အခန်း ၅၁၀

အခန်း (၅၁၀) မျက်နှာ (အပိုင်း ၃)

သို့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် မည်သူကများ စိတ်အေးလက်အေးနှင့် အာဟာရပြုနိုင်ပါမည်နည်း။ လူတိုင်းက ကျိုးတုန်းမင်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ငြင်းပယ်လိုက်ကြသဖြင့် သူသည် တစ်ဦးတည်း ထိုင်ကာ နေကြာစေ့များကို တဖျတ်ဖျတ် ဝါးနေသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လောကီကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား အေးစက်တည်ငြိမ်နေသော်လည်း၊ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မည်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ဝှက်ဖုံးထားသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

'ဟောဗျာ... ကြည့်စမ်း။ ဒီအဘိုးကြီး ကျိုးတုန်းမင်ကတော့ တကယ့်ကို အေးဆေးပါပဲလား။ လူတွေကတော့ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲကြည့်ဖို့ ရင်တုန်နေကြတာ၊ သူကတော့ နေကြာစေ့ဝါးရင်း ပွဲကြည့်ချင်သေးတာကိုး။ အေးလေ... သူကတော့ ပါးနပ်တဲ့ မြေခွေးအိုကြီးဆိုတော့ တစ်ခုခုတော့ ကြိုတွက်ထားလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာတော့ ဒီလောက်လူတွေကြားထဲမှာ နေရတာ တကယ့်ကို အသက်ရှူကျပ်လှပြီ။'

အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးလာကာ နေမင်းမှာလည်း မြင့်သထက် မြင့်လာ၏။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ စိတ်ရှည်မှုမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး၊ ရွှမ်ယွမ်ရှောင်ရှမ်းမှာလည်း ပို၍ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာတော့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် လူအုပ်ကြီးကြားမှ အသံတစ်သံ ဟိန်းထွက်လာလေ၏။

“လျူဆွေ့ဖုန်း ရောက်ပြီ....”

လူတိုင်းသည် ထိုအသံထွက်ပေါ်ရာဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အဝေးမှနေ၍ ဓားသမားတစ်ဦးသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ သူ ဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ ပြင်းထန်လှသော ဓားချီများကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ အလိုလို လမ်းဖယ်ပေးနေကြရ၏။ သူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျံသန်းနေသော ဓားတစ်လက်အလား ခန့်ညားလှ၏။

'အမလေး... ကြည့်စမ်း။ ဒါလား လျူဆွေ့ဖုန်းဆိုတာ။ သူ့ဆီက ထွက်နေတဲ့ ဓားချီတွေက ငါ့အသားကိုတောင် လာစိမ့်နေသလိုပဲ။ တကယ့်ကို ဓားနတ်ဘုရား ဆင်းသက်လာသလား အောက်မေ့ရတယ်။ ငါသာ သူ့ရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်မိရင်တော့ ချက်ချင်းပဲ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားမလား မသိဘူး။'

လျူဆွေ့ဖုန်းသည် မူယွမ်စင်မြင့်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ဘေးပတ်လည်မှ ဓားချီများမှာ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ဝေဝါးမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကြည်လင်လာတော့၏။ စင်မြင့်ထက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မူ သူ၏ ဓားချီများကို လုံးဝ အာရုံခံ၍ မရတော့ချေ။ အစပိုင်းတွင် သူသည် ထက်မြက်လှသော ဓားတစ်လက်ပမာ ရှိနေသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ အိမ်အတွင်း၌ တစ်ဝက်ခန့်သာ ထုတ်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက်အလား တည်ငြိမ်သွားလေပြီ။

“ကျွန်တော် ရောက်ပြီ”

စင်မြင့်ထက်တွင် ရှိနေသော ‘ဝမ်ချန်ရှင်း’ သည်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြန်လည် ထူးလိုက်သည်။

“သခင်ကြီးလျူရဲ့ သိုင်းပညာက ပိုပြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ။ ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ ဓားချီတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ တကယ့်ကို လေးစားစရာပါပဲ ခင်ဗျာ”

လျူဆွေ့ဖုန်းက စကားများများ မပြောဘဲ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ လူများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ယူချွမ်ဂိုဏ်းချုပ်၏ အနားတွင် ခေတ္တမျှ အကြည့်ရပ်သွားသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ‘ဝမ်ချန်ရှင်း’ ဘက်သို့ ပြန်လည် လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။

“စလိုက်ကြရအောင်”

လျူဆွေ့ဖုန်းသည် အမြဲတမ်း ပြတ်သားသူ ဖြစ်၏။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲကို ဆင်နွှဲရန်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ဤကိစ္စပြီးပါက သူ လုပ်ဆောင်စရာ အရေးကြီးကိစ္စများ ရှိနေသဖြင့် ထျန်းချူမြို့တွင် အချိန်ဖြုန်းနေရန် ဆန္ဒမရှိချေ။

“ဟားဟားဟား။ သခင်ကြီးလျူကတော့ တကယ့်ကို ပွင့်လင်းပြတ်သားတာပဲ။ ယွီလျိုဓားနှလုံးသား ဆိုတဲ့ အမည်နဲ့ တကယ့်ကို လိုက်ဖက်ပါပေတယ်”

“ကောင်းကင်စမ်းရေ နှလုံးသားသန့်စင် ဓားသိုင်းရဲ့ မျိုးဆက်... ဝမ်ချန်ရှင်း။.. သခင်ကြီးလျူရဲ့ အဆင့်မြင့် သိုင်းကွက်တွေကို စတင် ခံယူပါ့မယ်”

‘ဝမ်ချန်ရှင်း’ ၏ ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဓားသံတစ်ချက် မြည်ဟည်းသွားကာ ဓားရှည်မှာ အလိုလို ထွက်ပေါ်လာ၏။ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းများမှာ နေရာအနှံ့ ယှက်ဖြာသွားပြီး ဓားချီများမှာ လျူဆွေ့ဖုန်းထံသို့ တိုးဝင်သွားတော့၏။

လျူဆွေ့ဖုန်းသည်လည်း လက်ထဲမှ ဓားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ ခုခံလိုက်သည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် လျူဆွေ့ဖုန်း၏ မျက်မှောင်များမှာ ကြုတ်သွားရသည်။ သူသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ ဓားချီများမှာ မိုးပေါက်များပမာ သွန်ချလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ‘ဝမ်ချန်ရှင်း’ သည်လည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် သူ၏ သိုင်းကွက်ကို ချက်ချင်း ရုပ်သိမ်းကာ နောက်သို့ (၃) ပေခန့် ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်ချည်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး အေးစက်စက် လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဝမ်ချန်ရှင်း လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ....”

လော့ချန်ရှင်းသည် ထိုသူကို မြင်သည်နှင့် ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်မိ၏။

“မင်းပဲ... မင်းကို ငါ မှတ်မိတယ်..”

စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ‘ဝမ်ချန်ရှင်း’ (အတု) ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“စီနီယာ အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျားက ဒီနေ့လို ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲမှာတောင် ပြဿနာ လာရှာဦးမလို့လား။ ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို သည်းခံပေးနိုင်ပေမဲ့၊ ဒီမှာရှိနေတဲ့ တုန်းချန်က သူရဲကောင်းတွေကတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ရမ်းကားမှုကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်..”

“မှန်တာပေါ့.. ဟိုကောင့်ကို အခုချက်ချင်း ဖမ်းကြစမ်း....”

လော့ချန်ရှင်းက အမိန့်ပေးလိုက်ရာ တပည့်များမှာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် အေးဆေးတည်ငြိမ်လှသော ရယ်သံ တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြန်၏။

“နေဦး... နေဦး”

လော့ချန်ရှင်း ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျိုးတုန်းမင်မှာ မည်သည့်အချိန်က ထရပ်လိုက်သည်မသိဘဲ ပြုံးလျက် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရှောင်လော့... ဒီကိစ္စကို အလောတကြီး မလုပ်ပါနဲ့ဦး”

“စီနီယာ ကျိုး... ခင်ဗျား ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

“ငါ့ ဆိုလိုရင်းကတော့ ရိုးရှင်းပါတယ်။ သူတို့က တစ်ဂိုဏ်းတည်းက ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ... သူတို့ဂိုဏ်းတွင်း ကိစ္စတွေကို သူတို့ဘာသာ ဖြေရှင်းပါစေဦး။ ငါတို့.. ဝင်မပါတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”

တဆက်တည်း၌၊ ကျိုးတုန်းမင်က လော့ချန်ရှင်းအား မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။

လော့ချန်ရှင်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် အခြားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘိုးဘိုးကြီး ပြောတာ တကယ့်ကို မှန်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော်လည်း အခုလောလောဆယ် သူတို့ကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်တာက အကောင်းဆုံးလို့ ထင်ပါတယ်”

ထိုအသံသည် အဝေးမှ စတင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ စကားအဆုံးတွင်မူ ထိုသူမှာ အနားသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။

လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ချောမောပြေပြစ်လှသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် ရိုးရှင်းလှသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျောပေါ်တွင် ဓားသေတ္တာ တစ်ခုကို လွယ်ထား၏။

'ဟောဗျာ... ကြည့်စမ်း။ ဒီလူငယ်လေးကတော့ တကယ့်ကို မင်းသားလေးကျနေတာပဲ။ ရုပ်ကလေးကလည်း ချော၊ အမူအရာကလည်း ပြေပြစ်လိုက်တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီကနေ ထွက်နေတဲ့ အရှိန်အဝါကတော့ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာလှတယ်။'

“သခင်ကြီးလျူ.. ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာ ပေးတဲ့အနေနဲ့ ဒီ ‘ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်’ ကို သူတို့ဂိုဏ်းတွင်း ကိစ္စတွေ အရင် ဖြေရှင်းခွင့် ပေးလိုက်ပါဦး။ ထျန်းချူ ဓားသိုင်း နှီးနှောပွဲကို ခေတ္တခဏလောက် နောက်ဆုတ်ပေးလို့ ရမလား ခင်ဗျာ”.

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်းမှာ အံ့ဩသွားကြရသည်။.

လျူဆွေ့ဖုန်းကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် အမည်မသိ လူငယ်တစ်ဦး၏ စကားကို နားထောင်ပါ့မည်လော။ သို့သော် လျူဆွေ့ဖုန်းသည် ထိုလူငယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြတ်သားစွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေတော့၏။

“သဘောတူတယ်”

--