အခန်း ၈၂

အခန်း (၈၂)

ဖီးနစ်ရထားလုံး ဖုန်တက်သွားခြင်းနှင့် နတ်ပြည်သို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိသွားခြင်း

အော်ရိုဘိုရော့စ်ပေတည်း။

ဖန်းဟန်၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအမည်နှင့် သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော အမှောင်အဖွဲ့အစည်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် ခေတ်သစ်ယဉ်ကျေးမှု၏ အရိပ်အောက်တွင် ခိုအောင်းနေသော စပါးကြီးမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အညစ်ပတ်ဆုံးနှင့် သွေးစွန်းမှုအများဆုံး အရောင်းအဝယ်များကို လုပ်ဆောင်နေကြလေ သည်။ တရားမဝင် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု အမွေအနှစ်များ၊ ရှားပါးအပင်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များ၊ လက်နက် မှောင်ခိုကူးမှုများအပြင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုများနှင့် အာဏာသိမ်းမှုများကိုပင်...၊ အကျိုးအမြတ် လုံလောက်စွာ ရရှိမည်ဆိုပါက သူတို့ မလုပ်ရဲသောအရာဟူ၍ မရှိပေ။

ကိုယ်ပိုင် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့များကိုပင် ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး အစွမ်းထက်သော အဖွဲ့အစည်းကြီးမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ နိုင်ငံများအတွက် အလွန်ခေါင်းကိုက်စရာကောင်းသော ကင်ဆာအကျိတ်ဆိုး ကြီးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဤကဲ့သို့သော ဧရာမအဖွဲ့အစည်းကြီးနှင့် မည်သို့ ပတ်သက်မိသွားခဲ့ပါသနည်း။

"ဘာဖြစ်တာလဲ... သေချာရှင်းပြစမ်း..."

ဖန်းဟန်က လေးနက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

ဝမ်ရှောင်သည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ပြီး အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

"ဒါ... ဒါက ရွှေတွေကြောင့်ပါ... ပြီးတော့ ဟိုဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေကြောင့်..."

"အရင်က ကျွန်တော်တို့ အရောင်းအဝယ်လုပ်ခဲ့တုန်းက ရွှေပမာဏ မများပေမယ့် သန့်စင်မှုက အရမ်းမြင့်မား လွန်းနေခဲ့တယ်... ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင်ကို မြင့်မားနေခဲ့တာ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားပေးတဲ့ တောရိုင်း ဆေးဘက်ဝင်အပင်တွေ၊ ဥပမာ နှစ်ရာချီသက်တမ်းရှိတဲ့ တောဂျင်ဆင်းတွေ၊ နှစ်ထောင်ချီပြီးတော့သက်တမ်းရှိ တဲ့ ဟယ်ရှောက်ဝူတွေဆိုတာ... မှောင်ခိုဈေးကွက်ထဲမှာ ဒီအရာတွေ တစ်ခုချင်းစီက ငလျင်လှုပ်သွားစေနိုင် လောက်တဲ့ နိုင်ငံတော်အဆင့် ရတနာတွေချည်းပဲ..."

"အစပထမတုန်းကတော့ ဒါတွေက အင်အားစုအသေးလေးတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကိုပဲ ရခဲ့ပြီး ကျွန်တော့်မိသားစုက ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့်... ဒါပေမယ့် အခုတစ်ကြိမ်ကတော့ မတူတော့ဘူး... အော်ရိုဘိုရော့စ်က ကျွန်တော်တို့ကို သတိထားမိသွားပြီ... သူတို့က မှောင်ခိုဈေးကွက်လမ်းကြောင်းတွေကနေတစ်ဆင့် ဇာစ်မြစ်ကို ပြန်လိုက်ရှာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ကျွန်တော့်ဆီကို အတိအကျ ခြေရာခံမိသွားခဲ့တယ်..."

ဝမ်ရှောင်၏ မျက်နှာတွင် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေမှုများက ပေါ်လွင်နေလေ၏။

"ဒီအရာတွေကို ကျွန်တော်က မတော်တဆ ရလာတာဆိုတာကို သူတို့ မယုံကြဘူး... ကျွန်တော့်နောက်ကွယ်မှာ ရှာမတွေ့သေးတဲ့ ဧရာမရတနာသိုက်ကြီး တစ်ခုရှိနေတယ်လို့ သူတို့က အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေကြတယ်... ဒါမှမ ဟုတ်လည်း... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ နည်းပညာတွေရှိတဲ့ လျှို့ဝှက်စခန်းတစ်ခုပေါ့..."

ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝကို မှောင်မိုက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် ခေတ်သစ်လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ သတင်းအချက်အလက် စီးဆင်းမှုအမြန်နှုန်းနှင့် ထိပ်တန်းအင်အားစုကြီး များ၏ စွမ်းအားကို အထင်သေးလွန်းခဲ့မိခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

"သူတို့ မင်းကို ဘာလုပ်ခဲ့သေးလဲ..."

"သူတို့ ကျွန်တော့်ကို တိုက်ရိုက်တော့ အန္တရာယ်မပြုသေးဘူး... ဒါပေမယ့် သူတို့ရဲ့ ဖိအားတွေက လမ်းကြောင်း မျိုးစုံကနေတစ်ဆင့် ကျွန်တော်တို့ ဝမ်မိသားစုဆီ ရောက်လာနေပြီ..."

ဝမ်ရှောင်၏ အသံတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေလေ၏။

"ကျွန်တော့်အဘိုး ကိုယ်တိုင် ကျွန်တော်နဲ့ စကားပြောခဲ့တယ်... မိသားစုထဲက လူတိုင်းကလည်း ကျွန်တော့်ကို သတ္တဝါဆန်းတစ်ကောင်လို ကြည့်နေကြတယ်... သူတို့က ကျွန်တော်ပြောတာကို မယုံကြဘဲ ဒီ 'ငါးကြီး' ကို မျှားခေါ်ဖို့အတွက် သဲလွန်စတွေကို နောက်ယောင်ခံလိုက်ဖို့ လူတွေကို (၂၄) နာရီလုံးလုံး စောင့်ကြည့်ခိုင်း ထားတယ်..."

"အစိုးရဘက်ကဆိုရင်လည်း ဌာနတချို့က ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ ဘဏ္ဍာရေးမှတ်တမ်းတွေကို သိုသိုသိပ်သိပ် စုံစမ်းစစ်ဆေးတာတွေ စလုပ်နေကြပြီ... 'အော်ရိုဘိုရော့စ်' တွေမှာက အာဏာ အရမ်းများလွန်းတယ်... သူတို့သုံး နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေက ကျွန်တော်တို့လို ရိုးရိုးသားသား စီးပွားရေးလုပ်တဲ့သူတွေအတွက် တွေးတောင်မတွေးရဲ စရာပဲ..."

ဝမ်ရှောင်သည် ဖန်းဟန်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ မျက်လုံးများထဲ တွင်လည်း တောင်းပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

"အစ်ကိုဟန်... ကျွန်တော် အကြံပေးတာကို နားထောင်ပါ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျား မျက်နှာ ထပ်မပြပါနဲ့တော့... ပြီးတော့ ကုန်ပစ္စည်းတွေလည်း ထပ်မပို့ပါနဲ့တော့... သူတို့က ရူးနေကြတာ... အဲဒီ 'ရတနာ' ဆိုတဲ့အရာအတွက် သူတို့က တကယ်ပဲ အင်အားသုံးလာလိမ့်မယ်... ပြန်ပေးဆွဲတာတွေ၊ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်တာတွေ... သူတို့က ဘာမဆို လုပ်ရဲတယ်..."

ဖန်းဟန်သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာပင် နေလိုက်လေ၏။

သူ လုံခြုံသော ခိုလှုံရာအဖြစ် မှတ်ယူထားခဲ့သည့် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာကြီးတွင်လည်း သေစေနိုင်လောက်သော အန္တ ရာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်လိုက်ရလေသည်။

သူသည် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်ပြီး ရွှေနှင့် ဆေးဝါးများကို သာမန်ပစ္စည်းများကဲ့သို့ ဖလှယ်နိုင်သော "နတ်ဘုရား" တစ်ပါး မဟုတ်တော့ပေ။

သူသည် ငါးမန်းများ၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းခံရသော ဆူဖြိုးသည့် ငါးတစ်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့လေ၏။

မျိုးဗီဇအဆင့်မြှင့်တင်ရေးအရည်ကို အထိုးခံရပြီးနောက် သူ၏ အာရုံငါးပါးစလုံးမှာ လူသားများ မစွမ်းဆောင် နိုင်သော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုလေးတင် သူ၏ ထူးကဲသော အကြားအာရုံက စက်ရုံနှင့် မီတာရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော နေရာမှ လေ တိုက်သံနှင့် ရောနှောနေလုမတတ် သဲကွဲမှုမရှိသော အလွန်တိုးညှင်းသည့် အသံတစ်ခုကို စူးရှစွာ ဖမ်းယူရရှိလိုက် လေသည်။

ထိုအရာက... ကင်မရာခလုတ်နှိပ်လိုက်သည့် အသံပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ထူးကဲသော အမြင်အာရုံက စက်ရုံ၏ ပျက်စီးနေသော ပြတင်းပေါက်များ ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ပြီး အဝေးရှိ စွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အမိုးပေါ်မှ မှန်ဘီလူး၏ ထူးခြား သော အလင်းပြန်မှုတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် အနက်ရောင်အစက်လေးတစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက် ရလေ၏။

*စနိုက်ပါ မှန်ပြောင်းလား... ဒါမှမဟုတ် အားပြင်းတဲ့ မှန်ဘီလူးများလား...*

ချမ်းစိမ့်သော ခံစားမှုတစ်ခုက ဖန်းဟန်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက်သို့ ချက်ချင်းပင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့လေသည်။

သူ ပစ်မှတ်ထားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လေ၏။

နောင်အနာဂတ်တွင် စိတ်ကြိုက် ရောင်းချရန်မှာ ထိုမျှလောက် လွယ်ကူတော့မည် မဟုတ်ပုံပေါ်ပေသည်။

မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ တောင်ပိုင်း တရားဝင်လမ်းမကြီး။

ဆောင်းဦးလေပြင်းများက အေးစက်ကြမ်းတမ်းနေပြီး လူတို့၏ မျက်နှာများကို ဓားဖြင့်လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ ခံစား ရစေသော အဝါရောင်သဲများကို လွင့်စင်လာစေလေသည်။

လူဆယ်ဦးကျော်ပါဝင်သော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့မှာ အဆုံးမရှိနိုင်ဟု ထင်ရသော ဤတရားဝင်လမ်းမကြီး တစ်လျှောက် တွင် အလွန်ခက်ခဲပင်ပန်းစွာဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေကြလေ၏။

သူတို့အားလုံးမှာ အဝတ်စုတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး သွေးများပေကျံနေကာ သူတို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် ထုံထိုင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လူအုပ်စု၏ အရှေ့ဆုံးတွင်မူ လူတိုင်းက အလယ်မှ ဝန်းရံကာကွယ်ပေးထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေလေ သည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အသက် (၁၈) နှစ် သို့မဟုတ် (၁၉) နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး အလွန်တင့်တယ်လှပသော မျက်နှာလေးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသင့်သော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ ထူထဲသော မှိုင်းညို့မှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပေ သည်။

သူမမှာ ဖြူဖျော့ပြီး ပိန်ပါးနေကာ နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ခြောက်သွေ့ကွဲအက်နေလေသည်။ တစ်ချိန်က တောက် ပပြီး လင်းလက်နေခဲ့သော သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများမှာလည်း ယခုအခါတွင် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

သူမမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ မြို့တော်မှ တောင်ဘက်သို့ ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးလာခဲ့ရသော ဧကရီ ရှောင်ရူရွှီ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်က မြင့်မြတ်ပြီး အမြင့်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သော ဂုဏ်သိက္ခာများမှာ လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ထွက်ပြေး တိမ်းရှောင်မှုအတွင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှု၊ အအေးဒဏ်နှင့် အဆုံးမရှိသော လိုက်လံဖမ်းဆီးမှုများကြောင့် လုံးဝ ကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်လေသည်။

"အရှင်မ..."

လက်တစ်ဖက်ပြတ်နေပြီး ဓားတစ်လက်ကိုင်ဆောင်ထားသော လူသန်ကြီးတစ်ဦးက သူမဘေးသို့ ယိုင်နဲ့စွာ လျှောက်လာပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ ပျက်စီးနေသော လေမှုတ်တံတစ်ခုကဲ့သို့ အက်ကွဲနေသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

သူသည် နန်းတွင်းအစောင့်တပ်၏ တပ်မှူး လောင်ရှန်းပင်ဖြစ်ပြီး ဤတပ်ဖွဲ့၏ တစ်ခုတည်းသော ကျန်ရစ်သည့် ဒေါက်တိုင်လည်း ဖြစ်လေသည်။

"အရှင်မ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကင်းထောက်တွေ သတင်းပို့ချက်အရ ရှေ့ (၃၀) လီအကွာမှာ ချင်းရှီးခရိုင် ရှိတယ်လို့ သိရပါတယ်..."

လောင်ရှန်းသည် သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများကို မော့ကာ သူ သစ္စာဆိုထားသည့် အရှင်သခင်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှေးမှိန်သော မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တစ်ခုက လက်က နဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

"ကြားရသလောက်တော့... အဲဒီနေရာကို ကျောက်တုံးတွေကို စမ်းရေဖြစ်အောင်၊ ပဲစေ့တွေကို စစ်သားတွေ ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ 'အင်မော်တယ်ဖန်း' ဆိုတဲ့သူက ကာကွယ်ပေးထားတယ်လို့ ဆိုကြတယ်... အခုဆို ရင် အဲဒီနေရာက မြေပြင်ပေါ်က နတ်ပြည်လေးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီတဲ့... ကျွန်တော်တို့... ကံစမ်းကြည့်ဖို့ အဲဒီကို သွားကြရအောင်..."

*မြေပြင်ပေါ်က နတ်ပြည် ဟုတ်လား...။ နတ်ဘုရားတွေအတွက် နတ်ပြည် ဟုတ်လား...*

ရှောင်ရူရွှီ၏ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော မျက်ဝန်းများမှာ လုံးဝကို တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။ လမ်း ခရီးတစ်လျှောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော ကောလာဟလများကို သူမ အများအပြား ကြားခဲ့ရပြီး ဖြစ်ပေသည်။

ကောလာဟလတိုင်းက နောက်ဆုံးတွင် သူမကို ပို၍ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေသော ထောင်ချောက်များသာ ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

"ရှန်ဂရီလာ" ဟု ခေါ်ဆိုကြသော နေရာများမှာ ဓားပြများနှင့် အာဏာရှင်များ၏ ခိုအောင်းရာနေရာများ သို့မဟုတ် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုနှင့် ကပ်ရောဂါတို့၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံထားရသည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော သေမင်းတမန် နယ်မြေများသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် မရေရာသော သို့မဟုတ် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသော မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်ကိုမျှ မယုံကြည် တော့ပေ။

သို့သော် လောင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော တောင်းပန်မှုအရိပ်အယောင်များကို မြင် လိုက်ရပြီး သူမကို ကာကွယ်ပေးရင်း ဒဏ်ရာများရကာ သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်အကန့်အသတ်သို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော အနောက်ဘက်ရှိ သစ္စာရှိအစောင့်များကို ကြည့်ကာ သူမသည် လေးလံစွာပင် ခေါင်းညိတ် ပြလိုက်လေသည်။

မည်သည့်နေရာသို့ သွားသည်ဖြစ်စေ ဘာကွာခြားသွားမည်နည်း။

၎င်းမှာ ငရဲတစ်ခုမှ အခြားငရဲတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းသွားခြင်းမျှသာ ဖြစ်လေသည်။

ဤစိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေသော အဖွဲ့သည် ခဲကဲ့သို့ လေးလံနေသော ခြေလှမ်းများကို ဆွဲငင်ကာ လျှောက် လှမ်းလာကြရင်း နောက်ဆုံးတွင် တရားဝင်လမ်းမကြီးဘေးရှိ လူတစ်ဝက်ခန့်အမြင့်ရှိသော ကျောက်စာတိုင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ အလိုအလျောက်ပင် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့ကြလေသည်။

ကျောက်စာတိုင်ပေါ်တွင် ခွန်အားပါပါနှင့် တင့်တယ်လှပသော လက်ရေးဖြင့် စာလုံးကြီးသုံးလုံးကို ထွင်းထုထား လေသည်။ ၎င်းမှာ ချင်းရှီးခရိုင် ပင်ဖြစ်၏။

*ရောက်ပြီလား...*

*ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ချင်းရှီးခရိုင်ဆိုတာလား...။*

လောင်ရှန်း၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ခုန်တက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် သံမဏိဓားကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှောင်ရူရွှီကို သတိထားကာကွယ်ရင်း ကျောက်စာတိုင်၏ အတွင်းဘက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...။

လောင်ရှန်းနှင့် ရှောင်ရူရွှီအပါအဝင် လူတိုင်းမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နေရာတွင်ပင် လုံးဝ အေးခဲသွားခဲ့ ကြလေသည်။

သူတို့ ဘာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါသနည်း...။

“အို... ဘုရားရေ...”

သူတို့ တကယ်ပဲ ဘာကို မြင်တွေ့လိုက်ရပါသနည်း...။