အခန်း ၂၉၁

အခန်း (၂၉၁) ယွင်ဖူးလုံအား ဝယ်ယူခြင်း

"ငါ..."

"ငါ့ရဲ့ သွေးကြောတွေ အကုန်ပိတ်ဆို့သွားပြီ..."

ကျောက်လင်က သူ၏စိတ်စွမ်းအား အကာအကွယ်ကို ဖြန့်ကြက်လိုက်ပြီးနောက် သွမ့်ချီရှန်မှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရတော့ကြောင်းနှင့် သွေးကြောများအားလုံး ပြတ်တောက်သွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရကာ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏။

သွေးကြောများ ပြတ်တောက်သွားပြီးနောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်၍ မရတော့ပေ။ သူသည် ကျောက်စိမ်းခန္ဓာနယ်ပယ် နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏ စွမ်းအားမှာ ရွှေခန္ဓာနယ်ပယ်အထိ ကျဆင်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာခွန်အားကိုသာ အားကိုး၍ တိုက်ခိုက်နိုင်တော့သည်။

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သွမ့်မိသားစုဝင် ဆယ့်နှစ်ယောက်လုံး ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့၏။

ပွဲစားရုံ၏ ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် မူလက ကိစ္စရပ်များ ဆွေးနွေးနေကြသူများသည် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားသောအခါ အားလုံး အပြင်သို့ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် တိုက်ပွဲပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ ထိုလူများက ခန်းမထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာကြ၏။

ယခုလေးတင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲကြောင့် ခန်းမထဲရှိ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင် အများစုမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ရှုပ်ပွနေတော့သည်။

"မင်းတို့..."

"လုမိသားစု... မင်းတို့က သွမ့်မိသားစုနဲ့ သေတဲ့အထိတိုက်ခိုက်ချင်နေတာလား..."

သွမ့်ချီရှန်က နာကျင်စွာဖြင့် မတ်တတ်ထလာပြီး ကျောက်လင်အား ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုအခိုက်တွင် လုညီအစ်မသုံးယောက်အား အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ကျောက်လင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

"ဘာလဲ..."

"အထိုးခံချင်သေးလို့လား..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကြောင့် သွမ့်ချီရှန်မှာ တုန်လှုပ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်သွားစေသည်။ ကျောက်လင်က ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်ကာ သူ့အား တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ပစ်မည်ကို သူ တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သွားခဲ့၏။

"ထွက်သွား..."

ကျောက်လင်က ထပ်မံအော်ဟစ်လိုက်သည်။

သွမ့်ချီရှန်မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ပြန်လည်ချေပရန် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ချေ။ သူက ကျန်ဆယ့်တစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထူကာ ပွဲစားရုံထဲမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"ခဏနေဦး..."

ရုတ်တရက် ကျောက်လင်က ထပ်မံ အော်ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်လင် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သွမ့်ချီရှန်နှင့် အခြားဆယ့်နှစ်ယောက်မှာ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် ကျောက်လင်အား ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ဒီခန်းမထဲက ပျက်စီးသွားတဲ့ စားပွဲတွေနဲ့ ကုလားထိုင်တွေအတွက် လျော်ကြေး မပေးတော့ဘူးလား..."

"ငွေပြားတစ်ရာ ထားခဲ့..."

ကျောက်လင်က ငြင်းဆန်ခွင့် မပေးသည့် ပုံစံဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

သွမ့်ချီရှန်မှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်သွားသည်။

ဤသည်က ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ရစရာကောင်းလိုက်သလဲ။

သူတို့က အရိုက်ခံရသည့်အပြင် လျော်ကြေးပါ ပေးရဦးမည်တဲ့လား။

ငွေပြားတစ်ရာဆိုသည်မှာ သေးငယ်သော ကိစ္စဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာပျက်ရခြင်းက သွမ့်မိသားစုကို လျန်ရှီးခရိုင်တွင် လှောင်ပြောင်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာစေလိမ့်မည်။

"မင်း အခွင့်အရေးရတုန်း သိပ်မမောက်မာနဲ့..."

သွမ့်ချီရှန်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေးတို့... သူတို့ရဲ့ လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ချိုးပစ်လိုက်..."

ကျောက်လင်က ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့..."

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သွမ့်ချီရှန်မှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွား၏။

မျက်နှာပျက်ရတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ။

သူတို့၏ လက်များနှင့် ခြေထောက်များ ကျိုးသွားပါက သူတို့သည် မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး သွမ့်မိသားစုတွင် နေရာရတော့မည် မဟုတ်ပေ။ လမ်းဘေးတွင် တောင်းစားရသည့်အဖြစ်သို့ သေချာပေါက် ရောက်သွားလိမ့်မည်။

သွမ့်မိသားစုသည် အသုံးမကျသော သူများကို မထောက်ပံ့ခြင်းဖြင့် နာမည်ကြီးသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သွမ့်ချီရှန်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တန်ဖိုး ငွေပြားတစ်ရာရှိသော ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ကျောက်လင်က သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက လက်ဝါးပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ငွေစက္ကူကို လုယူလိုက်သည်။

သွမ့်မိသားစုသည် ခန်းမထဲမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးသွားကြ၏။

"ဟေး ညီလေး... ဒီကိုလာခဲ့..."

ကျောက်လင်က လူအုပ်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော ကွမ်းကျီဟောက်ကို မြင်တွေ့သွားပြီး သူ့အား လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ကြောင်း မြင်သောအခါ ကွမ်းကျီဟောက်သည် လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်လာပြီး ကျောက်လင်ထံသို့ ပြေးသွား၏။

"ဒီငွေပြားတစ်ရာက မင်းတို့ ပွဲစားရုံက ပျက်စီးသွားတဲ့ စားပွဲတွေ၊ ကုလားထိုင်တွေနဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းတွေအတွက် လျော်ကြေးပဲ..."

ကျောက်လင်က ငွေစက္ကူကို ကွမ်းကျီဟောက်၏ လက်ထဲသို့ ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီး အမှုမဲ့အမှတ်မဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဗျာ..."

"အာ... ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်လေး..."

ကွမ်းကျီဟောက်က ကျောက်လင်အား အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်၏။

ပျက်စီးသွားသော စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များ အားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် ငွေပြားဆယ်ပြားခန့်သာ ကျသင့်မည်ဖြစ်သည်။ နံရံများနှင့် တိုင်အချို့ ပျက်စီးသွားလျှင်တောင်မှ ပြန်လည်မွမ်းမံရန် ငွေပြားအနည်းငယ်ထက် ပိုကုန်ကျမည် မဟုတ်ပေ။

ယခု ငွေပြားတစ်ရာ လျော်ကြေးပေးခြင်းက အလွန်များပြားလွန်းနေသည်။

လူအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော တာဝန်ခံကျွမ်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အပြေးအလွှား ထွက်လာ၏။

"ကွမ်းကျီဟောက်... ငွေစက္ကူကို ငါ့ပေး... ဒီစားပွဲတွေနဲ့ ကုလားထိုင်တွေ အစားထိုးဖို့ ငါ တာဝန်ယူမယ်..."

တာဝန်ခံကျွမ်းက ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်သော ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

ဖြန်း…

ရုတ်တရက် တာဝန်ခံကျွမ်း၏ မျက်နှာမှာ အကြိမ်ကြိမ် အရိုက်ခံလိုက်ရ၏။

ကျောက်လင်က လှုပ်ရှားလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"သွမ့်မိသားစုကို မင်းက ခေါ်လာတာလေ..."

"ကွမ်းကျီဟောက်ကို ငါပေးတဲ့ ငွေစက္ကူကိုတောင် မင်းက အလွဲသုံးစားလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေသေးတယ်... မင်းက တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်ပဲ..."

"မင်းတို့ ပွဲစားရုံရဲ့ တာဝန်ခံကို ခေါ်လိုက်..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆီများ တုန်ခါနေပြီး နေရောင်အောက်တွင် အဆီများ တလက်လက် တောက်ပနေသည့် တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူဝကြီးတစ်ယောက် ပြေးလာရာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့သြဖွယ် မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်က ယွဲ့ခဲပွဲစားရုံရဲ့ တာဝန်ခံ ကျန်းဝမ်ယွမ်ပါ... သခင်လေးအတွက် ဘာများ အကူအညီပေးရမလဲ..."

ထိုလူဝကြီးက ရပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

ကျောက်လင်က ကျန်းဝမ်ယွမ်အား အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဤလူသည် စကားပြောချိုသာသူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း အလိုလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဒီတာဝန်ခံကျွမ်းကို ငါ သဘောမကျဘူး..."

"ကွမ်းကျီဟောက်ကို ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် ရာထူးတိုးပေးပြီး သူ့ကိုတော့ စားပွဲထိုးအဖြစ် ရာထူးချလိုက်ရင် ဘယ်လိုလဲ..."

ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းဝမ်ယွမ်၏ တောက်ပသော မျက်လုံးများက ကွမ်းကျီဟောက်နှင့် တာဝန်ခံကျွမ်းတို့အပေါ် ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားပြီး ဘာဖြစ်နေသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

"ကောင်းပါပြီ... သခင်လေးရဲ့ အလိုကျ ဆောင်ရွက်ပေးပါ့မယ်..."

"ကွမ်းကျီဟောက်... အခုကစပြီး မင်းက ခန်းမတာဝန်ခံပဲ..."

"ကျွမ်းဟော့... မင်းက ခန်းမဆောင်ကြီးမှာ စားပွဲထိုးအဖြစ် ရာထူးချခံရပြီး ကွမ်းကျီဟောက်ရဲ့ လက်အောက်မှာ နေရမယ်..."

ကျန်းဝမ်ယွမ်က ချက်ချင်းပင် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဗျာ..."

"ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ဘူး..."

တာဝန်ခံကျွမ်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခုန်ပေါက်သွားသည်။

"မင်းက သဘောမတူဘူးပေါ့..."

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်း ပွဲစားရုံကနေ ထွက်သွားတော့... ငါ ဒီမှာ မင်းကို မလိုတော့ဘူး..."

ကျန်းဝမ်ယွမ်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး..."

"ဆိုင်ရှင်... ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်... ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်..."

ကျွမ်းဟော့က ဆိုင်ရှင်ကျန်းဝမ်ယွမ် အတည်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားကာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကွမ်းကျီဟောက်မှာမူ လုံးဝ တွေဝေသွားပြီး ငေးမောနေမိ၏။

ပျော်ရွှင်မှုက ဤမျှ ရုတ်တရက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

*ငါက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဖြစ်သွားတာပဲ*

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျေးဇူးရှင်..."

ကွမ်းကျီဟောက်က ကျောက်လင်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ထောင့်မှန်ပုံစံ ကိုင်းညွတ်၍ ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကြားလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ယွင်ဖူးလုံရဲ့ မြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်အတွက် ငွေဘယ်လောက်လိုသလဲ... ငါ ဝယ်မယ်..."

ထိုအခိုက်တွင် ကျောက်လင်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လုညီအစ်မသုံးယောက်ဖြစ်သော လုယွီပင်း၊ လုထင်ရွှယ်နှင့် လုနင်ရွှမ်းတို့က ယွင်ဖူးလုံကို ရွေးချယ်ပြီးဖြစ်ရာ ကျောက်လင်က အခြားဆိုင်များကို ရွေးချယ်ရန် အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ပေ။

"ကျေးဇူးရှင်... ယွင်ဖူးလုံက မြို့လယ်ခေါင်မှာရှိပြီး တည်နေရာ အရမ်းကောင်းပါတယ်..."

"ဒါကြောင့် ယွင်ဖူးလုံရဲ့ ဈေးနှုန်းက အရွယ်အစားတူတဲ့ တခြားဆိုင်တွေထက် နည်းနည်း ပိုများပါတယ်..."

"သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းက ငွေပြား နှစ်ထောင့်တစ်ရာပါ... အခု ကျွန်တော်က တာဝန်ခံ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သခင်လေးအတွက် ငွေပြားငါးဆယ် လျှော့ပေးပါ့မယ်... ဒါကြောင့် ငွေပြားနှစ်ထောင့်ငါးဆယ်ပေးရင် ရပါပြီ ကျေးဇူးရှင်..."

ကွမ်းကျီဟောက်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ယင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဈေးနှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ဈေးကြီးနေကြောင်း ကျောက်လင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဤနေရာသည် ခရိုင်မြို့ဖြစ်ပြီး တည်နေရာကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုလျှင် ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်အမင်း မတန်မဆ ဖြစ်မနေပေ။

"ကောင်းပြီ... အဲ့ဒီဈေးပဲ ထားလိုက်..."

ကျောက်လင်က သဘောတူလိုက်၏။

ထို့ကြောင့် ကျောက်လင်က သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေပြားတစ်ထောင်တန် ငွေစက္ကူနှစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လုယွီပင်း၊ လုထင်ရွှယ်နှင့် လုနင်ရွှမ်းတို့ကလည်း လိုအပ်သော ငွေပမာဏကို ဖြည့်စွက်ရန် ငွေသားအချို့ ထုတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

"မြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို အမြန် သွားလုပ်လိုက်..."

ကျောက်လင်က သူ့အား အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။

"ကျေးဇူးရှင်... စိတ်ချပါ... ကျွန်တော် အခုပဲ သွားလုပ်လိုက်ပါ့မယ်..."

ကွမ်းကျီဟောက်က ငွေများကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး မြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ် လုပ်ဆောင်ရန် ချက်ချင်းထွက်သွားခဲ့သည်။

ယွင်ဖူးလုံ၏ မြေပိုင်ဆိုင်ခွင့်စာချုပ်ကို သူတို့၏ အမည်များဖြင့် မှတ်ပုံတင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ညီအစ်မသုံးယောက်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားကြ၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သွမ့်ချီရှန်နှင့် သူ၏ အဖွဲ့သည် ပွဲစားရုံမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လျန်ရှီးခရိုင်ရှိ သွမ့်မိသားစု၏ အိမ်တော်သို့ အလျင်အမြန် ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။

"တတိယအကြီးအကဲ... ပြဿနာကြီး တက်ပြီ... ကျွန်တော်တို့ သွမ့်မိသားစုကို လုမိသားစုက အနိုင်ကျင့်လိုက်တယ်..."

အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သွမ့်ချီရှန်က ပြေးဝင်သွားကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

အခြားဆယ့်တစ်ယောက်ကလည်း သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေဖြင့် ပြေးဝင်လာကြသည်။