အခန်း ၈၃

အခန်း (၈၃)

အသားယာဂုတစ်ပန်းကန်နှင့် ဧကရီ၏ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာခြင်း။

ကျောက်တုံးကြီး၏ အတွင်းဘက်တွင် သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုမြင်ကွင်းမှာ သူတို့၏ အိပ်မက်များထဲတွင်သာ ပေါ်လာဖူးသော အရာဖြစ်လေ၏။

၎င်းမှာ သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ထားသော ရွှေရောင် ဆန်စပါးခင်းများ အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ပြည့်ဖြိုးနေသော ရွှေရောင်စပါးနှံကြီးများသည် ဆောင်းဦးလေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ရွှေရောင်လှိုင်းတံပိုးများသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။ မူးယစ်စေတတ်သော စပါးရနံ့က လပေါင်းများစွာ ငတ်မွတ်နေခဲ့ကြသည့် ထိုလူများကို ရူးသွပ်သွားစေမတတ် ဖြစ်စေခဲ့လေ၏။

အဝေးတစ်နေရာတွင် သပ်ရပ်စွာ စီမံထားသော ရွာတစ်ရွာ ရှိနေချေသည်။

ရိုးရှင်းသော်လည်း ခိုင်ခံ့ပြီး လှပသော ဒီဇိုင်းများဖြင့် မီးခိုးပြာရောင် နှစ်ထပ်အဆောက်အအုံများမှာ အတန်း လိုက် တည်ရှိနေပြီး အိမ်တိုင်း၏ ခေါင်မိုးများမှ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေလျက် ရှိလေသည်။

လယ်ကွင်းများထဲတွင်မူ သန့်ရှင်းပြီး နူးညံ့သော ဝါဂွမ်းအထည်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူအများအပြား အလုပ် လုပ်နေကြပေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဘေးဒုက္ခသည်များ၏ ဖြူဖျော့သော သို့မဟုတ် ထုံထိုင်းနေသော အမူအရာများ လုံးဝ မရှိဘဲ အားလုံး၏ ပါးပြင်များမှာ ပန်းရောင်သန်းကာ စွမ်းအင်များ အပြည့်အဝ ရှိနေကြပြီး... သူတို့ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော ရွှင်လန်းတက်ကြွသည့် ရိုးရှင်းသော သီချင်းများကိုပင် ညည်းတွားနေကြလေ၏။

လေထုထဲတွင် စပါးရနံ့သာမကဘဲ ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော အသားဟင်းရနံ့များပါ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ပြင်းပြလှသော အသားရနံ့မှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ကဲ့သို့ သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ အစာအိမ်များကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

ရှောင်ရူရွှီ၊ လောင်ရှန်းနှင့် အခြားသူများမှာ သူတို့ရှေ့ရှိ ကြီးပွားတိုးတက်ပြီး ငြိမ်းချမ်းကာ သက်ဝင်လှုပ်ရှား နေသော မြင်ကွင်းကို ကြောင်အစွာ ကြည့်နေမိကြလေ၏။

ထို့နောက် သူတို့၏ အနောက်ဘက်ရှိ ငတ်မွတ်သေဆုံးနေသော အလောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် သက်ရှိငရဲ ခန်းသဖွယ် ဖြစ်နေသော လူသူကင်းမဲ့ပြီး ခြောက်သွေ့နေသည့် မြေပြင်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်ကြလေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် ငရဲမှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ပိုင်းခြားထားခြင်း ခံရလေ၏။

"ငါ... ငါ အမြင်မှားနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."

လူငယ်အစောင့်တစ်ဦးက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူ၏မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို ဆွဲဆိတ်ကြည့်စမ်းပါ... အခုပဲ ဆွဲဆိတ်ကြည့်စမ်းပါ... ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေတာ သေချာ တယ်... ဒါက တံလျှပ်တစ်ခုပဲ..."

မရေမတွက်နိုင်သော သေရေးရှင်ရေးများကို ဖြတ်သန်းဖူးပြီး သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒရှိသည့် လောင်ရှန်းပင်လျှင် သူ၏ လည်ချောင်းတွင် တစ်စုံတစ်ခုက ဆို့နင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံး များမှာ ထိန်းချုပ်မရနိုင်လောက်အောင် နီရဲလာခဲ့လေ၏။

သူသည် ဘဝတစ်ဝက်ကို စစ်မြေပြင်တွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး ကျယ်ပြန့်လှသော တိုင်းပြည်အနှံ့ ခရီးသွားခဲ့ဖူးသော် လည်း ဤမျှ ကြီးပွားချမ်းသာပြီး ငြိမ်းချမ်းသော နေရာမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်တွေ့ခဲ့ဖူးချေ။

ဤသည်မှာ... ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားမှု ကျရောက်နေသည့် မဟာကျင်းမင်းဆက်ကာလက အမှန်တကယ်ပဲ ဟုတ်ပါရဲ့လား...။

ရှောင်ရူရွှီသည် ထိုနေရာတွင် ကြောင်အစွာ ရပ်နေမိပြီး အသက်မဲ့နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သူမ၏ ဖီးနစ် မျက်ဝန်းများမှာ ရွှေရောင်ဆန်စပါးခင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် နောက်ဆုံး၌ အလင်းရောင်တစ် စက် ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် လယ်ကွင်းများထဲတွင် ဆော့ကစားနေကြသော ကလေးငယ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ရယ်မော သံများမှာ ငွေခေါင်းလောင်းလေးများကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်နေလေ၏။

စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် လူများ၏ မျက်နှာများကို ကြည့်နေမိလေသည်။

ခံတပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့သော အိမ်များကိုလည်း ကြည့်နေမိလေ၏။

ကြီးမားပြီး လက်တွေ့မဆန်သော အဓိပ္ပါယ်မဲ့မှုတစ်ခုက သူမအား လုံးဝ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် ခြောက်သွေ့နေသော သူမ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဤလက်တွေ့မဆန်သော မြင်ကွင်းကို ထိတွေ့လို ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်များက ထိတွေ့မိသည်မှာ အေးစက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေသော ဆောင်းဦး လေသာ ဖြစ်လေ၏။

ကြည်လင်သော မျက်ရည်ကြောင်းနှစ်ခုက သူမ၏ ခြောက်သွေ့နေသော မျက်လုံးများမှ သတိပေးခြင်းမရှိဘဲ စီးကျလာခဲ့လေသည်။

သူမသည် သူမကိုယ်တိုင်သာ ကြားနိုင်လောက်အောင် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ထိုအသံတွင် အဆုံးမဲ့ တုန်ယင်မှုများနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

"ငါ... သေသွားပြီလား..."

"ဒါက... ဒဏ္ဍာရီထဲက... ကောင်းကင်ဘုံလား..."

ရှောင်ရူရွှီနှင့် သူမ၏အဖွဲ့မှာ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေကြစဉ်မှာပင် ဖန်းမိသားစုအစောင့်တပ်ဖွဲ့မှ ကင်းလှည့်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့က စည်းစနစ်ကျသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့လေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း... မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ..."

အစောင့်ခေါင်းဆောင်က တင်းမာစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများက သူတို့တစ်ဦး ချင်းစီအပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲသွားလေ၏။

လောင်ရှန်းမှာ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလိုအလျောက်ပင် ရှောင်ရူရွှီကို သူ၏ အနောက်တွင် ကာကွယ်လိုက်ကာ သူ၏ ဓားလက်ကိုင်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

သူ၏ ကျန်ရှိနေသော လက်တစ်ဖက်တည်းပေါ်တွင် သွေးကြောများ ထောင်ထလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခု လုံးမှ ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက အစောင့်များနှင့် ဆုံတွေ့သွားသောအခါ သူ၏ သတိထားမှုမှာ ချက်ချင်းပင် နက်ရှိုင်း သော အံ့အားသင့်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ဤအဖွဲ့တွင် လူဆယ်ဦးခန့်သာ ပါဝင်သော်လည်း သူတို့တစ်ဦးချင်းစီသည် တူညီဝတ်စုံများ၊ သပ်ရပ်စွာ ချုပ်လုပ် ထားသော အစိမ်းရောင်အဝတ်အစားများနှင့် ထူးခြားသော ဒီဇိုင်းရှိသည့် ရော်ဘာဖိနပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြ ပြီး တောက်ပနေသော လှံများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။

သူ့ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူတို့၏ ကျောပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် အနက်ရောင် လေး များကို လွယ်ထားခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုလေးမှာ စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေပြီး သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခု မဟုတ် သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံးမှာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်ချေသည်။

သူတို့သည် စည်းကမ်းရှိပြီး အမိန့်များကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမရှိဘဲ လိုက်နာကြကာ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်မှုများနှင့် နှလုံးသားအောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြလေသည်။

ဤသည်မှာ... ဤသည်မှာ စစ်မြေပြင်တွင် ကျင်လည်ခဲ့သော ထိပ်တန်းတပ်ဖွဲ့တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ အသေအချာ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လောင်ရှန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာခဲ့၏။ ဤနေရာသည် ပုန်ကန်နေသော ဘုရင် တစ်ပါး သို့မဟုတ် ခွဲထွက်ရေး စစ်ဘုရင်တစ်ဦး၏ နယ်မြေ ဖြစ်နိုင်မည်လားဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။

သူသည် သူ၏ အမည်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်လိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ရှေ့ရှိ မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ကြွယ်ဝ ချမ်းသာမှုများနှင့် အလွန်အမင်း တပ်ဆင်ထားသော ကိုယ်ပိုင်တပ်မတော်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လျှာဖျား သို့ ရောက်နေသော စကားလုံးများကို ပြန်လည်မျိုချလိုက်လေ၏။

ဤ 'အင်မော်တယ်ဖန်း' ၏ နောက်ခံကို မသိရသေးမီ အရှင်မင်းကြီး၏ အမည်အစစ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ခြင်းမှာ သေမင်းကို ဖိတ်ခေါ်နေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ကျွန်တော်တို့က... ကျွန်တော်တို့က မြောက်ဘက်ကနေ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေပါ..."

လောင်ရှန်းသည် သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အမူအရာကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အက်ကွဲကာ နှိမ့်ချသော လေသံ ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

အစောင့်ခေါင်းဆောင်က သူတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏ ဒဏ်ရာရနေပြီး သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ သတိထားမှုမှာ လျော့ကျသွားပြီး သနားကြင်နာမှု အနည်းငယ်ဖြင့် အစား ထိုးသွားခဲ့လေ၏။

"ဒုက္ခသည်တွေ..."

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ သိသိသာသာ နူးညံ့သွားခဲ့လေသည်။

"မင်းတို့က ငါတို့ ချင်းရှီးခရိုင်ရဲ့ နယ်မြေထဲကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ငါ့သခင်ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေ ဖြစ်သွားပြီ... မှတ်ပုံတင်ဖို့ ဒုက္ခသည်စခန်းကို ငါနဲ့လိုက်ခဲ့ကြ... အဲ့ဒီမှာ စားစရာ၊ နေစရာနဲ့ မင်းတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေး မယ့် ဆရာဝန်လည်း ရှိတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ ဦးဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဤ 'လေလွင့်သူ' များအပေါ် မည်သည့် သံသယမျှ မရှိပုံပေါ်လေသည်။

လောင်ရှန်းနှင့် နန်းတွင်းအစောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများနှင့် မသေချာမှုများကို မြင်တွေ့နေရလေ၏။

*မေးခွန်းထုတ်တာ မရှိဘူးလား... ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှာဖွေတာ မရှိဘူးလား... သူတို့ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူပဲ ယုံကြည်လိုက်တာလား...။*

*ပြီးတော့... သူတို့က စားစရာ၊ နေစရာနဲ့ ဆေးကုသမှုတောင် ပေးသေးတယ် ဟုတ်လား...*

*လောကကြီးတွင် ဒီလောက် ကောင်းတဲ့အရာမျိုး တကယ်ရှိလို့လား...*

သံသယများနှင့် ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိသော မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ပြည့်နှက်နေလျက် ရှောင်ရူရွှီနှင့် သူမ၏ အဖွဲ့သည် ခရိုင်မြို့ပြင်ရှိ ဒုက္ခသည်စခန်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။

စခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် သူတို့မှာ နောက်တစ်ကြိမ် အံ့အားသင့် သွားခဲ့ရပြန်လေ၏။

စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ပြီး သောင်းနှင့်ချီသော ဒုက္ခသည်များကို နေရာပေးထားနိုင်သော်လည်း ၎င်း မှာ စနစ်တကျ ရှိနေကာ ညစ်ပတ်မှု သို့မဟုတ် ရှုပ်ထွေးမှု အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိချေ။

အမျိုးသားများ၊ အမျိုးသမီးများ၊ လူငယ်များနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ သီးခြားနေရာများတွင် နေထိုင်ကြလေ သည်။

မြေပြင်မှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး သီးသန့် အိမ်သာတစ်ခုပင် ရှိသေး၏။ အနံ့အသက်ဆိုး တစ်စက်မျှပင် မရှိပေ။

ဒုက္ခသည်အားလုံးမှာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာ များတွင် အသစ်ရောက်ရှိလာသူများဖြစ်သဖြင့် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာမူ အသက်ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်ပနေကြပေသည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည်လည်း မှတ်ပုံတင်သည့် စားပွဲသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရလေ၏။

မှတ်ပုံတင်ခြင်းနှင့် ပစ္စည်းများ ဖြန့်ဝေခြင်းကို တာဝန်ယူထားသူမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမူအရာနှင့် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အာဏာစက်အနည်းငယ် ရှိနေသည့် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

သူမမှာ ဖန်းဟန်၏ တတိယမြောက် ဇနီးဖြစ်သူ လျူရူမေပင် ဖြစ်လေသည်။

"အသစ်ရောက်လာတာလား... ဟိုဘက်ကိုသွားပြီး ယာဂုနည်းနည်း သွားယူလိုက်... ပြီးရင် သန့်စင်ခန်းကိုသွားပြီး ရေချိုး၊ အဝတ်အစားသန့်သန့် လဲဝတ်ပြီးမှ မှတ်ပုံတင်ဖို့ ပြန်လာခဲ့..."

လျူရူမေ၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော အမိန့်ပေးမှုတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော မွှေးပျံ့သည့် အသားယာဂုတစ်ပန်းကန်ကို ရှောင်ရူရွှီ၏ ရှေ့တွင် ချထား လိုက်သောအခါ သူမမှာ လုံးဝ ကြောင်အသွားခဲ့ရလေ၏။

၎င်းမှာ ကြည်လင်နေသော ယာဂုကျဲကျဲတစ်ခု မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ နှင်းပွင့်သဖွယ် ဖြူဖွေးနေသော ဆန်စေ့များကို အလွန်ပျစ်လာသည်အထိ ပြုတ်ထားသော ယာဂုအပျစ် ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယာဂုထဲတွင် နူးညံ့စွာ ချက်ပြုတ်ထားသော အသားတုံးကြီးများကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်သေး၏။

နွေးထွေးသော ယာဂုပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း ရှောင်ရူရွှီသည် ၎င်းထဲမှ အစစ်အမှန် ဆန်စေ့များနှင့် အသားတုံး များကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော နာကြည်းမှုများ၊ ခါးသီးမှုများနှင့် ဒေါသ များက ပြည့်လျှံတက်လာခဲ့ပေသည်။

သူမသည် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ ဧကရီတစ်ပါးဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးသော အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လေသည်။

သစ်ခေါက်များနှင့် မြက်မြစ်များကို ကိုက်ခဲရင်း ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် နေ့ရက်ပေါင်း မည်မျှရှိပြီကိုပင် သူမ မမှတ်မိ တော့ချေ။

အစစ်အမှန် ဆန်စပါးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း သို့မဟုတ် အစစ်အမှန် အသားရနံ့ကို ရှူရှိုက်ခဲ့ရခြင်းမှာ မည်မျှကြာ မြင့်ခဲ့ပြီကို သူမ မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။

ရှိုက်သံတစ်ခုနှင့်အတူ။

တိုင်းပြည်ပျက်သုဉ်းပြီး မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည့်အချိန်တွင် မျက်ရည်တစ်ပေါက်မျှ မကျခဲ့ဖူးသော ဤသန်မာသည့် ဧကရီမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အသားယာဂုတစ်ပန်းကန်၏ ရှေ့၌ သူမ၏ မျက်ရည်များကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ မျက်ရည်များမှာ ပြတ်ကျသွားသော ပုလဲကုံးတစ်ကုံးကဲ့သို့ စီးကျလာခဲ့လေ တော့သည်။