အခန်း ၈၇

အခန်း (၈၇)

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းအစ၊ စက္ကူစွန်မိစ္ဆာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း

[ဒင်...]

[ပစ်မှတ်၏ ချစ်ခင်မှုအဆင့်နှင့် ကြည်ညိုမှုတန်ဖိုးတို့မှာ ပေါင်းစည်းရန် သတ်မှတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ...။]

[ဒင်...ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်...သင်သည် ပဉ္စမမြောက် ဇာတ်လိုက်မင်းသမီးဖြစ်သော မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ ဧကရီ ရှောင်ရူရွှီနှင့် အောင်မြင်စွာ ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့ပါပြီ...။]

[ပေါင်းစည်းခြင်း အောင်မြင်ပါသည်... ပိုင်ရှင်၏ စွမ်းအင်ရရှိနိုင်မှု စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်တရာ မြင့်တက် သွားပါသည်...။ စွမ်းအင်သိုလှောင်နိုင်မှု ပမာဏမှာလည်း အလွန်တရာ မြင့်တက်သွားပါသည်...။]

[ဒင်... စနစ်၏ စွမ်းအင်သိုလှောင်ကန်မှာ ပြည့်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် အလိုအလျောက် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းကို စတင် နေပါပြီ... အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်...။]

[ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်...။ သင့်၏ စနစ်သည် အဆင့် (၅) သို့ မြင့်တက်သွားပါပြီ...။]

[ဒင်...။ ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်...၊ သင်သည် အဆင့် (၅) စနစ်လက်ဆောင်ထုပ်ကို လက်ခံရရှိပါသည်...။]

[ဆုလာဘ် (၁) - သယံဇာတရှာဖွေရေးကိရိယာ (နည်းပညာဖန်တီးမှုတစ်ခု)...။

ဆယ်ကီလိုမီတာ ပတ်လည်အတွင်းရှိ သတ်မှတ်ထားသော သတ္တုနှင့် ရေအရင်းအမြစ်များအားလုံးကို တိကျစွာ စကင်ဖတ်စစ်ဆေးပြီး ရှာဖွေပေးနိုင်စွမ်း ရှိပါသည်...။]

[ဆုလာဘ် (၂) - သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော သိုလှောင်နေရာ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း...။

သိုလှောင်နိုင်သော နေရာပမာဏမှာ ကုဗမီတာ (၁၀၀) အထိ တိုးလာပါသည်...။]

ချက်ချင်းပင် ဖန်းဟန်သည် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသော စွမ်းအားလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ စီးဆင်း သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

*သယံဇာတရှာဖွေရေးကိရိယာ ဟုတ်လား...*

ဤအရာမှာ သူ့အတွက် အထူးဖန်တီးပေးထားသည့် နတ်ဘုရားတို့၏ အသုံးအဆောင်တစ်ခုနှင့် တူညီနေပေ သည်။

ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားကာလတွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ အဘယ်အရာနည်း...။ ရေနှင့် အစားအစာပင် ဖြစ် လေသည်။

အာဏာလုပွဲများ ဖြစ်ပွားနေသော ရှုပ်ထွေးလှသည့် ခေတ်ကာလတွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ အဘယ်အရာနည်း...။

သံရိုင်း၊ ကြေးနီရိုင်း၊ ကျောက်မီးသွေးရိုင်း... ဤအရာများသည် စက်မှုလုပ်ငန်းများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရန်နှင့် လက်နက်ချပ်ဝတ်များ ဖန်တီးရန်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤအရာသာရှိလျှင် မဟာကျင်း တစ်ခုလုံးရှိ တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ရေပြင်များသည် သူ၏မျက်လုံးထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်နေတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် သူ့တွင် ကိုယ်ပိုင်နေရာ ကုဗမီတာ (၁၀၀) ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ပစ္စည်းများနှင့် စက်ကိရိ ယာများကို တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် ပိုမိုသယ်ဆောင်နိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး စွမ်းရည်မှာ လည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ နောက်ဆုံးတွင် မသိမသာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး ကျေနပ်အားရမှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

စိတ်ဓာတ်များ အပြည့်အဝ ကျဆင်းနေပြီး လှပသော်လည်း အလွယ်တကူ ကျိုးပဲ့သွားနိုင်သော ကြွေရုပ်လေး တစ်ရုပ်အလား ဖြစ်နေသည့် ရှောင်ရူရွှီကို ကြည့်ကာ ဖန်းဟန်သည် မည်သည့် သနားကြင်နာမှုကိုမျှ မခံစားရဘဲ စစ်တုရင်ကစားသမားတစ်ဦး အကွက်ရွှေ့ပြီးနောက် ခံစားရသည့် တည်ငြိမ်မှုနှင့် ကျေနပ်မှုကိုသာ ခံစားနေရ လေသည်။

မွေးရာပါ ခေါင်းဆောင်ကောင်းများအတွက် ရိုးရှင်းသော သဘောတူညီချက်များနှင့် နှုတ်ကတိများမှာ ယုံကြည် စိတ်ချရမှုမရှိကြောင်းကို သူ သိရှိထားပေသည်။

လုံးဝနားလည်နိုင်စွမ်းမရှိဘဲ ခုခံ၍မရနိုင်သော စစ်မှန်သည့်စွမ်းအားကို သူမအား ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခွင့် ပေးခြင်းဖြင့်သာ သူမ၏ ဧကရီနှလုံးသားကို အပြည့်အဝ ချေမှုန်းနိုင်ပြီး ပြန်လည်ပုံသွင်းနိုင်မည် ဖြစ်ကာ အရိုးထဲ အထိ ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုကို သွင်းပေးပြီး မသင့်လျော်သော အတွေးအားလုံးကို ဖြတ်တောက်နိုင်မည် ဖြစ်လေ သည်။

“အရှင်မ...၊ အရမ်းကြီး စိတ်ပျက်နေဖို့ မလိုပါဘူး...”

ဖန်းဟန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏လေသံမှာ ယခုလေးတင် ယုတ္တိမတန်သော တောင်းဆိုချက်များကို တောင်းဆိုခဲ့သည့် ရက်စက်သော အာဏာရှင်တစ်ဦး မဟုတ်သည့်အလား နူးညံ့သွားခဲ့လေ၏။

“အခု ကျွန်တော်တို့ သဘောတူညီမှု ရသွားပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ကစပြီး မဟာမိတ်တွေ ဖြစ်သွားကြပါပြီ...၊ ကျွန်တော့် ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြသဖို့နဲ့ ဒီနေရာမှာ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေထိုင်နိုင်ဖို့အတွက် လက်ဆောင်ငယ်လေးတစ်ခု ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်...”

*လက်ဆောင် ဟုတ်လား...*

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်ကာ နှလုံးကွဲကြေနေခဲ့ကြသော ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့သည် အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

ဤကဲ့သို့သောအခြေအနေတွင် သူက မည်သည့်လက်ဆောင်ကို ပေးနိုင်မည်နည်း...။

ဖန်းဟန်သည် ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ “ကျေးဇူးပြု၍” ဟူသော အမူအရာကိုသာ ပြသလိုက်ပြီး လျှို့ဝှက်အခန်းထဲမှ ဦးစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ သူတို့တွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်မှ လိုက်ပါသွားရုံသာ တတ်နိုင်ကြပေသည်။

ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

လဆုတ်ရက်၏ လမင်းမှာ ကောင်းကင်ထက်တွင် တွဲခိုနေပြီး အေးစက်ကာ ရေပြင်အလား ကြည်လင်သော အလင်းရောင်ကို ဖြာကျစေနေလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်နေသော ရွာလေးကို ဖြတ်သန်းခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး လျိုရှီးရွာ၏ အနောက် ဘက်ရှိ တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

တောင်ထိပ်တွင်မူ ညလေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် လူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာ လွင့်လူးနေလေ၏။

အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားပြီး တစ္ဆေမျက်နှာဖုံးများကို တပ်ဆင်ထားသည့် အစောင့် (၁၀) ဦးမှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် အမှောင်ထုထဲတွင် ရုပ်တု (၁၀) ခုအလား တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြပြီး ကျောချမ်းဖွယ် သတ်ဖြတ်လို သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြလေသည်။

ဤသည်မှာ ဖန်းဟန်၏ အထူးတပ်ဖွဲ့ဖြစ်သော ‘တစ္ဆေအစွယ်’ ပင် ဖြစ်လေသည်။

လူ (၁၀) ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လောင်ရှန်း၏ မျက်လုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ရပေသည်။

နန်းတွင်းအစောင့်တပ်၏ တပ်မှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် တစ်သက်တာလုံး မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ထိပ်တန်း တပ်ဖွဲ့များနှင့်လည်း မဆုံတွေ့ဖူးသည် မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ၏ရှေ့ရှိ လူ (၁၀) ဦးထံမှ ရရှိသော ခံစားချက်မှာ လုံးဝကို ကွာခြားနေလေ၏။

သူတို့သည် စစ်သားများနှင့် မတူဘဲ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သားကောင်ကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့် ထိပ်တန်း သားရဲတိရစ္ဆာန်အုပ်စု တစ်စုနှင့် ပိုတူနေပေသည်။

အရိုးထဲမှ စိမ့်ထွက်နေသော ထိုကျွမ်းကျင်မှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့က တိုက်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဆင်နွှဲခဲ့ဖူးသည့် လောင်ရှန်း ကဲ့သို့သော စစ်မှုထမ်းဟောင်းတစ်ဦးကိုပင် ကျောချမ်းသွားစေခဲ့လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ အံ့အားသင့်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ချထားပြီးဖြစ်သော အနက်ရောင် သတ္တု သေတ္တာတစ်ခုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဖွင့်လိုက်လေ၏။

ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့၏ အံ့အားသင့်မှုနှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဖန်းဟန်သည် သေတ္တာထဲမှ ခေါက်ထားသော ထူးဆန်းသည့် ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ‘အရာ’ တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ထိုအရာမှာ တစ်ခုလုံး အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး သတ္တုလည်းမဟုတ်၊ သစ်သားလည်းမဟုတ်သည့် သူတို့ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ ၎င်းအပေါ်တွင် လည်ပတ်နေသော အတောင်ပံ (၄) ခု ပါရှိသဖြင့် ထူးဆန်းပြီး နည်းပညာဆန်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာကြီးလဲ...”

ရှောင်ရူရွှီမှာ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိလေ၏။

“ကျွန်တော်ကတော့ ဒါကို စက်မှုစက္ကူစွန် လို့ ခေါ်တယ်...”

ဖန်းဟန်သည် ဒရုန်း၏ ပန်ကာရွက်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြန့်ချလိုက်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ဒါက တစ်နေ့ကို မိုင်တစ်ထောင် ခရီးသွားနိုင်ပြီး တစ်ကမ္ဘာလုံးကို စောင့်ကြည့်နိုင်တဲ့ စက်မှုဖန်တီးမှုတစ်ခုပဲ...”

*တစ်နေ့ကို မိုင်တစ်ထောင် ခရီးသွားနိုင်တယ် ဟုတ်လား...။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို စောင့်ကြည့်နိုင်တယ် ဟုတ်လား...*

ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့မှာ လုံးဝကို ဝေခွဲမရဖြစ်သွားကြပြီး သခင်ကြီးဖန်း ပြောနေသည့်စကားများမှာ ပို၍ ပို၍ နားလည်ရခက်လာသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရလေ၏။

*ဒါ ပုံစံထူးဆန်းတဲ့ စက္ကူစွန်တစ်ခုမျှသာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...။*

*ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ဝေးဝေး ပျံသန်းနိုင်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကို စောင့်ကြည့်နိုင်မှာလဲ...။*

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့၏ သံသယအားလုံးမှာ သူတို့ရှေ့ရှိ မယုံကြည်နိုင်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြောင့် လုံးဝ ပြိုကွဲသွားခဲ့ရလေသည်။

တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စက်မှုစက္ကူစွန်၏ အတောင်ပံ (၄) ခုမှာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန် ဖြင့် ချက်ချင်း လည်ပတ်လာကာ မြေကြီးပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များကို လွင့်စင်သွားစေသည့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့၏ အံ့အားသင့်မှုများကြားတွင် စက်မှုစက္ကူစွန်မှာ ရူပဗေဒနိ ယာမအားလုံးကို ချိုးဖောက်ကာ မြေပြင်မှနေ၍ ဒေါင်လိုက် တည်ငြိမ်စွာ မြင့်တက်သွားခဲ့လေတော့သည်။

၎င်း၏ ပန်ကာရွက် (၄) ခု၏ ထိပ်ဖျားများမှာ ညအချိန်တွင် အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့ ဖျော့ တောက်ပနေပြီး ငရဲချောက်ကမ်းပါးထဲမှ တွားသွားထွက်လာသည့် ဧရာမပိုးစုန်းကြူးကြီးတစ်ကောင် အလား နက်ရှိုင်းလှသော ညကောင်းကင်ယံထဲသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

“ပျံ... ပျံသွားပြီလား...”

လောင်ရှန်းသည် သူ၏ မျက်လုံးများ အပြင်သို့ ထွက်ကျလာမတတ် ပြူးကျယ်လျက် ထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်လေ ၏။

*အတောင်ပံ ခတ်စရာမလိုဘဲ ဒါမှမဟုတ် လေစီးကြောင်းတွေကို အားပြုစရာမလိုဘဲ... ဒီအတိုင်း တည့်တည့် ကြီး ပျံတက်သွားတာလား...။*

ဤအရာမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝကို ကျော်လွန်နေပေသည်။

ရှောင်ရူရွှီသည် အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်မိလေ၏။

ဖန်းဟန်ကြောင့် ခုလေးတင် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသော သူမ၏ နှလုံးသားမှာ သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ အံ့ဖွယ်အရာ ကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြန်လေသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သေတ္တာထဲမှ တောက်ပနေသော အနက်ရောင်ပြား ပါးပါးလေးတစ်ခုကို တည်ငြိမ်စွာ ထုတ်ယူ လိုက်လေ၏။

သူ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက ထိုအပြားပေါ်တွင် အချက်အနည်းငယ် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသော မျက်နှာပြင်မှာ ချက်ချင်း လင်းထိန်လာပြီး အပေါ်စီးမှ မြင်ရသော အံ့မခန်း ရှင်းလင်းလှသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ပြသလိုက်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းက မိုင်အနည်းငယ်အကွာရှိ အန်းကော်မြို့စား၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးသော တပ်ဖွဲ့ စခန်းချရာနေရာကို ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“ဒါ... ဒါက...”

ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့မှာ တုန်ယင်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာကြလေ၏။ ဖန်သားပြင်ပေါ်ရှိ အလွန်ရှင်းလင်းလှ သော မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦးလုံး အသက်ရှူမှားသွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်များပင် တုန်ယင်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရပေသည်။

သူတို့ ဘာကို မြင်လိုက်ရသနည်း...။

စခန်းအတွင်းရှိ တဲအိမ်တိုင်း၏ အနေအထား၊ ကင်းလှည့်နေသော စစ်သားများ သွားလာသည့် လမ်းကြောင်းများ နှင့် စခန်းချမီးပုံ၏ တဖျပ်ဖျပ် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးတောက်များကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။

ဤသည်မှာ... ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အမြင်အာရုံများ ဖြစ်နေနိုင်မည်လား...။

သေမျိုးတစ်ယောက်က ကောင်းကင်ပေါ်မှနေ၍ မြေပြင်ကို ဤမျှ ရှင်းလင်းစွာ မည်သို့များ ငုံ့ကြည့်နိုင်မည် နည်း...။

“နတ်ဘုရား... နတ်ဘုရား... ဒါက တကယ့် နတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းအားပဲ...”

လောင်ရှန်းသည် သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိပြီး သူ၏ ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားကာ ဒူးထောက် ကျမသွားစေရန် မနည်းထိန်းထားလိုက်ရလေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူတို့၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ဖန်သားပြင်ကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်ရာ မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

မူလက သာမန်မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြစ်နေသော အရာမှာ အနက်၊ အဖြူ၊ အနီနှင့် အဝါရောင် အကွက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်း ထားသော ထူးဆန်းသည့် ကမ္ဘာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ဤကမ္ဘာတွင် စခန်းအတွင်းရှိ စစ်သားတိုင်းမှာ တောက်ပသော အနီရောင်ရှိသည့် မီးတိုင်နှင့်တူသော လူပုံစံ အရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး အမှောင်ထု နောက်ခံတွင် အလွန်ထင်ရှားနေသဖြင့် သူတို့အတွက် ပုန်းအောင်းစရာ နေရာပင်ရှိမနေတော့ပေ။