အခန်း ၄၉၉
Vol. 34 Ch. 499
အခန်း (၄၉၉) မေ့မပစ်လိုက်ပါနဲ့
ဆုမိုသည် သူ၏ လက်ဝါးချက်ကို ပြန်လည် ဆန်းစစ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အတွင်းအားကို လိုသလို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်ရာ ဤလက်ဝါးချက်မှာ လူတစ်ယောက်ကို သေစေနိုင်လောက်သည့် ပြင်းအားမျိုး လုံးဝ မရှိကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဤလူ သေဆုံးမှုမှာ သူ၏ လက်ချက် မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ သူ အတပ် ပြောနိုင်၏။
'ဟက်... ကြည့်စမ်း။ ငါက ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်တာကို အသက်ပျောက်သွားတယ်တဲ့။ တကယ်တော့ ဒီလူတွေက သူတို့ ဖန်တီးထားတဲ့ အမှောင်ထုထဲမှာ သူတို့ဘာသာ ပြန်ပိတ်မိနေကြတာပဲ။ ကိုယ့်ပညာနဲ့ကိုယ် ပြန်သေရတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးပေါ့။'
သခင်လေးစစ်ထူ နှင့် ကျန်ရှိသော သူများမှာလည်း ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကို မြင်သောအခါ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ဆုမို အား ဇဝေဇဝါဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြတော့၏။ ဆုမို ၏ မျက်ခုံးများမှာ အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားရ၏။
“အခုတော့ ငါ အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားပြီ”
“ဘယ်လိုမျိုးလဲ ခေါင်းဆောင်ဆု”
ဝမ်ချန်ရှင်း က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ ဆုမို ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေ၏။
“ဒီ နတ်ဆိုးသံစဉ် က... သူတို့ လူတွေကိုပါ ပြန်ပြီး ဒုက္ခပေးနေတာပဲ”
သခင်လေးစစ်ထူ နှင့် အမျိုးသမီးငယ်များမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြရင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။
“ဒီ နတ်ဆိုးသံစဉ် ရဲ့ အဓိက အစွမ်းက လူရဲ့ ရမ္မက်ဇောတွေနဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေကို နှိုးဆွပေးတာလေ။ ရမ္မက်ဇော ပိုကြီးလေလေ၊ ထိခိုက်မှုက ပိုပြင်းထန်လေလေပဲ။ သူတို့တွေ ဒီ နတ်ဆိုးသံစဉ် ကို ရွတ်ဆိုနေတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်က ဒီအသံရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေလို့ ခေတ္တခဏတော့ အကာအကွယ် ရနေကြတာပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဒီ အသံလှိုင်းထဲကနေ အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဒီအသံရဲ့ ဒဏ်ကို ပြန်ခံရတော့မှာပဲ။ ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် က လူတွေဆိုတာကလည်း ရမ္မက်ဇော တော်တော်လေး ထူကြတဲ့သူတွေ မဟုတ်လား။ အဲဒီ ဒဏ်ကို ခံလိုက်ရတာနဲ့တင် သူတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေ ပြိုကွဲပြီး နေရာမှာတင် သေကုန်ကြတာပဲဗျ”
ဆုမို က လက်ရှိ အခြေအနေကို အတိုချုံး၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုဆိုရင်တော့...”
သခင်လေးစစ်ထူ မှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက် ဆိုလိုက်၏။
“ဒါဆိုရင် အခု အချိန်က ကျွန်မတို့အတွက် အခွင့်ကောင်းပဲပေါ့ ဟုတ်လား”
“သေချာတာပေါ့”
ဆုမို က ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒါကို အတည်ပြုဖို့အတွက် နောက်ထပ် တစ်ယောက်လောက်ကို ထပ်ရှာပြီး စမ်းကြည့်ဖို့တော့ လိုလိမ့်မယ်။ သခင်လေးစစ်ထူ... ကူညီပေးပါဦး”
“ကောင်းပါပြီ”
သခင်လေးစစ်ထူ က ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိဘဲ လမ်းပြပေးလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် နောက်ထပ် လူတစ်ဦးကို ထပ်မံ တွေ့ရှိရပြန်သည်။ ဤလူသည်လည်း ရှေ့ကလူကဲ့သို့ပင် မျက်စိမှိတ်ကာ တတွတ်တွတ် ရွတ်ဆိုနေပြီး လူတစ်ယောက် အနားသို့ ရောက်လာသည်ကို သိသော်လည်း မျက်လုံးဖွင့်ရန် မဝံ့ရဲ ဖြစ်နေ၏။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆုမို ကိုယ်တိုင် လက်မလှမ်းဘဲ ဝမ်ချန်ရှင်း က ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်။ သူသည် လက်ဝါးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ရိုက်နှက်ကာ ထိုသူ၏ ကိုယ်တွင်း အစစ်အမှန်ချီ စီးဆင်းမှုကို ရုတ်ချည်း ဖြတ်တောက်လိုက်တော့၏။ ထိုသူ၏ ရွတ်ဆိုသံမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားရသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင် ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် မှ ထိုတပည့်မှာ မျက်လုံးကို ပြူးလျက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထုတ်ကာ နေရာတွင်တင် အသက်ပျောက်သွားလေတော့သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီးမှ လူတိုင်းသည် ဆုမို ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မှန်ကန်ကြောင်း ယုံကြည်သွားကြတော့၏။
'ဪ... လူတွေ လူတွေ။ ကိုယ်ကျူးခဲ့တဲ့ အကုသိုလ်က ကိုယ့်ကိုပဲ ပြန်သတ်နေတာပေါ့။ ဒါကိုများ သိုင်းလောကရဲ့ ထိပ်တန်းပညာဆိုပြီး ဂုဏ်ယူနေကြသေးတယ်။ တကယ်တော့ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေကြတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကိုယ်လုပ်တဲ့ကံ ကိုယ့်ထံပြန် ဆိုတာ ဒါမျိုးပေါ့'
ဆုမို နှင့်အတူ ပါလာသော သခင်လေးစစ်ထူ နှင့် မိန်းမပျို (၄) ဦးမှာမူ တကယ့်ကို ဖြူစင်လှသော စိတ်ဝိညာဉ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများ ဖြစ်၏။ သူမတို့မှာ လောက ရမ္မက်ဇောများအကြောင်းကို နားမလည်ကြသဖြင့် ဤ နတ်ဆိုးသံစဉ် မှာ သူမတို့အတွက်မူ ဘာမှ မဟုတ်သော အသံများသာ ဖြစ်နေလေသည်။
ဆုမို ကမူ သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း အတွင်းအား နှင့် မြဲမြံလှသော စိတ်ဓာတ်ကြောင့် ဤအသံများကို မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာသွန်းနေသကဲ့သို့သာ သဘောထား၏။ ဝမ်ချန်ရှင်း မှာမူ အတိတ်က အတွေ့အကြုံ အချို့ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း ‘ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း’ ကို ကျင့်ကြံရင်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဆေးကြောခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ ဤအသံများမှာ သူ့အား မတုန်လှုပ်စေနိုင်တော့ချေ။
သို့ဖြစ်ရာ ဤ နတ်ဆိုးသံစဉ် အတွင်း၌ ဆုမို နှင့် သူ၏ အဖွဲ့မှာ အေးအေးဆေးဆေး အရှိဆုံး လူများ ဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော် ဆုမို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်မှောင်များမှာ ပြန်လည် ကြုတ်သွားပြန်၏။
“ဆရာတော် ဟုန်ယွင် တို့ကတော့ ဒီ အသံတွေကြားမှာ ပိတ်မိနေပြီး လှုပ်ရှားလို့ မရနိုင်လောက်ဘူး။ ဆရာတော် က တရားဓမ္မ နက်နဲပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေကတော့ အရင်တုန်းက တောပုန်းဓားပြဟောင်းတွေချည်းပဲ မဟုတ်လား”
“သူတို့တွေက ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် က လူတွေလောက် ရမ္မက်မထူဘူး ဆိုရင်တောင်မှ စိတ်ဝိညာဉ်ကတော့ လုံးဝ ဖြူစင်နေတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။ အခုချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ အတွင်းအားတွေကို သုံးပြီး စိတ်ကို မနည်း ထိန်းထားရမှာပဲ။ ငါတို့ သူတို့ကို သွားရှာရင်တောင်မှ သူတို့က ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
“အဲဒါကြောင့်...”
ဆုမို သည် စကားကို ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်၏။
“သခင်လေးစစ်ထူ... မင်းအနေနဲ့ ဒီတောအုပ်ထဲမှာရှိတဲ့ ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် က လူတွေကို တတ်နိုင်သမျှ များများ ရှာပေးနိုင်မလား။ သူတို့တွေ ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ခေတ္တ ထားလိုက်ပါဦး”
“သူတို့တွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေသွားတာနဲ့အမျှ ဒီ နတ်ဆိုးသံစဉ် ရဲ့ အရှိန်ကလည်း လျော့သွားမှာပဲ။ အဲဒီအခါကျရင် သူတို့ဘက်က အခြေအနေ မဟန်တော့တာကို သိပြီး အသံကို ရပ်လိုက်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီ အချိန်ကျမှ ငါတို့တွေ ဗဟိုချက်ဆီကို တိုက်ရိုက် တိုးဝင်ပြီး ဆရာတော် တို့ကို ကယ်ကြတာပေါ့”
“ကောင်းပါပြီ..”
သခင်လေးစစ်ထူ က မဆိုင်းမတွပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ မိန်းမပျို (၄) ဦးမှာမူ တစ်ခုခု ပြောချင်နေဟန် ရှိသော်လည်း စကားကို ပြန်မျိုချလိုက်ကြပြန်၏။ ဆုမို က ထိုအမူအရာကို မြင်သဖြင့် ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။
“ညီမလေးတို့... တစ်ခုခု စိုးရိမ်စရာ ရှိရင်လည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ”
“မရှိပါဘူးရှင်..”
သခင်လေးစစ်ထူ ကပင် ကြားဖြတ်၍ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“သူတို့က ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူနေကြတာပါ။ ၀င်္ကပါကို ဖြိုခွင်းရတာက စိတ်ရော ကိုယ်ပါ တော်တော်လေး ပင်ပန်းရတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူကြပါနဲ့... ကျွန်မ တတ်နိုင်သလောက်ပဲ လုပ်မှာပါ”
“ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပါပြီ”
ဆုမို က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။ သူမတို့အဖွဲ့သည် သခင်လေးစစ်ထူ ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဝူဝမ်တောအုပ် အတွင်း လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကြသည်။
တောအုပ်မှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းပြီး သစ်ပင်များမှာလည်း ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း ၀င်္ကပါ သဘောတရားကို နားလည်သော သခင်လေးစစ်ထူ အတွက်မူ ၎င်းမှာ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ရှိ၏။
မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် မှ တပည့်များမှာမူ ဒုက္ခပင်လယ် ဝေနေကြရလေပြီ။ ၎င်းတို့သည် ဆုမို နှင့် ဝမ်ချန်ရှင်း တို့၏ လက်ချက်ဖြင့် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မိမိတို့၏ နတ်ဆိုးသံစဉ် အောက်၌ပင် အသက်ပျောက်နေကြရရှာသည်။
တစ်နာရီခန့် အချိန်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။
အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဆုမို ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းလာတော့၏။ ယခုအခါ တောအုပ်အတွင်း လွင့်ပျံ့နေသော နတ်ဆိုးသံစဉ် မှာ အစပိုင်းကလောက် အရှိန်မပြင်းတော့ချေ။
'ကြည့်စမ်း... ဒီလောက်အထိ လူတွေ အသေခံနေရတာတောင် သူတို့ဘက်က အသံကို ဘာလို့ မရပ်သေးတာလဲ။ ငါသာ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆိုရင်တော့ ဒီလောက်အထိ လူတွေ အချည်းနှီး သေမယ့်အစား အသံကို ရပ်ခိုင်းပြီး ရန်သူကို အပြင်ထွက် တိုက်ခိုင်းမှာ ကြာလှပြီ။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ'
ဆုမို ၏ အတွေးထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေစဉ်မှာပင် တောအုပ်၏ ဗဟိုချက်ဆီမှ ထူးဆန်းသော အငွေ့အသက် တစ်ခုကို သူ စတင် ခံစားလိုက်ရလေတော့၏။
--