အခန်း ၈၃

အခန်း (၈၃) ပဋိပက္ခ၊ ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက်၊ မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်မှတ်နေသလဲ

လုံမင်မြစ်။

"အစ်ကိုလန် မနက်စောစောစီးစီး ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းနေတဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ၊ သူတို့က အအေးမကြောက်ကြဘူးလား..."

လီလန်နှင့် ကျန်းဝေ့ကော်တို့ လုံမင်မြစ်သို့ ငါးမျှားတံများ ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးမှာ အနီးအနား၌ စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

လူအတော်များများရှိနေကာ လီလန်က အမြန်ရေတွက်ကြည့်ရာ အယောက်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့် ရှိမည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"သူတို့အားလုံးက အနီးအနားရွာတွေကပါ..."

လီလန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်

ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လုံမင်မြစ်သည် မြစ်ကြီးတစ်စင်းဖြစ်ပြီး စုန့်ဟွာမြစ်က အထက်ပိုင်းသို့ စီးဆင်းသွားလေသည်။ အနီးအနားတွင် ရွာများစွာရှိပြီး ရွှမ်းရွှေရွာမှာ ထိုအထဲမှ တစ်ရွာသာ ဖြစ်၏။

ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းဒေသရှိ ရွာအချို့တွင် တောင်ပေါ်သို့ အမဲလိုက်ထွက်သူများနှင့် ပိုက်ကွန်ဖြင့် ငါးဖမ်းသူများ ရှိကြလေသည်။

ဆောင်းရာသီတွင် လုံမင်မြစ် ရေခဲမအေးမီ အနီးအနားရှိ ရွာသားအချို့သည် နေ့စဉ် လှေငယ်တစ်စင်းကို လှော်ခတ်ကာ ငါးဖမ်းပိုက်များကို ပစ်ချလေ့ရှိကြသည်။

ဆောင်းရာသီတွင် မြစ်ပြင်သည် ရေခဲများ ဖုံးလွှမ်းသွားသဖြင့် ငါးဖမ်းသူ နည်းပါးသွားသော်လည်း ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းခြင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ရေပန်းစားလာခဲ့လေသည်။

ငါးဖမ်းသူ အယောက်နှစ်ဆယ်၊ သုံးဆယ်ခန့်သာရှိပြီး များများစားစား မဟုတ်သော်လည်း ငါးရမရဆိုသည်မှာ ကံအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေ၏။

"ဝေ့ကော် ဒီနေရာမှာပဲ ထားလိုက်ပြီး ရေခဲပြင်ဖောက်ဖို့ လုပ်ကြရအောင်..."

လီလန်သည် ကျန်းဝေ့ကော်ကို ရေခဲပြင်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေကာ ရေခဲပြင်တွင် အပေါက်ဖောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုလန် ကျွန်တော် ဖောက်မယ်... ကျွန်တော် ဖောက်မယ်..."

ကျန်းဝေ့ကော်က ရေခဲဖောက်တံကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။

သံမဏိရေခဲဖောက်တံမှာ ကိုင်ရသည်မှာ အလွန်လေးလံလေသည်။ ကျန်းဝေ့ကော်က ၎င်းကို အမြင့်သို့ မြှောက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်၏။

ရေခဲစများ နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။

လီလန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းဝေ့ကော်၏ အရှိန်ဖြင့်ဆိုလျှင် အောက်သို့ရောက်ရန် အချိန်အတော်ကြာယူရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ရေခဲမှာ အလွန်ထူထပ်နေ၏။

သူသည် အပိုင်းသုံးပိုင်းပါသော ငါးမျှားတံကို ထုတ်ယူကာ တပ်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး ငါးမျှားကြိုးနှင့် ချိတ်ကို တပ်ဆင်ကာ အထူးငါးစာအိတ်ကို ထုတ်ယူ၍ ဘေးတွင် ချထားလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင်။

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

"ဝုတ် ဝုတ် ဝုတ်..."

ဟေးလုံက သတိဝီရိယဖြင့် ဟောင်လိုက်လေသည်။

"မင်းက လီလန်လား..."

အဆင်မပြေသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ပေါ့ပျက်ပျက်လေသံ ပါဝင်နေ၏။

“မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ…*

အရပ်ရှည်ရှည် လူငါးယောက်၊ ခြောက်ယောက်ခန့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ ရေခဲပြင်ကို တူးရွင်းဖြင့် အပေါက်ဖောက်နေသော ကျန်းဝေ့ကော်က သူ၏အလုပ်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူသည် အရွယ်မရောက်သေးသော်လည်း အတော်လေး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူဖြစ်၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ဤလူများမှာ မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိနေကြောင်းကို သိနိုင်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဆယ်ပုံကိုးပုံမှာ အစ်ကိုလန်အတွက် လာကြခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

"ငါ မင်းကို မေးနေတယ်လေ..."

လီလန်က ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ အုပ်စုထဲမှ အရပ်ပုပုလူတစ်ယောက်က အကျယ်ကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"ကျောင်းသားထန် အဲဒီလို မပြောနဲ့လေ မလေးစားရာကျတာပေါါ..."

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက တားမြစ်လိုက်၏။

သူသည် လီလန်ကို နွေးထွေးသောအပြုံးဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် လီလန် ကျေးဇူးပြုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ..."

"ကျွန်တော့်နာမည်က စွန်းရှန်ရီပါ ကျွန်တော်က ပေကျင်းကနေ လာတာဖြစ်ပြီး လက်ရှိမှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရွှမ်းရွှေရွာမှာ ကျေးလက်အလုပ်တွေ လုပ်နေပါတယ်..."

"သူတို့အားလုံးက ကျွန်တော့်ရဲ့ အတန်းဖော်တွေဖြစ်ပြီး ပညာတတ်လူငယ်ရုံးကို စေလွှတ်ခံရတာပါ..."

စွန်းရှန်ရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အမြဲတမ်း အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် ဖြူဖျော့သော ဆံပင်နှင့် ဖြူဖျော့သော အသားအရေရှိပြီး ရုပ်ရည်ချောမောကာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး ညင်သာစွာ စကားပြောတတ်၏။

ပြင်ပလူများအတွက် ဤလူသည် အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် အလွန်လူကြီးလူကောင်းဆန်ပြီး ယဉ်ကျေးပုံရသည်။

လီလန်ကမူ စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်နေလေသည်။

ဤလူသည် မာနကြီးပြီး စကားပြောလျှင် အမြဲတမ်း ခေါင်းမော့ကာ အထင်အမြင်သေးသောဟန် ရှိနေ၏။

သူသည် ယဉ်ကျေးပြီး လူကြီးလူကောင်းဆန်ပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ နက်နဲသော ကောက်ကျစ်မှုနှင့် ရက်စက်မှုများ ရှိသူဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝက ကျေးဇူးကန်းတတ်သော လီရှန်းဟွာ၏ မိသားစုနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ရဖူးသဖြင့် လီလန်တွင် ထိုမျှလောက်သော အကဲခတ်နိုင်စွမ်း ရှိနေဆဲပင်။

ထို့အပြင် ဤလူက သူ့ထံ အဘယ်ကြောင့် လာရသနည်းဆိုသည်ကိုလည်း သူ ခန့်မှန်းမိလေသည်။

တုံယွီရှုနှင့် လုအန်းနာတို့သည် တူညီသော ပညာတတ်လူငယ်ရုံးမှ လာကြသောကြောင့် သူတို့က သူ့ကို ပြဿနာလာရှာခြင်းမှာ အလွန်သိသာလှသည်။

"ထွက်သွားစမ်း ငါ စိတ်မဝင်စားဘူ..."

လီလန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အောင်မယ် မင်းက သခင်လေးစွန်းကို ခုလိုပြောရဲတယ်ပေါ့လေ..."

"မင်း စကားပြောတာကို ဆင်ခြင်ရင် ကောင်းမယ်..."

"ကောင်းပြီ ငြင်းခုံမနေကြနဲ့တော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီက မုဆိုးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တောင်ပေါ်က သားရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွေနဲ့ အမြဲဆက်ဆံနေရတော့ သူ့အတွက် ဒေါသနည်းနည်းကြီးတာက ပုံမှန်ပါပဲ..."

စွန်းရှန်ရီက ပညာတတ်လူငယ် အတန်းဖော်နှစ်ယောက်ကို တားလိုက်သည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... ငါတို့လည်း မင်းတို့ကို မသိဘူး ထွက်သွားပြီး ဝေးဝေးသွားနေကြ..."

ကျန်းဝေ့ကော်က လီလန်၏ အရှေ့တွင် ရပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ဖော်ရွေပုံရသော်လည်း သူ၏စကားများက အစ်ကိုလန်၏ ဒေါသကြီးမှုကို သွယ်ဝိုက်၍ လှောင်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဝေ့ကော်က ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

သူသည် လီလန်၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး လေးလံသော တူးရွင်းကိုပင် ကိုင်ဆောင်ထားလိုက်သည်။

နှစ်ဖက်အကြား ငြင်းခုံမှုမှာ အနီးအနားရှိ ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းနေကြသော တံငါသည်များ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

စွန်းရှန်ရီသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တံငါသည်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် မာနထောင်လွှားသော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီလန် ကျွန်တော်က ဒီနေရာကို လာတာက ခင်ဗျားကို အသိပေးဖို့ သက်သက်ပါ..."

"ခင်ဗျား အန်းနာနဲ့ ဝေးဝေးနေတာ ပိုကောင်းမယ် သူက ရှန်ဟိုင်းကနေ စေလွှတ်ခံရတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ပညာတတ်မိသားစုက လာတာ... သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံးက အရာရှိကြီးတွေဖြစ်ပြီး သူကလည်း ပညာတတ်တယ် သူက ခင်ဗျားလို ခေါင်ဖျားတဲ့ တောင်ပေါ်ရွာက မုဆိုးတစ်ယောက်နဲ့ မတန်ဘူး..."

"မင်းအမေကို..@_&-#&"

စွန်းရှန်ရီ စကားပင် မဆုံးသေးခင်မှာပင် လူရိပ်တစ်ခုက သူ့ဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာလေသည်။

သူ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ခင်မှာပင် ပြင်းထန်သော ဖြောင်း ဟူသည့် အသံကြီးက သူ၏ ညာဘက်ပါးပြင်ပေါ်တွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ပြင်းထန်လှသော နာကျင်မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားကာ ပူလောင်၍ ခေါင်းတစ်ခုလုံး အူသွားတော့သည်။

"ပညာတတ်မိသားစုဆို ငါ့လက်ဖဝါးပဲယူ..."

“ဖြောင်း…”

နောက်ထပ် ပြင်းထန်သော ပါးရိုက်ချက်တစ်ခုက သူ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားပြန်၏။

"မင်းကိုယ်မင်း ဘာကောင်မှတ်နေလို့ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဆရာကြီး လာလုပ်နေတာလဲ... မင်းကိုယ်မင်း အတော်ကြီးကျယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

ဤဖြစ်ရပ်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပွားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီလန်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်လျင်မြန်လှသဖြင့် စွန်းရှန်ရီနှင့် အခြားပညာတတ်လူငယ်များမှာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ပေ။

"မင်း…မင်း..."

“အား…”

စွန်းရှန်ရီသည် သူ၏ နှာခေါင်းထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာ စီးကျလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သုတ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ရဲရဲနီနေလေ၏။

"သွေး..."

"အား…သွေး… သွေး..."

သူ၏ အမြင်အာရုံများပင် မည်းမှောင်သွားပြီး သတိလစ်မေ့မြောသွားတော့သည်။

"သခင်လေးစွန်း..."

"သခင်လေးစွန်း... သခင်လေးစွန်း..."

စွန်းရှန်ရီ သတိလစ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အနောက်ရှိ အခြားပညာတတ်လူငယ်များမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားကြပြီး သူ့ကို ထူရန် အပြေးအလွှား သွားကြလေသည်။

"ဟမ့် သူက သွေးမြင်တာနဲ့ သတိလစ်သွားတဲ့ အမှိုက်ကောင်ပါလား... သူမှာရှိတဲ့ သတ္တိက ဒါပဲလား..."

လီလန်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ဝါး... ဝါး... ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

"ဘုရားရေ အစ်ကိုလန်က တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ..."

"ဒီကွက်က ကျွန်တော့်အဘိုးထက်တောင် ပိုမိုက်သေးတယ်..."

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကျန်းသည် ယခင်က ဓားကြီးတပ်ဖွဲ့တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ကိုယ်ခံပညာ အခြေခံရှိလေသည်။ သူသည် အကာအကွယ်ဆယ့်သုံးပါး ကိုယ်ခံပညာကို လေ့ကျင့်ခဲ့ပြီး ဤရှောင်လင်ပညာရပ်မှာ သူ၏မြေးဖြစ်သူ ကျန်းဝေ့ကော်ထံသို့ သဘာဝကျကျပင် လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့သည်။

ကျန်းဝေ့ကော်သည် စောစောက လီလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လီလန်တွင် ကိုယ်ခံပညာနောက်ခံရှိကြောင်း သိလိုက်ရ၏။

ဤလူငယ်သည် လေ့ကျင့်ထားသော တိုက်ခိုက်ရေးသမား တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

"အစ်ကိုလန် အဲဒီပညာရပ်ကို ဘယ်ကနေ သင်လာတာလဲ... ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးလို့ရမလား..."

ကျန်းဝေ့ကော်သည် အမဲလိုက်ဝါသနာရှင်တစ်ဦးသာမက ကိုယ်ခံပညာကို ရူးသွပ်သူတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

"နောက်မှ ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ်..."

"အဲဒီယင်ကောင်တွေကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်းပါ သူတို့က ဆူညံလွန်းလို့ ငါးတွေတောင် လန့်ပြေးကုန်ပြီ..."

လီလန်က စိတ်မရှည်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လီလန် မင်း..."

ထိုပညာတတ်လူငယ်များမှာ လီလန်၏ စကားကြောင့် အရှက်ကွဲသွားကြလေသည်။

လီလန် တကယ် လက်ပါလိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

လီလန်၏ ပါးနှစ်ချက်ရိုက်ခံလိုက်ရသော စွန်းရှန်ရီ၏ မျက်နှာကို သူတို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သွေးထွက်နေသော အရာနှစ်ခုမှာ သိသိသာသာပင် ဖူးရောင်နေ၏။

ဤလီလန်သည် တကယ့်ကို ရက်စက်လွန်းလှသည်။

သခင်လေးစွန်းမှာ အလွန်ကံဆိုးလှပေသည်။

"အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ..."

စွန်းရှန်ရီသည် အကြောက်လွန်ကာ သတိလစ်သွားသဖြင့် ကျန်သူများမှာ ရုတ်တရက် ခေါင်းဆောင်မဲ့သွားကြတော့သည်။

လုအန်းနာသည် လီလန်ကို ရှာရန် တုံယွီရှုနှင့်အတူ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် လီလန်၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ စွန်းရှန်ရီမှာ အလွန်ဒေါသထွက်ခဲ့လေသည်။

လီလန်သည် တောင်ပေါ်ရွာငယ်လေးမှ မုဆိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ပညာရေးမရှိသလို စာကိုလည်း မတောက်တခေါက်သာ ဖတ်တတ်ရေးတတ်၏။ နေ့စဉ် တိရစ္ဆာန်များနှင့်သာ ဆက်ဆံနေရသော မုဆိုးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ လုအန်းနာက သူ့ဆီကို ဘာကြောင့် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သွားရသနည်း။ သူ စွန်းရှန်ရီက သူမကို အလွန်သဘောကျပြီး စာပေါင်းရာချီ ရေးခဲ့သော်လည်း သူမက တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

စွန်းရှန်ရီက နာကြည်းချက်များကို ရင်ဝယ်ပိုက်ထားခဲ့သည်။ သူသည် မြို့တော်မှ သခင်လေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ၏မိဘများမှာ ဩဇာတိက္ကမရှိသော ပညာတတ်များဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မြင်ထား၏။ ယနေ့ လုံမင်မြစ်တွင် လီလန်နှင့် ဆုံတွေ့သောအခါ သူ့ကို နှိမ်ချရန် သူ၏ရာထူးကို အသုံးပြုလိုပြီး လုအန်နာနှင့် အလွန်အမင်း မနီးစပ်ရန် သတိပေးလိုခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ပေ။

ရလဒ်အနေဖြင့် လီလန်သည် အကျိုးအကြောင်းမသင့်ဘဲ သူ၏မျက်နှာကို ပါးနှစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ပညာတတ်လူငယ်များသည် စွန်းရှန်ရီ၏ နှာခေါင်းအောက်ရှိ အကြောကို အလှည့်ကျ ဖိပေးကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို သတိပြန်လည်လာစေရန် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

"အား... နာလိုက်တာ..."

စွန်းရှန်ရီ သတိရလာသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ပူလောင်နေတော့သည်။

သူ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး လီလန်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။

"မင်းက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့..."

"မင်း…မင်း…မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်..."