အခန်း ၇၁၀

အခန်း (၇၁၀) - မမျှော်လင့်ဘဲ အခွင့်အရေး ရရှိခြင်း... မိစ္ဆာ မျှော်စင်မှ လွတ်မြောက်ခြင်း (အပိုင်း ၁)

ဤ အပျက်အစီးများ အတွင်း၌ အရိုးစုများ မရှားပါးလှဘဲ တာအို မျှော်စင်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ အရိုးစု အရေအတွက် များပြားလာလေလေ ဖြစ်၏။

ဤအရိုးစု အချို့သည် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ အရိုးစုများ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလာသော်ငြား အများစုမှာ မိစ္ဆာ လမ်းစဉ်မှ မကောင်းဆိုးဝါး ကျင့်ကြံသူများ၏ အရိုးစုများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ အရိုးများမှာ သွေးနီရောင် သန်းနေသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်ငြား သူတို့၏ မိစ္ဆာ ချီစွမ်းအားနှင့် မကောင်းဆိုးဝါး ချီစွမ်းအားများ၏ အကြွင်းအကျန်များမှာ ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်ပြီး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အလွယ်တကူ သိသာ ထင်ရှားလှသည်။

အင်မော်တယ် နန်းတော်သည် အပျက်အစီးများ အတွင်းရှိ အကြွင်းအကျန် အခင်းအကျင်းများကို ဖယ်ရှားရာတွင် တိုးတက်မှုများ ရှိနေခဲ့၏။

သူတို့သည် တာအို မျှော်စင်ကို မရရှိသေးသော်ငြား အမွေအနှစ် အတော်များများကို ရယူနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဝိညာဉ်ခွဲထွက် နယ်ပယ်မှ ရှေးဟောင်း ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ အမွေအနှစ်ကိုပင် မမျှော်လင့်ဘဲ ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့ကြသဖြင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာလုံးဆို့ ဖြစ်နေကြတော့၏။

ခွန်အား အသစ်များဖြင့် သူတို့သည် ရှာဖွေမှုကို အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြပြီး အပျက်အစီးများ အတွင်းရှိ အခြားသော အခင်းအကျင်းများ အပေါ်သို့ ပိုမို အာရုံစိုက်လာကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မသိခဲ့သည်မှာ တာအို မျှော်စင်၏ အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် မိစ္ဆာ ချီစွမ်းအားများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာတွင် အေးစက်သော မဲ့ပြုံး တစ်ခု ပေါ်နေသည့် မာရှီချင်းသည် အင်မော်တယ် နန်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများ အပါအဝင် အခြားသော ကျင့်ကြံသူများ အခင်းအကျင်းကို ဖြိုခွဲရန် ကြိုးစားနေကြသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်တော့၏။

မာရှီချင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ တွေးလိုက်သည်။

'ဆက်လုပ်ကြ... အခင်းအကျင်းကို ဖြိုခွဲဖို့ ပိုပြီး ကြိုးစားကြစမ်း...'

'ဒီ ကျိန်စာသင့်နေတဲ့ မိစ္ဆာ နှိမ်နင်းရေး အခင်းအကျင်းကို မင်းတို့ ဖြိုခွဲပြီးတာနဲ့ ငါ ဒီတာအို မျှော်စင်ကို ယူပြီး ထွက်သွားလို့ ရပြီ...'

ထိုသို့ တွေးလိုက်ပြီးနောက် မာရှီချင်းသည် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ကာ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ အားနည်းသော အသိစိတ်ကို တစ်ဖန် ဖိနှိပ်လိုက်ပြန်၏။

သူက တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ခေါင်းမာတဲ့ ငမိုက်သား... မင်း ငါနဲ့ ပေါင်းစည်းလိုက်ရင် ပိုကောင်းမယ် မဟုတ်ဘူးလား...”

သူက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်၏။ ၎င်းသည် များစွာ အားနည်းလွန်းလှသည်။

ဤခန္ဓာကိုယ်၏ ဟန့်တားမှုသာ မရှိပါက အပြင်ဘက်ရှိ လူစုကို သူ အရေးစိုက်မည်ပင် မဟုတ်ပါချေ။

“ဒီကနေ ထွက်သွားတာနဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို အရင်ဆုံး သန်မာအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်...”

မာရှီချင်းသည် အနာဂတ် အတွက် အစီအစဉ် ဆွဲလိုက်ပြီး သူသည် မိစ္ဆာ ကျင့်ကြံသူများ နေထိုင်ရာ နေရာ တစ်ခုကို အရင်ဆုံး ရှာဖွေရန် လိုအပ်မည် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်၏။

ထိုသို့မှ မဟုတ်ပါက သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အလွယ်တကူ ခံရနိုင်သည်။

အရိုင်းနယ်မြေ၏ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော နေရာ တစ်ခုတွင်...

စုယွီသည် ဟင်းလင်းပြင် တာအို စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ကာ စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့နှင့် ဝိညာဉ်ခွဲထွက် နယ်ပယ်မှ ဘိုးဘေး နှစ်ပါးတို့ကို တာအို မျှော်စင်၏ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများဆီသို့ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

သို့သော်ငြား အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင် ခုန်ပျံမှု တစ်ခု အတွင်းတွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲ တစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ဟင်းလင်းပြင် အလွှာကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော အအေးဓာတ် တစ်ခုက သူ့ကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရေခဲ ရှုခင်း တစ်ခု အလယ်တွင် သူ ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

ဤနေရာရှိ အလွန်အမင်း အေးစက်သော လေထုသည် သာမန် အမြုတေ ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ ချီစွမ်းအားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အေးခဲသွားစေနိုင်ပြီး သူတို့ကို မလှုပ်ရှားနိုင်အောင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

စုယွီ အံ့အားသင့်သွား၏။ သူသည် မှော်ရတနာ စံအိမ် အတွင်းမှ စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့ နှင့် ဝိညာဉ်ခွဲထွက် နယ်ပယ်ရှိ သက်ကြီး ဘိုးဘေး နှစ်ပါးကို အလျင်စလို ခေါ်ထုတ်လိုက်ပြီး အာမေဍိတ်သံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ဘိုးဘေးတို့... ကျွန်တော်တို့ ရေခဲနဲ့ နှင်း လျှို့ဝှက် နယ်မြေ တစ်ခုထဲကို မတော်တဆ ရောက်သွားပုံရတယ်...”

စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့နှင့် ဝိညာဉ်ခွဲထွက် နယ်ပယ်မှ ဘိုးဘေး နှစ်ပါးတို့မှာ တွေဝေသွားကြတော့၏။

သူတို့ရှေ့ရှိ ရေခဲ ရှုခင်းကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ အမူအရာများမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

ဤလျှို့ဝှက် နယ်မြေ အတွင်း၌ ပျံ့နှံ့နေသော အေးစက်သည့် လေထုသည် အမြုတေ ဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ အတွက်ပင် ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ဤနယ်မြေသည် ထင်သလောက် ရိုးရှင်းလှသည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့၏ ဖြန့်ကျက်ထားသော နတ်ဘုရား အာရုံများ အောက်တွင် ဤ ရေခဲနှင့် နှင်း လျှို့ဝှက် နယ်မြေကြီးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှ၏။

အနည်းဆုံး မိုင်ထောင်ချီ ကျယ်ဝန်းသည်။

၎င်းအတွင်း၌ သူတို့၏ နတ်ဘုရား အာရုံ စူးစမ်းလေ့လာမှုကို ဟန့်တားနိုင်သည့် ထူးဆန်းသော နေရာများစွာ ရှိနေသဖြင့် ဤ လျှို့ဝှက် နယ်မြေ၏ တိကျသော အရွယ်အစားကို ထိုသုံးဦးစလုံး မသေချာသေးပါချေ။

စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့က စုယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထူးဆန်းသော အကြည့် တစ်ခု ရှိနေ၏။

သူတို့သည် တာအို မျှော်စင်ဆီသို့ ဦးတည် သွားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူက ထင်ထားခဲ့မှာလဲ...

သူတို့၏ ခရီးစဉ်တွင် စုယွီသည် သူတို့ကို ဤမျှ ထူးခြားသော လျှို့ဝှက် နယ်မြေ တစ်ခု အတွင်းသို့ မသိမသာ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လိမ့်မည်ဟု... သူတို့၏ ခရီးသွားနေစဉ် အတွင်း ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးကို အမှတ်မထင် ကြုံတွေ့နိုင်မည်လော။

စုယွီနှင့် အတူ တားမြစ် နယ်မြေ အတွင်းသို့ ယခင်က သွားရောက်ခဲ့သည့် ခရီးစဉ်ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလိုက်၏။ ထိုစဉ်က တာအိုသားတော် ကျဆုံးခဲ့သည့် နေရာနှင့် ဒုတိယ အင်မော်တယ် မြို့တော်ကို သူတို့ ရှာဖွေ တွေ့ရှိခဲ့ကြပြီး ၎င်းတို့သည် ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက် နယ်မြေများ ဖြစ်လာကာ အင်မော်တယ် နန်းတော် အတွက် အထူး ထူးခြားသော အကျိုးအမြတ်များကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

ထို့အပြင် စုယွီ ကိုယ်တိုင်သည်လည်း အင်မော်တယ် နန်းတော်သို့ ခြွင်းချက် ဖြစ်သော ဝိညာဉ် ခန္ဓာကိုယ် ပါရမီရှင် တစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာပေးခဲ့သည့် ထူးကဲသော အရည်အချင်း ရှိသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု မဝင်လာဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

'ဒီကောင်လေးရဲ့ ကံကောင်းမှုက အဆုံးအစ မရှိဘူးလား...'

စုယွီ ရှိနေသဖြင့် စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့သည် အင်မော်တယ် နန်းတော် အတွက် ပိုမို ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိသော အနာဂတ်ကို ကြိုတင် မြင်တွေ့နေရသကဲ့သို့ပင်။

စုယွီသည်လည်း သူတို့ရှေ့ရှိ လျှို့ဝှက် နယ်မြေကို အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့ ဒီနေရာကို အရင် ရှာဖွေရမလား... ဒါမှမဟုတ် တာအို မျှော်စင်ကို လုယူဖို့ ဆက်သွားရမလား...”

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ ရေခဲနှင့် နှင်း လျှို့ဝှက် နယ်မြေကို အကဲဖြတ်ပြီးနောက် စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့က အကြံပြုလိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး ခဏလောက် လှည့်ပတ် ကြည့်ရအောင်... အချိန် သိပ်မယူဘူး ဆိုရင် ဒီနေရာမှာ အခွင့်အရေး တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလား ကြည့်ကြတာပေါ့... အချိန် အရမ်း ယူရမယ် ဆိုရင်တော့ တာအို မျှော်စင်ဆီကို သွားကြတာပေါ့...”

စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့နှင့် ဝိညာဉ်ခွဲထွက် အဆင့် ဘိုးဘေး နှစ်ပါးတို့က ဦးဆောင်ကာ ရေခဲနှင့် နှင်း လျှို့ဝှက် နယ်မြေ အတွင်း၌ စုယွီ၏ ရုပ်သေးနှင့် အတူ စတင် ရှာဖွေမှု ပြုလုပ်လိုက်ကြ၏။

“ဝေါင်း…”

သိပ်မဝေးလှသော နေရာတွင် ထူထပ်သော ရေခဲ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် သစ်တော အတွင်းမှ သားရဲ ဟိန်းဟောက်သံများ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့၏။ နှင်းဝက်ဝံဖြူ တစ်အုပ်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ပေါ်လာကာ ဟိန်းဟောက်ပြီး ထိုအဖွဲ့ကို စတင် တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။

သူတို့၏ ခြေသည်းများ ရိုက်ခတ်သံများနှင့် အတူ လေထဲရှိ နှင်းပွင့်များသည် ဒေါသတကြီး တိုက်ခတ်လာသော ဒီရေ တစ်ခုကဲ့သို့ အဖွဲ့ဆီသို့ စတင် ပြေးဝင်လာတော့၏။

ဤလေနှင့် နှင်း တိုက်ခတ်ရာ နေရာတိုင်းတွင် လေထုသည်ပင်လျှင် ဤနှင်းဝက်ဝံများကြောင့် ရေခဲဖြင့် ပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။

သို့သော်ငြား စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ထွက်သွားစမ်း...”

“ဘုန်း…”

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင်...

ကောင်းကင်ယံ ပြည့်နှက်နေသော နှင်းပွင့်များ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက် အရည်ပျော်သွားတော့၏။ ပြေးထွက်လာသော နှင်းဝက်ဝံဖြူများ၏ အမွှေးများပင်လျှင် ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားကာ နီရဲသော သွေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စီးကျလာတော့သည်။

ဧရာမ နှင်းဝက်ဝံများသည် ပိုမို လျင်မြန်စွာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး နှင်းနှင့် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော သစ်ပင်များကို တစ်ပင်ပြီး တစ်ပင် လဲကျသွားစေတော့၏။

ထိုလေးဦးသည် ဆက်လက်၍ ရှာဖွေမှု ပြုလုပ်ကြသည်။

မကြာမီမှာပင် တောင်တန်းကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ၌ နှင်းဝက်ဝံများ၏ တွင်းထဲတွင် နှင်းကြာပန်း တစ်ပွင့်ကို သူတို့ တွေ့လိုက်ရ၏။

ပဉ္စမအဆင့် အဆင့်နိမ့်အဆင့် နှင်းဝက်ဝံ တစ်ကောင်သည် နှင်းဝက်ဝံ မိစ္ဆာ အုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သို့သော် စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့၏ ကောင်းကင် ဝိညာဉ် စွမ်းအားက သူတို့ဆီသို့ ဖိနှိပ် ချလာသောအခါ...

နှင်းဝက်ဝံ အုပ်စုသည် တုန်ရီသွားပြီး အကြောက်တရားဖြင့် ဝပ်တွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြတော့၏။

နောက်ဆုံးတွင် ပဉ္စမအဆင့် အဆင့်နိမ့်အဆင့် နှင်းဝက်ဝံ၏ ဦးဆောင်မှု အောက်၌ သူတို့သည် တောင်တန်းကြီးကို စွန့်ခွာကာ လျှို့ဝှက် နယ်မြေ၏ အခြား အစိတ်အပိုင်းများဆီသို့ ထွက်ပြေး သွားကြတော့သည်။

ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့၊ ဝိညာဉ်ခွဲထွက် အဆင့် ဘိုးဘေး နှစ်ပါးနှင့် စုယွီ၏ ရုပ်သေး တို့သည် နှင်းကြာပန်း ရှေ့တွင် နေရာယူလိုက်ကြ၏။ အဖြူရောင် နှင်းကြာပန်း၏ သန့်စင်ပြီး မွှေးကြိုင်သော အရှိန်အဝါကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် စံ‌အိမ်တော် သခင်ကြီး ဟုန်ယွဲ့ အပါအဝင် သုံးဦးပါ အဖွဲ့သည် သိသိသာသာ တုန်လှုပ်သွားကြတော့သည်။