အခန်း ၈၈

အခန်း (၈၈)

မိုင်တစ်ထောင်အကွာမှ စစ်သူကြီး၏ ခေါင်းကို ယူဆောင်ခြင်း

"ဒါက... တစ္ဆေတွေကို မြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်လား..."

ရှောင်ရူရွှီသည် သူမ၏ နားလည်ထားမှုများ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တုန်ယင် နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

"လူတစ်ယောက်ရဲ့ ယန်မီးတောက်ကို... မြင်နိုင်တာလား..."

"အဲလို နားလည်ထားလို့ ရတယ်..."

ဖန်းဟန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

သူသည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လက်ချောင်းဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်ရာ ပုံရိပ်မှာ လျင်မြန်စွာ ချဲ့ထွင်လာပြီး နောက်ဆုံး တွင် စခန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ အကြီးဆုံးသော အဓိကကွပ်ကဲရေးတဲကြီးပေါ်သို့ အာရုံစိုက်သွားခဲ့လေ၏။

တဲအတွင်း၌ အခြားသူများထက် များစွာ ပိုမိုတောက်ပပြီး ပြင်းထန်သော အပူနှင့် အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ် နေသည့် လူပုံစံ အရိပ်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ အခြားသူများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်နေပုံရပြီး ကျရောက်လာတော့ မည့် ဘေးဒုက္ခကြီးကို လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ ရှိနေချေသည်။

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

သူသည် လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ မျက်နှာပြင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ခေါက်လိုက်ရာ အနီရောင် ချိန်မှတ်တစ်ခု က အတောက်ပဆုံးသော ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းပင် သော့ခတ်သွားခဲ့လေသည်။

"မင်းကို တွေ့ပြီ..."

သူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော လေသံဖြင့် သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ တစ္ဆေ များကဲ့သို့သော တစ္ဆေအစွယ် အဖွဲ့ဝင် ဆယ်ဦးကို အမိန့်ပေးလိုက်လေ၏။

"လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ထားကြ..."

ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့၏ နှလုံးသားများမှာ လည်ချောင်းဝအထိ ခုန်တက်လာခဲ့လေသည်။

သူတို့တွင် ပြင်းထန်သော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပေ၏။

သူတို့သည် သမိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထိုက်သော၊ တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ စစ်ပွဲအနေအထားကိုပင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင် စွမ်းရှိသော ယခင်က တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့် အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်တွေ့ရ တော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

နတ်ဘုရားများ ၏ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုကြီးပင် ဖြစ်လေ၏။

တောင်ထိပ်တွင် ညလေပြေမှာ ပို၍ပင် ခြောက်ကပ်နေပုံရချေသည်။

ဖန်းဟန်သည် မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ မကြည့်တော့ပေ။ ထိုအစား သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကိုပင် တုန်ယင်သွားစေနိုင်သည့် အခြားသော ပိုကြီးမားသည့် အနက်ရောင် သတ္တု သေတ္တာကြီးတစ်ခုထဲမှ လူသတ်လက်နက် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

ထိုအရာမှာ ဒူးလေးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ၎င်းမှာ သူတို့နှစ်ဦး သိထားသည့် မည်သည့် ဒူးလေးများနှင့်မဆို လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေခဲ့လေသည်။

၎င်းမှာ လုံးဝ အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး သတ္တုစစ်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားကာ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကြောက် မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျဉ်းကြောင်းများ ပါရှိပြီး အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦး၏ အရပ်တစ်ဝက်ခန့်နီးပါး ရှိလေသည်။

၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားက အသက်ရှူကျပ်စေလောက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရောင်ဝါတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းအတွက် သီးသန့် မွေးဖွားလာသည့် အကြောက်တရားတစ်ခု ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ဤအရာ... ဤအရာကို ဒူးလေး ဟု ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဤသည်မှာ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သံမဏိသားရဲကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှား လှပေသည်။

ဖန်းဟန်သည် သူက နတ်ဘုရားဒူးလေး ဟု ခေါ်ဆိုသော ဘားရက် အမ်ရှစ်ဆယ့်နှစ်အေဝမ်း စနိုက်ပါရိုင်ဖယ် အကြီးစားကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျွမ်းကျင်စွာ တပ်ဆင်လိုက်လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် သေတ္တာထဲမှ လောင်ရှန်း ၏ လက်ချောင်းထက် ပိုမိုထူထဲပြီး ကြေးဝါစစ်စစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သံတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူကာ ကလစ် ဟူသော အသံနှင့်အတူ ကျည်ဆန်အိမ်ထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်လေသည်။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ ချောမွေ့ပြီး တင့်တယ်လှပကာ သေစေနိုင်လောက်သည့် စည်းချက်ကျမှု အပြည့်အဝ ရှိနေလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် နတ်ဘုရားဒူးလေး ၏ အပေါ်ဘက်တွင် ထူးခြားသော ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် ဆလင်ဒါပုံ ဖန်သားမှန် တစ်ခုကို တပ်ဆင်လိုက်လေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဖန်းဟန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်နေကာ သူ၏ ညာဘက် မျက်လုံးကို ဖန်သားမှန် အနီးသို့ ကပ်လိုက်လေ၏။

ထိုခဏ၌ပင် သူ၏ ရောင်ဝါမှာ သူ၏ လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားဒူးလေး နှင့် အေးစက်သော ညချမ်းအချိန်တို့နှင့် လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အသက်မဲ့နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးအဖြစ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းကို ထုတ်လွှတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော သေမင်းတစ်ပါးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေသည်။

ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့သည် သူ၏ အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေကြပြီး ကျယ်လောင်စွာ အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့၏ ဦးနှောက်များမှာ လုံးဝကို အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများမှာ သူတို့၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့ လေ၏။

တောက်ပနေသော မျက်နှာပြင်၊ ပျံသန်းနိုင်သည့် စက်မှုစက္ကူစွန် နှင့် သူတို့ရှေ့ရှိ ဤရက်စက်ပြီး ကြောက်မက် ဖွယ်ကောင်းလှသော နတ်ဘုရားဒူးလေး တို့မှာ။

၎င်းတို့ တစ်ခုချင်းစီတိုင်းမှာ သူတို့ ယခင်က တစ်ခါမျှ မကြားဖူး၊ မမြင်ဖူးခဲ့သော နတ်ဘုရားများ၏ အသုံး အဆောင် ပစ္စည်းများပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန် ဘာလုပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သူတို့ နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

ဤနေရာမှာ အန်းကော်မြို့စား၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးသော တပ်စခန်းနှင့် လေးငါးမိုင်ခန့် ကွာဝေးလှပေသည်။

ဤမျှ ကွာဝေးသော အကွာအဝေးတွင် မြားတစ်စင်းကို မဆိုထားနှင့်၊ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ရပ်၍ သာမန်မျက်စိ ဖြင့် ကြည့်လျှင်ပင် ဝေဝါးနေသော အလင်းရောင် အစက်အပြောက်လေးတစ်ခုကိုသာ မြင်နိုင်မည် ဖြစ်လေ၏။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် ရန်သူကို မည်သို့ သတ်ဖြတ်မည်နည်း။

ဤ နတ်ဘုရားဒူးလေး က လေးငါးမိုင် အကွာအဝေးမှ မြားများ ကို ပစ်ခတ်နိုင်ပြီး ပစ်မှတ်ကို တိကျစွာ မှန်ကန် စေနိုင်မည်မှာ တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ပါမည်လော။

မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ဤသည်မှာ သိုင်းပညာ မဟုတ်တော့သကဲ့သို့ သာမန်လူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားလည်း မဟုတ်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီပင် ဖြစ်လေသည်။ ဤသည်မှာ ပါးစပ်ရာဇဝင်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

သံသယများနှင့် မသေချာမှုများ ပြည့်နှက်ကာ သူတို့၏ စိတ်များ လွင့်မျောနေစဉ်မှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ မှောက်လျက်နေသော ဖန်းဟန်သည် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်လေ၏။

သူ၏ ဘားရက် ရိုင်ဖယ်ပေါ်ရှိ ထိပ်တန်းအဆင့် အပူချိန်ကို အခြေခံ၍ကြည့်နိုင်သော မှန်ပြောင်းမုဒ်မှတစ်ဆင့် ကီလိုမီတာနှစ်ခုခန့် အကွာအဝေးရှိ ရန်သူ့ အဓိကတဲကြီးမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

ချိန်မှတ် သော့ခတ်ခံထားရသော ရန်သူ့ စစ်သူကြီးမှာ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောနေပြီး သူ၏ ဝဖြိုးသော မျက်နှာကြီးမှာ တုန်ယင်နေသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေ၏။

စစ်သူကြီး၏ အနောက်ဘက်ရှိ တဲစကို ဖောက်ထွင်း၍ သူ၏ ပခုံးများကို နှိပ်နယ်ပေးနေသော အစေခံမိန်း ကလေး နှစ်ဦးနှင့် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ထွက်ပေါ်နေသော မှေးမှိန်သည့် အပူဓာတ်များကိုပင် သူ မြင်တွေ့ နိုင်ခဲ့လေသည်။

ခေတ်သစ် နည်းပညာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် အကွာအဝေး၊ အမှောင်ထုနှင့် အတားအဆီးများ အားလုံးမှာ အဓိပ္ပါယ်မဲ့ သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"နှုတ်ဆက်ပါတယ်..."

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေ၏။

သူ၏ လက်ချောင်းမှာ မောင်းတံပေါ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာနှင့် တည်ငြိမ်စွာ အနားယူနေခဲ့လေသည်။

"ထုတ်..."

အလွန် သဲ့ဖွညင်းသာသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခုမှာ တောင်ထိပ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုအသံမှာ လူများ စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ မြေကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေသည့် အသံမျိုး မဟုတ်ဘဲ အဝေး တစ်နေရာမှ လူတစ်ဦးက စောင်ကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်နေသည့် အသံမျိုးသာ ဖြစ်ကာ တုံးအပြီး သတိမပြုမိနိုင် လောက်အောင် တောင်လေရိုင်းများ၏ တိုက်ခတ်သံများအောက်တွင် နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဤအရေးမပါလှသည့် ပေါက်ကွဲသံလေးက မြေကြီးကို တုန်ဟည်းသွားစေနိုင်လောက်သည့် အကျိုး ဆက်များကို ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

အသံထွက်ပေါ်လာသည့် အချိန်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးတွင် ဖန်းဟန်က သူမကို အထူးတလည် ကိုင်ဆောင် ၍ ကြည့်ရှုခိုင်းထားသော ရှောင်ရူရွှီ၏ လက်ထဲရှိ မှန်ပြောင်း ၏ မြင်ကွင်းထဲတွင်။

သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာတွင် မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်သော အလွန်အမင်း သွေးထွက် သံယိုဖြစ်မှုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

မိုင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော ရန်သူ့ အဓိကတဲကြီးအတွင်း၌ ယခုလေးတင် သောက်စားပျော်ပါးနေခဲ့သော အန်းကော်မြို့စား၏ လက်အောက်ရှိ မာနထောင်လွှားနေသော စစ်သူကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ ဖရဲသီးတစ်လုံး ကြေမွ သွားသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေသည်။

"ဗုံး..."

ရှောင်ရူရွှီသည် သူမ၏ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ လေ၏။

လွန်ခဲ့သည့် တစ်စက္ကန့်က လုံးဝ အကောင်းပကတိ ရှိနေခဲ့သော ဦးခေါင်းမှာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ နေရာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်သွားသည့် အနီရောင် သွေးမြူတိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေသည်။

အနီရောင် သွေးများနှင့် အဖြူရောင် ဦးနှောက်အနှစ်များ ရောနှောကာ နေရာအနှံ့သို့ ပန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး ဗဟို ကွပ်ကဲရေးတဲကြီး တစ်ခုလုံးကို ငရဲခန်းအရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့ပေသည်။

ခေါင်းပြတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် ကိုယ်နေဟန်ထားအတိုင်း ခေတ္တမျှ တောင့်တင်းစွာ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် ခုတ်လှဲခံလိုက်ရသော သစ်သားတိုင်တစ်တိုင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်း ဟူသော အသံ နှင့်အတူ လဲကျသွားခဲ့လေ၏။

"..."

အချိန်သည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်ရူရွှီ၏ လှပသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများမှာ အပ်ပေါက်အရွယ်အစားခန့်အထိ ချက်ချင်းပင် ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့ လေ၏။

သူမ၏ လက်ထဲရှိ မှန်ပြောင်းမှာ မာကျောသော ကျောက်တုံးပေါ်သို့ အသံကျယ်လောင်စွာဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ပြီး မှန်ဘီလူးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့လေသည်။

သူမသည် မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေကာ မျက်နှာမှာလည်း သွေးဆုတ်ကာ ဖြူဖျော့နေခဲ့လေ၏။

သူမသည် သူမ၏ လည်ချောင်းဆီသို့ ပြေးတက်လာသော အကြောက်တရားများနှင့် မအီမသာဖြစ်မှုများက စူးရှသော အော်ဟစ်သံတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲမသွားစေရန်အတွက် သူမ၏ ပါးစပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ် ထားလိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော လောင်ရှန်းမှာလည်း ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီး နေရာတွင်ပင် အေးခဲနေခဲ့ပေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အသက်နှင့် သေဆုံးမှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဤစစ်ပွဲရင့်ကျက်သော အမျိုးသားကြီးမှာ ယခုအခါတွင် သူ၏ ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ဗလာကျင်း နေခဲ့လေ၏။

*ငါ ဘာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတာလဲ…။*

*ကောင်းကင်ဘုံကြီးရေ... ငါ ဘာကို မြင်တွေ့ခဲ့ရတာလဲ…။*

မိုင်တစ်ထောင် အကွာအဝေးမှ စစ်သူကြီး၏ ဦးခေါင်းကို ယူဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ဒဏ္ဍာရီများနှင့် ပုံပြင်များထဲတွင်သာ တည်ရှိပြီး ပုံပြင်ပြောသူများက ချဲ့ကားပြောဆိုလေ့ရှိကြသည့် ဤပါးစပ် ရာဇဝင်မှာ တကယ်ပင်...၊ တကယ်ပင် သူ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် အစစ်အမှန်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

မဟုတ်သေးပေ။

ဤသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီများထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလှပေ။

အထင်ရှားဆုံးနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော စစ်သည်တော်များပင်လျှင် စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ ဦးခေါင်းကို ရယူရန် အတွက် ထောင်ပေါင်းများစွာသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ရန် လိုအပ်ပေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်ကမူ...

သူသည် ထိုနေရာတွင် မှောက်လျက်နေပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများကိုသာ လှုပ်ရှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

မိုင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော နေရာမှ ကြီးမားသော တပ်မတော်ကို ကွပ်ကဲနေသည့် ရာထူးကြီးမားသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးမှာ... ဤကဲ့သို့ပင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီလော။

သူသည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ဖိခြေခံလိုက်ရသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် ရှင်းပြ၍မရနိုင် လောက်အောင်ပင် သေဆုံးသွားခဲ့လေသည်။