အခန်း ၅၀၈

အခန်း (၅၀၈) မျက်နှာ

“ညသခင်..”

ကျိုးတုန်းမင်နှင့် အခြားသော ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များသည် မူယွမ်စင်မြင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ထိုသူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာများမှာ ရုတ်ချည်း ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် ရွှမ်ယွမ်ရှောင်ရှမ်းနှင့် ရွှမ်ကျန်းတို့မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသူများမှာ သိုင်းလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ညသခင်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုကို မဖုံးဖိနိုင်ကြတော့ချေ။

(ဘုရားရေ... ညသခင်တဲ့လား။ ဒီအဘိုးကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ် (၂၀) အတွင်းမှာ ငါတို့ ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်တွေကို တစ်ယောက်တည်းနဲ့ နှစ်ကြိမ်တောင် ရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးလေ။ သူ့ရဲ့ သိုင်းပညာက တုန်းဟွမ်နယ်မြေမှာ နံပါတ်တစ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်။ ငါကတော့ လူစွမ်းကောင်းလုပ်ပြီး မြို့ရိုးပေါ်မှာ မိစ္ဆာတွေကို စောင့်နေတာ၊ သူကတော့ ငါ့အိမ်ဦးခန်းထဲအထိ ရောက်နေပြီ။ ငါ့နှလုံးလည်း ဗုံတီးသလို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ခုန်နေတော့တာပဲ။)

သို့သော် ရောက်ရှိလာသူများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြသဖြင့်၊ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် စိတ်ကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြသတော့ချေ။ လော့ချန်ရှင်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“အားလုံး နောက်ဆုတ်ကြစမ်း..”

ညသခင်ကို ဝိုင်းရံထားသော ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူများသည် ထိုအမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် နောက်သို့ အမြန်ဆုတ်ကာ ခေါင်းဆောင်ကြီး (၇) ဦး၏ အနောက်တွင် တန်းစီရပ်လိုက်ကြသည်။ ညသခင်မှာမူ ၎င်းတို့ကို တားဆီးခြင်း မပြုဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။

သူသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းစွပ်ကိုလည်း ဆောင်းထားသည်။ ခေါင်းစွပ်အောက်မှနေ၍ ဖြူဖျော့လှသော မျက်နှာ၏ အောက်ပိုင်းကိုသာ မြင်တွေ့နေရ၏။ မုတ်ဆိတ်ကျင်စွယ် မရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာ ဓားသွား တစ်ခုကဲ့သို့ ထက်မြက်ပုံရသည်။

စကားပြောလိုက်သည့်အခါတွင်မူ သူ၏ အသံမှာ ကြမ်းတမ်းခြင်း သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးဆန်ခြင်းမျိုး မရှိဘဲ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖြတ်သန်းလာသော အတွေ့အကြုံများနှင့် အရာရာကို လျစ်လျူရှုထားသော လေသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းထဲမှာ ဒီလို အလားအလာရှိတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေ ကျန်နေသေးတာကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို ဝမ်းသာစရာပဲ”

“အို...”

မျက်နှာကို ပိတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ရွှမ်ယွမ်ရှောင်ရှမ်း၏ အသံမှာ အံ့ဩတကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

“ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းနဲ့ တုန်းချန်က ဂိုဏ်းတွေဆိုတာ ရှင်နဲ့ အသေအလဲ ရန်သူတွေ မဟုတ်လား။ ရှင့်ရဲ့ ဝမ်းသာစရာဆိုတာ ဘယ်ကနေ မြစ်ဖျားခံတာလဲ”

ညသခင်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်ကာ ထျန်းရှင်းဂိုဏ်း၏ သူတော်စင်မလေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခပ်ဖြည်းဖြည်း ခါယမ်းလိုက်၏။

“ငါက ဘယ်တုန်းက ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းနဲ့ အသေအလဲ ရန်သူတွေပါလို့ ပြောခဲ့လို့လဲ။ အဲဒါက မင်းတို့ တစ်ဖက်သတ် တွေးနေကြတာပါ။ တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့ကျရင် ဒီ တုန်းဟွမ် တစ်ခုလုံးဟာ ငါ့လက်ထဲကို ရောက်လာမှာပဲ။ မင်းတို့အားလုံးက ငါ့အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေမယ့် လူတွေပဲလေ။ အသေအလဲ ရန်သူတဲ့လား... ဘာအခြေခံနဲ့ ပြောတာလဲ”

သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှသော်လည်း သူပြောလိုက်သော စကားများမှာ ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းမှ လူတိုင်း၏ မျက်နှာကို သွေးဆုတ်သွားစေတော့သည်။

ကျိုးတုန်းမင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်မိ၏။

“ညသခင် ဆိုတဲ့ နာမည်ကတော့ တကယ်ကို ဂုဏ်သတင်းနဲ့ လိုက်ဖက်ပါပေတယ်”

“နှောင့်ယှက်မိတာ ခွင့်လွှတ်ပါဦး”

ညသခင်က တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ဝမ်ချန်ရှင်းထံသို့ ကျရောက်သွားသည့်အခါတွင်မူ သက်ပြင်း ချလိုက်ပြန်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက ‘ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓားနတ်ဘုရား’ သိုင်းလောကမှာ ကျင်လည်ခဲ့တုန်းက ငါက သိုင်းပညာ မစုံသေးဘူး၊ ထာဝရညတောင်ကြား ကနေလည်း အပြင်မထွက်ရသေးဘူး။ ငါ တောင်ကြားကနေ ထွက်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက ဓားကို သိမ်းပြီး အနားယူသွားခဲ့ပြီလေ။ တုန်းဟွမ်နယ်မြေရဲ့ ဒဏ္ဍာရီ တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ‘ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်း’ ရဲ့ နာမည်ကတော့ မိုးကြိုးသံလို ဟိန်းနေတာပဲ။ သူ့ကို မတွေ့လိုက်ရတာကတော့ ငါ့ဘဝရဲ့ နောင်တတစ်ခုပဲပေါ့။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်မနေကြပါနဲ့။ ငါ ဒီနေ့ လာတာက တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... ဓားသိုင်းပညာကို လာကြည့်တာပါ”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ လော့ချန်ရှင်းမှာ စိတ်ထဲတွင် ဆွံ့အသွားရသည်။

(ဟက်... ကြည့်စမ်း။ ဒီအဘိုးကြီးကတော့ တကယ့်ကို ဆရာကြီးပုံစံ ဖမ်းနေတာပဲ။ သူပြောတဲ့ စကား (၁၀) ခွန်းမှာ (၁) ခွန်းလောက် ယုံရရင်တောင် တော်တော်လေး ကံကောင်းလှပြီ။ ကောင်းကင်စမ်းရေ ဓားနတ်ဘုရားကို မတွေ့လိုက်ရလို့ နောင်တရတယ် ဟုတ်လား။ သူ့ရဲ့ အကြီးဆုံး တပည့်ကို ခင်ဗျားတို့ ထာဝရညတောင်ကြားမှာ ဖမ်းထားခဲ့ပြီး၊ အခု ထျန်းချူမြို့မှာ သောင်းကျန်းအောင် လုပ်ခဲ့တာတွေကော မေ့သွားပြီလားဗျာ။)

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုသို့သော စကားများကို ပြောဆိုရန် မလိုအပ်တော့ချေ။ ညသခင်၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံရုံမှလွဲ၍ လော့ချန်ရှင်းတွင် တခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

၎င်းတို့သည် ညသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ကြောက်ရွံ့နေရုံဖြင့် ရန်သူ အလိုရှိသမျှကို လက်ပိုက်ကြည့်နေကြမည့်သူများလည်း မဟုတ်ချေ။

ထျန်းချူမြို့၏ အခြေအနေမှာ တုန်းချန်ရှိ သူရဲကောင်းများအပေါ်တွင် တည်မှီနေခြင်း ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ညသခင်တွင် မြို့ကို အလွယ်တကူ ဖြိုခွင်းနိုင်သော စွမ်းအားသာ ရှိခဲ့လျှင် ယနေ့အထိ ဘာကြောင့် စောင့်နေပါဦးမည်နည်း။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ပူးပေါင်းလျှင်ပင် ၎င်းမှာ မဖြစ်နိုင်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်၏။

အကယ်၍သာ ၎င်းတို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြမည်ဆိုလျှင် ညသခင်၏ သိုင်းပညာမှာ တုန်းဟွမ်တွင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေပါစေ၊ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ သိုင်းကျမ်းမှာ မည်မျှပင် သွေးဆာနေပါစေ၊ ၎င်းတို့သည် ထျန်းချူမြို့အတွင်းမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်သွားနိုင်ရန်မှာ စိတ်ကူးယဉ် အိမ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကသာ အတင်းအကျပ် ထွက်ပြေးမည်ဆိုလျှင်လည်း ဤနေရာရှိ မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအချိန်သည် လက်နက်စွဲကိုင်ကာ တိုက်ခိုက်ရမည့် အချိန်မဟုတ်သည်မှာ ရှင်းလင်းလှ၏။ ညသခင်က ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲ ကြည့်ချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း ပေးကြည့်လိုက်ရုံသာ ရှိ၏။ လော့ချန်ရှင်းက ကျယ်လောင်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“တစ်ယောက်ယောက်... ဒီကို ကုလားထိုင်တွေ ယူလာခဲ့စမ်း”

သူ၏ လက်ဝါးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် တပည့်များမှာ အမိန့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ညသခင်နှင့် ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်တို့ ရောက်ရှိနေသည့် သတင်းမှာ ထျန်းချူမြို့ တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တုန်းချန်မှ သိုင်းသမားများသည် ဒေါသထွက်သူကထွက်၊ စိုးရိမ်သူကစိုးရိမ်နှင့် အမျိုးမျိုး ဖြစ်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ မြို့ထဲမှ ထွက်ခွာသွားခြင်း မရှိကြချေ။ မူယွမ်စင်မြင့် ဘေးပတ်လည်တွင်မူ လူအုပ်ကြီးမှာ တိုးမပေါက်အောင် ပြည့်နှက်နေသည်။ တုန်းချန်ဂိုဏ်းများမှ တပည့်များသည် ၀င်္ကပါအတိုင်း လူအုပ်ကြားတွင် ဝင်ရောက်ကာ ဆူပူမှုများ မဖြစ်အောင် ထိန်းသိမ်းနေကြရ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ပြင်ဆင်မှုများ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသည်။ မူယွမ်စင်မြင့်၏ အရှေ့ဘက်တွင် ညသခင်နှင့် ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်တို့မှာ နေရာယူ လိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။ ၎င်းတို့နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်များ ရှိနေကြသည်။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြောင်းလဲမှုများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် တုန်းချန်ဂိုဏ်းမှ လူများကို လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“ဒီနေ့ စုဝေးမှုကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားပါပေတယ်”

“နှမြောစရာကောင်းတာက ငါ့ဂိုဏ်းထဲမှာ ဓားသိုင်းကို ရူးသွပ်တဲ့လူ တစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ။ သူ့ရဲ့ ဓားသိုင်းကတော့ စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြဖို့ ခက်ပေမဲ့၊ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ သူ့ကို ဓားသိုင်းပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်လို့ မှတ်ယူထားတာ။ သူသာ ဒီမှာ ရှိရင်တော့ တကယ့်ကို ဝမ်းသာနေမှာပဲ”

“အို...”

လော့ချန်ရှင်းက သူ့အား လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ပြောတာက ‘အလံ သုံးခု’ ထဲက အဲဒီလူကို ပြောတာလား”

“ဟားဟားဟား”

ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်က အားရပါးရ ရယ်လိုက်သည်။

“မင်းမှာ အကဲခတ်ဉာဏ် ရှိသားပဲ။ ဟုတ်တယ်... သူပဲပေါ့။ စိတ်မကောင်းစရာကတော့ သူက ချီမေတောအုပ် ကို စောင့်ရှောက်နေရတော့ ဒီကို လာဖို့ အခွင့်အရေး လွဲသွားခဲ့ရတာပဲ”

ကျိုးတုန်းမင်ကမူ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်ကို အတွေးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိလေတော့၏။

--