အခန်း ၈၄

အခန်း (၈၄)

အင်မော်တယ်ဆေးလုံးက အသက်ဆက်ပေးခြင်းနှင့် နန်းတွင်းအစောင့်များ ရိုသေစွာ ဒူးထောက်ကြခြင်း

ရှောင်ရူရွှီသည် အကူအညီမဲ့နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အော်ဟစ်ငိုယိုကာ သူမ၏အစားအစာကို အငမ်းမရ စားသောက်နေခဲ့လေ၏။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဒုက္ခသည်များက ရယ်မောခြင်းမရှိကြဘဲ ကိုယ်ချင်းစာတရားနှင့် ကရုဏာသက်သည့် အမူအရာများကိုသာ ပြသခဲ့ကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့အားလုံးသည် ပထမဆုံး ယာဂုတစ်ငုံကို သောက်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့ပင် ထိန်းချုပ်မရသော အခိုက်အတန့်မျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် သူတို့ကို 'သန့်စင်ခန်း' ဟုခေါ်သော နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြလေ၏။

လျူရူမေ စေလွှတ်လိုက်သော အစေခံက နံရံပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော ရေပန်းခေါင်း ကို မည်သို့ ဖွင့်ရမည်ကို သင် ပေးလိုက်သောအခါ အပေါ်မှ နွေးထွေးသော ရေပူများ ချက်ချင်းပင် စီးကျလာပြီး သူမ၏ ညစ်ပတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးကြောပေးလိုက်လေသည်။

ရှောင်ရူရွှီသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့လေ၏။

အမာခံအထိ စိမ့်ဝင်သွားသော နှစ်ပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမ ၏ ဝိညာဉ်မှာ ဤအဆုံးစွန်သော သက်တောင့်သက်သာရှိမှုထဲတွင် လုံးဝနီးပါး ပြိုလဲသွားခဲ့ရလေသည်။

ရေချိုးပြီးစီးသွားသောအခါ အစေခံက သူမကို မယုံနိုင်လောက်အောင် နူးညံ့လှသည့် ချည်သားစစ်စစ်ဖြင့် ချုပ် လုပ်ထားသော အဝတ်အစားသစ်တစ်စုံ ယူဆောင်လာပေးခဲ့လေ၏။

သူမ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သော နှင်းပွင့်သဖွယ် ဖြူဖွေးပြီး နူးညံ့သည့် စက္ကူလိပ်တစ်ခုလည်း ရှိနေကာ ယင်းမှာ 'အိမ်သာသုံးစက္ကူ' ဟုခေါ်သော မှော်ဆန်သည့် စက္ကူပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ရူရွှီ၏ လက်များမှာ နူးညံ့သောစက္ကူကို ပွတ်သပ်ရင်း တုန်ယင်နေခဲ့ပြီးနောက် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အကောင်းဆုံး ပိုးထည်များထက်ပင် အသားနှင့်ထိရာတွင် ပို၍ သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည့် ချည်သားအဝတ် အစားများကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ သူမသည် ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့်နည်းတူ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဤနေရာတွင် အသာမန်ဆုံး ဒုက္ခသည်များပင်လျှင် နန်းတော်ထက် ပို၍ ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်နိုင်ကြပေသည်။

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမသည် နတ်ပြည်သို့ မတော်တဆ ရောက်ရှိသွားသော သာမန်လူတစ်ဦး ကဲ့သို့ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးကို လေ့လာစောင့်ကြည့်နေခဲ့လေ၏။

'ပိုင်ရွှီကျန်း' အမည်ရှိ တက်ကြွပြီး ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက ကလေးတစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ လွတ်လပ်သော နေရာလပ်တစ်ခုတွင် ရွှင်လန်းပြီး သာယာသော သီချင်းများကို နေ့စဉ် သီဆိုနေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။ ထိုသီချင်းများအားလုံးမှာ 'အင်မော်တယ်ဖန်း' ကို ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ချစ်ခင်ခြင်းအကြောင်း များပင် ဖြစ်ပေသည်။

'ပိုင်ကျီရို' အမည်ရှိ နူးညံ့ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားကောင်းမွန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ဂိုဒေါင်ကြီးတစ်ခုရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ကြီးမားလှသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ဖြန့်ဝေခြင်းနှင့် သိုလှောင်ခြင်းတို့ကို ရှင်းလင်းပြတ်သား ပြီး တိကျသေချာသော စာရင်းဇယားများဖြင့် စနစ်တကျ ညွှန်ကြားနေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

'လျူရူမေ' အမည်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးက သောင်းနှင့်ချီသော ဒုက္ခသည်များ၏ စခန်းကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲနေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး လူတိုင်းက သူမအပေါ် လေးစားမှုနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ လေသည်။

ဤနေရာရှိ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ စစ်မှန်ပြီး ရိုးသား သော အပြုံးများဖြင့် တောက်ပနေကြလေ၏။

နန်းတော်ထဲရှိ အုံ့မှိုင်းမှုများ၊ တရားရုံးရှိ အကြံအစည်များ၊ လှည့်စားမှုများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုများ၊ ကျောချမ်း ဖွယ် နောက်ကျောကို ဓားနှင့်ထိုးခြင်းများ မရှိချေ။

မျှော်လင့်ချက်၊ ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် အနာဂတ်အတွက် အလှပဆုံးသော ရည်မှန်းချက်များသာ ရှိလေသည်။

ဤအရာအားလုံးက ဧကရီဖြစ်သူ သူမအပေါ်သို့ အတိုင်းအတာတစ်ခု လျော့ကျသွားသော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးမှုအရ အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့လေ၏။

သူမသည် ပြင်းပြစွာ သိချင်စိတ် ပြင်းပြလာခဲ့လေသည်။

လူတိုင်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ရိုသေလေးစားကြသော်လည်း သူ၏မျက်နှာကို တစ်ခါမျှ မပြဖူးသော ဤ 'အင်မော်တယ်ဖန်း' ဆိုသည်မှာ မည်သူနည်း။

ဤဖရိုဖရဲ ငရဲကမ္ဘာတွင် လူတိုင်းတောင့်တသော ဤကဲ့သို့သော မြေကြီးပေါ်ရှိ နိဗ္ဗာန်ဘုံကို ဖန်တီးရန် သူသည် မည်သို့သော ထူးကဲသည့် နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုခဲ့သနည်း။

ပြင်းထန်သော သိချင်စိတ်နှင့် စူးစမ်းလိုစိတ်တို့က သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါက်ဖွားလာခဲ့ လေ၏။

အလုပ်ကြမ်းလုပ်ရခြင်းနှင့် အာဟာရပြတ်လပ်မှု ရက်များအပြင် ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင် ရာ တုန်လှုပ်မှုများ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ ရှောင်ရူရွှီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြိုလဲလုနီးပါး အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိ သွားခဲ့လေပြီဖြစ်ချေ၏။

ထို အသားယာဂု တစ်ပန်းကန်နှင့် ရေပူဖြင့် ရေချိုးခြင်းက သူမကို ကြီးမားသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သက်သာရာရမှု ပေးစွမ်းသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်တွင် ကုလားအုတ်၏ ကျောကုန်းကို ကျိုးစေသည့် နောက်ဆုံး ကောက်ရိုး တစ်မျှင်လည်း ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

တင်းမာနေသော အာရုံကြောများ ပြေလျော့သွားသည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ရောဂါလက္ခဏာ များက ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။

အစားအစာရယူရန် တန်းစီနေစဉ် သူမသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမူးလာပြီး မျက်စိရှေ့တွင် အမှောင်ကျသွားကာ လဲကျသွားခဲ့လေတော့သည်။

"အရှင်မ..."

လောင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေလေ၏။ သူသည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး သူမကို ဖက်လိုက်ရာ သူမမှာ အလွန်အမင်း ပူလောင်နေပြီး နက်ရှိုင်းသော သတိလစ်မေ့မြောခြင်းထဲသို့ ကျရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဒုက္ခသည်စခန်းမှ ဆရာဝန်ကို အရေးပေါ် ခေါ်ယူလိုက်လေသည်။

သက်ကြီးဆရာဝန်က ရှောင်ရူရွှီ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီး သူမ၏ မျက်ခွံများကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ နက်ရှိုင်းစွာ တွန့်ချိုးသွားခဲ့လေ၏။

"ဟူး..."

သူသည် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက်၊

"ဤမိန်းကလေးက ချီစွမ်းအင်နဲ့ သွေးအားနည်းရောဂါကို ခံစားနေရပြီးသားဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ အခြေခံကလည်း ပြင်း ပြင်းထန်ထန် ကုန်ဆုံးနေပြီ... အခု သူမက စိုးရိမ်ပူပန်မှုနဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ဖိစီးနေတဲ့အပြင် အအေးမိပြီး ရုတ်တရက် အတွင်းအပူဟပ်တဲ့ဒဏ်ကိုပါ ခံစားလိုက်ရတယ်... သူမက ဘဝရဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရောက်နေပြီ ဖြစ်လို့ ကယ်တင်ဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး..."

"ဒီအဘိုးအိုက... ကူညီဖို့ စွမ်းအားမရှိတော့ဘူး... နာရေးအတွက်သာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ကြပါတော့..."

ဆရာဝန်၏ စကားများက လောင်ရှန်းနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော အစောင့်များအားလုံးကို ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့လေ၏။

အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပြီလော...

နာရေးအတွက် ပြင်ဆင်ရမည်လော...

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

လောင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေလေ၏။ သူသည် ဆရာဝန်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ရူးသွပ် နေသော ကျားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်၊

"နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ကြည့်စမ်းပါ... သေချာကြည့်စမ်းပါ... သူမက မဟာကျင်းရဲ့..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း..."

သတိရှိသော အစောင့်တစ်ဦးက အလျင်အမြန် ပြေးလာပြီး လောင်ရှန်း၏ ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထား လိုက်လေသည်။

လောင်ရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ၏ ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူ၏ အရပ် ရှည်ရှည် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှောင်ရူရွှီ၏ ခုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့လေ၏။

သူသည် အသက်ရှူရခက်ခဲနေပြီး မျက်နှာနီမြန်းနေသော ခုတင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ တပ်ဖွဲ့ပေါင်း ထောင်ချီ၍ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရချိန်တွင်ပင် တစ်ချက်မျှ မတုန်လှုပ်ခဲ့ဖူးသော ဤခိုင်မာသည့် အမျိုးသားမှာ ယခုအခါ နှလုံးကွဲကြေနေပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်ကာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက် မဲ့ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

*ကောင်းကင်ဘုံက ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာကျင်းကို အမှန်တကယ်ပင် ဖျက်ဆီးတော့မည်လော...*

မကြာမီတွင် လျူရူမေသည် ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် သတိလစ်မေ့မြောနေသော ရင်ကွဲဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် လှပသည့် မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက် ပြီးနောက် မျက်နှာများ ဖြူရော်နေကာ လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပုံရသော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်များကို ကြည့် လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေသည်။

ဤလူများသည် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဒုက္ခသည်များဟု ခေါ်ဆိုကြသော်လည်း သူတို့၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းသော သစ္စာစောင့်သိမှုတို့အရ သာမန်လူများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှပေသည်။

လျူရူမေသည် လှည့်၍ ဒုက္ခသည်စခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ အကြည့်များမှာ ရွာအဝင်ဝဆီသို့ စိုက်ကြည့် နေကာ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေလေ၏။

*ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း ထွက်သွားသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီဖြစ်၏... သူ ပြန်လာသင့်သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပါလျက် အဘယ် ကြောင့် ယခုတိုင် ပြန်မလာသေးသနည်း...*

*ယခု ကျွန်မ မည်သို့ လုပ်ရမည်နည်း...*

လျူရူမေ မည်သို့ လုပ်ရမည်ကို မသိဘဲ ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ရွာအဝင်ဝတွင် အရပ်ရှည်ရှည် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ လေသည်။

လျူရူမေ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းသာပျော်ရွှင် သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာကာ ချက်ချင်းပင် ဆီးကြိုရန် သွားလိုက်လေ၏။

"ခင်ပွန်း... ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ..."

ဖန်းဟန်၏ ပင်ပန်းနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"ခင်ပွန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ကိုယ် အဆင်ပြေပါတယ်... အပြင်ထွက်ရလို့ နည်းနည်း ပင်ပန်းသွားရုံပါ..."

ဖန်းဟန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လျူရူမေ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားကာ မေးလိုက်လေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

လျူရူမေသည် ရှောင်ရူရွှီ၏ ကိစ္စကို ဖန်းဟန်ထံ ချက်ချင်း သတင်းပို့လိုက်လေသည်။

မကြာမီတွင် လျူရူမေနှင့်အတူ ဖန်းဟန်သည် ရှောင်ရူရွှီကို နေရာချထားပေးသည့် စခန်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေ ၏။

သူသည် ခုတင်ပေါ်ရှိ မိန်းကလေး၏ အခြေအနေကို အေးဆေးစွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေသည်- အဖျားကြီး ခြင်း၊ သတိလစ်မေ့မြောခြင်း၊ အသက်ရှူမြန်ခြင်း... ယင်းမှာ ပြင်းထန်သော အဆုတ်ရောင်ရောဂါ ပိုမိုဆိုးရွားလာ သည့် ပုံမှန်အခြေအနေတစ်ရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ အဖြူရောင် ကြွေ ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို အေးဆေးစွာ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော အဖြူရောင် 'အင်မော်တယ် ဆေးလုံး' အနည်းငယ်ကို လောင်းချလိုက်လေ၏။

တကယ်တမ်းတွင် ဤအရာများမှာ ခေတ်သစ် ပဋိဇီဝဆေးများနှင့် အစွမ်းထက် အဖျားကျဆေးများသာ ဖြစ်ပေ သည်။

"ရူမေ... ရေနည်းနည်းယူပြီး သူမကို တိုက်လိုက်ပါ..."

ဖန်းဟန်၏ လေသံမှာ အရေးမကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ပြောနေသကဲ့သို့ အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး ဂရုမစိုက်ဟန် ရှိနေလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခင်ပွန်း..."

"နေဦး..."

လောင်ရှန်းသည် အလိုအလျောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တားဆီးချင်သွားခဲ့လေ၏။

သေလုဆဲဆဲလူတစ်ဦးအား ဤကဲ့သို့သော အမည်မသိဆေးတစ်မျိုးကို တိုက်မည်လော...၊

အကယ်၍ အဆိပ်ဖြစ်နေလျှင် မည်သို့လုပ်မည်နည်း...၊

သို့သော် သူ၏ အကြည့်များက ဖန်းဟန်၏ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသော အခါ သူ၏ စကားလုံးများအားလုံး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့ရလေသည်။

လောင်ရှန်းသည် ရှင်းပြ၍မရနိုင်အောင်ပင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်မိပြီး လျူရူမေက ထို 'အင်မော် တယ်ဆေးလုံးများ' ကို ရှောင်ရူရွှီ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဂရုတစိုက် တိုက်ကျွေးနေသည်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်ရလေ၏။

စခန်းတစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင် ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

အစောင့်များအားလုံးသည် အသက်ရှူအောင့်ထားကာ ခုတင်ပေါ်ရှိ ဧကရီကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများနှင့် မသက်မသာဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

အချိန်များက တစ်စက္ကန့်ပြီးတစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်...

အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။