အခန်း ၈၆

အခန်း (၈၆)

မျှတမှုမရှိသော သတ်မှတ်ချက်များနှင့် စနစ်အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

လျှို့ဝှက်အခန်းအတွင်း၌ ဖယောင်းတိုင်မီးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး ဖန်းဟန်နှင့် ရှောင်ရူရွှီတို့၏ အရိပ်များကို မီးခိုးရောင်ကွန်ကရစ်နံရံပေါ်သို့ ထင်ဟပ်စေကာ ရန်သူတော် နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာနှစ်ပါးအလား လိမ်ယှက်ရှည်လျားသွားစေလေ၏။

လေထုမှာ အေးခဲသွားသည့်အလား အသက်ရှူရပင် ခက်ခဲလာလောက်အောင် ဖိနှိပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အရောင်အဝါ ပြန်လည်ရရှိလာခဲ့သော ရှောင်ရူရွှီ၏ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများမှာ ယခုအခါတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေ၏။

မှန်ပြောင်းထဲမှ အံ့မခန်း ရှင်းလင်းလှသော မြင်ကွင်းနှင့်အတူ ဖန်းဟန်၏ အလေးမထားသော နောက်ဆုံးမေးခွန်း တို့သည် မမြင်ရသော သံတူရွင်းနှစ်လက်အလား သူမ၏ ဧကရီတစ်ပါးအဖြစ် ရှိနေသော ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ကို ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်လေသည်။

“သင်က ငါ့ကို လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားနေရတာလား...”

“ဒါမှမဟုတ် ငါက သင့်ကို လိုအပ်နေတာများလား...”

ထိုစကားစု၏ စကားလုံးတိုင်းမှာ မီးရဲရဲနီနေသော သံအပ်တစ်ချောင်းအလား သူမ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ အထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေသည်။

မှန်ပေသည်၊ သူမက သူ့ကို လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်လေ၏။

မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော ဧကရီဖြစ်သူ သူမသည် ယခုအခါ အန်းကော်မြို့စား၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကြောင့် ကြွက်တစ်ကောင်အလား ချောင်ပိတ်ဖမ်းခံနေရကာ အသက်အန္တရာယ်မှာ ဆံခြည်တစ်မျှင်ပေါ်တွင်သာ တည်ရှိနေပြီး လမ်းဘေးခွေးတစ်ကောင်ထက်ပင် မပိုတော့ချေ။

ဖန်းဟန်ဆိုသူမှာမူ ဖျက်ဆီး၍မရနိုင်သော ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ ပရဒိသုဘုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး မခန့်မှန်းနိုင်သော ထူးခြားသည့် စွမ်းရည်များကိုလည်း ကိုင်စွဲထားသူ ဖြစ်လေသည်။

သူသည် တိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်ပေ။

သူမလက်ထဲရှိ ရယ်စရာကောင်းလှသော အပေးအယူကမ်းလှမ်းမှုများမှာ သူ၏ရှေ့တွင် အသုံးမကျသော အမှိုက် ပုံကြီးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နေချေသည်။

ကြီးမားလှသော ရှက်ရွံ့အရှက်ကွဲခြင်း ခံစားမှုကြီးက ရေခဲရေလှိုင်းများအလား ရှောင်ရူရွှီကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေ ၏။

သူမသည် တစ်ချိန်က အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အုပ်ချုပ်သူဖြစ်ခဲ့ပြီး သူမ၏ စကားများမှာ ဥပဒေကဲ့သို့ အာဏာရှိကာ တစ်လောကလုံးက သူမကို ဒူးထောက်ခစားခဲ့ကြရပေသည်။

တစ်နေ့တွင် သူတစ်ပါးနှင့် စကားပြောဆိုဆွေးနွေးခွင့်ပင် မရှိတော့လောက်အောင် ကျဆင်းသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မည်နည်း။

သူမ၏ လက်သည်းများက လက်ဖဝါးရှိ နုနယ်သော အသားထဲသို့ အားပြင်းစွာ စိုက်ဝင်သွားသဖြင့် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော်လည်း ဤရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုမှာ သူမရင်ထဲတွင် ခံစားနေရသော ဝေဒနာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မည်သို့မျှ မပြောပလောက်ချေ။

သူမသည် အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွေးထွက်မတတ် ဖိကိုက်ထားလိုက်လေ၏။ နာကြည်းမှု၊ ဒေါသ၊ ရှက်ရွံ့မှု အစရှိ သော မြောက်မြားစွာသော ခံစားချက်များက ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား သူမ၏ အတွင်းစိတ်၌ ရူးသွပ် စွာ ဆူပွက်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူမ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို မျိုချပစ်တော့မည့်အလား နက်ရှိုင်းလှကာ ခန့်မှန်းရခက်သော ဖန်းဟန်၏ မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ခံစားချက်အားလုံးမှာ လေလျော့သွားသော ပူဖောင်းတစ်လုံးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လျော့ကျသွားခဲ့ရလေသည်။

သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ကြောင်းကို သူမ နားလည်လိုက်ပေသည်။

ခုခံမည် ဟုတ်လား...။ သူတို့က ဘာနှင့် ခုခံကြမည်နည်း...။ သူတို့တွင် ကျန်ရှိနေသေးသော ရှုံးနိမ့်နေသည့် စစ်သားတစ်ဒါဇင်ခန့်ဖြင့် တပ်ဆင်မှုအပြည့်အစုံရှိပြီး အနိုင်ယူ၍မရနိုင်သော သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တပ်ကို မည်သို့ လုပ်၍ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်မည်နည်း...။

သို့တည်းမဟုတ် အင်ပါယာကို မျှဝေခံစားမည် ဆိုသည့် အကြံအစည်ကိုပင် လှောင်ပြောင်နေသော အင်မော် တယ် တစ်ပါးအား သူမ၏ ရယ်စရာကောင်းလှသော ဧကရီအဆင့်အတန်းကို အသုံးပြု၍ အမိန့်ပေးရမည် လား...။

ဤသည်မှာ သေလမ်းကို ရှာနေရုံသာမက မိမိကိုယ်ကိုယ် အရှက်ကွဲအောင် လုပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

အချိန်အတော်ကြာမြင့်သွားခဲ့လေ၏။

ရှောင်ရူရွှီသည် ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်သီးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ကာ သူမ၏ အထဲတွင် ဆူပွက်နေသော ပြင်းထန်သည့် ခံစားချက်များကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ရန်အတွက် သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြုလိုက်သည့်အလား ရှိနေလေသည်။

သူမသည် ဧကရီတစ်ပါးနှင့် သက်ဆိုင်သော မာနနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်က မတ် မတ်ရပ်နေခဲ့သော သူမ၏ ကျောပြင်မှာ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်သွားခဲ့လေ၏။

“ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်မကို ညွှန်ကြားချက် ပေးပါ သခင်ကြီးဖန်း...”

ဤစကားလုံးများမှာ ဧကရီတစ်ပါး၏ အပြည့်အဝ အရှုံးပေး လက်နက်ချမှုကို ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။

ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲဖြစ်ပြီး ဤအရာအားလုံးမှာ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

ရှက်ရွံ့မှုနှင့် ကျိုးနွံမှုတို့ ရောနှောနေသော ဧကရီ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရှုပ်ထွေးလှသော အမူအရာကို သူ သဘောကျ စွာ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ရသည့် သာယာမှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရပေသည်။

သူသည် ဤခံစားချက်ကို သဘောကျလေ၏။

ဖီးနစ်ငှက်၏ အတောင်ပံများကို သူ ကိုယ်တိုင် ချိုးဖျက်ခဲ့ပြီး သူမကို သူ၏ ခြေရင်း၌ ဝပ်တွားကာ သူ့အား မော့ ကြည့်စေရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်...၊ အရှင်မက ပညာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ပုံရတယ်...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော အာဏာစက် ပါဝင်နေလေ၏။

“ခင်ဗျား ကို ကျုပ် ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်...၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ခင်ဗျားရဲ့ လုံခြုံရေးကိုလည်း အာမခံနိုင်တယ် ... ခင်ဗျား နဂါးပလ္လင်ပေါ် ပြန်ထိုင်နိုင်ဖို့နဲ့ မဟာကျင်းမင်းဆက် ရဲ့ ဧကရီအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဖို့ကိုတောင် ကျုပ် ကူညီပေးနိုင်တယ်...”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အသက်ကင်းမဲ့နေခဲ့သော ရှောင်ရူရွှီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အလင်းရောင် တန်းတစ်ခုက အလိုအလျောက် လက်ဖြာသွားခဲ့လေသည်။

*ပလ္လင်တော်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရမယ် ဟုတ်လား...*

ဤသည်မှာ သူမ နေ့ရောညပါ တောင့်တခဲ့ရသော အရာဖြစ်ပြီး အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မက်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့သော အရာဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ နောက်ထပ်စကားများမှာ ရေခဲရေတစ်ပုံးအလား သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ယခုလေးတင် လောင်ကျွမ်းလာခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်ကို ငြိမ်းသတ်ပစ်လိုက်လေ၏။

“ဒါပေမဲ့...”

ဖန်းဟန်၏ လေသံမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူတို့၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်သွားနိုင်သည့်အလား သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဓားများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ထက်ရှသွားခဲ့လေသည်။

“ချင်းရှီးခရိုင် နဲ့ အနာဂတ်မှာ ငါ ဖန်းဟန် ကိုယ်တိုင် သိမ်းပိုက်ရယူမယ့် နယ်မြေတွေအားလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ လွတ်လပ် တဲ့ အင်ပါယာတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်...”

“ငါ့ရဲ့ နယ်မြေက သင့်ရဲ့ နန်းတွင်းအစိုးရက ချုပ်ကိုင်တာကို ခံမှာမဟုတ်ဘူး...”

“ငါ့ရဲ့ လူတွေက သင့်ရဲ့ နန်းတွင်းအစိုးရကို အခွန်တစ်ပြားမှ ပေးဆောင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေက ငါ့ရဲ့ အမိန့်ကိုပဲ နာခံလိမ့်မယ်...”

“သင်က နာမည်ခံသက်သက် မဟာကျင်းမင်းဆက် ရဲ့ ဧကရီဖြစ်လာပြီး လူအားလုံးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အမြင့် မြတ်ဆုံး အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”

“ပြီးတော့ ငါက...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ လက်ညှိုးကို ဆန့်ထုတ်ကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ညင်သာစွာ ထောက်လိုက်ရင်း ၊

“ဒီနယ်မြေရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဘုရင်ဖြစ်တယ်...”

ဤစကားလုံးများမှာ မြေယာများ ခွဲဝေပေးခြင်းနှင့် ဘွဲ့အမည်များ ပေးသနားခြင်းထက် ကျော်လွန်နေပေသည်။

ဤသည်မှာ ဧကရီကို အသုံးချကာ နယ်စားပယ်စားများကို အမိန့်ပေးခြင်း ဟူသော ဗြောင်ကျကျ လုပ်ရပ်ပင် ဖြစ်လေ၏။

မဟုတ်ပေ၊ ဤသည်မှာ ဧကရီကို အသုံးချကာ နယ်စားပယ်စားများကို အမိန့်ပေးခြင်းထက်ပင် ပို၍ အာဏာရှင် ဆန်လှပေသည်။

ချောင်ချောင် သည် ဧကရီကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးထားခဲ့သော်လည်း ဟန်မင်းဆက် ၏ အလံကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

ဖန်းဟန်မှာမူ ဤနယ်မြေကို မဟာကျင်း ၏ မြေပုံပေါ်မှ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲဖြဲကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် တိုင်းပြည်အတွင်းမှ တိုင်းပြည်တစ်ခု၏ ဒေသခံဧကရီ ဖြစ်လာရန် အလိုရှိနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ရူရွှီမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ သေလူတစ်ယောက်အလား ဖြူရော်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်က တောင်းဆိုမှုများ ပြုလုပ်မည်ဟု သူမ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှလောက်အထိ တောင်းဆို လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးထင်ထားခဲ့ပေ။

ဤသည်မှာ ဧကရီဖြစ်သူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အသားတစ်စကို ဆွဲဆုတ်ယူခြင်းနှင့် တူညီနေပေသည်။

“သင်... သင်က နိုင်ငံတော် ပုန်ကန်မှုကို ကျူးလွန်နေတာပဲ...”

သူမသည် အလိုအလျောက် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူမ၏ ဧကရီအာဏာစက်မှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ပေါက်ကွဲ ထွက်လာခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဖန်းဟန်သည် သူမကို အေးစက်စွာသာ ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် လှောင်ပြောင် သော အပြုံးတစ်ခုက တွန့်ကွေးသွားခဲ့လေသည်။

“ပုန်ကန်မှု ဟုတ်လား...၊ အရှင်မ... ကျုပ်က ပုန်ကန်ဖို့အတွက် သင့်ဆီမှာ ဘာတွေများ ကျန်နေသေးလို့လဲ...”

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် ရှောင်ရူရွှီ၏ ခမ်းနားမှုအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားခဲ့လေတော့သည်။

မှန်ပေသည်၊ ယခုအခါ သူမတွင် ဘာများ ကျန်ရှိနေသေးသနည်း...။ အမည်ခံသက်သက်ဖြစ်သော ဧကရီဘွဲ့ တစ်ခုလား...။ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အမြစ်ဖြတ် သုတ်သင်ခံရနိုင်သော ကျန်ရစ်သူ စစ်တပ်လေးတစ်ခု လား...။

သူမသည် ရေနစ်နေသူတစ်ဦးနှင့် တူနေပြီး ဖန်းဟန်သည်သာ ကမ်းစပ်မှနေ၍ အကူအညီပေးရန် ဆန္ဒရှိသော တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်နေချေသည်။

တစ်ဖက်လူနှင့် အပေးအယူလုပ်ကာ သူမကို ကယ်တင်ရန်အတွက် တိကျသော ရာထူးတစ်ခုကို အသုံးပြုရန် တောင်းဆိုပိုင်ခွင့် သူမတွင် မည်သို့ရှိပါမည်နည်း။

ဤသည်မှာ သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အသက်ကယ်ကြိုးပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ပြင် ဤအရာသည် အန်းကော်မြို့စား နှင့် သူမအား မျှော်လင့်ချက်မဲ့လုနီးပါး အခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခဲ့ကြသော သစ္စာဖောက် အရာရှိများကို လက်စားချေရန် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူ၏ အဆိုပြုချက်ကို သဘောတူလိုက်ပါက သူမသည် နာမည်ခံ ရုပ်သေးဧကရီ တစ်ပါးသာ ဖြစ် လာမည်ဖြစ်ပြီး အဆုံးမရှိသော ရှက်ရွံ့မှုများကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောမတူပါက သူမနှင့် သူမ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော သစ္စာရှိ အမတ် ကြီးတို့သည် ယနေ့ညတွင်ပင် အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အန်းကော်မြို့စား ၏ စစ်တပ် ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် သေချာပေါက် ပျက်စီးရတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

ဆိုးရွားသော အခြေအနေနှစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရသောအခါ သက်သာသောဘက်ကိုသာ ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်လေ၏။

ရှောင်ရူရွှီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ရာ ဖြူရော်နေသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည် ကြည်နှစ်ပေါက်က တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာခဲ့လေသည်။

ထိုအရာများမှာ ဧကရီတစ်ပါး၏ မျက်ရည်များ၊ ရှက်ရွံ့ခြင်း၏ မျက်ရည်များနှင့်... လက်နက်ချအရှုံးပေးခြင်း၏ မျက်ရည်များပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။

သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ နာကြည်းမှုနှင့် ရုန်းကန်မှုအားလုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ထုံထိုင်းနေသော တည်ငြိမ်မှုသာ ကျန်ရှိနေတော့၏။

“...ငါ သဘောတူတယ်...”

သူမသည် လည်ချောင်းထဲမှ ထိုစကားလုံးများကို ညှစ်ထုတ်ရန်အတွက် သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို အသုံးပြု လိုက်ရလေသည်။

သူမ စကားပြောဆိုပြီးဆုံးသွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ပြတ်သားလှသော စနစ်၏ အသိပေးချက်များက ဖန်းဟန်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။

[ဒင်... ပစ်မှတ် ‘ရှောင်ရူရွှီ’ ထံမှ ခိုလှုံလိုသည့် ပြင်းထန်သောဆန္ဒနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် အပြည့်အဝလို လားမှုကို ပြသနေပါသည်...။]