အခန်း ၈၉

အခန်း (၈၉)

တစ္ဆေအစွယ်၏ ညလမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်သော သတ်ဖြတ်မှု

ထိုအချိန်တွင် ဖန်းဟန်အား ကြည့်နေသော သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ ခွန်အားကြီးမားသူ တစ်ဦးအား ကြည့်ရှုနေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ပေ။

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းရည်များရှိသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးအား ကြည့်ရှုနေခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်တော့ ချေ။

ထိုအစား သူတို့သည် တိမ်တိုက်များထက်တွင် မြင့်မားစွာထိုင်လျက် သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သေရေးရှင်ရေးအာဏာကို ကျင့်သုံးပြီး သာမန်လူသားများအား တန်ဖိုးမရှိသူများအဖြစ် မှတ်ယူထားသည့် စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးအား ကြည့်ရှုနေကြခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါးပင် ဖြစ်လေ၏။

ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲအတွင်း ရုတ်တရက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကမောက်ကမဖြစ်မှုမှာ တိတ်ဆိတ်နေသော ရေကန် အတွင်းသို့ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး လိုက်လံဖမ်းဆီးသော တပ်မတော်စခန်း တစ်ခုလုံးကို ရုတ်တရက် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထစေခဲ့လေသည်။

“စစ်သူကြီး... စစ်သူကြီး...”

“လုပ်ကြံသူတွေ... စစ်သူကြီးကို ကာကွယ်ကြ...”

စခန်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုမှာ စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် ကြောက်လန့်တကြား ငိုကြွေးသံများကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေ၏။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော စစ်သားများစွာမှာ အိပ်ရာမှ နိုးထလာခဲ့ကြလေသည်။ သူတို့သည် တဲများထဲမှ တွေဝေစွာ ဖြင့် အလျင်စလို ပြေးထွက်လာခဲ့ကြသော်လည်း ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲဘက်မှ ကမောက်ကမဖြစ်နေမှုများ၊ တောက်ပနေသော မီးတုတ်များနှင့် လှုပ်ရှားနေသော အရိပ်များကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ကြရပေသည်။

ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့သော ထိတ်လန့်မှုမှာ လေထုထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန့်နှံ့လာခဲ့လေတော့၏။

တောင်ထိပ်တွင်မူ ဖန်းဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော စခန်းကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူသည် သူ၏ပါးစပ်အနီးရှိ နားကြပ်ငယ်လေးထဲသို့ အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော အသံဖြင့် စကားလုံး နှစ်လုံးကိုသာ ပြောလိုက်လေသည်။

“စတော့...”

ရေဒီယိုလှိုင်းများမှတစ်ဆင့် ရှင်းလင်းစွာ ထုတ်လွှင့်လိုက်သော အေးစက်သည့် အမိန့်စကားမှာ တောင်ခြေရှိ တစ္ဆေအစွယ်အဖွဲ့ဝင်တိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

“လက်ခံရရှိပါတယ်...”

မည်းမှောင်နေသော အရိပ်များထဲတွင် တစ္ဆေအလား ပုံရိပ်ဆယ်ခုက လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေသည်။

မှိန်ပျပျ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ညကြည့်မှန်ပြောင်းများကို တပ်ဆင်ထားပြီး အသံ တိတ်ကိရိယာများနှင့် အနီအောက်ရောင်ခြည်လေဆာ ချိန်မှတ်ကိရိယာများ တပ်ဆင်ထားသော (၉၅) အမျိုးအ စား ရိုင်ဖယ်သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကာ ငရဲပြည်မှ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာဆယ်ကောင်ကဲ့သို့ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည့် စခန်းအတွင်းသို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် သူ၏အရှေ့ရှိ တက်ဘလက်ပေါ်သို့ အကြည့်များကို ပြန်လည်ပို့လွှတ်လိုက်လေသည်။

ဒရုန်းမှာ ကောင်းကင်ယံတွင် မြင့်မားစွာ ပျံဝဲနေဆဲဖြစ်ပြီး အပူချိန်ကို အခြေခံ၍ကြည့်နိုင်သော မှန်ပြောင်းမုဒ်မှ တစ်ဆင့် စခန်းတစ်ခုလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုများအားလုံးမှာ သဲပန်းပုပုံစံငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏မျက်စိရှေ့တွင် ရှင်းလင်း စွာ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

သူသည် ဤသတ်ဖြတ်မှုကြီး၏ အမြင့်ဆုံးကွပ်ကဲရေးမှူးပင် ဖြစ်လေ၏။

“တစ္ဆေအစွယ် အမှတ်တစ်... ဘယ်ဘက်အရှေ့ ကိုက်သုံးဆယ်အကွာမှာ လူသုံးယောက်အိပ်တဲ့ တဲတစ်လုံးရှိ တယ်... အဲဒီထဲမှာ သံချပ်ကာအင်္ကျီဝတ်နေတဲ့ တပ်မှူးနှစ်ယောက်ရှိတယ်... သူတို့ကို အရင်ရှင်းလိုက်...”

ဖန်းဟန်၏အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး တိကျနေလေသည်။

“လက်ခံရရှိပါတယ်...”

တစ္ဆေအစွယ် အမှတ်တစ်ဟု လူသိများသော ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူသည် တဲဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့ လေ၏။

သူသည် တဲအကာကို မတင်မည့်အစား လူ့ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး တဲပေါ်တွင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ နေရသော အနီရောင်ပုံရိပ်နှစ်ခုဆီသို့ သူ၏ရိုင်ဖယ်သေနတ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ချိန်ရွယ်လိုက်လေသည်။

“ထုတ်... ထုတ်...”

မိုးပျံပူဖောင်းများ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အလွန်တိုးညင်းပြီး တိတ်ဆိတ်သော အသံနှစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ လေ၏။

တဲအတွင်းတွင် ဗဟိုကွပ်ကဲရေးတဲဆီသို့ သွားရောက်စစ်ဆေးရန် ကျိန်ဆဲရင်း ဆွေးနွေးနေကြသော တပ်မှူးနှစ်ဦး မှာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားပြီး သူတို့၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် သေးငယ်သော သွေးပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာ ခဲ့လေသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲမှ အလင်းရောင်များမှာ လျင်မြန်စွာ မှေးမှိန်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟနိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ တည့်မတ်စွာ လဲကျသွားခဲ့လေတော့၏။

သေဆုံးသွားသည့်အချိန်အထိ ရန်သူမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို သူတို့ မသိရှိခဲ့ကြပေ။

“တစ္ဆေအစွယ် အမှတ်သုံး... ညာဘက် စပါးပုံဘက်ကနေ လူငါးယောက်ပါတဲ့ ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့တစ်ခု လာနေ တယ်... သူတို့ကို ရှင်းလိုက်... အထူးသဖြင့် အရှေ့ဆုံးက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ရှင်းလိုက်...”

“လက်ခံရရှိပါတယ်...”

အရိပ်များထဲတွင် တစ္ဆေအစွယ် အမှတ်သုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး သူ၏ရိုင်ဖယ်သေနတ်ကို ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။

သူ၏ ညကြည့်မှန်ပြောင်းများမှတစ်ဆင့် ကင်းလှည့်တပ်ဖွဲ့ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

“ထုတ်... ထုတ်... ထုတ်... ထုတ်... ထုတ်...”

တိုတောင်းပြီး တိတ်ဆိတ်တိုးညင်းသော အသံတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

အရှေ့ဆုံးမှ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်၏ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ ရုတ်တရက် ပန်းထွက်လာပြီး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့လေ၏။

သူ၏နောက်တွင်ရှိသော စစ်သားလေးဦးမှာ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကိုပင် နားမလည်လိုက်မီ လေးလံ သောအရာတစ်ခုဖြင့် အပြင်းအထန် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ခွန်အားများနှင့် ခံစားမှု များအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားကာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လဲကျသွားခဲ့ကြလေသည်။

အစမှအဆုံးတိုင်အောင် သူတို့သည် ရန်သူကို မမြင်တွေ့ခဲ့ရသလို လေးကြိုးသံများကိုလည်း မကြားခဲ့ရပေ။

သေမင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်းဟန်၏ ညွှန်ကြားချက်များမှာ နားကြပ်မှတစ်ဆင့် စနစ်တကျနှင့် အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“တစ္ဆေအစွယ် အမှတ်ငါး... မင်းရဲ့ ဆယ့်နှစ်နာရီအရပ်က တဲထဲကနေ အခုလေးတင် ပြေးထွက်လာတဲ့သူက သတင်းပို့သူပဲ... သူ့ကို ရှင်းလိုက်...”

“တစ္ဆေအစွယ် အမှတ်ခုနစ်... သတိထား... လေးသည်တော်တစ်ဖွဲ့ စုဝေးနေတယ်... အမိန့်ပေးနေတဲ့ အဖွဲ့ခေါင်း ဆောင်ကို ဦးစားပေး ရှင်းလိုက်...”

“အားလုံးသတိထား... အရာရှိတွေ၊ တပ်ကြပ်တွေနဲ့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အားလုံးကို လွတ်လပ်စွာ လိုက်လံသတ် ဖြတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကွပ်ကဲရေးစနစ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြ...”

တစ္ဆေအစွယ်အဖွဲ့ဝင်များမှာ အလွန်ပင် ဟန်ချက်ညီညီ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တတ်သော သေမင်းတမန်ဆယ်ဦး ကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဒရုန်းမှတစ်ဆင့် ထောက်ပံ့ပေးထားသော မြေပုံအပြည့်အစုံမြင်ကွင်းဖြင့် ဖန်းဟန်၏ အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင် သူတို့သည် အရေးကြီးဆုံးနေရာများတွင် အမြဲတမ်း ပေါ်လာနိုင်ပြီး အတန်ဖိုးဆုံးပစ်မှတ် များကို အတိုကျုံးဆုံးနည်းလမ်းဖြင့် လိုက်လံသတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ကြလေ၏။

တပ်မှူးတစ်ဦးမှာ သူ၏လူများကို စုစည်းရန် တဲထဲမှ အလျင်စလို ပြေးထွက်လာချိန်တွင် အမှောင်ထုထဲမှ ပစ်ခတ် လိုက်သော ကျည်ဆန်တစ်ခုက သူ၏ဦးခေါင်းခွံကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့လေသည်။

စစ်စည်တီးရန် တာဝန်ယူထားသော စည်တီးသမားတစ်ဦးမှာ သူ၏စည်တုတ်များကို မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် ကျည်ဆန်တစ်ခုက သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့ရာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့လေ၏။

အဆင့်ဆင့်သော အရာရှိများမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တိကျစနစ်ကျစွာ ရှင်းလင်းခံလိုက်ရလေသည်။

လိုက်လံဖမ်းဆီးသော တပ်ဖွဲ့၏ ကွပ်ကဲရေးစနစ်တစ်ခုလုံးမှာ ဆယ့်ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်း လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီး ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မကြုံဖူးသော ရပ်တန့်သွားသည့် အခြေအနေသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ လေတော့၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သာမန်စစ်သားများမှာ အဆုံးအစမဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုထဲတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မွန်း သွားခဲ့ကြလေသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ အထက်အရာရှိများကို မရှာတွေ့နိုင်တော့သလို မည်သည့်အမိန့်ကိုမျှလည်း မကြားရတော့ ပေ။

သူတို့မြင်တွေ့ရသမျှမှာ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ ထူးဆန်းသောနည်းလမ်းများဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် သေဆုံးနေကြသည်ကိုသာ ဖြစ်ပေသည်။

အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်နေသော အဖော်တစ်ဦးမှာ ရုတ်တရက် စကားပြောရပ်သွားပြီး သူ၏လည်ပင်းတွင် သွေးပေါက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

စုဝေးရန် ကြိုးစားနေကြသော စစ်သားတစ်စုမှာ တစ်တန်းတည်း ရပ်လိုက်ချိန်တွင် ရိတ်သိမ်းခံလိုက်ရသော ဂျုံပင်များကဲ့သို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လဲကျသွားခဲ့ကြလေသည်။

ရန်သူများမရှိ၊ တိုက်ခိုက်ရန် အော်ဟစ်သံများမရှိသလို ကျယ်လောင်သော ဓားချင်းရိုက်ခတ်သံများလည်း မရှိ ပေ။

အမှောင်ထု၊ သေဆုံးခြင်းနှင့် သေမင်း၏ တီးတိုးရေရွတ်သံများကဲ့သို့ သဲ့သဲ့မျှသာ ကြားရသော “ထုတ်... ထုတ် ...” ဟူသည့် အသံများသာလျှင် စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့လေ၏။

ဤမသိရှိနိုင်သော ထူးဆန်းသည့် သေဆုံးရမှုနည်းလမ်းက ယူဆောင်လာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားမှာ တ ကယ့်ဓားများ၊ မြှားများဖြင့် ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်ရသည်ထက် အဆပေါင်းသန်းချီ၍ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားခံရပြီး ဖျက်ဆီးခံနေရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ...။

“တစ္ဆေ... တစ္ဆေအကြီးစားကြီး...”

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှု လုံးဝပြိုကျသွားသော စစ်သားတစ်ဦးမှာ သူ၏သံလျက်ရှည်ကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး အဆုံးအစမဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ရူးသွပ်မတတ် ပထမဆုံး အော်ဟစ်သံကို ထုတ်ဖော် လိုက်လေ၏။

ဤအော်ဟစ်သံမှာ ယမ်းအိုးထဲသို့ မီးပွားတစ်ခု ပစ်ထည့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးတွင် အချိန် ကြာမြင့်စွာ ကိန်းအောင်းနေသော ထိတ်လန့်မှုများကို ချက်ချင်းပင် မီးတောက်သွားစေခဲ့လေသည်။

“တောင်တစ္ဆေပဲ... ငါ့အသက်ကို ယူမယ့် တောင်တစ္ဆေကြီး...”

“စစ်သူကြီးက မှော်ပညာနဲ့ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ... ငါတို့အားလုံး သေရတော့မယ်...”

“ပြေးကြ... ပြေးကြ...”

ထိတ်လန့်မှုများမှာ ကမ်းပါးပြိုကျလာသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်အောင် ပြန့်နှံ့သွား ခဲ့လေတော့၏။

မကြာမီအချိန်က အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခဲ့ကြသော ရာနှင့်ချီသည့် ထိပ်တန်းလိုက်လံဖမ်းဆီးသူများမှာ ဤအချိန်တွင် လုံးဝကို အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ သံချပ်ကာများနှင့် လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ ငိုကြွေးအော်ဟစ်ရင်း ခေါင်းမပါသော ယင်ကောင်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ စခန်းပြင်ပသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးကြလေတော့သည်။

ဤကျိန်စာသင့်နေသော သေမင်းမြေမှ ဝေးရာသို့ သွားနိုင်ရန်အတွက်သာ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွန်းတိုက်ကာ နင်းချေသွားခဲ့ကြလေ၏။

ယခင်က လက်တွဲခဲ့ကြသော ရဲဘော်ရဲဘက်များမှာ ယခုအခါတွင် သူတို့၏ ထွက်ပြေးရာလမ်းကြောင်းပေါ်ရှိ ဆူးငြောင့်ခလုတ်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြပေသည်။

စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ သက်ရှိငရဲခန်းတစ်ခုအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေတော့၏။

ဤဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတစ်လျှောက်တွင် တစ္ဆေအစွယ်အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ဒဏ်ရာရခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းမရှိခဲ့ဘဲ... သူတို့ကို မည်သူကမျှပင် မတွေ့ရှိခဲ့ကြချေ။