အခန်း ၈၁

အခန်း (၈၁)

ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ အကျပ်အတည်းနှင့် သေရေးရှင်ရေး စောင့်ကြည့်မှု

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက်...။

ပထမဆုံးအဆောက်အအုံဖြစ်သော 'ရွှီယွင်ကျူ' ၏ ကွန်ကရစ်များ အပြည့်အဝ ခိုင်မာသွားသောအခါ ဖန်းဟန် သည် ၎င်း၏ပတ်လည်ရှိ သစ်သားပုံစံခွက်များကို ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။

လူရာပေါင်းများစွာ၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် သစ်သားပြားများကို တစ်ချပ်ပြီးတစ်ချပ် ဖယ်ရှားလိုက်ကြလေ၏။

ရိုးရှင်းသော မျဉ်းကြောင်းများ၊ ချောမွေ့သော နံရံများနှင့် မီးခိုးပြာရောင်ရှိပြီး ခေတ်သစ်ဒီဇိုင်းအပြည့်ပါဝင်သော နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံတစ်ခုသည် မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။

ထိုအဆောက်အအုံမှာ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေပြီး နေရောင်ခြည်က မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော နံရံများပေါ်သို့ ကျရောက်ကာ အေးစက်ပြီး မာကျောသော အသွင်အပြင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေစေပေသည်။

လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။

သူတို့သည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက် ရသည့်အလား ပါးစပ်များ ဟောင်းလောင်းပွင့်လျက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေခဲ့ကြလေသည်။

“ဒါ... ဒါက ရွှီယွင်ကျူ ဆိုတာလား...”

“ဘုရားရေ... ဒီနံရံက... ဘယ်လိုလုပ် ဧရာမကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးလို ဖြစ်နေရတာလဲ...”

ရဲရင့်သော ရွာသားတစ်ဦးသည် အေးစက်မာကျောနေသော နံရံကို သတိထားကာ လှမ်း၍ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက် လေသည်။

ထိုအထိအတွေ့မှာ သူ ယခင်က ကိုင်တွယ်ဖူးသမျှ အပြာရောင်ကျောက်တုံးများထက်ပင် ပို၍ မာကျောပြီး ချော မွေ့နေချေသည်။

“ငါ တစ်ချက်လောက် စမ်းကြည့်မယ်...”

အစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ ခန္ဓာကိုယ်တောင့်တင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ခွန်အား အားလုံးကို စုစည်းကာ နံရံကို လက်သီးဖြင့် အားကုန် ထိုးချလိုက်လေသည်။

ခပ်အုပ်အုပ်သော ထိခိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“အား...”

ထိုအမျိုးသားကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ရောင်ရမ်းလာသော သူ၏ လက်သီးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာမဲ့ကာ မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော် နံရံမှာမူ အဖြူရောင်ခြစ်ရာလေး တစ်ချက်ပင် မကျန်ရစ်ဘဲ လုံးဝ ပကတိအတိုင်းပင် တည်ရှိနေခဲ့ပေ သည်။

“ရှုး...”

လူအုပ်ကြီးထံမှ အသက်ပြင်းပြင်းရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းမှာ သူတို့မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် လုံးဝကို အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြပေ၏။

ဤအရာမှာ အိမ်တစ်လုံး မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာ ဖြိုခွင်းရန် မဖြစ်နိုင်သော ခံတပ်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အိမ်မျိုးတွင် နေထိုင်ရပါက ဝံပုလွေများနှင့် ကျားများကို ကြောက်ရွံ့နေစရာ လိုမည်မဟုတ်ပေ။

ဓားပြများနှင့် သူခိုးများကိုလည်း ကြောက်စရာ မလိုတော့ပေ။

အစိုးရတပ်များ လာရောက်တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် သူတို့သည် တံခါးပေါက်ကိုပင် ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“အံ့ဖွယ်ပဲ... နောက်ထပ် အံ့ဖွယ်ကိစ္စတစ်ခုပဲ...”

“အင်မော်တယ်ဖန်း သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ...”

အချိန်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လူအုပ်ကြီးထံမှ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်အားပေးသံများနှင့် ဝမ်းသာ အားရ အသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့သည် မြေပြင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော 'ရွှီယွင်ကျူ' အဆောက်အအုံတန်းများကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်ပါသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ငေးကြည့်နေကြလေ၏။

သို့သော်လည်း ဖန်းဟန် ယူဆောင်လာပေးသော အံ့အားသင့်ဖွယ်ရာများမှာ ဤမျှနှင့် မပြီးဆုံးသေးပေ။

သူ၏ နေထိုင်ရေးပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် သူသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ အရည်အသွေးမြင့်မားပြီး ဈေးနှုန်း သက်သာသော ခေတ်သစ်အထည်အလိပ် အမြောက်အမြားကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိကာ နွေးထွေးသော ဝါဂွမ်းစစ်စစ် အထည်များ ဖြစ်လေသည်။

ပေါ့ပါးပြီး ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့ကာ အရောင်အသွေး တောက်ပသော ဖလန်နယ် အထည်များလည်း ပါဝင် လေသည်။

ထိုခေတ်ကာလ၏ နည်းပညာအဆင့်အတန်းထက် များစွာ သာလွန်နေသော ဤအထည်များကို ပြည်သူတိုင်းထံ ဝေငှလိုက်သောအခါ လူတိုင်းမှာ ၎င်းတို့၏ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အထိအတွေ့ကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက် ကြရပေသည်။

သူတို့သည် ကြမ်းတမ်းပြီး သက်တောင့်သက်သာမရှိသော ပိတ်ကြမ်းအဝတ်များကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကြကာ အသစ် စက်စက်နှင့် နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းအထည်များကို ဝတ်ဆင်လိုက်ကြရာ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုများ တောက်ပနေခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ အစားအသောက် အဆင့်မြှင့်တင်မှု ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

ခါးသက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော ဆားကြမ်းများနေရာတွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကာ သန့်စင်ထားသော ဆားများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ချိုမြိန်သော သကြားဖြူများက ကလေးငယ်များအား ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော အချိုရသာကို ပေးစွမ်း နိုင်ခဲ့လေ၏။

ထို့ပြင် မူလက ရိုးရှင်းသော အစားအစာများကို အရသာရှိပြီး မွှေးကြိုင်သွားစေသည့် အမျိုးမျိုးသော ဟင်းခတ် အနှစ်များလည်း ပါဝင်လေသည်။

ပိုမို၍ သက်တောင့်သက်သာရှိပြီး နွေးထွေးသော အဝတ်အစားများ။

ပိုမို၍ ခိုင်ခံ့ပြီး လုံခြုံသော နေထိုင်ရာအိမ်များ။

ပိုမို၍ အရသာရှိပြီး စားချင်စရာကောင်းသော အစားအစာများ။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ပိုင်နက်အတွင်းရှိ လူတိုင်းအတွက် အဝတ်အစား၊ အစားအသောက်၊ နေထိုင်ရေးနှင့် သွားလာ ရေးတို့မှစ၍ ဘဝအရည်အသွေးကို ဘက်စုံမှ သိသိသာသာ တိုးတက်လာစေရန် ခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှု၏ အောင်မြင်မှုများကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်းရှီးခရိုင် တစ်ခုလုံးမှာ ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်ကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့် နှက်နေခဲ့လေသည်။

ပြည်သူများ၏ ဖန်းဟန်အပေါ် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုခံစားချက်တို့မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိ သွားခဲ့ပေ၏။

သူတို့ နေထိုင်ရာ နေရာသည် နတ်ဘုရားများ၏ နယ်မြေဖြစ်သည်ဟု သူတို့က အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားကြလေ သည်။

ဖန်းဟန်သည် ဤတိုင်းပြည်ကို ဖန်တီးခဲ့သော တစ်ဆူတည်းသော နတ်ဘုရားစစ်စစ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုရင်း ဖန်းဟန်သည် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှု ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်လေ၏။

သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ယခုအခါ လုံးဝ ခိုင်မာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိထားလေသည်။

ယခုအချိန်သည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာသို့ ပြန်လည်သွားရောက်ကာ ပိုမိုကြီးမားသော အတိုင်းအတာဖြင့် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် အချိန်ကျရောက်လာပြီ ဖြစ်ပေသည်။

အကြောင်းမှာ ဧကရီ ရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် သူမအပေါ်သို့ အန်းကော်မြို့စား၏ အာရုံစိုက်မှု ရောက်ရှိလာခြင်းတို့ ကြောင့် ဤပရဒိသုဘုံလေးကို ဖရိုဖရဲ မုန်တိုင်းကြီးတစ်ခု ဝင်ရောက်မွှေနှောက်တော့မည်ကို သူ သိထားသော ကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ထားရမည် ဖြစ်၏။

မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် ဧကရီ အား ရင်ဆိုင်ရန်ဖြစ်စေ၊ အမြဲတစေ စောင့်ကြည့်နေသော အန်းကော် မြို့စားကို ရင်ဆိုင်ရန်ဖြစ်စေ ပိုမိုအားကောင်းသော ခေတ်သစ် အရင်းအမြစ်များကသာ သူ အသက်ရှင်သန် ရန်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်များ ဖြစ်ပေသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရင်းနှီးနေသော မူးဝေမှုက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းရှိ အနည်းငယ် ရှုပ်ပွနေသော ငှားရမ်းထားသည့် အခန်းလေးထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ပြတင်းပေါက်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရင်းနှီးနေသော မြို့ပြ၏ နီယွန်မီးရောင်များနှင့် ရှုပ်ထွေးနေသော ယာဉ်ကြော အသွားအလာများ ရှိနေခဲ့လေသည်။

မဟာကျင်းရှိ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာမှာ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော်လည်း သူ၏စိ တ်ထဲတွင် စိမ်းသက်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

သူသည် သူ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ကျွမ်းကျင်စွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး သိုလှောင်နေရာထဲတွင် အသစ်စုဆောင်းထား သော ရွှေများနှင့် ရှားပါးဆေးဘက်ဝင်အပင်များကို ထုခွဲရောင်းချရန်နှင့် ပိုမိုကြီးမားသော အမှာစာတစ်ခုကို မှာယူရန်အတွက် သခင်လေးဝမ်ကို ဆက်သွယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

သို့သော် သူ ဖုန်းမခေါ်ဆိုရသေးမီမှာပင် ဖုန်းမျက်နှာပြင်က ရုတ်တရက် လင်းလတ်လာပြီး စူးရှသော ဖုန်းမြည်သံ တစ်ခုက အခန်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

[ခေါ်ဆိုသူအမည် - သခင်လေးဝမ် ]

ဖန်းဟန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး ဖုန်းဖြေဆိုသည့် ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လေ၏။

“ဟယ်လို... ဝမ်...”

သူ စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် ဖုန်း၏ တစ်ဖက်မှ အလောတကြီး ထိတ်လန့်တုန်ယင်နေသော အသံတစ်ခုက ဖြတ်ပြောလာခဲ့လေသည်။

“အစ်ကိုဖန်း... ကျုပ်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး... အစ်ကို ဖုန်းပြန်ဖွင့်လာပြီပဲ...”

ဖုန်းထဲမှ သခင်လေးဝမ်၏ အသံမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ လေးနက်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ဖိနှိပ်ထားသော ရှိုက်သံ အနည်းငယ်ပင် ပါဝင်နေလေသည်။ နောက်ခံအသံများထဲတွင် သူသည် နေရာလွတ်တစ်ခု၌ ရှိနေသည့်အလား လေတိုက်ခတ်သံများကိုလည်း ကြားနေရလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ရုတ်တရက် အေးစိမ့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် သခင်လေးဝမ်နှင့် သိကျွမ်းလာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ပြီး ဤသူဌေးသားလေးမှာ ကောင်းကင်ပြို ကျလာလျှင်ပင် အခြားတစ်ယောက်က ဝင်ထမ်းပေးလိမ့်မည်ဟု တွေးထင်တတ်သည့် ပူပင်သောကကင်းကာ တာဝန်မဲ့သူတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ သူ ဤမျှလောက်အထိ တည်ငြိမ်မှု ပျက်ပြားနေသည်ကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေချေပြီ။

“မလောနဲ့... ဖြည်းဖြည်းပြော... ငါ ဒီနေရာမှာ ရှိတယ်...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး လူတို့၏ စိတ်နှလုံးကို နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည့်အလား ဖြစ်လေသည်။

“အစ်ကိုဖန်း... ဖုန်းထဲကနေ ပြောဖို့ မလုံခြုံဘူး... အခု အစ်ကို ဘယ်မှာလဲ... ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း တွေ့ဖို့ လိုတယ်... ချက်ချင်းပဲ... အခုချက်ချင်း...”

သခင်လေးဝမ်၏ အသံမှာ သူ့အား တစ္ဆေများက စောင့်ကြည့်နေသည့်အလား အလွန်ပင် တိုးရှတနေလေသည်။

“မြို့အရှေ့ဘက် တတိယလမ်းက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ဘိလပ်မြေစက်ရုံမှာ... နာရီဝက်နေရင် ငါတို့ အဲဒီမှာ တွေ့မယ်...”

ဖန်းဟန်သည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းနေခြင်းမရှိဘဲ လုံးဝကို ခေါင်ဖျားပြီး လူသူအရောက်အပေါက်နည်းပါး သော နေရာတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ပြောပြလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီ... ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်...”

သခင်လေးဝမ်က ပြောပြီးနောက် ဖုန်းကို အမြန်ချသွားခဲ့လေ၏။

ဖုန်းထဲမှ အဆက်အသွယ်ပြတ်တောက်သွားသော အသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်ကာ စူးရှသွားခဲ့လေသည်။

သခင်လေးဝမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှိနေမည့် နက်ရှိုင်းသော ကြောက်ရွံ့မှုကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားမိလိုက်ပြီး ဤသည်မှာ သေးငယ်သော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

သူသည် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်းကို လုံခြုံပြီး အဆင်ပြေသော ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေးအခြေစိုက်စခန်းနှင့် ငွေ ထုတ်စက်တစ်ခုကဲ့သို့ အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ထူးကဲသော ကြွယ်ဝချမ်းသာမှု မှန်သမျှသည် ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေများ၏ လောဘတကြီး အကြည့်များကို မလွဲမသွေ ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဆိုသော အချက်ကိုမူ သူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိပေသည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက် စွန့်ပစ်ထားသော ဘိလပ်မြေစက်ရုံ၌ ဖြစ်လေသည်။

ထိုနေရာတွင် ပေါင်းပင်များ ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေပြီး ပြိုကျနေသော နံရံများနှင့် အပျက်အစီးများ ရှိနေကာ ဆွေးမြည့်ပျက်စီးနေသော လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

အနက်ရောင် ပေါ်ရှေးကားတစ်စီးသည် စက်ရုံဝင်းအတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာပြီး ဘရိတ်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းလိုက်ကာ ဖန်းဟန်၏ အရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေ၏။

ကားတံခါး ပွင့်လာပြီးနောက် သခင်လေးဝမ်သည် ကမန်းကတန်း ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဤအချိန်တွင်မူ သူသည် ယခင်က ကြွားကြွားဝါဝါ ရှိလှသော သခင်လေးတစ်ဦး မဟုတ်တော့ချေ။

သူ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ရှုပ်ပွနေကာ သူ၏ တန်ဖိုးကြီးဝတ်စုံမှာလည်း တွန့်ကြေနေလျက် မျက်လုံးများမှာ ချိုင့်ဝင်ကာ သွေးကြောများ နီရဲနေပြီး နေ့အတော်ကြာ ညအတော်ကြာ အိပ် မပျော်ခဲ့ရသည့်သူနှင့်ပင် တူနေလေသည်။

ဖန်းဟန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ကယ်တင်ရှင်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရ ပေသည်။

သူသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် လျှောက်လာပြီး ဖန်းဟန်၏ လက်မောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ သူ၏ နှုတ်ခမ်း များမှာ တုန်ယင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြီးပြည့်စုံသော စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။

“အစ်ကိုဖန်း... အစ်ကိုဖန်း...”

“အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အခြေအနေကောင်းသေးသော ပျက်စီးနေသည့် စက်ရုံ အဆောက်အအုံတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့လေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် မည်သူမျှ မရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် သခင်လေးဝမ်၏ စိတ်ခံစားမှုမှာ အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သော်လည်း သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖန်းဟန်အတွက် ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်လှုပ် သွားစေလောက်မည့် သတင်းတစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

“အစ်ကိုဖန်း... ကျွန်တော်တို့... ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ခံနေရတယ်...”

“ဘယ်သူကလဲ...”

“နိုင်ငံတကာ ရာဇဝတ်ဂိုဏ်းတစ်ခုပဲ...”

သခင်လေးဝမ်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေ၏။

“သူတို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်အမည်က 'အော်ရိုဘိုရော့စ်' တဲ့...”