အခန်း (၂၁၉၁-၂၁၉၂)

အခန်း (၂၁၉၁) ပျောက်ဆုံးသွားသော ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်

မကြာမီပင် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်သည် လူအုပ်ထဲမှ ဖန့်ချန်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာအားရနှင့် အပြေးလေး သွားလိုက်သည်။

ထျန်းလန် ဆရာကြီးမှာမူ သူမ၏ အပြုအမူကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချရင်း ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ ဘေးမှနေ၍ မတတ်သာဘဲ လိုက်ပါသွားရသည်။

သူမသည် ဖန့်ချန်ကို အထင်သေးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ကရုဏာတောင်ကိုမူ အထင်မကြီးပေ။ ထို့ကြောင့် ကရုဏာတောင်မှ ဆင်းသက်လာသည့် ဖန့်ချန်ကိုလည်း အမြင်မကြည် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ နင် ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ ညွှန်ကြားချက်အရ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်ကို အထူးဂရုစိုက် စောင့်ကြည့်နေရသဖြင့် ရွှေဟွေးကျောင်းအတွင်း ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သွားလေရာရာ၌ သူ အားလပ်ချိန်တိုင်း လိုက်ပါနေရသည်။

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်က ဖန့်ချန်နှင့်အတူ စာမေးပွဲအောင်မြင်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဝေမျှနေချိန်တွင် အခြားသော ကျောင်းသားများမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြပြီး၊ ဖန့်ချန်ဘက်သို့ ရိုသေလေးစားမှုနှင့် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

“ဖန့် အစ်ကိုကြီးက တကယ့်ကို အလန်းစားပဲနော်။ တိုက်ပွဲ ဆယ်ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရသွားတာ၊ အခုဆိုရင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတွေထဲမှာ အဆင့်ရှစ်ဆယ်အထိ တက်သွားပြီ ”

“အရင်က ဖန့် အစ်ကိုကြီးကို စတွေ့ကတည်းက သူက သာမန်မဟုတ်မှန်း ငါသိပြီးသားပါ။ ကံမကောင်းတာက အဲဒီတုန်းက စိတ်ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာနဲ့ ကရုဏာတောင်ကိုသာ ဝင်ခဲ့ရင်၊ အခုဆိုရင် ဖန့် အစ်ကိုကြီးနဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးခွင့် ရကောင်း ရနိုင်လိမ့်မယ်...”

ယခင်နှစ်က ကျောင်းသားများဖြစ်စေ၊ ယခုနှစ် သင်တန်းသားသစ်များဖြစ်စေ အားလုံးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် စကားပြောဆိုနေကြပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ အံ့ဩတကြီး တအံ့တဩ ဖြစ်နေကြသည်။

“ဖန့်ချန် က ဒီတစ်ခါ ဆယ်ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရတာ၊ တကယ့်ကိုပဲ ငါတို့ အမြင်ကို ဖွင့်ပေးလိုက်သလိုပဲ။ သူနဲ့ တစ်နှစ်တည်း ကျောင်းတက်ရတာကိုပဲ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်၊ တကယ့်ကိုပဲ ဝင့်ကြွားစရာပါပဲ။”

တူညီသောနှစ်မှ ကျောင်းသားတစ်ဦးက လေးစားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သော မျက်လုံးများတွင် မနာလိုစိတ်ဟူ၍ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

ယခု ဖန့်ချန်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ယှဉ်လျှင် သူတို့အနေဖြင့် မနာလိုရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။ နှစ်ဦးကြားက ကွာဟချက်မှာ မြင်မရလောက်အောင်ပင် ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသည်မှာ အားကျစိတ်သာ ရှိတော့ပြီး၊ ထိုအားကျစိတ်ကိုပင် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုကြိုးစားရန် လှုံ့ဆော်မှုအဖြစ် အသုံးပြုကြသည်။

ဖန့်ချန်၏ အဆင့်အထိ မရောက်နိုင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ မိမိတို့၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ပိုမိုတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ဖန့်ချန်အပေါ် ဤမျှ ချီးကျူးစကားများကြားတွင်၊ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်း၌ ဒဏ်ရာရခဲ့သော ကျိလင်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားသည်။

“နင် ဒဏ်ရာ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးမလား”

ဝူချုံး ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာသည်။

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ခဏလောက် အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ။”

ကျိလင်က အားတင်း၍ အပြုံးတစ်ခုကို ဆွဲယူလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းနက်ထဲတွင်မူ နက်ရှိုင်းလှသည့် မနာလိုစိတ်များ လှုပ်ခတ်နေသည်။

အဘယ်ကြောင့် သူသည် ရွှေဟွေးကျောင်း၏ အာရုံစိုက်မှု အခံရဆုံး သူတော်စင် ဖြစ်မလာရသနည်း။

အဘယ်ကြောင့် သူ့၏ ကျိမိသားစုမှ အကြံပြုချက်ဖြင့်သာ ရွှေဟွေးကျောင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သော ဖန့်ချန်က လူတိုင်း၏ အဓိက အာရုံစိုက်ခံ ဖြစ်သွားရသနည်း။

ဘာကြောင့်လဲ

ခဏအကြာတွင် တုန်းဖန့်ဟိုလည်း ကောင်းကင်ငါးပါး နန်းတော်ထဲမှ ထွက်လာသည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးလွန်းနေပြီး အနည်းငယ် ဒဏ်ရာ ရထားပုံရသည်။

လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ တုန်းဖန့်ဟိုအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး အကြည့်များမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းတွင် တုန်းဖန့်ဟို၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ ပုံမှန်အဆင့်ဟုသာ သတ်မှတ်ရမည်။

အဆင့်အတန်းမှာ တက်မလာခဲ့သော်လည်း စွမ်းဆောင်ရည်မှာမူ ငါးပွဲနိုင် ငါးပွဲရှုံးဖြင့် မျှတနေသည်။

ဤသို့ဖြင့် အဆင့်ကျဆင်းသွားခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ နောင်နှစ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ကျင့်ကြံပါက အဆင့်မြင့်မားလာမည့် အခွင့်အရေး ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

လူတိုင်းမှာ ယခင်က တုန်းဖန့်ဟို၏ ပါရမီနှင့် အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ဖန့်ချန်ထက် သာလွန်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ နှစ်ဦးကြားက စွမ်းဆောင်ရည် ကွာဟချက်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါတွင်မူ သူတို့၏ အတွေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသည်။

သို့သော် သူတို့မှာ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားများ၏ တကယ့် စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ မသိရှိကြသေးသည့်အပြင်၊ နှစ်ဦးစလုံးမှာလည်း တူညီသော အဆင့်တွင် မရှိကြသေးသဖြင့် ဖန့်ချန်က စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်သောအခါ ယခုကဲ့သို့ပင် ထူးချွန်နေဦးမည်လား ဆိုသည်ကို မသေချာကြပေ။

“ဖန့်ချန် ညီလေး၊ ဒီတစ်ခါ ဆယ်ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရတာဟာ ငါတို့ ရွှေဟွေးကျောင်းအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပဲ။ ငါက ရွှေဟွေးကျောင်းရဲ့ ကြီးကြပ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကနေ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်ခွင့်ရပြီး ဆုလာဘ်တွေ ရရှိတော့မယ်။”

အောက်ဝူဖားက ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောပြောဆိုသည်။

“အစ်ကို အောက်ဝူဖားကလည်း စကားကြီးစကားကျယ်တွေ ပြောနေပါပြီ။”

ဖန့်ချန်က လက်ယှက်၍ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“ဘယ်မှာ စကားကြီးစကားကျယ် ဖြစ်မှာလဲ။ မင်းက အခု စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်အရ နောင်အခါမှာ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်၊ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း သူတော်စင် ဖြစ်လာဖို့က ဘာမှ အခက်အခဲ မရှိဘူး။

မင်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် နောင်အခါမှာ ရွှေဟွေးကျောင်းအတွက် အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရှာပေးနိုင်မှာ။

ရွှေဟွေးကျောင်းက ကျောင်းသားတွေ အားလုံးက မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကို ခံစားကြရမှာပဲ။”

အောက်ဝူဖား၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်သည်မဟုတ်သော်လည်း ရွှေဟွေးကျောင်း၏ ထောင့်တိုင်းသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထိုနေရာတွင် ရှိနေသော အုပ်ထိန်းသူများ၊ ဆရာများနှင့် သူတော်စင်များ အားလုံးမှာ အောက်ဝူဖား၏ သတိပေးချက်ကို နားလည်လိုက်ကြသည်။

“နောက်ပိုင်းမှာ ဖန့်ချန်ကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ ကြိုးစားမယ့်သူတိုင်း သေချာ စဉ်းစားသင့်တော့မှာပဲ။”

အချို့မှာ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကြသည်။

လူတိုင်းမှာ ယခင်က ချင်ရှောင်း၏ ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်တွေးမိကြပြီး၊ အလားတူ ဖြစ်ရပ်မျိုးမှာ နောက်ထပ် လူသားမျိုးနွယ်စုတွင် ဖြစ်ပေါ်လာရန် ခဲယဉ်းကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။

ထိုအခိုက်တွင်၊ မျက်နှာပြင်ကြီးပေါ်ရှိ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ အမည်နာမမှာ လင်းလက်တောက်ပလာပြီး နေမင်းကြီး တစ်စင်းကဲ့သို့ တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်းမှာ အလေးအနက် ရှိနေကြပြီး ဤမြင်ကွင်းကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီး ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ဆင့်မှာမူ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် နှင့် နေမင်းခုနစ်ပါးအမှတ်တံဆိပ်တို့ ပေါင်းစပ်ခြင်း ဖြစ်စဉ်ပင်။

အောက်ဝူဖားတို့မှာ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ထျန်းလန် ဆရာကြီးမှာလည်း ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ အခြေအနေကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားမှန်း မသိတော့ဘဲ နေမင်းခုနစ်ပါး အမှတ်တံဆိပ်မှာ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေနှင့် လုံးဝ ပေါင်းစပ်သွားပြီးနောက်၊ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့် မတော်တဆမှုမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

သူတို့မှာ ယခင်က ကော်ယန်လီ၏ ဖြစ်ရပ်ကြောင့် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ကြပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်က လာရောက် အနှောင့်အယှက် ပေးမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသည်။

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ ပါရမီမှာ ယခင် ဖန့်ချန်ထက်ပင် အများကြီး သာလွန်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

“လူသားမျိုးနွယ်စုမှာ နောက်ထပ် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားတစ်ဦး တိုးလာတာ၊ ဝမ်းသာစရာပါပဲ။”

အောက်ဝူဖားက ပြုံးရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

“မှန်တယ်၊ ဒီတစ်ခါ ငါ လာတာက ရွှေဟွေးကျောင်းကို အကြောင်းကြားစရာ တစ်ခုရှိလို့ပါ။”

ချင်ဂွေ့တို့မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မျက်ဝန်းများမှာ လေးနက်သွားသည်။ အောက်ဝူဖား ကိုယ်တိုင် လာရောက် အကြောင်းကြားရသည်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် သေးငယ်သည့် ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

“ရွှမ်ရှင်း ပင်လယ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ အဲဒီ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ ပိုင်ရှင်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် နှစ်ဦးထဲက တစ်ဦးလို့ သံသယ ရှိရတယ်။”

အောက်ဝူဖားက ပြောလိုက်သည်။

ဤစကား ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူသား သူတော်စင်များအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

“ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်တစ်ဦး ပျောက်ဆုံးသွားတယ်”

“ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...”

“ဘယ်အချိန်ကတည်းကလဲ”

“ဒီလောက်ကြာအောင် ပျောက်ဆုံးနေတာဆိုတော့၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကနေ ဘယ်လိုလုပ် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားရတာလဲ ”

လူသား ကျောင်းသားများမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

သူတို့မှာ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးထဲမှ ထိပ်တန်း ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြပါသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် ဖြစ်လာရန် မသေချာသေးပေ။

ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် တစ်ဦးချင်းစီမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်သည့် တည်ရှိမှုများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သူမျိုးမှာ ရွှမ်ရှင်းပင်လယ်တွင် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကပင် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားရသည်လော။

“အထက်လူကြီးတွေက ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းဖို့နဲ့ ဒီသံတမန်ရဲ့ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို သိရှိဖို့အတွက် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အချို့ကို အဲဒီထဲ ပေးဝင်ပြီး အရိပ်အမြွက် ရှာခိုင်းရလိမ့်မယ်။

နောက်ပြီး ဒီသံတမန်ရဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ပြန်ယူလာဖို့ လိုတယ်။”

အောက်ဝူဖားက လေးနက်စွာ ပြောသည်။

ချင်ဂွေ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် -

“အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်ရဲ့ ဝိညာဉ်က ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု နယ်မြေထဲ မရောက်သွားဘူးလား ”

“ဝိညာဉ် မရှိတော့ဘူး၊ ပုံသဏ္ဌာန်ရော အနှစ်သာရပါ ပျက်စီးသွားပုံပဲ။ မဟုတ်ရင် အထက်လူကြီးတွေက ဒီလောက်အထိ အလေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး။”

အောက်ဝူဖားက ဆိုသည်။

“ပုံသဏ္ဌာန်ရော အနှစ်သာရပါ ပျက်စီးသွားတယ်”

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပေမင်လျူရှန်းသည်းလင်းပြင်သံတမန် ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းထက်သူမျိုး ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားရုံမက ဝိညာဉ်ပင် မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့လျှင်၊ သူ၏ သေဆုံးရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အလွန်ပင် စဉ်းစားစရာ ဖြစ်နေသည်။

“ဒီတာဝန်ကို အထက်လူကြီးတွေက တန်လင်ကျောင်းဘက်ကို ပေးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။ ဘာပဲပြောပြော ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်တစ်ဦးရဲ့ အမွေအနှစ်ဆိုတာ တန်ဖိုး အလွန်ကြီးမားတယ်။

အထက်လူကြီးတွေက သံတမန်ရဲ့ သေဆုံးမှု အရိပ်အမြွက်ကိုပဲ လိုချင်တာ၊ ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ဘယ်သူရရ သူ့ဥစ္စာပဲ။

ငါတို့ ရွှေဟွေးကျောင်းကလည်း မကြာသေးခင်ကမှ နာမည်ကြီးလာတာမို့၊ တန်လင်ကျောင်းနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ဒီအတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေကို သွားရောက် စူးစမ်းခိုင်းဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။”

အောက်ဝူဖားက ဆိုသည်။

လူသား ကျောင်းသားများမှာ တံတွေးပင် မျိုချလိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ အကျိုးအမြတ် အလွန်များသော ကိစ္စပင်။

အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ၏ ဖြစ်စဉ်ကို သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် အန္တရာယ်များကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့မှာ အလုပ်ကူလုပ်ပေးပြီး အရိပ်အမြွက် ရှာပေးရုံဖြင့် အကျိုးအမြတ် အများကြီး ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း သူတော်စင်များနှင့် ကံကြမ္မာ အဆုံးအဖြတ် သူတော်စင်များမှာ နားလည်သွားကြသည်။

ဤတစ်ခါတွင် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်များကိုသာ စေလွှတ်မည် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့မှာ အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ရွှေဟွေးကျောင်းကနေ လူဘယ်နှစ်ယောက် သွားခွင့်ရှိလဲ ”

ချင်ဂွေ့နှင့် အုပ်ထိန်းသူများ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပလာသည်။

“ရွှေဟွေးကျောင်းက လူဘယ်နှစ်ယောက် သွားခွင့်ရှိရှိ၊ ကရုဏာတောင်ကတော့ အနည်းဆုံး တစ်ယောက်တော့ ပါရမယ်။”

ရှူရှန့်က သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စီးနင်းကာ ရောက်ရှိလာပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ချင်ဂွေ့တို့မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

“ကရုဏာတောင်အတွက် ခွဲတမ်း ရှိမှာ သေချာပါတယ်။ မင်း ဒီလို ပြောတာက ငါတို့က ကရုဏာတောင်ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ နှိပ်ကွပ်နေသလိုပဲ။”

ချင်ဂွေ့က အေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“ချင်ဆရာ နားလည်မှု လွဲနေတာပါ။ ကျွန်တော် ဒီလို ပြောရတာက အဲဒီ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်ဟာ ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်ရဲ့ ဘိုးဘေး တစ်ဦးဦး ဖြစ်နေနိုင်လို့ပါ။”

ရှူရှန့်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပြောနေစဉ်အတွင်း သူ့စိတ်ထဲက သတ်ချင်စိတ်ကိုပင် မနည်း ထိန်းထားရသည်။

လူတိုင်းမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေကြပြီး ချင်ဂွေ့တို့မှာပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

အခန်း (၂၁၉၂) ဒုက္ခက အိမ်တိုင်ရာရောက် ရောက်ရှိလာခြင်း

“ဒါဟာ ကရုဏာတောင်က ဘိုးဘေးတစ်ပါးပါး ဖြစ်နေတာလား”

ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩတကြီး ဖြစ်သွားဟန် ပေါ်လာသည်။ ရှူရှန့် ကို သူ နားလည်သလောက်ဆိုလျှင် ရှူရှန့်က ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုလာပြီဆိုပါက လက်ထဲတွင် ခိုင်လုံသော အထောက်အထားများ ရှိနေပြီဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသော သူတော်စင်များမှာလည်း တိတ်တဆိတ် ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

ယခင်နှစ်သင်တန်းသားသစ်များဖြစ်စေ၊ ကျိလင် ၊ ချိုင်စစ်ရှို၊ ရွှမ်ပုထုံ တို့ကဲ့သို့သော သူများဖြစ်စေ၊ ထို့ထက်ပို၍ ရွှေဟွေးကျောင်း၌ ကြာရှည်စွာ ပညာသင်ကြားနေသူများမှာပင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ကရုဏာတောင်က... ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်ပေါ့။

ရွှေဟွေးကျောင်းနှင့် တန်လင်ကျောင်းတို့သည် မည်မျှပင် အစွမ်းထက်ပြီး နာမည်ကျော်ကြားပါစေ၊ သူတို့သည် ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီး၏ လက်အောက်ခံ သင်တန်းကျောင်းနှစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့အားလုံး သိရှိကြသည်။

သူတို့ မွေးထုတ်ပေးလိုက်သည့် ကျောင်းသားများသည် ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးအတွက် အမှုထမ်းရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် တစ်ဦး ဖြစ်လာဖို့ဆိုသည်မှာ ကျောင်းသားများစွာ၏ တစ်သက်တာ ဆန္ဒပင် ဖြစ်သည်။

ကျောင်းသား တစ်ထောင်ထဲမှာပင် ထိုဆန္ဒပြည့်ဝသူ တစ်ဦးတောင် မရှိနိုင်ပေ။

အခြေခံအားဖြင့် ထိုရာထူးကြီးကို ထမ်းဆောင်နိုင်သူတို့မှာ ကျောင်းတော်၏ အဓိက ပုဂ္ဂိုလ်များ သို့မဟုတ် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းဆောင်သို့ ခြေချဖူးသူများသာ ဖြစ်ပြီး၊ နောင်အခါတွင် ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မှသာ ထိုသို့သော အရေးပါသည့် ရာထူးကို ရယူနိုင်ကြသည်။

ကျိုကျိတောင် ၊ ဒီဂျွန်းတောင် ကဲ့သို့သော နေရာများမှာမူ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်ကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်များ ထွက်ပေါ်လာဖူးကြောင်း သူတို့ ကြားဖူးသည်။

သို့သော် ကရုဏာတောင်မှာမူ လူသားမျိုးနွယ်စု သင်တန်းကျောင်း၌ ကောင်းကင်ငါးပါး စစ်တလင်းကိုတောင် သွားရောက်ရန် ပျင်းရိနေတတ်ပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဖန့်ချန်တစ်ဦးတည်းသာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့ တို့ကဲ့သို့သော သူများမှာလည်း ကရုဏာတောင်တွင်သာ ပညာရပ်များကို လေ့လာရင်း ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားတတ်ကြပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံမှသာ ကျောင်းတော်ပြင်ပသို့ လှည့်လည်ကြည့်ရှုလေ့ ရှိကြသည်။

ထိုသို့သော ရိုးရာအစဉ်အလာရှိသည့် နေရာမှ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ တကယ့်ကိုပင် အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းလှသည်။

ပို၍ပင် အံ့ဩစရာ ကောင်းသည်မှာ... ထိုဟင်းလင်းပြင်သံတမန်သည် ရွှမ်ရှင်းပင်လယ်၌ သေဆုံးသွားနိုင်ပြီး၊ သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာပင် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားကာ သူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စု၏ ဝိညာဉ်ဆွဲဆောင်သူများက ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း မဟုတ်လျှင်၊ ကရုဏာတောင်ကို ပစ်မှတ်ထားနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ချင်ဂွေ့ တို့ကဲ့သို့သော ကာကွယ်ရေး ဆရာများ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အလွန်အမင်း လေးနက်သွားသည်။

အောက်ဝူဖား က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်-

“ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်က တကယ်ပဲ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်က ဘိုးဘေးတစ်ပါးပါးလား ”

ရှူရှန့်က မျက်နှာတွင် အမူအရာမဲ့စွာဖြင့်-

“ဖြစ်နိုင်ချေပဲ ရှိပါသေးတယ်။ တကယ် ဟုတ်မဟုတ်ဆိုတာကိုတော့ ကျုပ်တပည့်တွေ ကိုယ်တိုင် သွားရောက် စုံစမ်းမှပဲ သိရမှာပါ။ တကယ်လို့သာ တကယ်ပဲ ကျုပ်တို့ ကရုဏာတောင်က ဘိုးဘေးတစ်ပါး ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင်၊ ကျုပ်တပည့်တွေ ကိုယ်တိုင် သွားရောက်တာဟာ သူ့အတွက် နောက်ဆုံးခရီးကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တာလို့ပဲ သတ်မှတ်ရမှာပေါ့။”

အောက်ဝူဖားက ချက်ချင်းပင်-

“ဒီကိစ္စ မရှိရင်တောင်မှ ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ ကရုဏာတောင်အတွက် ခွဲတမ်းအချို့ကို ငါ ပေးမှာပါ။”

“တစ်နေရာဆို လုံလောက်ပါပြီ။”

ရှူရှန့်က စကားဆုံးသည်နှင့် ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် ပြုံးပြပြီးနောက် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို စီးနင်းကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ဖန့်ချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အောက်ဝူဖားနှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ်တို့ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ရှူရှန့်နောက်သို့ လိုက်ပါ၍ ကရုဏာတောင်ဘက်သို့ ပျံသန်းသွားသည်။

ဖန့်ကျစ်ရွှယ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ ဤကိစ္စသည် ကရုဏာတောင်နှင့် သက်ဆိုင်နေသဖြင့် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းဆောင်အတွင်း ဖန့်ချန်၏ နောင်ရေးအပေါ် မည်သို့ သက်ရောက်မှု ရှိလာမည်ကို သူမ မသိရှိပေ။

“မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး... ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်က ကရုဏာတောင်ကနေ ဆင်းသက်လာလိမ့်မယ်လို့...”

ဆရာတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ချင်ဂွေ့တို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ချင်ဆရာ၊ မင်းက ကျုပ်တို့ ရင့်ကျက်သူဆိုတော့အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အကြောင်းကို သိပါသလား ”

ချင်ဂွေ့က ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

“ငါ ဒီနေရာကို တာဝန်နဲ့ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကရုဏာတောင်ရဲ့ အရင်မျိုးဆက် ဆရာဟာ ကမ္ဘာကြီးရသူတော်စင် အဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်တော့ ရှူရှန့်က ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင် အဆင့်ကို တက်လှမ်းလာပြီး သူ့တာဝန်ကို လွှဲယူလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကို မဟာမိတ်အဖွဲ့က တခြားကို ပြောင်းရွှေ့ တာဝန်ပေးလိုက်တာပဲ။”

သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှူရှန့်ပြောသည့် ဘိုးဘေး၏ အရည်အချင်းမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းနေနိုင်ကြောင်း အားလုံး သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ထိုပုဂ္ဂိုလ် ကရုဏာတောင်မှာ ရှိနေစဉ်က ယခု ရှိနေကြသည့် လူသား သူတော်စင်များမှာပင် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေမှန်း မသိနိုင်ကြသေးပေ။

“အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ အကြောင်းကို သိချင်ရင်တော့ နင် ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုပဲ မေးကြည့်ဖို့ လိုမယ်။ သူက ကျောင်းတော်မှာ မင်းတို့ရဲ့ အရင် ကျောင်းအုပ်ကြီးပြီးရင် အတွေ့အကြုံ အရင့်ဆုံးပဲ။”

အောက်ဝူဖားက သတိပေးသည်။

အုပ်ထိန်းသူများ၏ အကြည့်များမှာ စုစည်းသွားပြီးနောက် ရွှီ အုပ်ထိန်းသူဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ငါ့ကို ကြည့်နေတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ ဆရာက ပုံမှန်ဆိုရင် သူတစ်ပါး အနှောင့်အယှက်ပေးတာကို မကြိုက်ဘူး။ ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့ သူ့ကို သွားနှောင့်ယှက်ရင် ငါတော့...”

ရွှီ အုပ်ထိန်းသူ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

“ဒီကိစ္စက ဘာလို့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရမှာလဲ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်က တကယ်ပဲ ကရုဏာတောင်က ဆိုရင် ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်စုရဲ့ သူတော်စင်တစ်ပါး ဖြစ်နေတာပဲ။ ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် ဆိုတဲ့ ရာထူးမှာ ရှိနေတဲ့သူဆိုတာ သာမန်လူမဟုတ်မှန်း သေချာတယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ တပည့်တွေကလည်း အဲဒီ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေကို သွားရောက်ရဦးမှာ။ ကြိုတင်သိထားခြင်းဟာ သူတို့အတွက် အန္တရာယ်ကင်းဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ။”

ချင်ဂွေ့က ပြောလိုက်သည်။

အခြားသော သူများမှာလည်းင်းညိတ်၍ ထောက်ခံကြသည်။

ရွှီ အုပ်ထိန်းသူ စဉ်းစားပြီးနောက် ထျန်းလန် ဆရာကြီးဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“သွားချင်ရင် သွားကြပေါ့၊ ဒီကလေးကို ပြန်ပို့ပေးဖို့က ငါ့အလုပ်ပဲ။”

ထျန်းလန် ဆရာကြီးက မျက်လုံးကို လှန်လိုက်ပြီး သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ထုတ်ကာ ဖန့်ကျစ်ရွှယ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုနေရာရှိ ဆရာများမှာလည်းချင်းပင် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ဆရာများမှာမူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် မိမိတို့၏ တပည့်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

ဤကိစ္စမျိုးမှာ သူတို့ ပါဝင်ပတ်သက်နိုင်သည့် အဆင့်မဟုတ်ပေ။

ကရုဏာတောင်။

ဖန့်ချန် ရှူရှန့်နှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် ကျန်းတောက်ယွဲ့၊ လီမို ၊ ဝမ်ယန်၊ လင်ဖုန်း ဝမ်ချုံစန်း ၊ ချန်ဖေးဖး ၊ ချန်အင်းရွှယ် စသည့် ကျောင်းသားများမှာ စုရုံးနေကြသည်။

သူတို့ ဖန့်ချန်ကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းထဲတွင် အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ငါးပါး နန်းတော်ဘက်သို့ မသွားခဲ့သော်လည်း ဖန့်ချန်က နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းဆောင်၌ ဆယ်ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရပြီး အဆင့် (၈၀) သို့ ရောက်ရှိသွားကြောင်း သတင်းရထားကြသည်။

ရှူရှန့်က အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ပြီးနောက် လူအုပ်ကို လှည့်ကြည့်၍-

“ဖန့်ချန် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းဆောင်မှာ ဆယ်ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရတဲ့အကြောင်းကိုတော့ အားလုံး သိကြမှာပါ။”

အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ကြသည်။

“ဒါဟာ ကောင်းမွန်တဲ့ အစပျိုးမှုတစ်ခုပါပဲ။ ငါတို့ ကရုဏာတောင်ဟာ ပုံမှန်အားဖြင့် အေးဆေးနေတတ်ပေမဲ့ ငါတို့မှာ စွမ်းရည် မရှိလို့တော့ မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ... အဲဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကိစ္စတွေကို မပါဝင်ချင်လို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒုက္ခက ငါတို့ဆီကို အိမ်တိုင်ရာရောက် ရောက်လာပြီ။ မင်းတို့ ဘယ်လို ထင်ကြလဲ ”

ရှူရှန့်က အေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိသဖြင့် မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

ကျန်းတောက်ယွဲ့က တွေးတောလျက်

“ဒုက္ခက ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတယ် ဒါဆိုရင် အရင်ဆုံး ဒုက္ခရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေရမှာပါ။ ပြီးမှ ဖြေရှင်းရလွယ်မလွယ် ကြည့်ရမှာပေါ့။ ဖြေရှင်းရလွယ်ရင် ဖြေရှင်းမယ်၊ မလွယ်ရင်လည်း ဖြေရှင်းရမှာပဲ။”

လီမိုတို့မှာလည်း ခေါင်းညိတ်၍ ထောက်ခံကြသည်။

“ဒီဒုက္ခကတော့ ကျွန်တော်တို့ အခုလောလောဆယ် ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ရှူရှန့်က စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်-

“ငါတို့ ကရုဏာတောင်က ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေကို အများကြီး မွေးထုတ်ပေးခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီထဲမှာ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးမှာ ရာထူးကြီးကြီး ရယူထားသူတွေလည်း ပါဝင်တယ်။ ဥပမာအားဖြင့် လီရွှမ်းရွှေ ဆိုတဲ့ ဘိုးဘေးတစ်ပါးပေါ့။ သူက ငယ်စဉ်ကတည်းက ကောင်းကင်နိမိတ် အဆင့်ကို တက်လှမ်းပြီး ဟင်းလင်းပြင်သံတမန်အဖြစ် တာဝန်ယူကာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နေရာအနှံ့အပြားကို စစ်ဆေးလေ့ ရှိတယ် ”

ဝမ်ချုံစန်းတို့မှာ ကရုဏာတောင်၌ ပညာသင်ကြားသည်မှာ ကြာလှပြီ မဟုတ်သဖြင့် ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ဖူးကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။

“ကရုဏာတောင်က တကယ့်ကို မရိုးရှင်းဘူးပဲ...”

ချန်ဖေးဖေးက စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းသာနေသည်။

ဟင်းလင်းပြင်သံတမန် ဆိုသည်မှာ မည်သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးလဲ သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ရှိသော ရာထူးအာဏာမှာ သာမန် ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်များထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားသည်။ တစ်ခွန်းပြောရုံ၊ တစ်ချက်လှုပ်ရှားရုံဖြင့် လူမျိုးစုတစ်ခု၏ အတက်အကျကိုပင် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

“ဒါပေမဲ့ လီရွှမ်းရွှေ ဘိုးဘေးဟာ ရွှမ်ရှင်းပင်လယ်မှာ သေဆုံးသွားနိုင်ပြီး အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ တားမြစ်နယ်မြေဖြစ်သွားပြီး ဝိညာဉ် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ”

ရှူရှန့်က မျက်နှာပျက်လျက် ပြောသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဖန့်ချန်မှလွဲ၍ ကျန်သူအားလုံးမှာ အံ့ဩကာ ဒေါသထွက်သွားကြသည်။

ကိုယ်ပိုင် ဘိုးဘေးတစ်ပါး သေဆုံးသွားခြင်းမှာ ဒုက္ခက အိမ်တိုင်ရာရောက် ရောက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။