အခန်း (၂၁၉၃-၂၁၉၄)

အခန်း (၂၁၉၃) အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှ မည်းမှောင်သော အရိပ်

“ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြရမလဲ”

ကျန်းတောက်ယွဲ့ က လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် လက်အုပ်ချီ၍ မေးလိုက်သည်။

လူတိုင်းမှာ လီရွှမ်းရွှေ ကို မသိရှိကြသလို၊ ဤဘိုးဘေးတစ်ပါးကို တစ်ခါမျှလည်း မမြင်ဖူးကြပေ။

သို့သော် ကရုဏာတောင်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေသည်နှင့်အညီ၊ တစ်သွေးတစ်သားတည်း ခံစားရပြီး ပြဿနာရှိလာပါက အတူတကွ ရင်ဆိုင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့က ကမ္ဘာငယ် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့်တွေပဲ ရှိသေးတာမို့၊ ကောင်းကင်နိမိတ် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့်တွေရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လို့ မရဘူး။

ဒါပေမဲ့...”

ရှူရှန့် က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်ကနေပြီးတော့ ရွှေဟွေးကျောင်းနဲ့ တန်လင်ကျောင်းတို့ဆီကနေ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့်ရှိတဲ့ သူတော်စင်တွေကို အသီးသီး ခေါ်ယူပြီး ဘိုးဘေးရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲကို ဝင်ရောက်စေဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ ဘိုးဘေး ပျက်စီးသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းနဲ့ သဲလွန်စတွေကို ရှာတွေ့နိုင်မလားလို့ပါ။

အဲဒီနဲ့အတူတူ ဘိုးဘေးရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း ပြန်ယူလာပေးဖို့ပေါ့။”

ကျန်းတောက်ယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်-

“ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်တွေပဲ သွားခိုင်းမှာလား”

“ဘိုးဘေးရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေဟာ အခုမှ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်လာတာမို့၊ အထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲတယ်။

အရမ်းမြင့်တဲ့ အဆင့်ရှိသူတွေ ဝင်သွားမိရင် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမှာ စိုးရိမ်ရတယ်။

ဒါကြောင့်မို့လို့ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့်က အသင့်တော်ဆုံးပဲ။ နောက်ဆုံးတော့ ဒီအဆင့် သူတော်စင်တွေဟာ အထူးနည်းလမ်းတွေနဲ့ အပစ်မခံရသရွေ့တော့ တစ်ကြိမ်၊ နှစ်ကြိမ်လောက်နဲ့တော့ အသက်မသေနိုင်ဘူးလေ။”

ရှူရှန့်၏ အကြည့်များမှာ ဝမ်ယန် အစရှိသည့် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အနည်းငယ်ထံသို့ ကျရောက်သွားသည်။

“အထက်ကနေ ငါတို့ ကရုဏာတောင်အတွက် နေရာအနည်းငယ် ပေးလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ တစ်နေရာပဲ ယူဖို့ စိတ်ကူးထားတယ်။

ဒီတစ်ခါ တာဝန်အတွက်တော့ ဝမ်ယန် သွားပေးပါ။”

“တပည့် အမိန့်အတိုင်း လိုက်နာပါ့မယ်။”

ဝမ်ယန်က ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ တာဝန်ကတော့ ဘိုးဘေးက ငါတို့ ကရုဏာတောင်အတွက် သဲလွန်စတစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့သလားဆိုတာကို ရှာဖွေဖို့ပဲ။

တကယ်လို့ ရှိနေခဲ့ရင်လည်း အဲဒါကို ရှာတွေ့အောင်လုပ်ပြီး ပြန်ယူလာခဲ့ပါ။

ကျန်တာတွေကတော့ အရေးမကြီးပါဘူး။”

ရှူရှန့် စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် လှစ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

“မင်း ဒီခရီးသွားရင် တိုရင် ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ကြာရင် တစ်ထောင်ကျော်လောက် ကြာနိုင်တယ်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပါ။”

ဝမ်ယန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြကာ နားလည်ကြောင်း ပြသသည်။

“ဆရာ၊ ဘိုးဘေး သေဆုံးသွားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ကြတော့ဘူးလား”

တပည့်တစ်ဦးက မကျေမနပ် ဖြစ်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။

“ဘိုးဘေးရဲ့ အထက်မှာလည်း ဘိုးဘေးတွေ ရှိသေးတယ်။ ငါတို့ ကရုဏာတောင်မှာ တခြားဘာမှ မရှိရင်တောင်မှ အထူးချွန်ဆုံး အရည်အချင်းရှိသူတွေက အများဆုံးပဲ။

တစ်ယောက်ချင်းစီမှာ တာဝန်ကိုယ်စီ ရှိကြတယ်။

ငါတို့ ကရုဏာတောင် တပည့်တွေက ဘိုးဘေး ပျက်စီးရတဲ့ သဲလွန်စကို ရှာဖွေဖို့ တာဝန်ယူရမယ်။

ကျန်တာတွေကတော့ တခြားဘိုးဘေးတွေ ဖြေရှင်းတာကိုပဲ ထားလိုက်ကြပါတော့။”

စကားဆုံးသည်နှင့် ရှူရှန့်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ-

“အားလုံး သွားကြတော့။ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ကြ။ အပိုတွေ တွေးမနေနဲ့။”

ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာစဉ် ဖန့်ချန် သည် ကျန်းတောက်ယွဲ့တို့၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေပြီး၊ ခေါင်းထဲတွင်လည်း ဤကိစ္စကိုသာ စဉ်းစားနေကြကြောင်း သိသာစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

ရှူရှန့် ပြောသလိုပင် သူတို့ကဲ့သို့သော ကမ္ဘာငယ် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့်ရှိသူများမှာ ဤကိစ္စတွင် မည်သို့မျှ အကူအညီ မပေးနိုင်ပေ။

အကူအညီ ပေးနိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသောသူမှာ ဝမ်ယန် ဖြစ်ပြီး၊ သူသည် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့်ကို အသုံးချကာ လီရွှမ်းရွှေ ပျက်စီးသွားရသည့် သဲလွန်စကို ထိုအတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေထဲတွင် ရှာဖွေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်တို့ ကရုဏာတောင်က ဘယ်လို အကြီးအကဲမျိုးကိုများ စော်ကားမိလို့ ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင် အဆင့်ရှိတဲ့ ဘိုးဘေးတောင်မှ တစ်ဖက်လူရဲ့ အကောက်ကြံခြင်းကို ခံလိုက်ရတာလဲ ”

ချန်ဖေးဖေး က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး မေးသည်။

ဝမ်ချုံစန်း က သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး-

“ဖန့် အစ်ကိုကြီးက ဒီကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ။ ဆရာကလည်း အပိုတွေ မတွေးနဲ့လို့ ပြောထားပြီးသားပဲ။

ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စရှိတယ်ဆိုတာ သိထားရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ။

အခု ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ဆိုရင် ဒီကိစ္စမှာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ဖို့ အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး။”

ချန်ဖေးဖေးက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်-

“ဝမ် အစ်ကိုကြီး၊ ကျွန်တော်က ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်တို့ဆီ သက်ရောက်မှု ရှိလာမလားလို့ စိုးရိမ်နေတာပါ။ နောင်အခါ အပြင်ထွက်ရင် နာမည်အလွဲသုံးပြီးမှပဲ ထွက်ရတော့မယ်၊ ကရုဏာတောင်ကမှန်း ဖော်ပြလို့ မဖြစ်ဘူးလေ။”

ဝမ်ချုံစန်း မှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သတိမထားမိလောက်အောင်ပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ အပြင်ထွက်ချင်တာလား အဲဒါကတော့ ဝေးသေးတယ်။ ငါဆိုရင် အရင်က ရှီး မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားမိထားလို့ မင်းတို့သာ အပြင်ထွက်ရင် ပစ်မှတ်ထားခံရဖို့ပဲ ရှိတယ်။

အချိန်အတော်ကြာကြာတော့ ကျောင်းတော်ထဲမှာပဲ စိတ်ချလက်ချ ကျင့်ကြံနေမှ ဖြစ်တော့မယ်။”

ဖန့်ချန် က ရယ်မောရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါတော့ အရင်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းကို တည်ငြိမ်အောင် ဂူအောင်းပြီး ကျင့်ကြံလိုက်ဦးမယ်။”

“ဖန့် အစ်ကိုကြီး၊ ဂုဏ်မပြုတော့ဘူးလား အရက်လေး ဘာလေး သောက်ကြရအောင်လေ။”

“မလိုပါဘူး”

……

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ

နတ်ဘုရားစွမ်းရည် များ၏ အရိပ်အယောင်များမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေသည်။

နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းဆောင်၏ တိုက်ပွဲ ဆယ်ပွဲကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန်သည် သူ၏ စွမ်းအားကို အမြဲတမ်း ထိန်းချုပ်ထားသော်လည်း အဆင့်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့် သို့ ချက်ချင်း တက်လှမ်းတော့မည့် ခံစားချက်မျိုး ရနေသည်။

ချီယန် သူတော်စင် သည်လည်း ဤအချက်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက် ငဲ့ကြည့်လိုက်မိကာ စိတ်ထဲတွင် အဆုံးမရှိသော ခံစားချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အတိတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင် စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစအဆင့် ကို ပြည့်ဝအောင် လေ့ကျင့်ဖို့၊ သို့မဟုတ် အလယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းဖို့အတွက် သူ မည်မျှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသနည်း။

ထိုအချိန်က သူ မည်မျှ အချိန်ယူခဲ့ရသည်ကိုပင် မမှတ်မိတော့ပေ။ သူ သိသည်မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစအဆင့်မှ အလယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် သူ၏ စွမ်းအား အများစုကို အသုံးပြုခဲ့ရခြင်းပင်။

သို့သော် ယခုမူ ဖန့်ငရဲမင်း မှာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီး နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အလယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့် အရိပ်အယောင် ပြနေရုံသာမက၊ အဆင့်ကိုပင် အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားကာ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစအဆင့်မှာပင် ဆက်ရှိနေအောင် လုပ်ဆောင်နေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ချီယန် သူတော်စင် သည် ဖန့်ချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ကောင်းကင်ပေါ်တွင် ကြီးမားသည့် ပိတ်ကာကြီးတစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မှာ အလွန်ထူးခြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ပန်းများ၊ ငှက်များ၊ မိုးသစ်တောများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် အသက်ဝင်သော ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သို့သော် မလှမ်းမကမ်းတွင်မူ အလွန်ထင်ရှားသည့် နယ်နိမိတ်တစ်ခု ရှိနေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်မှာမူ ပျက်စီးနေသော မြေယာကဲ့သို့ပင် အသက်မဲ့နေသည်။

သေချာကြည့်လျှင်ပင် မပုပ်သိုးသေးသော အလောင်းအချို့ကို မြင်နိုင်သည်။

“ဖန့်ငရဲမင်း ၊ ဒါ ဘယ်နေရာလဲ”

ချီယန်သူတော်စင် က ဖန့်ချန်ဘက်သို့ လျှောက်သွားကာ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင် တစ်ပါးရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေပါ ”

ဖန့်ချန် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြေသည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပိတ်ကာပြင်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းများမှာ အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေကာ လီရွှမ်းရွှေ ဘိုးဘေး၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ မြင်ကွင်းများသာ ပေါ်လာသည်။

“ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင်ရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ လား ”

ချီယန် သူတော်စင် ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားပြီးနောက် တစ်ဖန် အံ့ဩမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်နိမိတ် အတွင်းကမ္ဘာကို ကြည့်ချင်တိုင်း ကြည့်နေနိုင်ခြင်းမှာ ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် ဖန့်ချန်သာလျှင် ထိုသို့သော နည်းလမ်းရှိပေလိမ့်မည်။

နောက်ထပ် လအနည်းငယ်အတွင်း ဖန့်ချန်သည် ဤအတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အမြဲတမ်း စစ်ဆေးနေခဲ့သော်လည်း၊ အသုံးဝင်မည့် သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူသည် ဝမ်ယန်တို့ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်ပြီး လီရွှမ်းရွှေ ပျက်စီးသွားရသည့် သဲလွန်စကို ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု သိပ်ပြီး မျှော်လင့်မထားတော့ပေ။

ဤသည်မှာ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ၊ အတွင်းတွင် ရှိသမျှအရာအားလုံးမှာ အိမ်ရှင် အသက်ရှင်စဉ်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။

အိမ်ရှင်၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိတော့သဖြင့် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပေါက်ဖွားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်လာသည်။

ထိုကာလအတွင်းတွင် အိမ်ရှင်၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များ၏ သက်ရောက်မှုကြောင့် အန္တရာယ်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

ဖန့်ချန် သဲလွန်စ တစ်စုံတစ်ရာ ရှာမတွေ့တော့ဟု ခံစားရပြီး လက်လျှော့ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်၊ မျက်စိရှေ့တွင် အရိပ်တစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သွားသည်။

ဖန့်ချန်၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားပြီး ပိတ်ကာပြင်မှာလည်း ထိုအရိပ်ကို လှမ်းမိသွားသည်။

ဖန့်ချန် သေချာ မမြင်လိုက်ရသေးခင်မှာပင် ထိုအရိပ်မှာ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သော မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထိုမည်းမှောင်သော အရိပ်၏ ရင်းမြစ်ကို မသိရှိသလို၊ အကြောင်းရင်းကိုလည်း မရှင်းလင်းနိုင်သဖြင့် အရိပ်မှာ မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ဖန်သားပြင်မှာ ထိုအရိပ်ကို ထပ်မံ လှမ်းမိနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

“ခုနက အဲဒါ...”

ချီယန် သူတော်စင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

သူ့အတွက် ဖန်သားပြင်က လှမ်းမမိနိုင်သည့် အရာမျိုးကို မြင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးသည်။ သူ သိထားသည်မှာ ဤဖန်သားပြင်ထဲတွင် အစွမ်းထက်သူ အများအပြားကို မြင်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ချီယန်သူတော်စင်၊ အဲဒါ ဘာဖြစ်မယ်လို့ ထင်လဲ”

“အတွင်းကမ္ဘာ ဝိညာဉ်ဆိုး များလား”

ဖန့်ချန် က မေးလိုက်သည်။

“အတွင်းကမ္ဘာ ဝိညာဉ်ဆိုး…”

ချီယန် သူတော်စင် အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အတွင်းကမ္ဘာ ဝိညာဉ်ဆိုးဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာကိုပဲ... ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး၊ ကြားတော့ ကြားဖူးပါတယ်...”

ဖန့်ချန်ကတော့ ထုန်းယူ တားမြစ်နယ်မြေမှာတုန်းက အတွင်းကမ္ဘာ ဝိညာဉ်ဆိုးကို မြင်ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုမည်းမှောင်သော အရိပ်က သူ့ကို ပေးသည့် ခံစားချက်မှာ ဝိညာဉ်ဆိုးနှင့် ကွာခြားနေသည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ လီရွှမ်းရွှေ၏ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်ပြီး၊ လျှို့ဝှက်စွာ သွားလာနေသည်ဆိုလျှင်၊ တားမြစ်နယ်မြေထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် ထူးခြားဆန်းပြားသော အရာမဟုတ်ပါက အခြား ဘာဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

ခဏမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ထိုအရိပ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ၊ ထိုအတွေးများကို ဖယ်ရှားကာ ကျင့်ကြံခြင်းကို ဆက်လက် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်တော့သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း အောက်ဝူဖား တစ်ခေါက် ရောက်လာပြီး စင်ကြယ်သော ဗောဓိသီး နှစ်လုံး ပေးသွားသည်။

ထို့နောက် ဝမ်ယန်နှင့် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အများအပြား အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြပြီး လီရွှမ်းရွှေ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေဆီသို့ သွားရောက်ကြသည်။

ဖန့်ချန်လည်း သူတို့ကို လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက်၊ ကျန်ရှိသည့် အချိန်များတွင် ကျင့်ကြံခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ ကျင့်ကြံနေရင်း သူ၏ စွမ်းအားကို ဆက်လက် ဖိနှိပ်ထားသည်။

မသိလိုက်ဘဲနှင့် နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

အခန်း (၂၁၉၄) ဒုတိယမြောက် အသက်

ဖန့်ချန်သည် ကောင်းကင်နိမိတ် မြစ်ကြောင်း ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်လုံးကိုပင့်၍ ကြည့်လိုက်ရာ ပိတ်ကာကြီးထဲတွင် ဝမ်ယန် အစရှိသူတို့က အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေအတွင်း စူးစမ်းရှာဖွေနေသည့် အခြေအနေကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဤတစ်ခေါက်တွင် ရွှေဟွေးကျောင်းတော်နှင့် တန်လင်ကျောင်းတော်တို့က လီရွှမ်းရွှေ ဘိုးဘေးကျန်ရစ်ခဲ့သည်ဟု သံသယရှိရသော အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် ငါးရာကို စေလွှတ်ခဲ့သည်။

အပေါ်ယံ ကြည့်မည်ဆိုလျှင်...

အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် ငါးရာ၏ အရေအတွက်မှာ နည်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း၊ အမှန်တကယ် အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ၌ ထိုကျယ်ပြန့်လွန်းလှသော နယ်မြေနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် ငါးရာမှာ ပင်လယ်ထဲသို့ ရေစက်ကလေး တစ်စက် ကျသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် တစ်ပါးချင်းစီသည် လီရွှမ်းရွှေ ပျက်စီးသွားရခြင်း၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန်နှင့် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများကို ရယူနိုင်ရန်အတွက် မတူညီသော စူးစမ်းရှာဖွေရေး လမ်းကြောင်းများကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် ပိတ်ကားပြင်၏ ရှုထောင့်မှာ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် ငါးရာလုံးကို တစ်နေရာစီ ခွဲ၍ လှမ်းမိနေသည်။

သူတို့ မည်သည့်နေရာသို့ စူးစမ်းရှာဖွေသည်၊ အကျိုးအမြတ် တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိသလော၊ မည်သည့်အရာနှင့် ကြုံတွေ့ရသနည်း စသည့်အရာအားလုံးကို ဖန့်ချန်၏ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ဖြစ်ပျက်နေသည်။

သို့သော် အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ယနေ့အချိန်အထိ နှစ်တစ်ရာနီးပါး ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် ငါးရာရှိခဲ့ရာမှ ယခုမူ နှစ်ရာတောင် မကျန်တော့ပေ။

ကျန်ရှိနေသော သုံးရာကျော်မှာ အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံတွေ့ရပြီး ပျက်စီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်မူ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်တို့၏ အစွမ်းထက်မြက်ပုံကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လာရသည်။

ရှူရှန့်က သူ့ကို အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့်သို့ မရောက်သေးလျှင် အပြင်ဘက်သို့ လျှောက်မသွားရန် အဘယ်ကြောင့် တားမြစ်ခဲ့သနည်းဟူသည်ကို ဖန့်ချန် ယခုမှပင် နားလည်လာတော့သည်။

“အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်ဆိုတာ... တကယ်ပဲ သေရာမှ ပြန်ရှင်နိုင်တာပဲ...”

ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့ဩမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လှစ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။

ဤသို့ သေရာမှ ပြန်ရှင်ခြင်းမှာ အခြားသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုယူခြင်း မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ တကယ့်ကိုပင် ဒုတိယမြောက် အသက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်များ ပျက်စီးသွားသည့် မြင်ကွင်းကို ဖန့်ချန် ကိုယ်တိုင် မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေမှာ ဟင်းလင်းပြင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ အိမ်ရှင် သေဆုံးသွားသည်နှင့် အပြင်ဘက်တွင် မည်မျှပင် ကြီးမားပြင်းထန်သော အန္တရာယ်များ ရှိနေပါစေ၊ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မည်သို့မျှ မထိခိုက်နိုင်တော့ပေ။

၎င်းသည် ထိုအတိုင်း ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ပင် လှည့်လည်နေတော့သည်။

ထို့နောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ပြီးနောက် ပိုင်ရှင်သည် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာသည်။

ဖန့်ချန် စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသည့်အတိုင်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့် အခြေခံအုတ်မြစ်များ မတူညီကြသည့်အတွက် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာသည့် ဖြစ်စဉ်များမှာလည်း အတူတူပင် မဟုတ်ပေ။

၎င်းတို့ထဲတွင် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာရန် ကြာမြင့်သည့် အချိန်ကွာဟချက်မှာ အထင်ရှားဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အစောပိုင်းအဆင့်ရှိသူများမှာ နှစ်ဆယ်ကျော် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် စုစည်း၍ ပြန်လည် မွေးဖွားနိုင်ကြသည်။

အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အလယ်အဆင့်နှင့် နောက်ပိုင်းအဆင့်ရှိသူများမှာမူ ပိုမို ကြာမြင့်သော အချိန်လိုအပ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် မြင့်လေလေ၊ ပြန်လည် အသက်ဝင်လာသည့် ဖြစ်စဉ်မှာ ပိုမို ကြာမြင့်လေလေ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပိတ်ကားပြင်ပေါ်၌ ပျက်စီးသွားသည့် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်များ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ရှုထောင့်များစွာ ရှိနေပြီး၊ သူတို့ ပြန်လည် အသက်ဝင်လာသည့် ဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးကို အသေးစိတ် စောင့်ကြည့်နိုင်သည်။

“အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်ဆိုတာ... တကယ်ပဲ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်မျိုး ရှိတာကိုး...”

ချီယန် သူတော်စင်မှာလည်း ဖန့်ချန်ကို နောက်မှ လိုက်ရင်း အမြင်ဗဟုသုတများ ကျယ်ပြန့်လာပြီး၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လိုလားတောင့်တမှုများ၊ မနာလိုမှုများအပြင် အနည်းငယ်သော မကျေနပ်မှုများလည်း ရောထွေးနေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ လက်ရှိ အခြေအနေတွင် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် မဆိုထားနှင့်၊ စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်ရှိသူ တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိရန်ပင် ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန် နည်းပါးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“မင်းတို့ မီးနတ်ဘုရားနွယ်စုမှာ အဓိက အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် တစ်ပါး ရှိနေလို့သာ နယ်မြေအုပ်ချုပ်သူ ရာထူးကို တာဝန်ယူနိုင်တာ မဟုတ်လား။”

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

“အဓိက အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အထက်မှာမှာ ကမ္ဘာတည်ဆောက်ခြင်း သူတော်စင် နဲ့ ကမ္ဘာကြီး သူတော်စင်တွေ ရှိသေးတယ်ဆိုတာကို မင်း အရင်က မသိခဲ့ဘူးလား။”

“မသိခဲ့ပါဘူး...”

ချီယန် သူတော်စင်က ခါးသီးစွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စု ထွန်းကားလာရတာက အဓိကအားဖြင့် ဟော်ဆွေ့ဘိုးဘေး ရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ။

အဲဒီနယ်မြေအုပ်ချုပ်သူကလွဲရင် ကြီးမားတဲ့ မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုထဲမှာ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်ဆိုလို့ တစ်ပါးတည်းပဲ ရှိတယ်။ ကမ္ဘာတည်ဆောက်သူ သူတော်စင်ဆိုလို့တော့... ရှိ၊ မရှိတောင် ကျွန်တော် မသိဘူး။

မီးနတ်ဘုရားမျိုးနွယ်စုထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာထူးအနေနဲ့ဆိုရင် အဲဒီ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်ကိုတောင် ဖူးမြော်ခွင့် မရှိသလို၊ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သိရှိဖို့ဆိုတာ ပိုဝေးကွာလှပါတယ်။”

ဖန့်ချန်သည် ချီယန်ကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ စိတ်ထဲတွင် သံသယတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့်ကပင် သေရာမှ ပြန်ရှင်နိုင်သည့် စွမ်းရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး တစ်ကြိမ်ထက်မက ပြန်ရှင်နိုင်ပါက၊ လီရွှမ်းရွှေ ကဲ့သို့သော ကောင်းကင်နိမိတ် သူတော်စင် တစ်ပါးက မည်သို့ဆိုလျှင် ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ကြီးပင် မသိရှိလိုက်ရအောင် မည်သို့ ပျက်စီးသွားရသနည်း။

“သူ ကြုံတွေ့ရတဲ့ အန္တရာယ်က အထွတ်ထိပ်တာအိုအဆင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ သူ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ ရန်သူကလည်း အထွတ်ထိပ်တာအို သူတော်စင် ဖြစ်နေနိုင်တယ်။

မဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်ကလည်း ဒီအချက်ကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။

ဒီ အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အုပ်စုကတော့ ရှေ့ပြေးတပ်သားတွေလောက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ကွယ်မှာတော့ ဒီကိစ္စကို စူးစမ်းဖို့ တခြား နည်းလမ်းတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ။”

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသည်နှင့် သူသည် ဝမ်ယန် ၏ လက်ရှိ အခြေအနေနှင့် ရပ်တည်ချက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဤကိစ္စကို ဆက်မတွေးတော့ပေ။

အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင် အဆင့် ရှိနေသရွေ့ ဝမ်ယန်သည် အန္တရာယ်နှင့် ကြုံတွေ့၍ ပျက်စီးသွားခဲ့ရင်တောင်မှ ပြန်လည် အသက်ဝင်လာနိုင်သည်။

ပိုမို ကြီးမားသော ပြဿနာများနှင့် ပိုမို ကြီးမားသော အန္တရာယ်များအတွက်မူ ပိုမို အစွမ်းထက်သော သူတော်စင်များကသာ ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို မောင်းနှင်၍ ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဤတစ်ခေါက်တွင် သူ အနည်းငယ် စော၍ ရောက်လာသဖြင့် ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်မြေပြင် အပြင်ဘက်တွင် သူတော်စင်များ အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ ဖန့်ချန် ပေါ်လာသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့သည် ရင်းနှီးသည်ဖြစ်စေ၊ မရင်းနှီးသည်ဖြစ်စေ အားလုံးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး နှုတ်ဆက်ကြသည်။

အကြီးတန်း ကျောင်းသားများစွာမှာလည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး ဖန့်ချန်နှင့် ကျောင်းတော်၏ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာ ကိစ္စများကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်း၌ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ နေထိုင်ခဲ့ကြသည့် အကြီးတန်း ကျောင်းသားများသည် ဖန့်ချန်ကိုလည်း အကြီးတန်း ကျောင်းသား တစ်ဦးအဖြစ်ပင် သတ်မှတ်ထားကြပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဖန့်ချန် ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

အချိန် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သည်လည်း ထျန်းလန် သူတော်စင်၏ လိုက်ပါမှုဖြင့် ကောင်းကင်ငါးပါးစစ်မြေပြင်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

“ကျစ်ရွှယ်ဂျူနီယာညီမ ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ်က... နောက်ထပ် တိုးတက်သွားပြန်ပြီလား”

“ဒါပေါ့၊ သူ ဒီနှစ်တစ်ရာအတွင်းမှာ နင် အကြီးအကဲ ကိုယ်တိုင် ခေါ်ဆောင်သွားပြီး တခြားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းတော်အချို့မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တွေကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ သွားခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။

အတွင်းကမ္ဘာ တားမြစ်နယ်မြေ အချို့ကိုတောင် သွားခဲ့သေးတယ်။ ဥပမာ ဟန်ချွန်းရှောင်း ဆိုရင် ဖန့်ချန် လက်ချက်နဲ့ သေသွားတဲ့အချိန်က အကြီးတန်း ကျောင်းသား တစ်ယောက် မဟုတ်လား၊ သူက တားမြစ်နယ်မြေ ကို သွားပြီး နှင်းတောင် နတ်ဘုရား တံဆိပ် ကို နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။

ကျစ်ရွှယ်ဂျူနီယာညီမ လည်း သွားခဲ့ပြီး နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့တယ်၊ အချိန်အားဖြင့် နာရီဝက်တောင် မကြာဘူးတဲ့ ”

“ဟိုက်... တကယ်ပဲ ဒီလို ကိစ္စမျိုး ရှိတာလား နှင်းတောင် နတ်ဘုရား တံဆိပ်ကို နားလည်ဖို့ နာရီဝက်တောင် မကြာဘူးတဲ့လား ငါတော့ မယုံနိုင်ဘူး...”

“မင်း မယုံလည်း နေပေါ့၊ အဲဒါကို ငါ့ဆရာနဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ အရက်သောက်ရင်း ပြောပြတာ၊ အဲဒီအချိန်က ကျိုကျိတောင် က နှစ်ပါးစလုံးလည်း ရှိနေတာ၊ ငါ့ဆရာက ဘယ်လိုလုပ် လိမ်ညာ ပြောဆိုမလဲ ”

လက်ရှိ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ၏ အခြေအနေမှာ နှစ်တစ်ရာကျော်က ကျောင်းသားအဖြစ်သို့ အဆင့်တက်ခဲ့သည့်အချိန်ထက် အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ပိုမို ခိုင်မာနေသည်။

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်ရှိ အကြီးတန်း ကျောင်းသားများမှာ ထိုအချက်ကို အသိသာဆုံး ခံစားမိသည်။

ယခင်က ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ကို သူတို့ ခံစားရသည့် ပုံစံမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်းချမ်းသော အိုင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်၊ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ခိုင်မာသော်လည်း ပို၍ ထိန်းချုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ယခုမူ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သည် သူတို့ရှေ့တွင် လှိုင်းထန်သော မြစ်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

ရေစီးကြောင်းမှာ အရှိန်ပြင်းထန်ပြီး အန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာကိုလည်း မသိမသာ ထုတ်လွှတ်နေသည်။

“ညီမလေး အခြေခံအုတ်မြစ်က တကယ်ပဲ အများကြီး တိုးတက်သွားပြန်ပြီ...”

ဖန့်ချန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြုံးရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

နှင်းတောင် နတ်ဘုရား တံဆိပ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ...

ယခင်က သူသည် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲတွင် အဓိက လမ်းစဉ် အသက်စွမ်းအင်မှာ နှင်းနှင့် ပတ်သက်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုသို့သော အခြေခံအုတ်မြစ် ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ နှင်းတောင်နှင့် ပတ်သက်သည့် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းမှာ နှစ်ဆပိုမို လွယ်ကူနေမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ဖန့် အစ်ကိုကြီး ကျွန်မတို့ မတွေ့ဖြစ်တာ နှစ်တစ်ရာနီးပါး ရှိပြီနော်၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဆရာက ကျွန်မကို နေရာပေါင်းစုံ ခေါ်သွားလို့ ကရုဏာတောင်မှာ အစ်ကို့ကို လိုက်ရှာဖို့တောင် အချိန်မရခဲ့ဘူး။”

ဖန့်ကျစ်ရွှယ် သည် ဖန့်ချန်ကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ရောက်ရှိလာပြီး၊ သူမ၏ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်တစ်ရာအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှကို စကားမပြတ် ပြောပြနေတော့သည်။

ထျန်းလန် သူတော်စင်က အနားမှနေ၍ အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးသော်လည်း ဖန့်ကျစ်ရွှယ် မှာ နားမထောင်သည့်အတွက် စိတ်ကောက်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

ဖန့်ချန်ကတော့ စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် နားထောင်နေပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၊ ရယ်လိုက်နှင့် မေးမြန်းစရာ ရှိသည်များကို မေးမြန်းနေသည်။

မသိလိုက်ဘဲနှင့် အနီးအနားတွင် ရှိနေသော သူတော်စင်များမှာလည်း ပိုမို များပြားလာသည်။

တောင်အသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များ နှင့် အသက်စွမ်းအင် သူတော်စင်များမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရောက်ရှိလာကြသည်။

တုန်းဖန်းဟို့ လည်း ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာမှာ ပျောက်ကင်းသွားပြီဟု ထင်ရကာ မျက်နှာမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

“ဖန့် ညီကို၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်တုန်းက မင်းကို ပြောဖို့ မေ့သွားတဲ့ ကိစ္စ တစ်ခု ရှိသေးတယ်။”

တုန်းဖန်းဟို့ ကလည်း ဖန့်ချန်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များသည် နေမင်းခုနစ််််ပါးကျောင်းသား သုံးဦး စုစည်းမိသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မနာလိုမှုများ လှစ်ခနဲ ပေါ်လာကြသည်။

ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် သုံးဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ၊ အချိန်ကာလ တစ်ခုအထိ လူသား သူတော်စင်များ၏ အမြင်တွင် ဤသူသုံးဦးမှာ ထူးခြားသော အဖွဲ့ငယ်လေး တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူများမှာ ပေါင်းသင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုသို့သော အရည်အချင်း မရှိကြပေ။