အခန်း ၈၅

အခန်း (၈၅)

သော့ခတ်ထားသော အခန်းတွင်းမှ စစ်တုရင်ပွဲ

"အဖျားက... ကျသွားပြီ..."

ခုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေသော အစောင့်တစ်ဦးက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

သံပူတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ပူလောင်နေခဲ့သော ရှောင်ရူရွှီ၏ နဖူးပြင်မှာ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်သွား ခဲ့လေသည်။ သူမ၏ မြန်ဆန်နေသော အသက်ရှူနှုန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်အားကောင်းလာခဲ့ပြီး ဖြူဖျော့ နေသော ပါးပြင်ပေါ်တွင် ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်သော သွေးရောင်လေးပင် သမ်းလာခဲ့ပေ၏။

သက်ကြီးသမားတော်မှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် အခေါ်ခံလိုက်ရလေသည်။ သူသည် သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဒုတိယတစ်စက္ကန့်တွင်မူ လျှပ်စစ်အလိုက်ခံရသကဲ့သို့ ခွေးခြေခုံ ပေါ်မှ ခုန်ထလိုက်မိလေ၏။

သူသည် ရှောင်ရူရွှီကို လက်ညှိုးထိုးကာ စကားများထစ်ငေါ့နေပြီး တုန်ယင်သောအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက် လေသည်။

"သွေးခုန်နှုန်း...၊ သွေးခုန်နှုန်းက တည်ငြိမ်ပြီး အားကောင်းနေတယ်...၊ နာတာရှည်ရောဂါက လုံးဝပျောက်ကင်း သွားပြီ... ဒါက...ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...၊ ဒါက... ဒါက တကယ့်ကို... သေလူကို ရှင်အောင်လုပ်ပေး နိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်ပဲ..."

အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ပြန်လည်သက်သာလာမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုစကားလုံးများက လောင်ရှန်း၏ နှလုံးသားကို သံတူကြီးဖြင့် ထုနှက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ၏။

သူသည် ဤအံ့ဖွယ်စွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သေချာပေါက် သေဆုံးရမည့် အခြေအနေမှ ဘေးကင်းသွားစေရန်အတွက် နာရီဝက်အချိန်နှင့် သေးငယ်သော 'ဆေးလုံး' အနည်းငယ်သာ လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူသည် သူ၏ အံ့အားသင့်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်မှုတို့ကို ဆက်လက်၍ ထိန်းချုပ်ထား နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

သူ၏ရှေ့မှ အလွန်ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသားမှာ အရှင်မင်းကြီးအတွက်ရော မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ နောက်ဆုံး နှင့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်လေသည်။

အရှင်မင်းကြီး၏ ဘေးကင်းရေးနှင့် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ အနာဂတ်အတွက် သမိုင်းကို ပြောင်းလဲစေမည့် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို သူ ချမှတ်လိုက်လေ၏။

အားလုံး၏ အကြည့်များအောက်တွင် လောင်ရှန်းသည် သူ၏ စုတ်ပြဲနေသော သံချပ်ကာအင်္ကျီကို ဆွဲဆန့် လိုက်ပြီး ဖန်းဟန်ထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒုတ်..."

အရှုံးပေးမည့်အစား သေခြင်းတရားကိုသာ ရွေးချယ်မည့် ဤသံမဏိသွေးပိုင်ရှင် ခေါင်းဆောင်ကြီးမှာ မြေပြင် ပေါ်သို့ အားပါးတရ ဒူးထောက်ချလိုက်ရာ မာကျောသော မျက်နှာပြင်မှ တုံးတိတိအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ ခဲ့လေ၏။

သူသည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြု၍ ဖန်းဟန်၏ ခြေဖမိုးပေါ်သို့ သူ၏နဖူးကို နက်ရှိုင်းစွာ ဖိချလိုက် လေသည်။

"အပြစ်ရှိသော ကျွန်တော်မျိုး လောင်ရှန်းက အင်မော်တယ်ဖန်းကို အရိုအသေပေးပါတယ်..."

"နတ်ဘုရားတွေအနေနဲ့ သနားညှာတာပြီး ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ သခင်ကို ကယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"မဟာကျင်းမင်းဆက်ရဲ့ ဧကရီ ရှောင်ရူရွှီကိုပါ..."

စကားသံဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သတင်းအချက်အလက်ပိုင်းဆိုင်ရာ တာဝန်ယူထားရသော အစောင့် တစ်ဦးက တဲအပြင်ဘက်မှ အပြေးဝင်လာကာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက်လျက် ဖန်းဟန်ထံသို့ အရေးတကြီး သတင်းပို့ လိုက်လေသည်။

"သခင်ကြီး...၊ လျှို့ဝှက်တိုင်ပင်ခံကောင်စီက သခင်မနန်ကုန်းထံမှ အရေးပေါ်သတင်း ရောက်ရှိလာပါတယ်..."

"ထူးချွန်တဲ့ မြင်းတပ်သား ငါးရာလောက်ရှိတဲ့ တပ်ဖွဲ့တစ်ခုက ချင်းရှီးခရိုင်ဆီကို အမြန်ချီတက်လာနေပါတယ်...၊ သူတို့ရဲ့ မြင်းတွေကို အဝတ်တွေနဲ့ ဖုံးအုပ်ထားပြီး အရမ်းကို လျင်မြန်စွာနဲ့ ရွေ့လျားနေကြပါတယ်...၊ သူတို့ရဲ့ အလံတွေက... အန်းကော်မြို့စားစံအိမ်တော်ရဲ့ အလံတွေပါ..."

ဖန်းမိသားစုခြံဝင်း၏ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်လေသည်။

တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေသော ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်က လူနှစ်ဦး၏ အရိပ်ရှည်များကို မာကျောသော ကွန်ကရစ် နံရံပေါ်သို့ ထင်ဟပ်စေလျက် ရှိလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် အဓိကထိုင်ခုံတွင် အေးဆေးစွာ ထိုင်နေပြီး နန်ကုန်းယွင်ရှု ကိုယ်တိုင်ဖျော်စပ်ထားသော မွှေးကြိုင် လှသည့် လက်ဖက်ရည်ကို သောက်သုံးရင်း သူ၏ လက်ချောင်းများက စားပွဲကို ဖွဖွလေး ခေါက်နေခဲ့လေ၏။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူမှာမူ နိုးထလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ကာ ကျက်သရေရှိသော ဝတ်စုံ ကို ပြောင်းလဲဝတ်ဆင်ထားသည့် ရှောင်ရူရွှီပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဖျားနာပြီးနောက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း အုပ်ချုပ် သူတစ်ဦး၏ ဧကရီအာဏာစက်မှာမူ သူမ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများအတွင်း ပြန်လည်တည်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေရင်း သူမ၏ရှေ့မှ သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဆန်းကြယ်လှသော အမျိုးသား ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေခဲ့လေ၏။

သူမကို သေလုနီးပါး အခြေအနေမှ အံ့ဖွယ်စွမ်းရည်ဖြင့် ပြန်လည်ဆွဲတင်ပေးခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဖရိုဖရဲကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ဧကရီဖြစ်သူ သူမပင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော မြေပြင်ပေါ်မှ နတ်ပြည် ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးကို တည်ထောင်ခဲ့သူမှာလည်း သူပင် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် သခင်ကြီးဖန်းကို အရမ်းကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

အချိန်အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရှောင်ရူရွှီက စတင်စကားပြောလိုက်လေရာ သူမ၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြီး အေးစက်နေသော်လည်း သိမ်မွေ့ရှုပ်ထွေးသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

"ကျွန်မရဲ့ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို လောင်ရှန်းဆီကနေ သင် သိပြီးလောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်..."

သူမသည် စကားကို လှည့်ပတ်မနေဘဲ လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမျှ အကဲခတ်ရခက်သော သူတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် မည်သည့် စမ်းသပ်မှု သို့မဟုတ် အကြံအစည်မျိုးမဆို လုံးဝ ရယ်စရာကောင်းနေမည်ကို သူမ သိရှိထားလေသည်။

သူမသည် ကျောကို အနည်းငယ် မတ်လိုက်ရာ ဧကရီတစ်ဦး၏ ယုံကြည်မှုများက သူမထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိ လာခဲ့လေ၏။

သူမသည် ဖန်းဟန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြီးမားဆုံးနှင့် တစ်ခုတည်းသော အပေးအယူလုပ်စရာ အရာကို ဖြည်းညင်းစွာ ထုတ်ဖော်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မရဲ့ တိုင်းပြည်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ဖို့ ကူညီပေးပါ..."

"ကျွန်မ ထီးနန်းကို ပြန်လည်တက်လှမ်းနိုင်တဲ့အခါ သင်ဟာ ဧကရီပြီးရင် ဒုတိယအာဏာအရှိဆုံးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတို့ ရဲ့ မဟာကျင်းကို ကာကွယ်ပေးမယ့် မဏ္ဍိုင်ကြီး ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်..."

"ဧကရီဖြစ်တဲ့ ကျွန်မက ဒီကျယ်ပြန့်လှတဲ့ အင်ပါယာကြီးကို သင်နဲ့အတူတကွ မျှဝေခံစားပါ့မယ်..."

ဤသည်မှာ မည်သည့် ပဒေသရာဇ်ခေတ်က အမျိုးသားမှ မငြင်းဆန်နိုင်သော အမြင့်မားဆုံး သွေးဆောင် ဖြားယောင်းမှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဘုရင်နှင့် ဝန်ကြီးချုပ်ဘွဲ့ကို ချီးမြှင့်ခံရပြီး နန်းတော်အတွင်း ကြီးမားလှသော အာဏာကို ကိုင်စွဲကာ ဧကရီနှင့် အတူ လောကကြီးကို အုပ်စိုးရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို မည်သူမျှ ငြင်းဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ယုံကြည်ထားလေ၏။

သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူမ၏စကားများကို ကြားပြီးနောက် ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည် သည့် ဝမ်းမြောက်မှု သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျှ ပေါ်ပေါက်မလာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်လေ၏။

ရှောင်ရူရွှီ၏ နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် ကျဆင်းသွားခဲ့ရလေသည်။

သူက ဘာကို ဆိုလိုချင်ခြင်း ဖြစ်ပေသနည်း။ တိုင်းပြည်ကို မျှဝေမည်ဆိုသည်ကပင် သူ့ကို မလှုပ်ခတ်နိုင်တော့ ပြီလော။

သူမ၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေစဉ်မှာပင် ဖန်းဟန်သည် စားပွဲအောက်မှ ကြေးဝါဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထူးဆန်း သည့် ပြွန်ပုံစံ အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုအရာဝတ္ထုမှာ တစ်ဖက်တွင် တုတ်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် သေးသွယ်ကာ အလယ်တွင် ကြည်လင်နေသော ဖန်မှန်ဘီလူးတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားပြီး ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှပေသည်။

"ဒါက ဘာလဲ..."

ရှောင်ရူရွှီက အလိုအလျောက် မေးလိုက်မိလေ၏။

"ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို မှန်ပြောင်းလို့ ခေါ်တယ်..."

ဖန်းဟန်သည် ရိုးရှင်းသော မှန်ပြောင်းကို ရှောင်ရူရွှီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်အခန်း၏ နံရံပေါ်ရှိ ရုပ်ဖျက်ထားသော ပြတင်းပေါက်ငယ်တစ်ခုဆီသို့ မေးဆတ်ပြလိုက်လေသည်။

"အရှင်မ...၊ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ဖို့ ဒီအရာကို ဘာလို့ အသုံးမပြုတာလဲ..."

ရှောင်ရူရွှီမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ညွှန်ကြားထားသည့်အတိုင်း လေးလံသော 'မှန်ပြောင်း' ကို လက်ခံယူလိုက်လေ၏။

သူမသည် ဖန်းဟန်ကို အတုခိုးကာ သေးသွယ်သော အဖျားပိုင်းကို သူမ၏ ညာဘက်မျက်လုံးဆီသို့ တေ့လိုက် လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ။

သူမသည် ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားကာ လက်ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုပင် လွတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

"ဒါ...၊ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

သူမ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် မူလက မိုင်အတော်အတန် ဝေးကွာပြီး ဝေဝါးနေသော တောင်ပေါ်လမ်းလေးမှာ သူမ ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အလွန်တရာ ရှင်းလင်းပြတ်သားလာခဲ့လေသည်။

တောင်ပေါ်လမ်းပေါ်ရှိ အန်းကော်မြို့စား၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးသော တပ်ဖွဲ့များ၏ စခန်းကို သူမ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

စခန်းအတွင်း လေအေးများကြားတွင် တလူလူ လွင့်ပျံနေသော 'အန်း' (ငြိမ်းချမ်းရေး သို့မဟုတ် ဘေးကင်းရေး) စာလုံးပါရှိသည့် အနက်ရောင် အလံကြီးများကို သူမ မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ကင်းလှည့်နေသော ကင်းစောင့်များ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများနှင့် သူတို့လက်ထဲရှိ လက်နက်များမှ ထွက် ပေါ်နေသော အေးစက်စက် အလင်းရောင်ကိုပင် သူမ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

'မိုင်တစ်ထောင် အဝေးကို မြင်နိုင်စွမ်း' ရှိသော ဤနတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ သူမ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝ သာလွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် အေးစိမ့်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များမှာလည်း ရေခဲတမျှ အေးစက်သွားခဲ့လေ၏။

သူမ ယခုလေးတင် ပြောဆိုခဲ့သော အမည်ခံ 'ဧကရီမဟာဗျူဟာများ' နှင့် 'အင်ပါယာကို မျှဝေမည်' ဆိုသော ကတိကဝတ်များအားလုံးမှာ ဤအချိန်တွင် အလွန်ပင် အားနည်းပြီး ရယ်စရာကောင်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ လေသည်။

ဤမျှ အကဲခတ်ရခက်သော စွမ်းအားပိုင်ရှင်တစ်ဦးက လောကီအာဏာနှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာတို့ကို ဂရုစိုက်ပါမည် လော။

ဖန်းဟန်သည် အံ့အားသင့်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော သူမ၏ လှပသည့် မျက်နှာလေးကို အေးဆေးစွာ အကဲခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ထဲမှ မှန်ပြောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ယူလိုက်လေ၏။

သူသည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တစ်ဖန် ပြန်လည်ကိုင်ဆောင်လိုက်ပြီး မျောပါနေသော လက်ဖက်ခြောက်များကို ဖြည်းညင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် စကားပြောလိုက်လေသည်။

"အရှင်မ..."

"သင်က ကျွန်တော့်ကို လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားနေရတယ်..."

"ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော်က အရှင်မကို လိုအပ်နေတာလား..."

ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက ရှောင်ရူရွှီ၏ နှလုံးသားကို သံတူကြီးဖြင့် ထုနှက်လိုက် သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေကာ သူမ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဧကရီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ယုံကြည်မှု အကြွင်း အကျန်များကိုပါ ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြူဖျော့နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ စကားတစ်ခွန်းမှပင် ထွက်မလာနိုင်တော့ချေ။

သူမ နောက်ဆုံးတွင် နားလည်သွားခဲ့လေပြီ။

*ဤ 'အင်မော်တယ်ဖန်း' ၏ ရှေ့တွင် စေ့စပ်ညှိနှိုင်းပိုင်ခွင့် သူမ၌ လုံးဝမရှိချေ…*

သူမသည် မဟာမိတ်များ ရှာဖွေရန် ရောက်လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူမသည် ခိုလှုံရာကို ရှာဖွေနေသည့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော သားကောင်တစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသားမှာ ဤစစ်တုရင်ပွဲရှိ တစ်ဦးတည်းသော မုဆိုးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။