အခန်း (၂၁၉၉-၂၂၀၀)

အခန်း (၂၁၉၉) ထပ်မံ၍ ၁၀ ပွဲဆက် အနိုင်ရခြင်း

“ကျွန်တော်က တန်လင် ကျောင်းတော် ၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်း၊ ခွေရွှေ မျိုးနွယ်စုမှ ဝူချန်ပေ ပါ ”

ဝူချန်ပေက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဖန့်ချန်ကို လက်ယှက်၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“ဖန့်ချန်၊ ဝူ အစ်ကိုကြီးကို တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ”

ဖန့်ချန်ကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လက်ပြန်ယှက်လိုက်သည်။

“ကျောင်းတော်ကို ကျွန်တော်တို့ ဝင်ရောက်ခဲ့တဲ့ သက်တမ်းအရ ဆိုရင်၊ မင်းက ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်တာ မှန်ပါတယ် ”

ဝူချန်ပေက ခေါင်းညိတ်၍ ပြုံးပြီး -

“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအား ကွာခြားချက်အရ ဆိုရင်တော့၊ မင်းက ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်တာက ငါ့ကို တကယ်ပဲ အားနာစရာ ဖြစ်စေတယ် ”

“အစ်ကိုကြီးကလည်း စနောက်နေတာပါပြီ”

“ငါ စနောက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းက တကယ်ကို နှိမ့်ချလွန်းနေတာပါ။ စီကုချွမ်း ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ငါ အရှင်းသား သိပါတယ်။

ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ငါ သူနဲ့ အကြိမ်ပေါင်း ၁၀ကြိမ်ထက်မနည်း ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူက ငါ့ကို သတ်ချင်တယ်၊ ငါကလည်း သူ့ကို သတ်ချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ နှစ်ဖက်စလုံးက တစ်ဖက်ကို တစ်ဖက် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး။

ဒါပေမဲ့... မင်းကတော့ သူ့ကို ဒီနေရာမှာတင် ထားခဲ့နိုင်ခဲ့တယ်။ လင်ယောင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား တစ်ဦးကို သုတ်သင်လိုက်နိုင်တာက ငါတို့ ဟင်းလင်းပြင် အဆင့်မြင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှု တစ်ခုပါပဲ။

အထက်လူကြီးတွေကလည်း ငါတို့ မျိုးနွယ်စုအတွက် ဆုလာဘ်တွေ ပေးအပ်လိမ့်ဦးမယ် ထင်တယ် ”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ဝူချန်ပေက အနည်းငယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်ဟန်ဖြင့် -

“လူသားတွေက နောက်ဆုံးနှစ်ပိုင်းတွေမှာ ကျဆင်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ရောက်နေပြီး၊ နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အသွေးသစ်တွေ မထွက်ပေါ်လာတော့ဘူးလို့ ထင်ထားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ မင်းတင်မကဘဲ၊ တကယ့် ထူးချွန်တဲ့ သူတော်စင် သုံးဦးပါ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး ”

သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်

“တကယ်ဆိုရင် တန်လင် သင်တန်းကျောင်းက ဆရာတွေက ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်ထက် အရင်ဦးအောင် မင်းကို တပည့်အဖြစ် ခေါ်ယူသင့်တာ။ တန်လင် ကျောင်းတော်မှာ ကျင့်ကြံတာက အရာရာတိုင်းမှာ ရွှေဟွေးထက် ပိုသာလွန်တယ်။ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အမွေဆက်ခံမှု တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ရွှေဟွေးက တစ်ဆင့်နိမ့်နေပြီ ”

သူပြောသည့် စကားများမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးနေကြောင်း ဖန့်ချန် သိသည်။

နတ်ဘုရားစွမ်းရည် အမွေဆက်ခံမှုမှာ ရွှေဟွေးက တစ်ဆင့်နိမ့်သည်ဆိုခြင်းထက် ပို၍ပင် မကသေးပေ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ လေ့လာခဲ့သမျှနှင့် ရှူရှန့် ရံဖန်ရံခါ ပြောပြသည့် ဥပမာများအရဆိုလျှင် -

ရွှေဟွေးနှင့် တန်လင် သင်တန်းကျောင်းတို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆယ်ဆခန့် ကွာခြားနေသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ထင်ရှားသည့် ကွာခြားချက်ဖြစ်သည်။

စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်ရှိ နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားအဖြစ် ယခု ရွှေဟွေး သင်တန်းကျောင်းတွင် သူနှင့် ဖန့်ကျစ်ရွှယ် နှစ်ဦးသာ ရှိတော့သည်။

တန်လင် သင်တန်းကျောင်းဘက်တွင်မူ လူပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းထက်မနည်း နေရာယူထားကြသည်။

သူတို့ထဲမှ အဆင့် ၁၀ အတွင်းနှင့် အဆင့် ၂၀ အတွင်းရှိသည့် သူနှစ်ဦးမှာ ငြင်းမရနိုင်သော ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဤသည်မှာ ရွှေဟွေး သင်တန်းကျောင်းနှင့် ယှဉ်နိုင်သည့် အရာများ မဟုတ်ပေ။

“ဖန့် ညီငယ်၊ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိသေးတယ် ”

ဝူချန်ပေက စကားအလှည့်အပြောင်းတွင် ပြောသည်။

“ဝူ အစ်ကိုကြီး ပြောပါ ”

ဖန့်ချန်က ဆိုသည်။

“ငါတို့ လူသားတွေနဲ့ ရှီး မျိုးနွယ်စုတွေကြားက အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ကွာခြားချက် အရမ်းကြီးမားနေတယ်။

မင်း နောက်ပိုင်းမှာ ရှီး မျိုးနွယ်စုက ပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ တွေ့ရင်၊ နည်းနည်းလောက် သက်ညှာပေးလို့ ရမလား။

တကယ်ပြောရရင် မင်းနဲ့ ရှီး မျိုးနွယ်စုကြားက ရန်ငြိုးတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတည်းက တန်လင် ကျောင်းတော်ဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း ရိုက်ခတ်လာနေပြီ...”

ဝူချန်ပေက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာမှာ အခက်တွေ့သည့် ပုံစံ ပေါ်လာသည်။

“ဝူ အစ်ကိုကြီး၊ ကော်ယန်လီ က ကျွန်တော့်ရဲ့ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့သလို၊ နောက်ပိုင်းမှာလည်း သူရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား ထိုက်ဟောက်ယွီ ကို စေလွှတ်ပြီး ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ညီမလေးရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို လုယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဖန့်ကျစ်ရွှယ် ညီမလေးက ကျွန်တော်တို့ လူသားတွေအတွက် ဘာကို ကိုယ်စားပြုလဲဆိုတာ အစ်ကိုကြီး သိမှာပါ ”

ဝူချန်ပေသည် ဖန့်ချန်၏ သဘောထားကို ချက်ချင်း နားလည်သွားသည်။

“ဖန့် ညီငယ် စိတ်မရှိပါနဲ့၊ ဒီရန်ငြိုးကို အလွယ်တကူ ပြေပျောက်ဖို့ မလွယ်ကူမှန်း ငါသိပါတယ်။ ခုနကလည်း အမှတ်တမဲ့ ပြောမိတာပါ၊ အသေးစိတ်ကတော့ မင်းရဲ့ စိတ်ဆန္ဒအတိုင်းသာပါ”

ထို့နောက် သူက စကားအလှည့်အပြောင်း လုပ်၍ လက်ယှက်ကာ ပြုံးလျက် ပြောသည်။

“ဖန့် ညီငယ်၊ မင်းကို ငါ မနိုင်မှန်း သိပေမဲ့လည်း မင်းနဲ့ ပညာရပ်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်ချင်ပါသေးတယ်။ ငါတို့ကြားက ကွာခြားချက်က ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ၊ ဖန့် ညီငယ် အခွင့်အရေး တစ်ခုလောက် ပေးပါဦး ”

“ရပါတယ်ဗျာ ”

လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန်ကြာပြီးနောက်၊ ဝူချန်ပေသည် ကွဲအက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော သူ၏ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ တံခါးကို ကြည့်ကာ ခါးသီးစွာ ခေါင်းခါလျက် အရှုံးပေးလိုက်သည်။

သူသည် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်သာ ရှိသေးသည့် နောက်မျိုးဆက်သစ် တစ်ဦးက၊ ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေကို ဤမျှ ခိုင်မာသော အဆင့်သို့ ရောက်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ပေ။

“ဖန့် ညီငယ်က သူ့ရဲ့ အစွမ်းအစ အကုန်ထုတ်သုံးထားတာ မဟုတ်လောက်သေးဘူး...”

ဝူချန်ပေ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ သူသည် လူမိုက်မဟုတ်၊ တိုက်ခိုက်မှု၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များနှင့် လှည့်ကွက်များမှတစ်ဆင့် တစ်ဖက်လူမှာ အစွမ်းအစ အကုန်ထုတ်မသုံးထားကြောင်း ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။

“ဖန့် ညီငယ်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် တံဆိပ်က ဘယ်နှစ်ခုများ ရှိနေပါလိမ့်၊ ၈ ခုလား၊ ၉ ခုလား ”

တွေးတောနေစဉ်အတွင်း ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ကျရောက်လာသည်။

“ဖန့် ညီငယ်၊ အားရင် တန်လင် ကျောင်းတော်ကို လာလည်ပါဦး၊ ဒါမှမဟုတ် အပြင်ဘက်မှာ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အရေး ရှာကြတာပေါ့ ”

ဝူချန်ပေက လက်ပြနှုတ်ဆက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ အားတဲ့အချိန်ကျရင် တန်လင်ကျောင်းတော်ကို ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ် ”

ဖန့်ချန်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်သည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်းက သူတို့နှစ်ဦးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားစေသည်။

နေမင်းခုနစ်ပါးဇုန်ရှိ ထိုကျယ်ပြန့်သော ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။

ဝူချန်ပေ ပေါ်လာသည်နှင့် နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသား အတော်များများက ဝန်းရံလာကြသည်။

“ဝူချန်ပေ၊ ဒီတစ်ခေါက် ဖန့်ချန်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရတာ ဘယ်လိုခံစားရလဲ ”

ရှိနေသူ တစ်ဦးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးသည်။

ဝူချန်ပေက ထိုသူကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောသည်။

“မင်းက လင်ယောင်ဘက်က သူတော်စင် တစ်ဦးအနေနဲ့ ဖန့် ညီငယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို စူးစမ်းချင်တာလား။

တကယ်ပြောရရင် ငါ သူနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့တာ အကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်မှ အရှုံးပေးလိုက်ရတာပါ ”

“ဟွန်း...”

သူတော်စင် အတော်များများက မထီမဲ့မြင် ပြုကြပြီး ဝူချန်ပေ၏ စကားကို မယုံကြည်ကြပေ။

သို့သော် သူတို့ မမျှော်လင့်ထားသည်မှာ ဝူချန်ပေက လိမ်ညာ ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဖန့်ချန်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် အကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ယှဉ်ပြိုင်ပြီးမှ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်အတွင်း၌ သူသည် အမြဲတမ်း ကာအကွယ်သည့် အနေအထားတွင်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ တစ်ကြိမ်တည်းသော တုံ့ပြန်တိုက်ခိုက်မှုမှာလည်း ရှုံးနိမ့်ခါနီးအချိန်တွင် တစ်ဖက်လူက နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်...

လူအုပ်စု ပြန့်ကျဲသွားသည်ကို မြင်လျှင် ထိုက်ဟောက်ကျုံး က အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ဝူချန်ပေနှင့် တိုးတိုးလေး ဆွေးနွေးသည်။

“ထပ်ပြီး ၁၀ ပွဲဆက် အနိုင်ရပြန်ပြီလား...”

ရွှေရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး တုန်းဖန်းဟို့ က ပလက်ဖောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ဖန့်ချန်ရှိရာဘက်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသည့် ခံစားချက်များ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဤတစ်ခေါက်တွင် အနည်းငယ် တိုးတက်လာပြီး ယခုအချိန်အထိ (၄) ပွဲဆက် အနိုင်ရရှိထားသည်။

သို့သော် ဖန့်ချန်ဘက်မှာ ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်၊ တိုက်ရိုက် ၁၀ ပွဲဆက် အနိုင်ရထားပြီး တစ်ပွဲချင်းစီ၏ ပြိုင်ဘက်မှာလည်း အဆင့်တစ်ဆင့်စီ မြင့်တက်နေသည်။

သူ့ဘက်ကို ပြန်ကြည့်လျှင် ပြိုင်ဘက် တစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် (၄) ပွဲ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်နေရသေးသည်...

၎င်းမှာ ကောင်းကင်ငါးပါး ကြီးကြပ်သူများဘက်က သူ၏ လက်ရှိ အစွမ်းအစကို အသိအမှတ် မပြုသေးခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

“ဒါပေမဲ့... အခု ၄ ပွဲဆက် အနိုင်ရထားပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အမှတ်က လုံလောက်လောက်ပြီ၊ နောက်ပိုင်းမှာ ဆက်နိုင်ရင် အဆင့်တစ်ဆင့် ဒါမှမဟုတ် နှစ်ဆင့် တက်နိုင်မှာပါ ”

တုန်းဖန်းဟို့က လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် ယုံကြည်ချက်ရှိသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။

ဖန့်ချန် ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ သူသည် မိမိ၏ ကျင့်စဉ်ကို တည်ငြိမ်စွာ တိုးတက်အောင်သာ လုပ်ဆောင်သွားမည်။

“လော့ကျိကျုံး ၊ ငါတို့ရဲ့ အလောင်းအစားက နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကျန်သေးတယ် ”

ထော်ဘာကျန်းယု က ဖန့်ချန်၏ စစ်ရေးမှတ်တမ်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လော့ကျိကျုံးကို အေးဆေးစွာ ပြုံး၍ ပြောသည်။

ယန့်ချွမ်းယန် တို့ အုပ်စုက တစ်ဦးနှင့် တစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထပ်မံ၍ ၁၀ ပွဲဆက် အနိုင်ရခြင်း

တစ်ဖက်လူက နေမင်းခုနစ်ပါး ကျောင်းသားအဖြစ် ရောက်ရှိလာချိန်မှစ၍ ယနေ့အထိ ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိသေးဘဲ ၃၀ ပွဲဆက်တိုက် အနိုင်ရရှိထားသည့် မှတ်တမ်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။

“ဒီကောင်က တကယ်ပဲ ဒီအတိုင်းနဲ့ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အထိ တောက်လျှောက် ရောက်လာမလား ”

ရှိနေသူ တစ်ဦးက အံ့ဩတကြီး ညည်းတွားသည်။

လော့ကျိကျုံးက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ထိုသူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ ငါတို့ရဲ့ အဆင့်အထိ ရောက်လာမယ် ငါတို့တွေထဲက ဘယ်သူက အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ မှာ နတ်ဘုရားစွမ်းရည် ၈ ခုကို မထွင်းထုထားလို့လဲ။

ဖန့်ချန်က ဘာလို့များ နောက်ထပ် နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ အတွင်းမှာ မင်းနဲ့ငါတို့နဲ့ ရင်ပေါင်တန်းနိုင်မှာလဲ ”

“ပြောတော့လည်း ဟုတ်သားပဲ...”

“ငါတို့တွေ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်အောင် ကြိုးစားခဲ့တာက နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ကျင့်စဉ်တွေကို တမင်တကာ ဖိနှိပ်ထားပြီး စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်ကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်ထားလို့ပဲ၊ ဖန့်ချန်ရဲ့ ကျင့်စဉ်က စွမ်းအင်စုစည်းခြင်း အလယ်အဆင့်နဲ့ အလှမ်းဝေးဦးမယ်လို့ ငါထင်တယ်။

ဒါကြောင့် သူက ကျင့်စဉ်ပိုင်းမှာ ငါတို့ထက် တစ်ဆင့်နိမ့်နေတယ်။

ဖြစ်နိုင်တာက သူရဲ့ အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်က သာမန်လူတွေနဲ့ မတူတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မင်းတို့ မှတ်မိသေးလား၊ အစတုန်းက ထိုက်ဟောက်ဝေ ရဲ့ ကျင့်စဉ်ကို ပိတ်ဆို့ပြီး အတွင်းကမ္ဘာ နယ်မြေ စွမ်းအားကို သုံးလို့မရအောင် လုပ်ခဲ့တာ ”

“အို မင်း ဆိုလိုတာက...”

“ဒါက ဖန့်ချန်ရဲ့ ကောင်းကင်နိမိတ် စွမ်းအားက ကာလကို အေးခဲစေတဲ့ စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်နိုင်တယ် ”

သူတော်စင် အုပ်စုက စဉ်းစားတွေးတောလျက် ဖန့်ချန်ကို အကဲခတ်ရသမျှနှင့် ကိုက်ညီသည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။

“အောက်က သူတော်စင်တွေက ဒီ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် သူ့ကို အနိုင်ယူဖို့ မျှော်လင့်ချက် ရှိမှာပဲ ”

ရှိနေသူ တစ်ဦးက သတိပေးသည်။

လော့ကျိကျုံးက မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းလျက် ထော်ဘာကျန်းယု ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ထော်ဘာကျန်းယု မင်း အရင် မဝင့်ကြွားနဲ့ဦး၊ မင်းရဲ့ နေမင်းခုနစ်ပါး တံဆိပ်က မင်းဆီမှာ အများဆုံး နှစ်၂၀၀ ပဲ ရှိတော့မှာ ”

အခန်း (၂၂၀၀) ကောင်းကောင်းသွားပါတော့

(၁၀) ပွဲဆက် အနိုင်ရပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ဗလာနယ်မြေ တွင် အလုပ်ရှုပ်နေစရာ မရှိတော့သဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များ၏ ယှဉ်ပြိုင်မှုများကိုသာ စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

“ရှကျိ ဘက်ကတော့ မဆိုးဘူးပဲ။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက ဖန့်ကျစ်ရွှယ် တို့လို ထူးချွန်လွန်းတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့၊ တန်လင် ကျောင်းတော်ထဲမှာတော့ တကယ့် အဓိက တပည့် တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ရှိတယ်...”

ဖန့်ချန်သည် ရှကျိ (၈) ပွဲဆက် အနိုင်ရထားသည့် မှတ်တမ်းကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်ဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။

ရှေးယခင် နယ်မြေကိုးခု မှာတုန်းကနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ရှကျိ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ဖြစ်စေ၊ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းမှာ ဖြစ်စေ၊ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင်ပင် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဟဲ... ဟဲဟဲ...”

ထူးဆန်းသော ရယ်မောသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။

“ဒီလူက (၈) ပွဲဆက် ရှုံးထားတာ... ဖန့်ချန်နဲ့လည်း လူသားမျိုးနွယ်စုချင်း တူတူပါပဲလား ”

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး (၈) ပွဲဆက် ရှုံးရတာလဲ၊ မဟုတ်မှလွဲရော ပြိုင်ဘက်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မညီမျှတာများလား”

“ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ၊ မင်း ဒီလူရဲ့ စွမ်းအားကို သံသယဝင်လို့ ရပေမဲ့၊ ကောင်းကင်ငါးပါး ကြီးကြပ်သူတွေရဲ့ တရားမျှတမှုကိုတော့ သံသယဝင်လို့ မရဘူး ”

မေဒေါင်ကွမ်း ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ အချို့သော ဒဏ်ရာများတွင် နတ်ဘုရားစွမ်းရည်၏ အငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေသဖြင့် ခဏနှင့် ပြန်မကျက်နိုင်ပေ။

သူသည် နေရာတွင် ရပ်လျက် ခေါင်းငုံ့ကာ ထူးဆန်းသော ရယ်မောသံကို ဆက်တိုက် ထုတ်နေသဖြင့် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံနေရသည်။

“ရှီး မျိုးနွယ်စု၊ ရှီး မျိုးနွယ်စု သေစမ်း၊ ဟဲဟဲဟဲ... မင်းတို့က ငါ မေဒေါင်ကွမ်းကို ပစ်မှတ်ထားတယ်ပေါ့လေ၊ ဒါဆိုရင်လည်း ငါ မယဉ်ကျေးတော့ဘူးဆိုတာ သိထားကြ၊ ဟဲဟဲဟဲဟဲ...”

မေဒေါင်ကွမ်းသည် တတွတ်တွတ် ပြောကာ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေသည်။

ရုတ်တရက် သူသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်၏ အကြည့်နှင့် တည့်တည့် တိုးသွားသည်။

“ဖန့်ချန်၊ ငါ့ရဲ့ နောက်တစ်ပွဲမှာ ငါနိုင်မလား၊ ရှုံးမလားဆိုတာ မင်း ခန့်မှန်းကြည့်ပါလား ”

မေဒေါင်ကွမ်းက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မော၍ မေးသည်။

ဖန့်ချန်၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေပြီး မျက်လုံးကို အသာအယာ လွှဲဖယ်လိုက်ကာ မေဒေါင်ကွမ်းကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သူတော်စင်များက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ပို၍ပင် ထူးဆန်းနေကြသည်။

မေဒေါင်ကွမ်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရူးသွပ်သော အပြုံးမှာ ခဏတာ တောင့်သွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့လျက် ရူးသွပ်စွာ ဆက်ရယ်နေပြန်သည်။ သူသည် ရူးသွပ်သူ တစ်ဦးကဲ့သို့ တတွတ်တွတ် ပြောဆိုနေသည်။

ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်၊ လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အတော်အတန် သိကျွမ်းသည့် သူတစ်ဦးက ဘေးလူကို တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

“ဒီလူက လူသားမျိုးနွယ်စု ကျောင်း၊ ဖုန်းချင်းရှန်းတောင်က တပည့်ပဲ။ အဲဒီတောင်က တပည့်တိုင်းလိုလို ရူးသွပ်နေကြတာ၊ အဲဒါက ဖုန်းချင်းရှန်းတောင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်နဲ့ ဆိုင်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။”

“ဖုန်းချင်းရှန်းတောင် ဟုတ်လား နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကြောင့် သူတို့ ရူးသွပ်သွားတာလား ”

“သေချာတော့ မသိဘူး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ရဲ့ စွမ်းအားက မသေးဘူး၊ ရူးသွပ်နေတဲ့ အခြေအနေမှာ သုံးရင် ပိုပြီးတော့တောင် အစွမ်းထက်သေးတယ်။”

“မင်း စဉ်းစားကြည့်လေ၊ မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ဒီလိုမျိုး မူမမှန်တာ၊ မင်းကို ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောပြနေတာ၊ မင်း ကြောက်မှာလား ”

“ကြောက်တော့ မကြောက်ပါဘူး...”

“မင်း တွန့်ဆုတ်သွားပြီပဲ ”

“အဲဒါက နည်းနည်းတော့ ကြက်သီးထစရာ ကောင်းတယ်...”

“ဒါဆိုရင် မှန်ပြီ၊ အခု ငါကြည့်နေတာလည်း တော်တော်ကို ကြက်သီးထဖို့ ကောင်းနေတယ် ”

ထိုစကားသံများကို ကြားလိုက်ရသလား အောက်မေ့ရအောင် မေဒေါင်းကွမ်မှာ ပို၍ပင် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလာသည်။ အနီးအနားရှိ သူတော်စင်များမှာ သူနှင့် ဝေးရာသို့ ရှောင်ထွက်သွားကြသည်။

မကြာမီ ရွှေရောင် အလင်းတန်း ကျရောက်လာပြီး မေဒေါင်ကွမ်း နောက်တစ်ပွဲ ယှဉ်ပြိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

အချိန်ဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

မေဒေါင်ကွမ်း ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ယခုတစ်ခါတွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာ ပျောက်ဆုံးနေပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သားဖြင့် သွေးစိမ်းရှင်ရှင်များကို အဆက်မပြတ် အန်ထုတ်နေသည်။

“ဒီလောက်ထိ ဆိုးရွားသွားတာလား”

“ဒီလူက ရှီး မျိုးနွယ်စုကို စော်ကားမိတာ ဖြစ်မယ်၊ ဒီတစ်ခေါက်တော့ ရှီး မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပစ်မှတ်ထား တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတာ ဖြစ်ရမယ် ”

“ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာကတော့ အသက်ကိုတော့ လုယူနိုင်လိုက်သေးတာပဲ ”

သူတော်စင်များမှာ ခေါင်းခါလျက် မေဒေါင်ကွမ်း ၏ အခြေအနေကို သတိပေးချက်တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူလိုက်ကြသည်။

အတွင်းကမ္ဘာနယ်မြေထဲမှ အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအားများမှာ မေဒေါင်ကွမ်း၏ ကိုယ်ထဲသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာပြီး ဒဏ်ရာများကို ကုသကာ၊ အခြားသူများ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကြောင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အငွေ့အသက်များကို မောင်းထုတ်ပေးသည်။

“ရှီး မျိုးနွယ်စု၊ ရှီး မျိုးနွယ်စု၊ ရှီး မျိုးနွယ်စု”

မေဒေါင်ကွမ်းသည် ရှီး မျိုးနွယ်စု ဟူသော စကားလုံးကိုသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

ထို့နောက် သူသည် ရုတ်တရက် ဖန့်ချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဖန့်ချန်၊ မင်း ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး၊ ငါ့ရဲ့ နောက်တစ်ပွဲမှာ ငါနိုင်မလား၊ ရှုံးမလား”

ဖန့်ချန်သည် ယခုတစ်ခါတွင် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သက်ပြင်းချ၍ ပြောသည်။

“မင်း ရူးမနေဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မင်းက ရူးပြနေခဲ့တာ၊ အတိတ်ကို ရှောင်ရှားဖို့လေ။

ဒီလိုဆိုရင် အချိန်တိုအတွင်းမှာတော့ မင်းကို ကြောက်ရွံ့သူတွေ ရှိလာပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ဘယ်သူကမှ မင်းကို အလေးထားတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။

မင်းကိုယ်တိုင် စဉ်းစားကြည့်၊ အစတုန်းက ကျိလင် အတွက် ကိုယ်စားဝင် တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့တာ၊ အခု ကျိလင်က မင်းကို ဂရုစိုက်သေးလား ”

“...”

မေဒေါင်ကွမ်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ရူးသွပ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မုန်တိုင်းထန်သကဲ့သို့ ပြန်လည် ပေါ်ပေါက်လာကာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာရူးပြတာလဲ ငါ မရူးဘူး ငါ မရူးဘူး”

“မင်းရဲ့ နောက်ပွဲမှာ နိုင်မလား ရှုံးမလားဆိုတာ ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။

ငါ ခန့်မှန်းပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။

မင်း ရူးပြတာ၊ မရူးတာကလည်း ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ မင်းက အဲဒီ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အတိတ်က ရန်ငြိုးတွေကို ဆက်ပြီး တူးဆွနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့။

မင်းကို တမလွန်ကမ္ဘာကို ပို့ပေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှာရတာ ငါ့အတွက်တော့ အခက်အခဲ မရှိဘူး ”

ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြောသည်။

သူတော်စင်များမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ဖန့်ချန်နှင့် ဤရူးသွပ်သူကြားတွင်လည်း ရန်ငြိုးရှိနေသည်ကို ယခုမှ သိလိုက်ရသည်။

မေဒေါင်ကွမ်းမှာ တစ်ဖက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်သွားပြီး တတွတ်တွတ် ပြောနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အသံမှာ သိသိသာသာ တိုးသွားခဲ့သည်။

“တကယ်ပဲ ရူးပြနေတာပဲ...”

သူတော်စင်များမှာ ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်ဖြင့် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စိတ်ထဲတွင် ကြက်သီးထစရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်ရသော ခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ တကယ်တမ်း မရူးသွပ်သူ ဖြစ်နေသည့်အခါ ကြောက်စရာ ဘာရှိတော့မည်နည်း။

မကြာမီ မေဒေါင်ကွမ်း၏ ဒဏ်ရာမှာ ကုသပြီးသလောက် ရှိသွားသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ပျောက်ဆုံးသွားသော ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခြမ်းမှာ အတွင်းကမ္ဘာစွမ်းအားကြောင့် ပြန်လည် ပေါက်ဖွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင် အလင်းတန်း ထပ်မံ ကျရောက်လာပြီး သူ၏ (၁၀) ပွဲမြောက် တိုက်ပွဲကို စတင်လိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် မေဒေါင်ကွမ်း၏ အမည်မှာ မှေးမှိန်သွားသည်။

“ရှုံးပြန်ပြီ၊ (၁၀) ပွဲဆက် ရှုံးတာ၊ ဒီကောင်...”

သူတော်စင်များမှာ ထိုအချက်ကို သတိပြုမိပြီး ခေါင်းခါလျက် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သို့သော် မေဒေါင်ကွမ်း၏ အရိပ်မှာ ပြန်လည် ပေါ်မလာတော့ဘဲ၊ အမည်မှာလည်း မီးခိုးရောင် ပြောင်းသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူတော်စင်များ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်မှုများ တိုးလာသည်။

လူက ပြန်မပေါ်လာခြင်းမှာ... တစ်ဖက်လူမှာ တိုက်ပွဲထဲတွင် သေဆုံးသွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ယင်လောကသို့ ပြန်လည်ဝင်စားသွားပြီဟု ဆိုလိုသည်။

ဖန့်ချန်မှာမူ ဂရုမစိုက်ပါ

မေဒေါင်ကွမ်း သေသည်ဖြစ်စေ၊ ရှင်သည်ဖြစ်စေ သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။

သူ ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည့်နေ့မှစ၍၊ ဤကဲ့သို့ အရည်အချင်း နိမ့်ကျသူများမှာ သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အရည်အချင်း မရှိတော့ပေ။

သူ့ရှေ့တွင် ဆက်ပြီး ပေါက်ကရ လုပ်ရန်လည်း အခွင့်အရေး မရှိတော့ပါ။

လက်ရှိအချိန်တွင် မေဒေါင်ကွမ်း၏ သေဆုံးခြင်းကို လူအနည်းငယ်သာ သတိပြုမိကြသည်။

“မေ အစ်ကိုကြီး သေသွားပြီ...”

ရူးသွပ်သော အမူအရာရှိသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးမှာ မေဒေါင်ကွမ်း သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက် ရူးသွပ်သော အမူအရာမှာ ခဏတာ တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း၊ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုကိစ္စကို ထပ်မံ အာရုံမစိုက်တော့ပေ။

“မေဒေါင်ကွမ်းရဲ့ အမည်က မီးခိုးရောင် ဖြစ်သွားပြီ၊ ဒါဆိုရင်...”

ရွှမ်ပုထုံသည် ဖန့်ချန်၏ (၁၀) ပွဲဆက် အနိုင်ရရှိမှု မှတ်တမ်းကို ကြည့်ပြီးနောက် မေဒေါင်ကွမ်းဘက်ကို သတိပြုမိသွားပြီး ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်က အားလုံး အတူတူ စာရင်းသွင်းဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုက်ရှီးဝမ်ကျန်း ၏ ခေါ်ဆောင်မှုဖြင့် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်အကြောင်း လေ့လာခဲ့ကြသည့် အချိန်ကို သတိရသွားသည်။

ထိုအချိန်က မေဒေါင်ကွမ်းမှာ အတော်လေး တက်ကြွလှသူ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ကျိုကျိတောင် မှ ဝေရွှင် ၏ ဝမ်းကွဲညီတော် ဖြစ်သဖြင့် ရွှေဟွေး ကျောင်းတော်တွင် အချို့သော အဆက်အသွယ်များ ရှိနေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မေဒေါင်ကွမ်းက ကျိလင်နှင့် ဖန့်ချန်တို့၏ ကိစ္စတွင် ကြားဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မေဒေါင်ကွမ်းက မိမိ၏ လူမှုဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ရန်အတွက်သာ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အားလုံး သိကြသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စများမှာမူ... မည်သူမှ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာများ ဖြစ်သည်။

“သူ နောက်ဆုံးတော့ သေသွားပြီ၊ နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ...”

ရွှမ်ပုထုံက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။

ကျိလင်သည် မေဒေါင်ကွမ်း သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားသည့်အခါ မေဒေါင်ကွမ်းနှင့် ပေါင်းသင်းခဲ့သည့် အတိတ်များကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာပြီး မျက်ဝန်းများ နီရဲလာကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မေအစ်ကို ကောင်းကောင်းသွားပါတော့”