အခန်း ၈၈

အခန်း (၈၈) အံ့မခန်းငါးစာ၊ လီလန်၏ ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းပြကွက်က ပရိသတ်တစ်ခွင်လုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေခြင်း

ထိုအရာမှာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်အစက်အပြောက်များပါရှိသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ငါး၏ခေါင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထက် တစ်ဆပိုကြီးနေလေသည်။

"ခေါင်းကြီးငါး... အစ်ကိုလန်၊ အစ်ကို ခေါင်းကြီးငါးကြီး ဖမ်းမိပြီဗျ..."

ကျန်းဝေကော်သည် မှိန်းပေါ်ရှိ ငါးကို ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ခေါင်းကြီးငါးကို ငွေရောင်ငါးကြင်း သို့မဟုတ် ခေါင်းကြီးငါးကြင်းဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပြီး အဓိက ရေချိုငါးမျိုးစိတ်လေးခုတွင် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ခေါင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့် ရှိသောကြောင့် ခေါင်းကြီးငါးဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုငါးများတွင် ကြီးမားသောခေါင်းနှင့် ကျယ်ဝန်းသောပါးစပ်ရှိပြီး သေးငယ်စိပ်ကျဲသော အကြေးခွံများ၊ မီးခိုးရောင်သန်းသော အဖြူရောင်ဝမ်းဗိုက်များ၊ အမည်းရောင်ကျောကုန်းများနှင့် အနက်ရောင်အစက်အပြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်များ ရှိကြသည်။ အနက်ရောင်အစက်အပြောက်များမှာ ၎င်းကို ငွေရောင်ငါးကြင်းနှင့် ခွဲခြားပေးသော အထင်ရှားဆုံးသော လက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။

ငွေရောင်ငါးကြင်းသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အရသာရှိပြီး အသားမှာ နူးညံ့လှသည်။ လုံမင်မြစ်သည် စုန့်ဟွာမြစ်၏ မြစ်လက်တက်တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ရေအရည်အသွေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပေသည်။ ဤရေတွင် ကြီးထွားလာသော ငွေရောင်ငါးကြင်းများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် လတ်ဆတ်လှပေသည်။

၎င်းကို ဒယ်အိုးထဲတွင် ထည့်၍ ပြုတ်လိုက်ပါက အခြားမည်သည့်အရာမျှ ထပ်ထည့်ရန် မလိုဘဲ ဆားအနည်းငယ်မျှ ထည့်ရုံဖြင့် ငါးစွပ်ပြုတ်ရည်မှာ နို့နှစ်ရောင်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသွားကာ မွှေးပျံ့လတ်ဆတ်၍ အရသာရှိလှပေသည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းဒေသရှိ အများစုစားသုံးလေ့ရှိသော မြစ်တွင်းထွက် ဟင်းလျာတစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

လီလန်သည်လည်း အံ့သြသွားခဲ့သည်။ ငါးမျှားတံပေါ်ရှိ တွန်းကန်အားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် သူဖမ်းမိသောငါးမှာ မြက်ငါးကြင်းကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်မည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သော်လည်း ခေါင်းကြီးငါးတစ်ကောင် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

"ဟူနန်မှာ တောက်တောက်စဉ်းထားတဲ့ ငရုတ်သီးနဲ့ ပေါင်းထားတဲ့ ငါးခေါင်းပေါင်းဆိုတဲ့ နာမည်ကြီးဟင်းတစ်ခွက်ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ အဲဒါက ခေါင်းကြီးငါးကို သုံးထားတာဆိုတော့ အရသာအရမ်းကောင်းမှာပဲ..."

လီလန်သည် သူ၏ယခင်ဘဝက ကြားဖူးခဲ့သော ဟူနန်ဟင်းလျာတစ်ခွက်ကို ပြန်လည်သတိရလာခဲ့သည်။

"တောက်တောက်စဉ်းထားတဲ့ ငရုတ်သီးနဲ့ ပေါင်းထားတဲ့ ငါးခေါင်းပေါင်းလား... အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး..."

"ကိစ္စမရှိပါဘူး... နောက်မှ အစ်မပိုင်ကျဲ့ကို ပြောကြည့်ပြီး သူများ ကူညီနိုင်မလား မေးကြည့်ရမယ်..."

တစ်ခုတည်းသော ဒုက္ခပေးသည့်အရာမှာ တောက်တောက်စဉ်းထားသော ငရုတ်သီးများပင် ဖြစ်သည်။ ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းရှိ အိမ်တိုင်းတွင် ငရုတ်သီးခြောက်များ ရှိကြပြီး ရေဓာတ်ထုတ်ကာ နေလှန်းပြီးပါက သိမ်းဆည်းရန် လွယ်ကူလှပေသည်။

သို့သော် ထိုအရာမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမားမားတော့ မဟုတ်ပေ၊ တောက်တောက်စဉ်းထားသော ငရုတ်သီးဖြင့်ပေါင်းထားသည့် ငါးခေါင်းပေါင်းကို မစားနိုင်လျှင်လည်း ပဲပြားဖြင့် ချက်ထားသော ငါးခေါင်းဟင်းကို စား၍ရနိုင်သေးသည်။

ပဲပြားမှာ ပြင်ဆင်ရန် အတော်လေး လွယ်ကူလေသည်။ နောက်မှ ငွေအနည်းငယ်သုံး၍ ကျန်းဝေမင်ကို မြို့သို့သွားကာ သူ့အတွက် အနည်းငယ်မျှ ဝယ်ခိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းဝေမင်၏ သံမဏိစက်ရုံရှိ စားသောက်ဆောင်တွင် ဂေါ်ဖီထုပ်နှင့် ပဲပြားဟင်းကို မကြာခဏ ကျွေးလေ့ရှိသဖြင့် ပဲပြားအနည်းငယ်ရရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

"အစ်ကိုလန်... ဒီခေါင်းကြီးငါးမျိုးက အလေးချိန် ဘယ်လောက်တောင်ရှိလဲ..."

ဝေ့ကော်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီလန်သည် မှိန်းပေါ်မှ ခေါင်းကြီးငါးကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ခေါင်းကြီးငါးတွင် မှိန်းစူးထားသော အပေါက်သုံးပေါက်ရှိနေပြီး ရေထဲမှ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေခဲသဖွယ် ခဲသွားကာ လုံးဝ သေဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

အပေါက်သုံးပေါက် ပေါက်သွားသဖြင့် ငါး၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ မပြည့်မစုံဖြစ်သွားသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ငါးကြီးကို ရရှိခဲ့ပြီး ငါးမျှားတံမှာလည်း မပျက်စီးခဲ့ပေ။

လီလန်သည် ငါးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ ထိုအရာမှာ လေးလံပြီး တောင့်တင်းသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

"အလေးချိန်က... ကျင်းသုံးဆယ်လောက်တော့ ရှိမယ်ထင်တယ်..."

လီလန်သည် သူ့လက်ထဲရှိ ငါးကို မဆကြည့်ရင်း မသေချာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျင်းသုံးဆယ်... ထိုအရာမှာ လျှော့ပြောထားခြင်းပင်ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး ကျင်းသုံးဆယ်ကျော်တော့ ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ကီလိုဂရမ် ၃၀ ကျော်ပင် ဖြစ်သည်။

"ကျင်းသုံးဆယ်တောင်ရှိတဲ့ အကောင်ကြီးပါလား... ဘုရားရေ... အစ်ကိုလန်၊ အစ်ကိုက တကယ့်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..."

ကျန်းဝေကော်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာကာ ငါးကို ဖက်ထားပြီး ကျင်းသုံးဆယ်ရှိသော ငါး၏ အလေးချိန်ကို ခံစားကြည့်ချင်နေခဲ့သည်။

လီလန်သည် ငါးကို ကမ်းပေးလိုက်ရာ ကျန်းဝေကော်က ချက်ချင်းပင် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

ကျန်းဝေကော်၏ ရူးကြောင်ကြောင် အပြုံးကိုကြည့်ရင်း လီလန်၏ ရင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်များက လုံမင်မြစ်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။

"အရူးသမင်ကို တုတ်နဲ့ရိုက်လို့ရပြီး ငါးကို ယောက်ချိုဇွန်းနဲ့ ခပ်လို့ရတယ်... တောကြက်တွေကလည်း ဒယ်အိုးထဲကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံဝင်လာကြတယ်... လုံမင်မြစ်က တကယ့်ကို သယံဇာတ ကြွယ်ဝလွန်းတယ်..."

စုန့်ဟွာမြစ်၏ အောက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသော လုံမင်မြစ်သည် သယံဇာတများစွာ ကြွယ်ဝလှသည်။ ယခင်နှစ်များက တံငါသည်များသည် လှေငယ်များလွှင့်ကာ ငါးဖမ်းရန် ပိုက်ကွန်များကို ပစ်ချလေ့ရှိကြသည်။

တောင်များနှင့် မြစ်များကို မှီခိုနေထိုင်ရသကဲ့သို့ပင် ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းနှင့် လုံမင်မြစ်တို့မှာ အနီးနားရှိ ရွာများစွာ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် မှီခိုအားထားရာ ငါးဖမ်းကွင်းများပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခင်နှစ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သယံဇာတများမှာ ထိုမျှလောက် မပေါများတော့ပေ။ အရူးသမင်ကို တုတ်ဖြင့်ရိုက်ပြီး ငါးကို ယောက်ချိုဇွန်းဖြင့် ခပ်သည်ဆိုသည်မှာ ယခုအခါ ပျော်စရာသက်သက်သာ ဖြစ်နေလေပြီ။ ထို့အပြင် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ခန့်က အစာခေါင်းပါးမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ရွာသားများတွင် စားစရာမရှိသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် သူတို့၏ အာရုံများကို လုံမင်မြစ်ထဲရှိ ငါးကြီးများဆီသို့ ပစ်မှတ်ထားလာကြတော့သည်။

သို့ရာတွင် ဆောင်းရာသီ၌ နှင်းထုထူထပ်စွာကျဆင်းသဖြင့် မြစ်ရေများ ခဲသွားသောကြောင့် ရေခဲပြင်ငါးဖမ်းခြင်းဖြင့် ကျင်းဆယ်ဂဏန်းကျော်ရှိသော ငါးကို ဖမ်းမိရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။ နည်းပညာက တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး ငါးစာကလည်း အခြားတစ်ပိုင်းဖြစ်သည်။ တီကောင်များမှာ လီလန်၏ အထူးငါးစာလောက် မည်သို့မျှ အသုံးမဝင်နိုင်ပေ။

"ငါးမျှားတာကို ဝါသနာပါတဲ့ မြို့ပေါ်က အငြိမ်းစားအရာရှိတွေသာ ဒီငါးစာအကြောင်း သိသွားရင် အသေအလဲကို လုကြမှာပဲ..."

မြို့ပေါ်ရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိများနှင့် ကေဒါများသည် အလုပ်မရှိသောအခါများတွင် တီကောင်များနှင့် ပြောင်းဖူးများကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြု၍ ငါးမျှားတံပစ်ချရသည်ကို နှစ်သက်ကြသည်။ လီလန်သာ ဤငါးစာအိတ်ကို ရောင်းနေမှန်း သူတို့သိပါက ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းများစွာ ပေး၍ပင် ဝယ်ကြမည်ဖြစ်သည်။

"အိတ်တစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့တာ နှမြောစရာပဲ..."

လီလန်သည် ကျန်နေသေးသော ငါးစာတစ်ဝက်ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤအထူးငါးစာမှာ ငါးဖမ်းရာတွင် အလွန်ထိရောက်မှုရှိလှသဖြင့် ၎င်းကို ချွေတာသုံးစွဲရန်နှင့် အလဟဿမဖြစ်စေရန် သူ စီစဉ်ထားလေသည်။

"ငါးမျှားရတာ အရမ်းနှေးကွေးလွန်းတယ်... ငါးဖမ်းပိုက်နဲ့ ပုစွန်ဖမ်းတဲ့ ထောင်ချောက်ကို ယူပြီး ငါးစာနည်းနည်း ထည့်လိုက်ရင် ငါးအတော်များများကို ဖမ်းနိုင်လောက်တယ်..."

ပိုက်ကွန်များနှင့် ပုစွန်ထောင်ချောက်များ ပစ်ချခြင်းမှာ ရွှမ်းရွှေရွာရှိ တံငါသည်များအတွက် အများသုံး ငါးဖမ်းနည်းတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနည်းလမ်းကို ဆောင်းရာသီတွင် အသုံးပြု၍ မရနိုင်ပေ။ မြစ်ပေါ်ရှိ ရေခဲများ အရည်ပျော်သွားသော နွေဦးရာသီမှသာ ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

"ဟိုကောင်လေးက တကယ်ပဲ ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသွားတာပဲ..."

ဟူရွှယ်ယန်က ကျန်းဝေကော် ကိုင်ထားသော ငါးကြီးကို မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါးရဲ့ အရွယ်အစားကို ကြည့်စမ်း... အနည်းဆုံး ကျင်းသုံးဆယ်တော့ရှိရမယ်..."

ဟူရွှယ်ယန်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေလေသည်။ သူပင်လျှင် ကျင်းသုံးဆယ်ရှိသော ငွေရောင်ငါးကြင်းကို မနာလိုဖြစ်နေမိသည်။

လုံမင်မြစ်တွင် သူ၏ အကောင်းဆုံးစံချိန်မှာ ကျင်းနှစ်ဆယ်ရှိသော မြက်ငါးကြင်းတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။ လီလန် ဖမ်းမိသော ခေါင်းကြီးငါးမှာ သူ၏စံချိန်ထက် ဆယ်ကျင်းတိတိ ပို၍လေးနေလေသည်။

"ဒီကောင်လေးက အဲဒါကို ဘယ်လိုများ ဖမ်းမိသွားတာလဲ... လုံမင်မြစ်ထဲမှာ အဲ့လောက်ကြီးတဲ့ငါးကို ငါမြင်တောင် မမြင်ဖူးသလောက်ပဲ..."

ဟူရွှယ်ယန်က အံ့သြတကြီးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျင်းသုံးဆယ်ရှိသော ခေါင်းကြီးငါးမှာ လုံမင်မြစ်အတွင်း အလွန်ရှားပါးလှသည်။ ၎င်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဆယ်ကျင်း သို့မဟုတ် ကျင်းနှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်သာ ရှိတတ်ပြီး ကျင်းသုံးဆယ်ကျော်သွားပါက ရှားပါးသော ငါးကြီးတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ငွေရောင်ငါးကြင်းကဲ့သို့သော ငါးများသည် ရေအရည်အသွေးကောင်းမွန်ပြီး ရေနေအပင်များ ပေါများပါက ကျင်းငါးဆယ်ကျော်အထိ ကြီးထွားနိုင်ကြသည်။ သို့သော် ကျင်းငါးဆယ်ကျော်ရှိသော ထိုငါးများမှာ လက်တွေ့တွင် အသိဉာဏ်ရှိနေကြသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး ငါးမျှားချိတ်ကို အလွယ်တကူ ကိုက်မည်မဟုတ်သလို ထောင်ချောက်ထဲသို့လည်း အလွယ်တကူ ကျဆင်းမည်မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ဆောင်းရာသီရှိ လုံမင်မြစ်ပင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဟူရွှယ်ယန်သည် ကျင်းသုံးဆယ်ကျော်ရှိသော လီလန်၏ မြစ်ငါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းသပ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ငါးကြိုက်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် မနာလိုဖြစ်ကာ ကျင်းသုံးဆယ် ရှိသော ငွေရောင်ငါးကြင်း၏ အရသာကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်နေတော့သည်။

"ဒီကောင်လေးက အဲဒါကို လက်လွှတ်ဖို့ ဆန္ဒရှိမရှိတော့ ငါမသိဘူး..."

"လောင်ပါး... အဲဒီငါးကို ရောင်းဖို့ဆန္ဒရှိလားဆိုတာ သွားမေးကြည့်စမ်း... ငါ ဈေးကောင်းပေးပြီး ဝယ်မယ်..."

ဟူရွှယ်ယန်သည် ငါးဝယ်ရန် လီလန်ကို ရှာဖွေဖို့ သူ၏တူဖြစ်သူကို စေလွှတ်လိုက်သည်။

ဟူလောင်ပါးဆိုသည်မှာ ဟူရွှယ်ယန်၏ အနောက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေခဲ့သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဖြစ်ပြီး သူသည် ဟူရွှယ်ယန်၏ တူပင် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးလေး..."

လောင်ဟူသည် သူ၏ ငါးမျှားတံကို ချထားခဲ့ပြီး လီလန်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း စွန်းရှန်ရီနှင့် သူ၏ ပညာတတ်လူငယ်အဖွဲ့သည် လီလန် နောက်ထပ်ငါးကြီးတစ်ကောင် ဖမ်းမိသည်ကို မြင်တွေ့သွားကြလေသည်။

"သေစမ်း... အဲ့ကောင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ကံကောင်းနေရတာလဲ... သူ နောက်ထပ် ငါးကြီးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိပြန်ပြီ..."

"ကံကောင်းခြင်းဆိုတာ နှစ်ကြိမ်ထပ်ပြီး မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား..."

"ပထမအကြိမ် ပစ်ချလိုက်တာနဲ့ ဆယ်ကျင်းလောက်ရှိတဲ့ ငါးကြင်းကို ဖမ်းမိတယ်၊ ဒုတိယအကြိမ်ကျတော့ ကျင်းသုံးဆယ်လောက်ရှိတဲ့ ခေါင်းကြီးငါးကို ဖမ်းမိပြန်တယ်... အဲဒီ လီလန်ဆိုတဲ့ကောင်ကတော့..."

"..."

ပညာတတ်လူငယ်များမှာ လီလန်၏ ကြီးမားသော ခေါင်းကြီးငါးကို မနာလိုဝန်တိုမှုများ အပြည့်ဖြင့် လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။

ထိုခေါင်းကြီးငါးမှာ စွပ်ပြုတ်လုပ်ရာတွင် အလွန်ပင် အရသာရှိလှသည်။ အေးခဲလှသော ဆောင်းရာသီအတွင်း ကျောက်ဘိုင်တောင်တန်းတွင် ငါးစွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို သောက်သုံးနိုင်ခြင်းမှာ တကယ့်ကို အလွန်ကောင်းမွန်သော ခံစားမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပြီး အရသာမှာလည်း ဖော်ပြ၍ မရနိုင်အောင်ပင် ကောင်းမွန်လှပေသည်။

"ငါတို့ ပိုက်ဆံနည်းနည်းစီ စုပြီး အဲဒီကောင်ကြီးကို ဝယ်လိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ..."

ပညာတတ်လူငယ်အချို့သည် အတူတကွ စုရုံးကာ အကြံဉာဏ်များ ဖလှယ်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ အနောက်တွင်တော့ စွန်းရှန်ရီသည် အေးစက်မှောင်မိုက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မည်သည့်စကားမှ မဆိုဘဲ ရပ်နေခဲ့သည်။

ထိုပညာတတ်လူငယ် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို ကြည့်ရင်း ငါးအတွက် ပိုက်ဆံပေးရန် သဘောတူခဲ့ကြပြီး ငါးဝယ်ရန် လီလန်ကို ရှာဖွေဖို့ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဟေ့... တစ်ယောက်သွားပြီ... လောင်ကျန်း မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ သူ့ကို အရင်ရောက်မသွားစေနဲ့..."

"ရပ်လိုက်စမ်း... မသွားနဲ့..."

ပညာတတ်လူငယ်က လီလန်ထံသို့ ငွေပေးကာ ငါးသွားဝယ်မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စွန်းရှန်ရီသည် သူ၏ခြေရင်းသို့ ငါးမျှားတံကို ပစ်ချကာ တားဆီးလိုက်လေသည်။

"သခင်လေးစွန်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ဝယ်စရာလား... အဲဒီအတွက် ပိုက်ဆံသုံးရမယ်ဟလား... ခုလို အရှက်ကွဲတာမျိုးကို ငါလက်မခံနိုင်ဘူး..."

စွန်းရှန်ရီ၏ အမြင်တွင် လီလန်ထံမှ ပစ္စည်းများကို ငွေပေး၍ ဝယ်ယူခြင်းမှာ အရှက်ရစရာဖြစ်ပြီး လီလန်အား အောက်ကျို့ခံရသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်နေလေသည်။ ပေကျင်းမှ ခေါင်းမာသော လူမိုက်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် သည်လိုမျိုး အရှက်ကွဲခံ၍ မရနိုင်ပေ။

"သခင်လေးစွန်း... ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်လလောက်ကတည်းက နေ့တိုင်း တောရိုင်းဟင်းရွက်တွေနဲ့ ပြောင်းဖူးယာဂုတွေကိုပဲ စားနေခဲ့ရလို့ တကယ့်ကို တောင့်တနေကြတာပါ..."

"ဒီနေ့လည်း ခင်ဗျား ဘာငါးမှ မဖမ်းမိခဲ့ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့က..."

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... မင်းတို့အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြ..."

စွန်းရှန်ရီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ဒီကိုလာကြစမ်း..."

"အဲဒီကောင်လေး ငါးမျှားပြီးလို့ ပြန်သွားတာနဲ့ ငါတို့က..."