အခန်း ၉၀

အခန်း (၉၀)

ထောင်ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားနှင့် ဧကရီ၏ နှလုံးသား ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း

တောင်ထိပ်တွင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ တက်ဘလက်ပေါ်မှ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော စခန်းကို အေးဆေးစွာ ကြည့်နေခဲ့လေ၏။ လုံးဝ ပြိုကျပျက်စီးပြီး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည့် မြင်ကွင်းဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံး ထွက်ပြေးသူများ ညအမှောင်ထဲ ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် သူသည် တက်ဘလက်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို အေးဆေးစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

သူသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားဒူးလေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး ရှည်လျားသော လေးထောင့်ပုံသဏ္ဍာန် သတ္တုသေတ္တာထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်လေ၏။

ကြီးမားသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် စက်မှုစက္ကူစွန်သည်လည်း တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည်ပျံသန်းလာခဲ့ ပြီးနောက် ၎င်းကို ခေါက်သိမ်းကာ သေတ္တာထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် လက်ကို ခါလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကာ အသေးအဖွဲကိစ္စတစ်ခုကို ပြီးမြောက်သွားသူတစ်ဦးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် သူသည် လှည့်ကာ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ ကျောက်ရုပ်နှစ်ခုကို ကြည့်လိုက် လေသည်။

ရှောင်ရူရွှီနှင့် လောင်ရှန်းတို့သည် ယခင်အနေအထားအတိုင်း မလှုပ်မယှက် ရှိနေခဲ့ကြလေသည်။

အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများက သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စွဲထင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာတစ်ပါးကဲ့သို့သော ထိုမြင်ကွင်းသည် သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်နေခဲ့လေ၏။

မိုင်တစ်ထောင်အကွာမှနေ၍ တစ်ချက်တည်းဖြင့် အသက်ကို ယူနိုင်လေသည်။

တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် မည်သည့်သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ စခန်းတစ်ခုလုံး သုတ်သင်ခံလိုက်ရခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤစွမ်းအားနှင့် ဤနည်းလမ်းများက လူသားတို့၏ နယ်ပယ်ကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။ ဤသည် မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်မှာ သာမန်လူများ မည်သည့်အခါမျှ မရောက်ရှိနိုင်သည့် သို့မဟုတ် စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်သည့် အဆင့် တစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။

"လက်ဆောင်ကို သဘောကျရဲ့လား..."

ရှောင်ရူရွှီ၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး ထူးဆန်းသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုမှ လန့်နိုးလာကာ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

သူမသည် သူမ၏ အရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် ယခင်ကအတိုင်း အေးတိအေးစက်ပင် ဖြစ်နေပြီး သူ ယခုလေးတင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သမျှမှာ သူနှင့် မည်သို့ မျှ မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေလေ၏။ သို့သော် ထိုတည်ငြိမ်မှု၊ ထိုအေးချမ်းမှုကပင် မည်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မျက်နှာထက်မဆို ရှောင်ရူရွှီကို ပို၍ ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အရှက်ကွဲမှုနှင့် မကျေနပ်မှုများ၊ ဧကရီတစ်ပါး၏ မဟာဗျူဟာဆိုသည်များ၊ အခက်အခဲ များကို သည်းခံပြီး အနာဂတ်တွင် အခြေအနေကို ပြန်လည်ပြောင်းလဲမည်ဆိုသည့် ရယ်စရာကောင်းသော အတွေးများ...၊

ထို နတ်ဘုရားနှင့် မိစ္ဆာကဲ့သို့သော နည်းလမ်းရှေ့တွင် အားလုံးမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့ပြီး အရိပ်အယောင် မျှပင် မကျန်ရစ်တော့ဘဲ အချည်းနှီး ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

သူမ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ နားလည်သွားခဲ့လေ၏။

ဤအမျိုးသားအပေါ် သူမ၏ မှီခိုအားထားမှုအားလုံးမှာ ဟာသတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဤအမျိုးသား၏ ရှေ့ တွင် သူမ၏ တွက်ချက်မှုအားလုံးမှာ အလွန်ပင် အားနည်းပြီး မိုက်မဲလွန်းရာ ကျနေပေသည်။

ပုန်ကန်ခြင်း ဟုတ်လား...၊

မိုင်တစ်ထောင်အကွာမှ အသက်ကို ယူနိုင်ပြီး လက်ရွေးစင်စစ်တပ်ကို အရေးမပါသကဲ့သို့ သဘောထားနိုင်သည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို ခုခံရန် သူမတွင် မည်သည့်အရာကို အသုံးပြုနိုင်ပါမည်နည်း...။

သူမအတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သူမ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

ဤသည်မှာ "ရှောင်ရူရွှီ" ဟူသော ဂုဏ်ယူမှုနှင့် သိက္ခာတရားအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ သူမ၌ရှိသော အရာ အားလုံးကို သူ့ထံသို့ ခြွင်းချက်မရှိ ပေးအပ်ပြီး သူ့အပေါ်တွင်သာ မှီခိုရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဤနည်းဖြင့်သာ သူမ အသက်ရှင်နိုင်မည် ဖြစ်လေ၏။

ဤနည်းဖြင့်သာ သူမ၏ ရန်သူများကို မြင်တွေ့ခွင့်ရမည်ဖြစ်ပြီး ယနေ့ည လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကဲ့သို့ တူညီ သော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကို သူမ ခံစားနိုင်ခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဒုတ်..."

တုံးတိတိအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

လောင်ရှန်း၏ မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်အောက်တွင် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အမျိုး သမီး၊ အာဏာကုန်လွှမ်းမိုးထားသော ဧကရီသည် ဖန်းဟန်၏ ရှေ့တွင် ကျက်သရေရှိစွာ ဒူးထောက်ချလိုက် လေ၏။

သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဦးမညွှတ်ဖူးသော သူမ၏ မွန်မြတ်သော ဦးခေါင်းကို အေးစက်ပြီး မာကျောသော မြေကြီး ပေါ်သို့ နက်ရှိုင်းစွာနှင့် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ဖိချလိုက်လေသည်။

သူမသည် အနည်းငယ်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် ခံစားချက်ဖြင့်ပင် ဤသို့ ပြုလုပ် လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

"အပြစ်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီး... ရှောင်ရူရွှီ..."

"သခင်ကြီး... ဘဝသစ်တစ်ခု ပေးသနားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ဒီနေ့ကစပြီး ရူရွှီရဲ့ ကံကြမ္မာက သခင်ကြီးနဲ့ တစ်သားတည်းပါပဲ... ရူရွှီရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း သခင်ကြီးနဲ့ တစ်သားတည်းပါပဲ..."

"ရူရွှီက... သခင်ကြီးရဲ့ အမိန့်တွေကို သေသည်အထိ၊ မီးတွင်းထဲဆင်းရဆင်းရ၊ ရေတွင်းထဲဆင်းရဆင်းရ နာခံ ပါ့မယ်..."

ဤအချိန်တွင် သူမသည် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ ဧကရီ မဟုတ်တော့ပေ။

သူမသည် ဖန်းဟန်၏ အယုံကြည်ရဆုံးနှင့် အနှိမ့်ချဆုံးသော နောက်လိုက်များထဲမှ တစ်ဦးသာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ် ချေ၏။

မိမိ၏ အရှင်သခင်ပင် ဤသို့ပြုမူနေသည်ကို မြင်သောအခါ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်၏ သစ္စာရှိသော တပ်မှူး လောင်ရှန်းသည်လည်း ထပ်မံ၍ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။

သူသည်လည်း ဒုတ်ခနဲ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူ၏ ဦးခေါင်းကို ရှောင်ရူရွှီထက်ပင် ပို၍ နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံလိုက်ကာ အက်ကွဲသော်လည်း အရူးအမူးဖြစ်နေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"အပြစ်ရှိတဲ့ ကျေးကျွန် လောင်ရှန်းက အင်မော်တယ်အရှင် ကို ဦးချကန်တော့ပါတယ်... အင်မော်တယ်အရှင် အတွက် အသေခံရဲသလို ဘယ်တော့မှလည်း သစ္စာမဖောက်ပါဘူး..."

သူ၏ သတိထားမှုနှင့် သံသယများမှာ ထို ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်သည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ကြာမြင့်စွာက တည်းက ဆေးကြောခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ အနာဂတ်၊ အရှင်မင်းကြီး၏ အနာဂတ်သည် ထို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော နဂါးပလ္လင် ပေါ်တွင် မရှိတော့ကြောင်းကို သူ သိရှိသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် အရာအားလုံးမှာ ဤအမျိုးသား၏ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းတွင်သာ ရှိနေလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ နှိမ့်ချစွာဖြင့် သူ၏ ခြေရင်းတွင် ဒူးထောက်နေသော ဧကရီကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေ ခဲ့လေသည်။

သူ သူမကို ထူမပေးခဲ့ပေ။

ဤအလွန် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတတ်သော ဖီးနစ်ငှက်က သူမ၏ တောင်ပံများအားလုံးကို ခေါက်သိမ်းကာ သူ၏ရှေ့ တွင် မွန်မြတ်သော ဦးခေါင်းကို ငုံ့ထားသည့် အခိုက်အတန့်ကို သူ ရိုးရှင်းစွာပင် ခံစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ယခုအချိန်မှစ၍ ဤအရေးကြီးဆုံးနှင့် အမတည်ငြိမ်ဆုံးသော နယ်ရုပ်ကို သူ အပြည့်အဝ ယဉ်ပါးသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိရှိနေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ အင်ပါယာအမှတ်အသားမှာ အကြွင်းမဲ့စွမ်းအားဖြင့် အတင်းအဓမ္မ ဖျက်ဆီးခံလိုက် ရပြီးနောက် သူ၏အမည် ဖန်းဟန် ဟူ၍ ထွင်းထုခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပေသည်။

"နယ်စားများကို အမိန့်ပေးရန် ဧကရီကို ဓားစာခံလုပ်ခြင်း" ဟူသော ကစားပွဲတွင် ပထမဆုံးရွှေ့ကွက်မှာ ပြီးပြည့် စုံလွန်းလှပေသည်။

ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးပေ၏။

သူ၏ အကြည့်များက ဒူးထောက်နေသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ကျော်လွန်သွားကာ အဝေးရှိ ကျယ်ပြောလှသော အမှောင်ထုမြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုနေရာတွင် မြောက်မြားစွာသော စစ်ဘုရင်များ၊ နယ်စားများနှင့် ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသူများသည် ဤ ကမောက်ကမဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီး၏ စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အာဏာအတွက် တိုက်ခိုက်လုယက်နေကြ လေသည်။

သူ အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်နေမိလေ၏။

သူတို့အပေါ် "ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း" ကျရောက်လာသောအခါ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မည်ကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို မြင်တွေ့ရမည်နည်း...

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများက အေးစက်သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်ပါသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ဖြည်းညင်းစွာ ကွေးညွှတ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ဤကစားပွဲကို ကစားရမည့် နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲရန် အချိန်ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။