အခန်း ၅၀၃

အခန်း (၅၀၃) မတော်တဆမှု (အပိုင်း ၂)

မီးဖိုချောင်၏ နောက်ဖေးလမ်းကြားတွင်မူ မည်သည့်သတ္တဝါမှန်း အမည်မဖော်နိုင်သော အရိုးစုများမှာ တောင်ပုံရာပုံ ရှိနေသည်။ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အဝါရောင်ခွေးကြီးတစ်ကောင်မှာမူ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော လူလက်တစ်ဖက်၏ တစ်ဝက်ခန့်ကို အားရပါးရ ကိုက်ခဲဝါးစားနေ၏။ ထိုခွေးကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်နေသကဲ့သို့ နီမြန်းနေကာ ကြည့်ရသူကို ကြက်သီးထစေသည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်နှင့် လက်မရွံလူမိုက်အချို့မှာမူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ရှိနေကြတော့သည်။ ၎င်းတို့၏ ဘေးပတ်လည်တွင်မူ သေဆုံးသွားသော ၎င်းတို့အဖော်များ၏ ရုပ်အလောင်းများက ပြန့်ကျဲနေ၏။

(ကြည့်စမ်း... ဆုမိုရယ်။ မင်းကတော့ လူကောင်းလုပ်ပြီး တည်းခိုခန်းဝင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ လူသတ်ကွင်းထဲ ရောက်နေပြန်ပြီ။ ဒီအဘိုးကြီးကတော့ တကယ့်ကို အော်စကာရလောက်တဲ့ သရုပ်ဆောင်ပဲ။ ကိုယ့်အသက်ရှင်ဖို့အတွက် သူများအသက်ကို အရိုးစားဆေးမှုန့်နဲ့ ခပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ။ တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ လူယုတ်မာတွေပဲ။)

“အသက်ချမ်းသာပေးပါ ဆရာကြီးတို့ရယ်။ ဒီနေရာက ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် ရဲ့ နယ်မြေဖြစ်နေတာမို့လို့ပါဗျာ။ သူတို့ရဲ့ ရန်သူတွေကို ကျွန်တော်တို့က အပြတ်မရှင်းရင်၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင် ခွေးစာဖြစ်ရမှာမို့လို့ပါ ခင်ဗျာ”

ဆိုင်ရှင်က တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် အသနားခံနေသည်။

ဆုမိုသည် ထိုသူများကို ထပ်မံ၍ အကျပ်မကိုင်တော့ဘဲ ဆရာတော် ဟုန်ယွင် တို့လူစုကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး အာဟာရပြုစေလိုက်၏။

ဆုမိုသည် ဆရာတော်နှင့်အတူ ထိုင်ရင်း မတွေ့ဖြစ်ကြသည့် အချိန်အတောအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်ပြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။

ဆုမို၏ အတွေ့အကြုံအချို့မှာမူ ထုတ်ဖော်ပြောရန် မသင့်တော်သဖြင့် အသာအယာပင် ကျော်ဖြတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ရိုးသားလှသော ဆရာတော် ဟုန်ယွင် ကမူ သူ တုန်းချန် နယ်မြေအတွင်း မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အမှောင်ထုထဲသို့ မည်သို့ တိုးဝင်ခဲ့ရကြောင်းကို တစ်လုံးမကျန် ပြောပြလေတော့၏။

(ဪ... ဆရာတော်ရယ်။ ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်ကို ဘုရားလောင်းပဲ။ ဒီလို မိစ္ဆာနယ်မြေထဲမှာ လူတွေကို တရားဟောဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာကိုး။ ဒီကလူတွေက မွေးရာပါ ယုတ်မာတာ မဟုတ်ရင်တောင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်က ယုတ်မာနေတော့ ကိုယ်ကမယုတ်မာရင် အသက်မရှင်နိုင်တဲ့ ဘဝတွေလေ။ လယ်ထွန်နေတဲ့ လယ်သမားကတောင် သူများပစ္စည်းလိုချင်လို့ လူသတ်ဖို့ ဝန်မလေးတဲ့ နေရာမျိုးပေါ့။)

ဆရာတော် ဟုန်ယွင် ၏ အတွေ့အကြုံများမှာ တကယ့်ကို ခါးသီးလှ၏။ မိစ္ဆာနယ်မြေရှိ ပြည်သူများမှာ လောကကြီး၏ အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်ကြတော့ဘဲ မိမိတို့၏ လက်ထဲက ဓားကိုသာ ပို၍ ယုံကြည်ကြသည်။ ဆရာတော်နှင့် ပါလာသော ရဟန်းများမှာလည်း အစကတော့ သူတို့ကိုယ်သူတို့ တကယ့် လူမိုက်ကြီးတွေဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဤနေရာသို့ ရောက်မှသာ သူတို့ထက် ပိုယုတ်မာသူများ ရှိကြောင်း သိမြင်သွားကြခြင်းပင်။

“ဘုန်းကြီး.. တုန်းချန် ကို စဝင်ကတည်းက တကယ့်ကို အခက်အခဲပေါင်းစုံ ကြုံခဲ့ရတာပါ။ ကိုယ်တော်ကတော့ ဗုဒ္ဓတရားတော်တွေနဲ့ လူတွေကို လမ်းမှန်ပြချင်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ဘုရား တရားဆိုတာထက် သူတို့လက်ထဲက ဓားကိုပဲ ပိုယုံကြတာလေ။ သူတို့အတွက်တော့ နောင်ဘဝဆိုတာထက် ဒီဘဝမှာ သူများအလောင်းကို နင်းပြီး တက်နိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးနေသလိုပဲ”

ဆရာတော်၏ စကားများမှာ တကယ့်ကို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှ၏။ သူတို့သည် ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်ရန်အတွက် မည်သည့် နည်းလမ်းကိုမဆို သုံးရန် ဝန်မလေးကြသလို၊ နောင်တရရန်အတွက် လက်နက်ကိုလည်း ဘယ်တော့မှ စွန့်လွှတ်မည် မဟုတ်ချေ။

“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ခေါင်းဆောင်ဆု။ ကျိလေ ကောင်းကင် နန်းတော် က လူတွေက ကိုယ်တော့်ကို သူတို့ရဲ့ ဒုတိယ နန်းတော်သခင်ကို ဖမ်းထားတယ်လို့ စွပ်စွဲနေကြတာပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းပါတယ်၊ ကိုယ်တော့်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ဝှက်ထားစရာ နေရာလည်း မရှိပါဘူး။ ကိုယ်တော်က လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့ လာတာပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မဖမ်းခဲ့ပါဘူး”

(ဆရာတော်ကိုများ ဒုက္ခပေးတဲ့ ဒုတိယ နန်းတော်သခင်ကို ဖမ်းထားတယ်တဲ့လား။ ဒီဇာတ်လမ်းကတော့ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေပြီ။ လော့ဖုန်း မမဟာမိတ်အဖွဲ့ ကိစ္စတွေကလည်း အခုထိ မပြီးသေးဘူးဆိုတော့... တပည့်တော် မှာလည်း ပြောရခက်တဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိနေတာပေါ့။ အခုချိန်မှာ ဆရာတော်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ရင် ခေါင်းရှုပ်သွားမှာစိုးလို့ အသာလေးပဲ ငြိမ်နေလိုက်ရတော့မယ်။)

ဆုမိုသည် ဆရာတော်၏ စကားကို နားထောင်ရင်း ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ဆရာတော်... တပည့်တော် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောတာ ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဆရာတော် အခုလုပ်နေတဲ့ နည်းလမ်းက တောမီးကို ရေတစ်ခွက်နဲ့ ငြှိမ်းသတ်ဖို့ ကြိုးစားနေသလို ဖြစ်နေပါတယ် ဘုရား”

ဆရာတော် ဟုန်ယွင် က သက်ပြင်းချလိုက်၏။

“ကိုယ်တော်လည်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့တွေ ဒီလို ငရဲခန်းထဲမှာ ကျဆင်းနေတာကိုတော့ လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်ဘူးလေ။ အကယ်၍ ကိုယ်တော် ကိုယ်တိုင်သာ မမြင်ခဲ့ရင် ဒီလောကကြီးမှာ ဒီလို နေရာမျိုး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်လိုမှ ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး”

ဆုမိုက အလိုက်သင့် ခေါင်းညိတ်ပေးနေမိသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မိစ္ဆာနယ်မြေနှင့် သူရဲကောင်းနယ်မြေကြားက ကွာခြားချက်ကို ကြားဖူးနားဝ ရှိသော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ လက်တွေ့ မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့ဩမိသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။

“ဒါဆို... ဆရာတော်ရဲ့ နောက်ထပ် အစီအစဉ်က ဘာလဲ ဘုရား”

“အင်း... ဒီတစ်ကြိမ် တိုက်ပွဲအပြီးမှာတော့ ကိုယ်တော် နည်းလမ်းတစ်ခု စဉ်းစားထားပါတယ်။ ထျန်းချူမြို့ ပြင်မှာ ဟုန်ယွင်ကျောင်းတော် တစ်ခု တည်ဆောက်ပြီးတော့၊ ဒီ မိစ္ဆာနယ်မြေက လူတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ပါပဲ”

“တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အကြံဉာဏ်ပါပဲ ဆရာတော်၊ ထျန်းချူမြို့ က တုန်းချန် က အင်အားကြီးဂိုဏ်းတွေ ရှိနေတော့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းတွေလည်း ရမ်းကားရဲမှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

ဆုမိုက အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။

ဆရာတော်၏ ကရုဏာစိတ်မှာ တကယ့်ကို ကြီးမားလှပေတော့၏။

--