အခန်း (၃၄၁-၃၄၂)

အခန်း။ ၃၄၁

နှစ်ရက်၊ လ၊ နှစ်တွေ အလီလီ ကုန်လွန်ခဲ့သည်။

စုန်ယန်၏ အသားဆိုင်ဘေးဝန်းကျင်မှ အိမ်နီးနားချင်းတို့သည် တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ပြောင်းလဲခဲ့ကြသော်လည်း မိုးကောင်းသူကြီးဟူသော သူ၏ကျော်ကြားမှုကမူ လျှမ်းလျှမ်းတောက်လျက် ရှိနေဆဲပင်။

ထို့ပြင် ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးကပင် သူ့အား မွေးစားအဖေအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားသဖြင့် လူမိုက်၊ လူကောင်း၊ ဇာတ်လိုက်ကျော်များနှင့် နန်းတွင်းအရာရှိတို့သည် သူ့ထံသို့ မပြတ်တစေ လာရောက်လည်ပတ်လေ့ ရှိကြသည်။

မင်းသမီးသည်လည်း မည်မျှပင် အလုပ်များနေပါစေကာမူ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း မွေးစားအဖေအား ရက်အနည်းငယ်ခန့် လာရောက်လူလုပ်ပေးရန် အချိန်လွတ်ကို မဖြစ်မနေ ဖဲ့ပေးခဲ့မြဲ ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ အတူရှိနေစဉ်အတောအတွင်း မင်းသမီးသည် ဖခင်အတွက် အဖော်တစ်ယောက် ရှာဖွေပေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ဖူးသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။

ရုပ်ရည်ချောမောလှပသည့် အစေခံမိန်းကလေးများကို စီစဉ်ပေးရန် ကြိုးစားခဲ့ပြန်သော်လည်း ထပ်မံ၍ပင် ပျက်ပြယ်ခဲ့ရပြန်သည်။

သို့သော်လည်း မင်းသမီးက ဖခင်၏စကားကို မြေဝယ်မကျနားထောင်တတ်သူတစ်ယောက်ပင်။ သူမသည် မီးလျှံကို ကိုးကွယ်ခြင်း မပြုတော့သလို သူမ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကိုလည်း မီးဓာတ်ကျင့်စဉ်များ ကျင့်ကြံရန် စီစဉ်ပေးခြင်း မရှိတော့ပေ။

မီးဓာတ်အရှိန်အဝါများ ရပ်တန့်သွားသောအခါ သူမသည် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး အားအင်ချည်းနဲ့ကာ နေရထိုင်ရခက်ခဲပြီး မအီမသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော်လည်း လအနည်းငယ်အကြာတွင်မူ သူမ ပြန်လည်သက်သာလာခဲ့သည်။

ကျန်းမာရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာချိန်တွင် သူမ၏ ရင်တွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော အမုန်းတရားနှင့် စိတ်ဆတ်မှုတို့က တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်၍ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းနှင့်အတူ အားငယ်စိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုတို့ကလည်း ရောပြွမ်း၍ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

ထို့ကြောင့် ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးသည် သူမ၏ မျက်နှာဖုံးဝတ်ရုံရှည်ကို ပြန်လည်ဝတ်ဆင်ကာ တန်ယွီအဖြစ်သို့ တစ်ဖန်အသွင်ပြောင်း၍ ရေအေးမြို့ကလေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

မြို့ကလေးရှိ ကလေးအချို့မှာ ကျဉ်းမြောင်းသော ထောင့်ချိုးတစ်ခုတွင် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေကြသည်။

ယခုနှစ်တွင် ရာသီဥတုက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဖောက်ပြန်နေခဲ့၏။ ကျွဲ၊ နွား၊ သိုး အမြောက်အမြားမှာ ဆန်းပြားသော အပူနာရောဂါစွဲကပ်ကာ သေဆုံးခဲ့ကြသဖြင့် ထိုကလေးငယ်တို့၏ ရိက္ခာဝေစုမှာလည်း ဓမ္မတာအတိုင်း လျော့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီးသည် ထိုကလေးငယ်များကို ကြည့်ရင်း မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်ရယ်မသိ ရင်ထဲ၌ သနားဂရုဏာစိတ် အနည်းငယ် ဖြစ်ပေါ်လာမိသည်။

သူမသည် ကလေးများအနားသို့ တိုးသွားပြီး သူတို့၏အခြေအနေနှင့် ဆင်းရဲသားလူထု၏ လူနေမှုဘဝကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် မေးမြန်းသည်။

ထို့နောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံးအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကလေးများကို ဝေငှပေးလိုက်၏။

ကလေးငယ်များသည် သကြားလုံးများကို ရရှိသွားကြသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ အော်အော်ဟစ်မြည်ရင်း ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

မင်းသမီးသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်

လိုက်ရာ မလှမ်းမကမ်းရှိ အသားဆိုင်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော သူမ၏ မွေးစားအဖေကို လှမ်း၍မြင်လိုက်ရသည်။

...

စားသောက်စရာမှာ ယခင်အတိုင်း ခေါက်ဆွဲပင်။

အသားမျှင်များလည်း အလျှံပယ် ပါဝင်နေဆဲပင်။

သို့သော် ယခင်က တန်ယွီဘဝဖြင့် ထိုအသားမျှင်များကို လုယက်စားသောက်ခဲ့ဖူးသည့် ယခုမင်းသမီးအတွက်မူ ဤဟင်းလျာက သာမန်ဟင်းပွဲတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ထမင်းစားသောက်ပြီးနောက် မင်းသမီးသည် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာဖြင့် ရေနွေးအိုးတည်ကာ ကုလားထိုင်ပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်၍ မွေးစားအဖေ၏ ခြေထောက်များကို ဆေးကြောပေးသည်။

ခြေထောက်ကို ဆေးကြောပေးရင်း မော့ကြည့်လိုက်မိရာ အမျိုးသားကြီး၏ နားထင်စပ်ရှိ နက်မှောင်သော ဆံပင်များကြားတွင် ဖြူစပြုနေသော ဆံပင်ဖြူအချို့ကို မြင်လိုက်ရ၏။

မင်းသမီးသည် ခေါင်းကို ပြန်လည်ငုံ့လိုက်ပြီး တိုးညင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သမီး အဖေ့ကို ဆုံတွေ့ခဲ့တာ အခုဆိုရင် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်တောင် ရှိခဲ့ပြီပဲနော် အဖေ"

စုန်ယန်က “သမီးက နှစ်တိုင်းလာပြီး မိဘဝတ္တရားကို မပျက်ကွက်ရှာပါဘူး။ ဒီနေ့လည်း သမီးရဲ့ ကြင်နာသနားတတ်တဲ့ စိတ်ကို ငါ မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

မင်းသမီးသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရေကိုခတ်ကာ စုန်ယန်၏ ခြေထောက်များပေါ်သို့ အထပ်ထပ်ဆမ်းရင်း ဂရုတစိုက် ဆုပ်နယ်ဆေးကြောပေးရင်း သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်မိတော့သည်။

“ရှောင်ရိကျီ မသေခင်တုန်းက သမီး နေ့တိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်ခဲ့ရတယ်။ အိပ်မက်ထဲမှာ ဆိုသူက သမီးကို သတ်နေတာ ဒါမှမဟုတ် သမီးက သူ့ကို သတ်နေတာမျိုးတွေချည်းပဲ။ အခု သူ သေဆုံးသွားတော့မှပဲ သမီး ဘာအိပ်မက်မှ မမက်တော့ဘူး အဖေ"

စကားအဆုံးတွင် သူမက “အဖေပြောတာ တကယ်မှန်တယ်။ အဲဒီမီးလျှံမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေခဲ့တာပဲ။ သမီး အဲဒါကို မသုံးတော့ကတည်းက စိတ်နေစိတ်ထားက ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်လာသလို ခံစားရတယ်” ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က “သမီး လုပ်ချင်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုခု ရှိလို့လား” ဟု မေးမြန်းရာ မင်းသမီးက ခေါင်းညိတ်လျက် “ရှီးရှန့်ဘုရင်က စီယွမ်နိုင်ငံရဲ့ အနောက်ဘက်နယ်မြေ မင်းသားပါ။ မင်းသားလို့ ဘွဲ့အမည်တပ်ထားပေမဲ့ တကယ်တော့ သူက ဘုရင်တစ်ပါးပါပဲ။ ဒီစီယွမ်နိုင်ငံက နာမည်ပဲရှိတော့တာ ကြာပြီ။ ဧကရာဇ်ဆိုတာလည်း အရုပ်သက်သက်ပါပဲ။ သမီး တစ်ခုခုလုပ်ချင်တယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က “သမီးနဲ့ တန်ယုနဲ့ ရော ဆက်ဆံရေး ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးပြန်သည်။

မင်းသမီးက “သူက အရမ်းဖြောင့်မတ်တာ မုန်းရင်လည်း အဖြောင့် ချစ်ရင်လည်း အဖြောင့်ပဲ။ လူမိုက်တွေရဲ့ လှည့်စားမှုကို ခံရလွယ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံးတွေကို သူ့ဘေးမှာ ထားပြီး အမြဲ အကာအကွယ်ပေးခိုင်းထားပါတယ်” ဟု ပြန်ဖြေရှာသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုန်ယန်မှာ ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားပြီး အတန်ကြာမှသာ “သမီး ပင်ပန်းနေရင်လည်း စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ပါ ဒါမှမဟုတ်လည်း ရေအေးမြို့ကလေးကိုပဲ လာပြီး နေထိုင်လိုက်ပါတော့လား” ဟု ပြောရှာသည်။

မင်းသမီးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါရင်း “ဒါက နိုင်ငံရေးအကျိုးအမြတ်အတွက် လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်းသက်သက်ပဲ အဖေ။ သမီးသာ ထွက်ခွာသွားရင် ရှောင်ချန်အတွက် သေချာပေါက် ပြဿနာတက်လိမ့်မယ်။ ရှီးရှန့်ဘုရင်ရဲ့ အာဏာတွေကလည်း တခြားသူတွေလက်ထဲကို မလွှဲမသွေ ရောက်သွားလိမ့်မယ်။

ရေအေးမြို့ကလေးမှာ အဖေနဲ့အတူ ကြာကြာ နေထိုင်သွားဖို့ဆိုတာ သမီးရဲ့ ဆန္ဒအစစ်အမှန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်ပြီး လောကဓံနန်းတွင်းရေးထဲ ရောက်နေတဲ့သူက ကိုယ့်သဘောအတိုင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်အလိုလိုက်လို့ ရမှာလဲ။

ဒီဇာတ်ခုံပေါ် ရောက်နေပြီး ဒီဇာတ်လမ်းထဲမှာ ကျင်လည်နေရသရွေ့တော့... သေခြင်းတရားတစ်ခုတည်းကပဲ လွတ်မြောက်မှုကို ပေးနိုင်လိမ့်မယ် ထင်တယ်"

စုန်ယန်သည် ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

သူသည် မင်းသမီး၏ ဖြစ်တည်မှုထဲတွင် သူ့ကိုယ်သူ ပြန်လည် မြင်ယောင်နေမိ၏။

သူမသည်လည်း ရှေ့တိုးရခက်၊ နောက်ဆုတ်ရခက်သည့် လောကဓံကြားဝယ် ပိတ်မိနေပြီး စေတနာကောင်းများ ထားရှိပါသော်လည်း မလွှဲသာမရှောင်သာသော အခြေအနေများကြောင့် ထိုစေတနာကောင်းများက ဆိုးယုတ်သော ရလဒ်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။

မင်းသမီးလည်း အဲ့ဒီလိုဖြစ်နေသလို ငါလည်းအဲ့လိုဖြစ်နေတာပဲ။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ရေခတ်ဆေးကြောသံတစ်ခုတည်းသာ ပဲ့တင်ထပ်လျက် ရှိတော့သည်။

အတန်ကြာမှ စုန်ယန်သည် မင်းသမီး၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း “လိမ္မာတဲ့ ကလေးမလေး” ဟု ညည်းလိုက်သည်။

မင်းသမီးကလည်း “ရေတွေ အေးကုန်ပြီ သမီး အဖေ့ခြေထောက်တွေကို သုတ်ပေးပါရစေဦး” ဟု ပြောလိုက်၏။

စုန်ယန်က “သမီး တောင့်မခံနိုင်တော့ရင် ဒီကို လာခဲ့ပါ။ ဒါကို စိတ်ထဲမှာ အမြဲမှတ်ထားပါ” ဟု မိန့်မှာသည်။

ဤစကားလုံးများထဲမှတစ်ဆင့် မင်းသမီးသည် သားသမီးအပေါ် ထားရှိသော လူကြီးတစ်ယောက်၏ စင်ကြယ်လှသည့် သံယောဇဉ်နှင့် မေတ္တာတရားကို အစစ်အမှန် ခံစားလိုက်ရပြီးမည်သည့် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်မျှ ပါဝင်မနေချေ။

သူမ၏ မွေးစားအဖေသည် သာမန်လူသားတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဝက်သတ်ခြင်းဖြင့် ရရှိလာသော ခွန်အားနှင့် လယ်ယာစိုက်ပျိုးနိုင်သည့် လက်နှစ်ဖက်မှလွဲ၍ အခြားအာဏာပါဝါ ဘာမျှမရှိသော်လည်း ဤမေတ္တာတရားက မင်းသမီး၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေခဲ့သည်။

သူမက ပြုံးလျက် “သေချာပေါက် လာမှာပေါ့” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

...

...

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြန်သည်။

စုန်ယန်သည် မြို့ပြကလေးထဲတွင် အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်စွာ နေထိုင်လျက် ရှိသည်။

အချိန်ကာလ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စိတ်နှလုံးသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လာခဲ့၏။

သူသည် သူကိုယ်တိုင်အတွက် နှီးကုလားထိုင်တစ်လုံး ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သာယာသော နေ့ရက်များတွင် ထိုကုလားထိုင်ပေါ်၌ လှဲလျောင်းကာ ညင်သာစွာ လွှဲယမ်းနေလေ့ရှိသည်။

ကုလားထိုင်၏ တကျွိကျွိမြည်သံနှင့် လေထဲတွင် လွင့်ပါးနေသော သစ်ရွက်လှုပ်ခတ်သံတို့ကို နားစွင့်ရင်း ရာသီအလိုက် သင်းပျံ့လာသော ပန်းရနံ့တို့ကို ရှူရှိုက်ကာ အချိန်ကာလများ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားသည်ကို ဇိမ်ရှိရှိ ခံစားနေတတ်သည်။

ရေအေး အသားဆိုင်ဝန်းကျင်တွင် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းက စိုက်ပျိုးခဲ့သော သစ်ပင်

များ၊ အထူးသဖြင့် မက်မွန်ပင်နှင့် မိုးမခပင်တို့သည် အုံ့ဆိုင်းကာ ဝေဆာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

နွေဦးရာသီ၏ အလှတရားသည် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှပြီး အရောင်တစ်မျိုးတည်းကိုသာ သုံးစွဲခြင်းကပင် ပိုမိုမြင့်မြတ်သည်ဟု ယူဆကြကာ အရှင်နှင့် အမတ် အပြန်အလှန် ပံ့ပိုးကူညီခြင်းဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှင့် ညီလှသည်။

သို့သော် ဤအသားဆိုင်ဝန်းကျင်တွင်မူ တောက်ပသော အနီရောင်နှင့် အစိမ်းရောင်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မည်သည့် ပညာရှိဆန်သော အနုပညာရသမျှ မရှိဘဲ စင်စစ်အားဖြင့် လူ့လောကီဘဝ၏ သဘာဝအငွေ့အသက်များဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ဆိုးသွမ်းသော ကလေးငယ်များသည် ထိုသစ်ပင်ရိပ်များအောက်တွင် မကြာခဏ လာရောက်ဆော့ကစားလေ့ရှိကြပြီး သူ၏ နှီးကုလားထိုင်ဘေးတွင် ဟိုမှသည် ပြေးလွှားဆော့ကစားရင်း သူ့အား “ဦးဦး” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြရာမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့် “အဖိုး” ဟုပင် ပြောင်းလဲခေါ်ဝေါ်လာကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များစွာက သူ၏ ကျေးဇူးတရားကို ခံစားခဲ့ရဖူးသူ အများအပြားသည်လည်း ယခုအခါ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။

သူတို့သည် လမ်းကြုံ၍ ဝင်လာခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရေအေးမြို့ကလေးကို ဖြတ်သန်းသွားတိုင်း လမ်းကြုံရှာပြီး တကူးတက လာရောက်လည်ပတ်ကြခြင်းပင်။

အချို့က သူ့အတွက် ရွှေနှင့် ငွေများကို ယူဆောင်လာပေးကြပြီး အချို့ကမူ ကောင်းမွန်သော ဝိုင်များ၊ အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် ရောဂါပျောက်ကင်းစေသည့် ဆေးဝါးမျိုးစုံတို့ကို အဖုံဖုံ ပေးအပ်ကြသည်။

ထို့ထက် ပို၍ ဆန်းပြားသည်မှာ အချို့သောသူများသည် လူသတ်သမားများ ဖြစ်လာကြပြီးနောက် သူ့ထံသို့ တကူးတက လာရောက်ကာ သတ်ချင်သည့်သူ ရှိ၊ မရှိ မေးမြန်း၍ အခမဲ့ သတ်ပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းကြသလို အချို့ကမူ သူသည် အရှိန်အဝါ ကြီးမားလှပြီး ချီယန်ကောင်တီမင်းသမီး၏ မွေးစားအဖေလည်း ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာလို့ တိတ်တဆိတ် အင်အားစုတစ်ခု မတည်ထောင်တာလဲ။ တည်ထောင်ပါက သေချာပေါက် နောက်လိုက်နောက်ပါ အမြောက်အမြား ရရှိလိမ့်မည်ဟု တိုက်တွန်းကာ ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

အခန်း။ ၃၄၂

သာမန်နံနက်ခင်းတစ်ခု၌ စုန်ယန်သည် ငှားရမ်းထားသော ကောင်လေးနှစ်ယောက်၏ အကူအညီဖြင့် ဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ကာ ထုံးစံအတိုင်း အသားစတင်ရောင်းချနေသည်။

မလှမ်းမကမ်းမှ အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ပြုံးရွှင်စွာ ပြေးလာရင်း “သူဌေးလီရေ... နံရိုး နှစ်ပိဿာလောက် ပေးပါဦး” ဟု လှမ်း၍အော်ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က ထိုအဖိုးအိုကို မှတ်မိသဖြင့် ပြုံးလျက် “ဒီနေ့ လာဘ်ပွင့်လာတယ် ထင်တယ်” ဟု မေးလိုက်ရာ အဖိုးအိုက အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေရှာပြီး “ကျွန်တော့်သားလေး ကျွန်ဘဝကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီဗျို့။ ရှီးရှန့်ဘုရင်ရဲ့ အမိန့်တော်ကြောင့်ပေါ့။ ဒါတင်မကသေးဘူး တခြားအရာတွေလည်း အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ။ သစ်စိမ်းလယ်မြေတွေရဲ့ ကောက်ခံမယ့် မြေငှားခကိုပါ အတိအကျ သတ်မှတ်ပေးလိုက်ပြီဗျ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စုန်ယန်က “ဒါက တကယ်ကို ဝမ်းသာစရာ သတင်းကောင်းပဲပဲ” ဟု ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်၏။

ရှီးရှန့်ဘုရင်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ကျွန်ဟူသော ဖြစ်တည်မှုသည် တခြားသော အရပ်ဒေသများနှင့် မတူပေ။

ဤနေရာရှိ ကျွန်များသည် တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ သတ်မှတ်ခံရပြီး ယဇ်ပူဇော်ရာတွင်ပင် အသတ်ခံရရန် အကျုံးဝင်သည်။

ယခင်က ကျွန်အရေအတွက် သိပ်မများသော်လည်း အာဏာရှိသူတို့က တမင်တကာ ပြဿနာရှာကာ ပြစ်မှုတစ်ခုခု ပုံချပြီးနောက် သာမန်လူများကို ကျွန်အဖြစ်သို့ အတင်းအကျပ် ပြောင်းလဲပစ်လေ့ရှိကြသည်။

သစ်စိမ်းလယ်မြေများ ငှားရမ်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ယခင်က ပွင့်လင်းမြင်သာမှု မရှိဘဲ မှောင်ခိုလုပ်ရပ်များနှင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်များက လူတို့သည် ကျွဲ၊ နွား၊ သိုးများ မွေးမြူကာ အသက်မွေးနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း တိရစ္ဆာန်အပူနာရောဂါက ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ကုသစရိတ်ကလည်း ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့် သစ်စိမ်းလယ်စိုက်ပျိုးရေးဘက်သို့ ကူးပြောင်းခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဤအရပ်ရှိ မြေပြင်အများစုမှာ သဲမြေများဖြစ်သဖြင့် သစ်စိမ်းလယ်မြေများမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အပင်မျှ စိုက်ပျိုး၍မရချေ။

သို့သော် ထိုသစ်စိမ်းလယ်မြေ အများစုကို မှူးမတ်များနှင့် အစိုးရကသာ သိမ်းပိုက်ထားကြပြီး မြေကွက်တစ်ကွက်ချင်းစီနှင့် လူတစ်ဦးချင်းစီအလိုက် မြေငှားခနှင့် စည်းကမ်းချက်များမှာလည်း အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေခဲ့သည်။

ချေးငွေရရှိရန် ခက်ခဲလှသည့်အပြင် အတိုးနှုန်းကလည်း ခေါင်ခိုက်နေခဲ့၏။

ယခုအခါ စံနှုန်းသတ်မှတ်ထားသော စျေးနှုန်းများနှင့် အတိုးနှုန်းများ ရှိလာခြင်းက တကယ်ကို အောင်ပွဲခံရမည့် ကိစ္စပင်။

ထို့ကြောင့်ပင် ဤအဖိုးအိုသည် ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝနှင့် ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ရောင်ခြည် မြင်တွေ့ရသဖြင့် ဤမျှ ဝမ်းသာနေခြင်းပင်။

...

...

“စုန်းမ မီးလျှံစုန်းမ ငါတို့ အခု ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ဆက်ရတော့မှာလဲ။ သူက ဘာမို့လို့ သစ်စိမ်းလယ်မြေတွေကို စျေးနှုန်းသတ်မှတ်ရတာလဲ ဘာအခွင့်အရေးနဲ့လဲ”

“ဟုတ်ပဗျာ အစ်ကိုကြီး... အဲဒီတုန်းက သူ အာဏာရလာအောင် ငါတို့ပဲ ကူညီပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား အခုတော့ ဘာလဲ။ သူမက အတောင်ပံ စုံသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ကိုတောင် အလေးမထားတော့ဘူး။ ဒါက ကျွန်စနစ်ကို ဖျက်သိမ်းတာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ပိတ်ရိုက်လိုက်တာ”

“အစ်ကိုကြီး”

“အစ်ကိုကြီး”

အလွန်တရာ ဆန်းပြားခမ်းနားလှသော အခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ မှူးမတ်အစုအဝေးတစ်စုသည် စစ်သူကြီးတစ်ဦးကို ဝန်းရံလျက် သူတို့၏ မကျေနပ်ချက်များကို အပြိုင်အဆိုင် ပြောဆိုနေကြသည်။

ဤစစ်သူကြီးကား ခန့်ညားထည်ဝါပြီး တန်ခိုးအာဏာကြီးမားကာ ရှီးရှန့်ဘုရင်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကြောင့် ကျော်ကြားသော စစ်သူကြီးကြီး တိန်ကွမ်းကျန့်ပင်။ ယခုအခါ သူသည် ရှီးရှန့်နိုင်ငံတော်၏ စစ်သေနာပတိချုပ် ဖြစ်နေသည်။

တိန်ကွမ်းကျန့်သည် သူ၏ရဲဘော်ဟောင်းများ ညည်းနေကြသည်ကို နားထောင်ရင်း မျက်မှောင်ကုတ်ကာ “စျေးနှုန်းသတ်မှတ်တာက အသက်မွေးဖို့ မလုံလောက်စရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ မယားငယ် တစ်ယောက်လောက် လျှော့ယူလိုက်ရင် ရတာပဲဥစ္စာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ့ဘေးနားရှိ လူတစ်ဦးကမူ ညည်းလျက် “စျေးနှုန်းသတ်မှတ်ရုံတင် မဟုတ်ဘူးဗျ။ တခြား တင်းကျပ်တဲ့ အစီအမံတွေလည်း အများကြီး တွဲပါလာသေးတယ်။ သူတို့က ငါတို့ကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းဖို့ လုပ်နေတာ” ဟု ပြောသည်။

“အစ်ကိုကြီး... သူမက ငါတို့ကို လူသားနဲ့ ယဇ်ပူဇော်ခွင့် မပြုတော့ဘူးတဲ့။ ငါတို့က အဲဒါကို အမြဲလုပ်နေကြဥစ္စာ။ မြေကြီးထဲက ဘိုးဘွားတွေက အစေခံတွေကို စောင့်မျှော်နေကြတုန်းပဲ။ အခု ယဇ်ပူဇော်မယ့်သူ မရှိတော့ရင်... ဒါက... ဒါက မိဘဝတ္တရား ပျက်ကွက်တာပဲ”

“ဟုတ်တယ် အစ်ကိုကြီး”

တိန်ကွမ်းကျန့်သည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “တော်စမ်း ရန်ဖြစ်မနေကြနဲ့တော့ မီးလျှံမင်းသမီးက တကယ်ကို ထက်မြက်ပြီး အမျှော်အမြင်ရှိတဲ့သူပဲ။ သူမရဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေအကြောင်း ငါနဲ့ အရင်တိုင်ပင်ခဲ့ပြီးသား။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် မင်းတို့မိသားစုတွေထဲမှာ ငွေကြေးနဲ့ ရိက္ခာ မပြည့်စုံတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ။ ဘိုးဘွားတွေအတွက်ကတော့ နောက်ဆိုရင် စက္ကူရုပ်တွေနဲ့ပဲ အစားထိုးပြီး ပူဇော်လိုက်ကြပေါ့” ဟု ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

လေထုတစ်ခုလုံး ရုတ်ချည်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

အချို့သောသူများသည် အချင်းချင်း မျက်ရိပ်ပြကာ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာသွားကြ၏။

လူသူကင်းဝေးရာ အရပ်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်ယောက်က ခပ်အေးအေးဖြင့် “စစ်သူကြီးတိန်ကတော့ အဲဒီစုန်းမရဲ့ ပြုစားတာကို ခံလိုက်ရပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ယောက်က “ဒါဆို ငါတို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ” ဟု မေးရာ၊

အခြားတစ်ယောက်ကလည်း “မင်းတို့ မသိသေးဘူး ထင်တယ် အဲဒီစုန်းမက မီးကိုးကွယ်ခြင်းဂိုဏ်းနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီလေ” ဟု ပြောကြားလိုက်သည်။

“လမ်းခွဲတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ သူမက အခု အာဏာအကုန်ချုပ်ကိုင်ထားတာ စစ်တပ်လည်း သူမလက်ထဲမှာ”

ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် “ဟက်... စစ်တပ်ကို အာဏာပြချင်တာလား တကယ်လို့ တိုက်ပွဲအစစ်အမှန်ဖြစ်လာရင် စစ်တပ်အင်အားကြီးတာက ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ တကယ့် သိုင်းပညာရှင်အစစ်တွေနဲ့ တွေ့ရင် တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြိုလဲသွားမှာပဲ လူအင်အား ဘယ်လောက်ရှိရှိ အရေးမကြီးပါဘူး” ဟု ပြောကာ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်လေတော့သည်။

အခြားသူများသည်လည်း ဘေးနားသို့ တိုး၍ ဝန်းရံလာကြသည်။

ထိုအမျိုးသားက “ငါ မြို့ပြင်မှာ မီးကိုးကွယ်ခြင်းဂိုဏ်းက တမန်တော်တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒီမီးလျှံစုန်းမက ဂိုဏ်းကို ကျောခိုင်းသွားပြီဆိုတော့... ငါတို့... သူတို့နဲ့ ပူးပေါင်းလို့ရပြီပေါ့” ဟု တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့၏ မျက်ဝန်းများသည် လောဘဇောဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ဝေ့ဝဲသွားကြပြီး လေထုတစ်ခုလုံး တင်းမာမှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

အတန်ကြာမှ မှူးမတ်တစ်ဦးက သူ၏မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း “ခေါင်းမာလှချည်လား” ဟု မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

အားလုံးက ထိုအကြံဉာဏ်ကို ဝိုင်းဝန်းချီးမွမ်းကာ တဟားဟား ရယ်မောကြတော့သည်။

မီးလျှံဂိုဏ်းရဲ့ အရှိန်အဝါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတာ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့... ကိုယ်ကျိုးစီးပွား၊ ကြီးမားတဲ့ ရတနာတွေနဲ့ ယှဉ်လာတဲ့အခါကျတော့... အဲဒီ ကြောက်ရွံ့မှုအနည်းငယ်လောက်က ဘာအရေးစိုက်စရာ လိုတော့မှာလဲ။

...

နှစ်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက်...

တစ်ညသော အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် စစ်သေနာပတိချုပ် တိန်ကွမ်းကျန့်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စိုစွတ်သော အဝတ်စတစ်ခု ရုတ်ချည်း လာရောက်အုပ်မိုးလိုက်သည်။

တိန်ကွမ်းကျန့်သည် ညည်းရင်း နိုးထရန် ကြိုးစားသော်လည်း လူအမြောက်အမြားက သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ချုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ရုန်းကန်မှုတို့က ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ မသေဆုံးမီ စက္ကန့်ပိုင်းအလိုတွင် သူ၏နားထဲ၌ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

“အစ်ကိုကြီး... ငါတို့ကို မနာလိုမုန်းထားမနေပါနဲ့။ မင်းကိုယ်တိုင်က အဲဒီစုန်းမရဲ့ ပြုစားတာကို ခံပြီး မျက်စိကန်းခဲ့တာကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်ပါတော့"

...

...

ရှီးရှန့်ဘုရင်၏ နယ်မြေအတွင်း၌ စစ်သေနာပတိချုပ်ကြီး ကွယ်လွန်သွားခြင်းက တုန်လှုပ်

ချောက်ချားစရာ သတင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

အမှုစစ်ဆရာဝန် အမြောက်အမြား လာရောက်စစ်ဆေးခဲ့ကြပြီးနောက် စစ်သူကြီးကြီးသည် အိပ်ပျော်နေစဉ် သဘာဝအတိုင်း ကွယ်လွန်သွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယခင်စစ်ပွဲများက ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာဟောင်းများကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။

ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကိုယ်တိုင် ခေါင်းတလားကို ပင့်မပေးခဲ့ပြီး မီးလျှံမင်းသမီးလေးကလည်း ဘေးမှလိုက်ပါကာ မြို့ပြင်ရှိ ဖုန်းရွှေကောင်းမွန်လှသော ရတနာမြေတစ်ခုတွင် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ သင်္ဂြိုဟ်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ခေါင်းတလားကို မြေမြှုပ်ပြီးခါစတွင်ပင် မီးလျှံမင်းသမီးသည် တစ်စုံတစ်ခု ပုံမှန်

မဟုတ်သည်ကို ရိပ်မိလိုက်၏။ သူမ၏ အကြည့်တို့က ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ဝဲသွားရာ တောင်ကုန်းများနောက်မှ အရိပ်မည်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ဝတ်ရုံနက်များ ဝတ်ဆင်ကာ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသည့် လူအုပ်စုတစ်စုပင်။

ထိုလူများသည် မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်ဝန်းများက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှလည်း အေးစက်သော သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက်များ စိမ့်ထွက်နေခဲ့သည်။

မီးလျှံမင်းသမီးတွင် ခြံရံထားသော အစောင့်အရှောက်များစွာ ရှိသဖြင့် သူမသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အမိန့်များ ပေးလိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူမ၏ စစ်တပ်မှာ မြေပြိုသကဲ့သို့ တဟုန်ထိုး လျင်မြန်စွာပင် ကစဉ့်ကလျား ပြိုလဲကာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

...

...

ရေအေးမြို့ကလေးဆီသို့ အပြင်းနှင်လာသော မြင်းသည်တော်တစ်ဦး ရောက်ရှိလာပြန်သည်။

ထိုမြင်းစီးသမားသည် စည်မောင်းများကို တီးခတ်ရင်း “မီးလျှံစုန်းမကို ဖမ်းဆီးရမိပြီ နောက် ခုနစ်ရက်အကြာမှာ ကွပ်မျက်မယ်။ သစ်စိမ်းလယ်မြေ မိစ္ဆာအတတ်က သဘာဝတရားကို ဆန့်ကျင်တာကြောင့် အခုကစပြီး ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီ” ဟု အော်ဟစ်ကာ ကြေညာသည်။

မြို့ကလေးအတွင်းရှိ ပြည်သူများမှာ ကြောက်ရွံ့ကာ မိန်းမောသွားကြပြီး သွေးဆူလွယ်သော လူငယ်တစ်ဦးက ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာကာ “သစ်စိမ်းလယ်မြေ အတတ်က မိစ္ဆာအတတ် မဟုတ်ဘူးဟေ့” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် အရာရှိများနှင့် စစ်သားများက ထိုလူငယ်ကို ဖမ်းဆီးနှိမ်နင်းရန် လှုပ်ရှားကြတော့သည်။

သို့သော် များမကြာမီမှာပင် ပိုမိုများပြားသော အရပ်သားပြည်သူတို့သည် လမ်းမများပေါ်သို့ တိုးဝှေ့ထွက်လာကြပြန်သည်။

တရားတစ်ဖက် ဓားတစ်ဖက် ဆိုသကဲ့သို့ပင်။

လမ်းမပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီး ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ မလှမ်းမကမ်းတွင် သံချပ်ကာဝတ် စစ်သားအမြောက်အမြား ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

ထိုသံချပ်ကာအင်္ကျီများသည် နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်ခက်ထန်စွာ တောက်ပနေပြီး မြင်ရသူအပေါင်းကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေ၏။

သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသူကား မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်းက မီးလျှံမင်းသမီးကို ကာကွယ်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းခံရသည့် စစ်သူကြီးပင်။

ထိုစစ်သူကြီးက “ဆူပူအုံကြွမှု မလုပ်ကြနဲ့ သောင်းကျန်းမှု မလုပ်ကြနဲ့” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

သူက သူ၏ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူအုပ်ကြီးသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် လျင်မြန်စွာ လူစုခွဲသွားကြသည်။

ထို့နောက် ဤစစ်သူကြီးသည် ရေအေး အသားဆိုင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး ဆိုင်ရှေ့တွင် ဝက်ရိုးများကို အေးအေးလူလူ ခုတ်ထစ်နေဆဲဖြစ်သော အဖိုးအိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူက စုန်ယန်ကို အရိုအသေပေးလိုက်ရင်း ဤသို့ ဆိုလိုက်လေတော့သည်။

“ဝက်သတ်သမားလို့ လူသိများပေမဲ့ တကယ်တော့ လောကအလင်းကို ဆောင်ပြီး ကျင့်ဝတ်သိက္ခာနဲ့ ပြည့်စုံတဲ့ လူကြီးမင်းလီ... ကျွန်တော် အခု ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်လာရသလဲဆိုတာကို လူကြီးမင်း သေချာပေါက် သိနေမှာ မဟုတ်လားခင်ဗျာ"