။

အသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း စုစည်းသွားပြီး စီးဆင်းနေသော ရေလှိုင်းများအလား မိုးရေစက်များကို ဖြတ်သန်းကာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။ ဆုမို မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဤသို့ တေးသံ ရွတ်ဆိုနေသူသည် အာရုံ တော်တော်လေး စိုက်ထားသဖြင့် ဆုမို အနားသို့ ရောက်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိခြင်း ပင်တည်း။

သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရ၏။

ထိုသူ၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော်လည်း မျက်ခွံအောက်ရှိ မျက်လုံးအိမ်များမှာမူ အရူးအလား လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုသူသည် ဆုမို ရောက်လာသည်ကို သိသော်လည်း မျက်လုံးဖွင့်ရန် မဝံ့ရဲခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။ သူသည် ဆုမို က မည်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိမ့်မည် မဟုတ်သဖြင့် ကြောက်ရွံ့နေစရာ အကြောင်းမရှိချေ။

'ဒါဆိုရင်... ရန်သူ ရှေ့ရောက်နေတာတောင် ဘာလို့ မျက်လုံးဖွင့်မကြည့်တာလဲ။'

ထိုသူက ဤသို့ ပြုမူလေလေ ဆုမို က ပို၍ သိချင်လေလေ ဖြစ်လာတော့၏။ သူသည် ထိုသူ၏ ပုခုံးကို ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။

အတွင်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ဖောက်ဝင်သွားပြီး ပုခုံးရိုးမှ ‘ဂျွတ်’ ဟူသော အသံငယ်လေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။ သို့သော် ထိုသူမှာ ညည်းညူသံ တစ်ချက်သာ ပြုလုပ်ပြီး ပါးစပ်မှာ ဆက်လက် လှုပ်ရှားနေဆဲ ဖြစ်ကာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။

“ဒါကတော့...”

ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားလက်ဝါး တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုသူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထပ်မံ ပုတ်လိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အားအများကြီး မပါဘဲ အတွင်းအားကို ပါးနပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

၎င်းသည် ထိုသူ၏ ရွတ်ဆိုနေမှုကို ကွက်တိ ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့် အသံမှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ အသံ ရပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုသူသည် မျက်လုံးကို ဝုန်းခနဲ ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေတော့၏။

သူသည် ဆုမို အား အလွန်တရာ မုန်းတီးလှသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပါးစပ်မှ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ နေရာတွင်တင် လဲကျ သေဆုံးသွားလေတော့၏။

“အလိုလေး... ခက်ရချေရဲ့။ ငါက တကယ်ကို ခပ်ဖွဖွလေးပဲ ပုတ်လိုက်တာပါနော်”

ဆုမို မှာမူ မှင်သက်လျက် ဆွံ့အကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရလေတော့သည်။

--