အခန်း ၂၀၂

အခန်း (၂၀၂)

ရွှီပေါ်အန်း၏ဖုန်းရွှေပညာ

ရွှီပေါ်အန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“သေချာတာပေါ့... ရှားပါးပြီး ကျက်သရေရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ဖုန်းရွှေ ရှိပါတယ်... ဖုန်းရွှေ ပညာအရဆိုရင် ခင်ဗျားရဲ့ နေအိမ်ကို လေတွေ စုဝေးပြီး စွမ်းအင်တွေ စုစည်းနေတဲ့ နေရာတစ်ခုလို့ ခေါ်နိုင်ပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် စံပြ ဖုန်းရွှေ ရတနာမြေတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ကြပါတယ်... အထူးသဖြင့် ဒီလို ရတနာမြေမျိုးမှာ ရေနဲ့ ရှုခင်းတွေ ရှိရုံသာမကဘဲ အေးစိမ့်တဲ့ လေပြင်းတွေ ဝင်ရောက်လာမှုကိုလည်း တားဆီးပေးနိုင်တဲ့အတွက် လူတွေရဲ့ နေထိုင်မှုနဲ့ ဘဝအတွက် အလွန် အကျိုးရှိစေပါတယ်...”

“ဒါက... နည်းနည်း အရမ်း အယူသည်းလွန်းရာ မကျဘူးလား...”

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က အပြုံးဖြင့် ဆိုလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက ခေါင်းခါလျက်၊

“ဖုန်းရွှေ ဆိုတာ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ အသိပညာ တစ်မျိုးပါ... အယူသည်းမှုနဲ့တော့ လုံးဝ ကွဲပြားပါတယ်... ဖုန်းရွှေ ရဲ့ အကြောင်းအရာက အလွန် ကျယ်ပြန့်ပြီး ပထဝီဝင်၊ ဘူမိဗေဒ၊ နက္ခတ်ဗေဒ၊ မိုးလေဝသ၊ ရူပဗေဒ၊ ဗိသုကာ ပညာ၊ ဂေဟဗေဒ နဲ့ လူသားတို့ရဲ့ ဘဝအချက်အလက် သိပ္ပံပညာ အစရှိတဲ့ အခြားသော ပညာရပ်တွေ ပါဝင်ပါ တယ်... ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရရင် ဒါဟာ အလွန် ကျယ်ပြန့်တဲ့ သဘာဝသိပ္ပံပညာ တစ်ခု ဖြစ်သင့်ပါတယ်...”

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်ပြီး အတော်လေး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဆိုလေသည်။

“အို... ဟုတ်လား... ဒီလိုပြောတာကို ကျွန်တော် ကြားဖူးတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ... တော်တော် စိတ်ဝင်စား စရာ ကောင်းတယ်... အိုယန်... မင်းက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ လူအမျိုးမျိုးနဲ့ ထိတွေ့ဆက်ဆံနေရတာလေ... ဒီလိုစကား မျိုးကို အရင်က ကြားဖူးလား...”

စကားတစ်ခွန်းက အိုယန်နာကျားထံသို့ ဦးတည်သွားခဲ့ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ချန်လှပ်မထားခဲ့ချေ။

အိုယန်နာကျားသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလေ၏။

“ပထဝီဝင်၊ ရူပဗေဒ၊ ဗိသုကာပညာနဲ့ မိုးလေဝသ ပညာရပ်တွေလိုမျိုး နယ်ပယ်အသီးသီးက လူတွေကို ကျွန်မ သိပေမယ့် နက္ခတ်ဗေဒနဲ့ ဖုန်းရွှေ အကြောင်း ပြောပြနိုင်တဲ့သူမျိုးနဲ့တော့ တစ်ခါမှ သေချာ မထိတွေ့ဖူးပါဘူး...”

"ဒါပေမဲ့ တုန်းကျန်းမြို့ရဲ့ အကြီးအကဲ မစ္စတာ ကျိုက်ချင်းရှန်းရဲ့ အိမ်မှာ အင်မတန် စွမ်းတဲ့ 'ကျောထောက်နောက် ခံ ကျောက်တုံး' တစ်တုံး ရှိတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ အဲဒါကို နာမည်ကြီး ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ယောက်က သူ့အတွက် ရှာပေးခဲ့တာတဲ့။ အဲဒီတုန်းက မစ္စတာကျိုက်က နေမကောင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ကျရောဂါပါ ခံစားနေရတာလေ။ အဲဒီ 'ကျောထောက်နောက်ခံ ကျောက်တုံး' ရပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာတင်ပဲ မစ္စတာကျိုက်ရဲ့ ရောဂါက တော်တော် များများ ပျောက်ကင်းသွားတယ်လို့ ပြောကြပါတယ်။"

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က ပြုံး၍ ရွှီပေါ်အန်းအား ကြည့်ကာ ဆိုလေသည်။

“မစ္စတာရွှီ... တကယ်လို့ ဒါက အယူသည်းတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုရမလဲ...”

ရွှီပေါ်အန်းက လေးနက်သော လေသံဖြင့် ဆိုလေ၏။

“ကျွန်တော် အဲ့ဒီနေရာကို မမြင်ဖူးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ သေချာ မပြောနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမယ့် ဒီကိစ္စမှာ ပုံစံတစ်ခု ရှိနေနိုင်တယ်... မြေစွမ်းအင် နှောင့်ယှက်မှု တစ်ခုခုကြောင့် ဖြစ်ရမှာပဲ...”

“မြေစွမ်းအင် နှောင့်ယှက်မှု...”

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်နှင့် အိုယန်နာကျားတို့က ရွှီပေါ်အန်းအား နားမလည်နိုင်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက သူ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် သွက်လက်စွာ စတင်ပြောဆိုလေတော့၏။

“မြေစွမ်းအင် နှောင့်ယှက်မှု အမျိုးအစား အများကြီး ရှိပါတယ်... ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရရင်တော့ သူတို့ကို အိမ်ပြု ပြင်မွမ်းမံတာ၊ ပရိဘောဂတွေ နေရာပြောင်းရွှေ့တာ စတဲ့ အခြေအနေတွေအဖြစ် ရည်ညွှန်းနိုင်ပါတယ်...”

“တကယ်လို့ အသစ်ဖြစ်လာတဲ့ ပွတ်တိုက်မှုတွေ၊ အမြင်အာရုံ ခံစားချက် အပြောင်းအလဲတွေ၊ ဖိအားတွေ ဒါမှ မဟုတ် အလင်းရောင် ထိတွေ့မှု အပြောင်းအလဲလေးတွေကြောင့်တင်ပဲ စိတ်ထဲမှာ မအီမသာ ဖြစ်ပြီး နေလို့မ ကောင်း ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်.. အဲဒီအခါ အဲဒီလူရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဇီဝစက်ကွင်း ဟာ အပြောင်းအလဲအသစ် တွေကြောင့် ထိခိုက်သွားမှာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒါကပဲ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကမောက်ကမဖြစ်မှုတွေကို ထပ်ပြီး ဖြစ်ပေါ်စေ ပြီးတော့ စိတ်ရောဂါ ဖြစ်ဖြစ်၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရောဂါဖြစ်ဖြစ် ဖြစ်လာစေနိုင်တာပေါ့…”

“တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ဒီလိုပြောင်းလဲမှုတွေရဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို ကြိုမြင်နိုင်ပြီး ပိုကောင်းတဲ့ နေရာချထားမှုတွေ လုပ်ပေးဖို့ လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်လာမယ့် ပြဿနာတွေကို အများကြီး လျော့ပါးသက်သာသွားစေမှာ အသေအချာပါပဲ…”

အိုယန်နာကျားက အံ့အားသင့်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အံ့ဩစွာပြောလိုက်လေ၏။

“တော်တော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိသလိုပဲ... အံ့သြစရာပါပဲ... ဒါက ကျွန်မ ဖုန်းရွှေ ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ယုံကြည်ဖူး တာပဲ...”

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်တော် အများကြီး သင်ယူလိုက်ရပါတယ်... မစ္စတာရွှီက ဒီလို ဖုန်းရွှေ ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိဘူး...”

ရွှီပေါ်အန်းက နှိမ့်ချစွာဖြင့် ဆိုလေ၏။

“ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို မြှောက်နေပါပြီ... ကျွန်တော်က တကယ်တော့ အရေးပါတဲ့လူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပါ ဘူး... ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် လျောက်ပြီး သုတေသန နည်းနည်း လုပ်နေရုံပါ... ပျင်းတဲ့အချိန် လုပ်တဲ့ ဝါသနာ တစ်ခုပါ ပဲ...”

“ဟားဟား... ဒီလို ဝါသနာမျိုးက လူအများစု သင်ယူလို့မရနိုင်တဲ့ အရာမျိုးပါ...”

စကားပြောရင်းဖြင့်ပင် ဥက္ကဋ္ဌကျောက်သည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ပလက်ဖောင်းပေါ်မှ လက်ဖက်ရည်ခွက်များဆီသို့ လက်ဟန်ပြလိုက်ပြီး ရွှီပေါ်အန်းအား ဆိုလေ၏။

“ဟားဟား... လာ... ကျွန်တော်တို့ ထိုင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်...”

သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးနောက် ဘေးတွင် ရပ်နေသော အိုယန်နာကျားအား လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

“အိုယန်... မင်းရဲ့ ကိစ္စ ပြီးသွားပြီလား...”

အိုယန်နာကျားက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုလေ၏။

“ပြီးသွားပါပြီ... နောက်တစ်ပတ်ဆို ထွက်မှာပါ...”

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က သက်ပြင်းချကာ ဆိုလေသည်။

“ကောင်းပါတယ်... ငယ်ရွယ်တုန်းမှာ ခရီးတွေသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးကို ပိုမြင်တွေ့နိုင်သေးတာပေါ့... သူ့ဘဝတစ် လျှောက်လုံး ပိုက်ဆံရှာဖို့နဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်း တည်ဆောက်ဖို့ အလုပ်များနေခဲ့ပြီး အပြင်ထွက် ဖို့နဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ကြည့်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့တဲ့ ဒီအဘိုးကြီးလို မဖြစ်စေနဲ့... အခု အသက်ကြီးလာတော့ ဆန္ဒရှိပေ မယ့် ခွန်အား မရှိတော့ဘူးလေ...”

အိုယန်နာကျားက ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆိုလေ၏။

“အဲ့ဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး ဥက္ကဋ္ဌကျောက် ရယ်... ရှင်က ကျန်းမာရေး ကောင်းနေတာပဲ... မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောလို့မရပါဘူး... ကျွန်မ သွားပြီး စီစဉ်လိုက်ပါဦးမယ်... မနက်ဖြန် ရှင် အားတဲ့အခါ ရှင့်မိသားစုကို ခေါ်ပြီး ကျွန်မဆီ လာလည်လို့ရပါတယ်...”

“ဟားဟား... ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ... နားလည်ပါပြီ...”

စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူတို့တစ်စုသည် လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေကြလေပြီ။ ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က လက်ဟန်ပြကာ ဆိုလေသည်။

“မစ္စတာရွှီ... ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး...”

သူတို့သုံးဦး ထိုင်လိုက်ကြပြီး အိုယန်နာကျားက လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ဖက်ရည်ဗန်းပေါ်ရှိ အမျိုးမျိုးသော လက်ဖက်ရည်သုံး ပစ္စည်းများကို အသုံးပြု၍ လက်ဖက်ရည် စတင်ဖျော်စပ်လေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်နေဟန် ထားမှာ ကျက်သရေရှိလှပြီး သူမ၏ နည်းစနစ်မှာ အကတစ်ပုဒ်ကို ကပြနေသကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်လှပေသည်။ သူမသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် လက်ဖက်ရည်ဖျော်စပ်ခြင်း သင်တန်းကို တက်ရောက်ခဲ့ဖူးကြောင်း ရှင်းလင်း နေပေ၏။

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးသည် အလွန်လှပသော ဗန်းတစ်ချပ်ကို လက် နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်လျက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူမသည် တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်လာပြီး နောက် ဒူးတစ်ဖက်ကို ညင်သာစွာ ထောက်လိုက်ရာ ဗန်းသည် ထိုင်နေကြသော ရွှီပေါ်အန်းနှင့် ဥက္ကဋ္ဌကျောက် တို့ကြားရှိ အမြင်အာရုံ မျဉ်းကြောင်းအတွင်း၌ နေရာယူသွားလေတော့သည်။

ဗန်းပေါ်တွင် မျက်မှန်သုတ်ပဝါနှင့် ဆင်တူသော အဝါရောင် လေးထောင့်ပိတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည့် အနီရောင် ပိုးသားအစပ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေခဲ့လေသည်။

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်သည် ညင်သာစွာ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လေးထောင့်ပဝါကို မ တင်လိုက်ရာ ရွှီပေါ်အန်းအား အနီရောင် ပိုးသားပေါ်ရှိ ငွေဒင်္ဂါးပြားအရွယ်အစားခန့်ရှိ မြစိမ်းရောင် ရုပ်ပွားတော် နှစ်ဆူကို ပြသလိုက်လေ၏။

တစ်ဆူမှာ ကွမ်ရင်မယ်တော် ကို ထုဆစ်ထားပြီး အခြားတစ်ဆူမှာ ရုပ်ပွားတော်ကို ထုဆစ်ထားခြင်း ဖြစ် သည်။ နှစ်ဆူစလုံးမှာ အသက်ဝင်လှပြီး လက်ရာမြောက်သည့် အနုပညာလက်ရာများအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင် ပေသည်။

အမျိုးသားက ကွမ်ရင်မယ်တော်ကို ဆွဲ၍ အမျိုးသမီးက ရုပ်ပွားတော်ကို ဆွဲမည်ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ ထျန်ရှောင်ဟူ နှင့် သူ၏ဇနီးအတွက် ပြီးပြည့်စုံသော လက်ဆောင်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ရုပ်ပွားတော် တစ်ဆူကို ကောက်ကိုင်ကာ ချီးကျူးလိုက်လေ၏။

“ကောင်းလိုက်တာ... တကယ်ကို ကောင်းလွန်းပါတယ်... တုန်းကျန်းမြို့ ရဲ့ ထိပ်တန်း ကျောက်စိမ်း ပညာရှင်ပီပီ ဗဟုသုတနဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု ရှိရုံသာမကဘဲ ဒီလို သေသပ်လှပတဲ့ အနုပညာစွမ်းရည်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ... ဒီ အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းတုံးကို ဥက္ကဋ္ဌကျောက် ဆီ ထုဆစ်ဖို့ ပေးလိုက်တာ တကယ်ကို မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပါပဲ...”

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို သပ်လိုက်ပြီး လက်ကို နှိမ့်ချစွာ ဝှေ့ယမ်းရင်း ဆိုလေသည်။

“ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်နေပြန်ပါပြီ... ခင်ဗျား ကျေနပ်လို့ ကျွန်တော် ဝမ်းသာပါတယ်... ဒီလို တန်ဖိုး ကြီးတဲ့ ရတနာကို ကျွန်တော် အရှက်ကွဲအောင် လုပ်မိမလားလို့ စိုးရိမ်နေခဲ့တာပါ...”

“ဥက္ကဋ္ဌကျောက်... ကျေးဇူးပြုပြီး မနှိမ့်ချပါနဲ့ဗျာ... ဒီစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် အကယ်လို့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကောင်းမွန်တဲ့ ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ဖို့ ကျွန်တော် ကံကောင်းခဲ့မယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားကို ထပ်ပြီး စစ်ဆေးပေးဖို့ သေချာ ပေါက် တောင်းဆိုမှာပါ...”

“ကောင်းပါပြီ... ကြိုဆိုပါတယ်... ကြိုဆိုပါတယ်... ဟားဟား... မစ္စတာရွှီက အရမ်း ကံကောင်းတာပဲ... ကောင်း မွန်တဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေကို နောက်ထပ် သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ...”

ရွှီပေါ်အန်းက ဆက်လက်၍ ဆိုလေ၏။

“ခင်ဗျားရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ စကားတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

စကားပြောရင်းဖြင့်ပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် အလွန်လှပသော ရုပ်ပွားတော်ကို ဗန်းပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်ပြီး ပြုံး လျက် မေးလိုက်လေသည်။

“ဒီလို သေသပ်ပြီး ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ လက်ရာမျိုးဆိုတော့ ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေ အများကြီး ပါဝင်နေ မှာ သေချာပါတယ်... ကျွန်တော်က ဒီနယ်ပယ်မှာ သာမန်လူ တစ်ယောက်ပါ... ကျောက်စိမ်း ထုဆစ်ခက သူ့ တန်ဖိုးရဲ့ ရာခိုင်နှုန်း တစ်ရာပုံ တစ်ပုံနဲ့ ဆယ်ပုံတစ်ပုံ ကြားမှာ ရှိတယ်လို့ပဲ ကြားဖူးပါတယ်... ဒီ ကျောက်စိမ်း ဘုရား ရုပ်ပွားတော် နှစ်ဆူအတွက် ကျွန်တော် နှစ်သိန်း ပေးမယ်ဆိုရင် ဥက္ကဋ္ဌကျောက် ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို ကျဆင်းသွား စေမလား မသိဘူးဗျ...”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က သူ၏ လက်များကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းကာ ဆိုလေ၏။

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အများကြီး တောင်းဆိုလို့ရမှာလဲ... နိုင်ငံတော် ရတနာ သခင်ကြီး က ဒီလောက် ဈေးပေးနိုင်တာပဲ တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ... ကျွန်တော်က ဒီလိုဈေးမျိုးနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီလောက်လှပတဲ့ အသုံးအဆောင် နှစ်ခုကို ခင်ဗျားရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ မလွဲချော်စေဘဲ အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အတွက် ကျွန်တော် အများကြီး ကျေနပ်နေပါပြီ... အခုမှ လုပ်အားခ အကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ထပ်ပြောနိုင်မှာ လဲ... မရပါဘူး... ဒါက လက်ခံလို့ မရပါဘူး...”

“ဒီလို ဘယ်ဖြစ်မလဲ... တကယ်လို့ အဲ့ဒီလိုဖြစ်သွားရင် နောက်တစ်ခါ ခင်ဗျားဆီ ကျွန်တော် ဘယ်လိုလုပ် လာရဲ တော့မှာလဲ...” ရွှီပေါ်အန်းက ပြောလိုက်လေသည်။

အိုယန်နာကျားက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလေ၏။

“ဒီလို အပ်နှံမှုမျိုးအတွက်ဆိုရင် အခကြေးငွေ နှစ်သိန်းဆိုတာ သင့်တော်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ဥက္ကဋ္ဌကျောက် က အရမ်း သဘောကျလွယ်တဲ့ သူပါ... တကယ်လို့ သူက ပိုက်ဆံမယူဘူးလို့ ပြောရင် သူ သေချာပေါက် အခကြေး ငွေ လက်ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ဥက္ကဋ္ဌကျောက်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်... ဒါ့အပြင် ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးပြီး ရှားပါးတဲ့ အစိမ်းရောင်အင်ပါယာ ကျောက်စိမ်းကို ကျွန်တော့်လို သူစိမ်း အဘိုးကြီး တစ်ယောက်ဆီ အပ်နှံခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် တော်တော်လေး စိတ်ထိခိုက် မိ ပါတယ်... ဒီသတ္တိနဲ့ ယုံကြည်မှုအတွက် ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမှာဖြစ်ပြီး ခင်ဗျားကို စိတ်ပျက် အောင် လုပ်လို့မရပါဘူး... ဒါကို ကျွန်တော်တို့ သိကျွမ်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် လက်ဆောင်တစ်ခုလို့ သတ်မှတ် လိုက်ပါ... နောက်တစ်ခါဆိုရင်တော့ ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးအတိုင်း သေချာပေါက် ယူမှာပါ... ဘယ်လိုလဲ... ဒါကို လက်ခံနိုင်မလား...”

ရွှီပေါ်အန်းက ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ခေါင်းခါလျက် ဆိုလိုက်လေ၏။

“ခင်ဗျားက ဒီလောက်တောင် ပြောနေမှတော့ ကျွန်တော်က ဘာပြောရဦးမှာလဲ... ခင်ဗျားပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ် ပါ့မယ်... ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့မှတော့ ကျွန်တော်ကလည်း တုံ့ပြန်ရမှာပေါ့...”

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ရွှီပေါ်အန်းသည် ဥက္ကဋ္ဌကျောက် အပေါ်သို့ "ကံကြမ္မာနှင့် ကောင်းကျိုးကုသိုလ် ဟောကိန်းကျမ်း" မှ ဗေဒင်ဟောကိန်း ထုတ်ခြင်း နည်းစနစ်များကို အသုံးပြုပြီးဖြစ်သလို သူ၏ဘေးတွင် ရပ် နေသော အိုယန်နာကျား အတွက်ပါ ဗေဒင်ဟောကိန်း ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ချက်ချင်းပင် ရွှီပေါ်အန်း၏ မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

၎င်းမှာ ဥက္ကဋ္ဌကျောက်၏ အပြုအမူ ထူးဆန်းနေသောကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အိုယန်နာကျားသည် ယနေ့တွင် အချစ် ရေးအတွက် ဖန်တီးခံထားရပြီး သူမနှင့် သူသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြောပြ၍မရနိုင်သော လျှို့ဝှက် ချက်တစ်ခုရှိနေရန် ဖန်တီးခံထားရကြောင်းကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

*ဘုရားရေ... ဒါက အလုပ်ဖြစ်တယ်ပေါ့...။*

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တွက်ချက်မှုရလဒ်သည် ရွှီပေါ်အန်းကို အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် အိုယန်နာကျားကို စိုက်ကြည့်နေမိလေ၏။