အခန်း ၂၀၅

အခန်း (၂၀၅)

ကျွန်မက ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးမှာ ကြောက်လို့ ပြောနေတာလား

အိုယန်နာကျားသည် အလွန်တရာ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ကပြနေသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းမှာ မျက်တောင် မခတ် တမ်း စိုက်ကြည့်နေမိခဲ့လေ၏။

အိုယန်နာကျားသည် အလွန်ပင် အရည်အချင်းရှိလှပေသည်။

သူမသည် မည်သည့် နာမည်ကြီး အကသီချင်းများဖြင့်မျှ ကပြနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အတိုချုံး အကကွက်များကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်ကာ မည်သည့် အထစ်အငေါ့မျှ မရှိစေဘဲ ချောမွေ့စွာ ဆက်တိုက် ကပြနေခြင်း ဖြစ် လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံးတွင် ဤမျှ လှပသော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ဟုပင် ခံစား လိုက်ရလေ၏။

ဤသည်မှာ တက်ကြွသော အကအမျိုးမျိုးကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ပညာရှင်များနှင့် စာပေ ပညာရှင်များ ရှာဖွေလေ့ရှိသော ရိုးရာနက်နဲမှုနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး ယဉ်ကျေးမှုမျိုးတော့ ကင်းမဲ့နေလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ရွှီပေါ်အန်းအတွက်မူ ဤအရာသည် ပြီးပြည့်စုံသော မျက်စိပသာဒ အလှအပတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

လေးလံသော အတွေးများဖြင့် ဖိစီးနေသော အိုယန်နာကျားအတွက်လည်း ဤအရာသည် သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အဆုံး မရှိသော သောကများကို လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသွားစေသည့် စိတ်ထွက်ပေါက်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေ၏။

ပြီးခဲ့သော နှစ်များအတွင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် အလုပ်ကိစ္စများကြောင့် ဖျော်ဖြေရေးနေရာ အမျိုးမျိုးသို့ ရောက်ရှိ ခဲ့ဖူးပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ သီးသန့်အခန်းထဲမှ နတ်မိမယ် များကိုပင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံဖူးခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူ၏ မျက်မှောက်ရှိ မြင်ကွင်းနှင့်မူ အတော်လေး ကွာခြားနေဆဲပင် ဖြစ်၏။

ကေတီဗီအခန်းများနှင့် သီးသန့်အခန်းများအတွင်းရှိ ဇာတ်လမ်းများသည် သုံးစွဲမှုအဆင့်အတန်းအပေါ် အခြေခံ၍ တည်ဆောက်ထားသော တန်ဖိုး၏ ရောင်ပြန်ဟပ်မှုများသာ ဖြစ်လေသည်။

မည်မျှပင် တင့်တယ်လှပသော တင်ဆက်မှု ဖြစ်နေပါစေ ရိုးအီနေသော ဇာတ်ကြောင်းများမှတော့ ရုန်းထွက်နိုင် မည် မဟုတ်ချေ။

နှလုံးသားထဲမှ လာသော အကအလှုပ်အရှားများ၊ အချိန်ကိုက် ဖော်ပြနိုင်သော မျက်နှာအမူအရာများနှင့် လုံးဝ ရှုပ်ထွေးမှုမရှိသော ဆက်ဆံရေးတို့က သူ့ကို အလွန်တရာ အပန်းပြေစေကာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးပြီး အတားအဆီး မဲ့သလို ခံစားရစေလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းမှာ ဆက်တိုက်သာ ငေးကြည့်နေမိပြီး အချိန်ကုန်လွန်သွားသည်ကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့လေ၏။

ရုတ်တရက် လည်ပတ်နေသော အိုယန်နာကျား၏ တင့်တယ်လှပသော ကိုယ်လုံးလေးသည် ဘေးနားရှိ ကော်ဖီ စားပွဲဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဝင်တိုက်မိတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သို့သော် အိုယန်နာကျားသည် အကတွင် အလွန်နစ်မျောနေသဖြင့် အောက်သို့ ငုံ့မကြည့်မိဘဲ သူမ၏ အောက်ခြေ တွင် ကျရောက်လာတော့မည့် အန္တရာယ်ကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

“သတိထား...”

ရွှီပေါ်အန်းသည် စကားတစ်ခွန်းသာ အော်ဟစ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အိုယန်နာကျား၏ သွယ်လျသော ခြေတံများ ထပ်မံ လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်၌ ကော်ဖီစားပွဲ၏ ထောင့်စွန်းနှင့် မလွှဲမရှောင်သာ တိုက်မိသွားခဲ့လေတော့သည်။

သူမ၏ ခြေသလုံးဆီမှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် အိုယန်နာကျား၏ ခြေထောက်များ သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေ၏။ အရှိန်ကြောင့် သူမသည် ဟန်ချက်ပျက်သွားခဲ့လေသည်။

သူမ လဲကျတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် လက်ဆီမှ နွေးထွေးသော အထိအတွေ့တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေ သည်။

ထို့နောက် အားကောင်းသော တွန်းအားတစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သန်မာသော လက်မောင်းများက သူမကို ရုတ် တရက် ဆွဲထူလိုက်လေ၏။

လဲကျနေသော သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ပြန်လည် မတ်တတ်ရပ် မိသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် နွေးထွေးသော ရင်ခွင်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်တိုက်မိသွားလေတော့သည်။

အချိန်မီ ရောက်ရှိလာပြီး အိုယန်နာကျားကို ဆွဲယူလိုက်သူမှာ ရွှီပေါ်အန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား...”

ရွှီပေါ်အန်းက အလိုလို မေးလိုက်လေ၏။

အိုယန်နာကျားက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရီဝေနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်...၊ ကျေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”

ရွှီပေါ်အန်းက လက်ကို လွှတ်လိုက်သော်လည်း အိုယန်နာကျားမှာ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသွင်းလိုက်လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက သူမကို အမြန် ပြန်တွဲပေးလိုက်လေသည်။

“လာ...၊ ဖြည်းဖြည်း ထိုင်...”

ရွှီပေါ်အန်း၏ အကူအညီဖြင့် အိုယန်နာကျားသည် ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များကို မြှောက်ကာ ကော်ဖီစားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်လေ၏။ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ဖြူဖွေးသော အသားအရေပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်သန်းနေသော အပြာရောင် အညိုအမည်းစွဲရာများနှင့် အနည်းငယ် ဖောင်းကြွ နေသော အဖုအပိန့်များကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သွေးလည်ပတ်မှု ကောင်းစေရန်၊ သွေးခဲ များကို ဖယ်ရှားရန်နှင့် နာကျင်မှုကို သက်သာစေရန် နည်းလမ်းများစွာကို တွေးတောရရှိသွားလေသည်။

“အိမ်မှာ အပ်တွေ ရှိလား...” ဟု ရွှီပေါ်အန်းက မေးလိုက်လေ၏။

အိုယန်နာကျားက ချက်ချင်း မဖြေဘဲ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

“ဘာလုပ်မလို့လဲ...”

ရွှီပေါ်အန်းက ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

“ငါ ဆေးပညာအကြောင်း နည်းနည်း သိတယ်...။ သဘာဝအတိုင်း ပြန်ကောင်းဖို့ဆိုရင် ရက်အနည်းငယ် ကြာ လိမ့်မယ်...။ ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်တယ်...။ တကယ်တော့ စိုက်အပ်ကို သုံးတာ အကောင်းဆုံးပဲ...၊ ဒါပေမဲ့ လူအများစုက ဒါတွေကို ဆောင်မထားတတ်ကြဘူးလေ...”

အိုယန်နာကျားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

“ဝက်ခြံညှစ်တဲ့ အပ်တော့ ရှိတယ်...၊ အသစ်စက်စက်ပဲ...။ ဒါဆို အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား...”

ပြောရင်းဆိုရင်းပင် အိုယန်နာကျားက မတ်တတ်ထရပ်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်လေ၏။

“ကောင်းပြီလေ...၊ မလှုပ်နဲ့...၊ ငါ သွားယူပေးမယ်...”

ရွှီပေါ်အန်းက မတ်တတ်ရပ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

အိုယန်နာကျားသည် ဘေးနားရှိ အခန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလေ၏။

“အိုကေ...၊ အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ အဝတ်လဲခန်းပဲ...။ မှန်တင်ခုံဘေးက အံဆွဲလေးအောက်မှာ မိတ်ကပ်သေတ္တာ တစ်ခု ရှိတယ်...၊ အဲဒီအထဲမှာ ဝက်ခြံညှစ်တဲ့ အပ်အသစ်လေး ရှိတယ်...”

ထို့နောက် ရွှီပေါ်အန်းသည် အိုယန်နာကျား ညွှန်ပြသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်သွားလေသည်။

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးပီပီ သူမသည် အဝတ်လဲခန်းတစ်ခုကိုပင် သီးသန့် ထားရှိကာ အသေးစိတ် ဂရုစိုက် တတ်လှပေသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့လို အမျိုးသားများအတွက် အီးစပေါ့စ် ဖျော်ဖြေရေး အခန်းများနှင့် အနည်း ငယ် တူညီနေသည် မဟုတ်ပါလား။

အိုယန်နာကျား၏ အဝတ်လဲခန်းကို ပန်းရောင်ဖြင့် အဓိက အလှဆင်ထားလေသည်။ မိန်းကလေးတစ်ယောက် မည်မျှပင် အသက်ကြီးပါစေ သူမတို့တွင် အမြဲတမ်း ပန်းရောင် အိပ်မက်တစ်ခု ရှိတတ်ကြစမြဲပင်။

အိုယန်နာကျား၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ရွှီပေါ်အန်းသည် ခေတ္တမျှ ရှာဖွေပြီးနောက် မျက်စိကျိန်းမတတ် များပြား လှသော အလှကုန်ပစ္စည်းများကြားမှ သပ်ရပ်လှပသော မိတ်ကပ်သေတ္တာကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့သွားခဲ့ လေသည်။ ထို့နောက် သံမှိုနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီသော မဖောက်ရသေးသည့် ဝက်ခြံညှစ်အပ်ကို ထုတ်ယူ လိုက်လေ၏။

ဤအရာသည် သံမှိုထက် များစွာ ချွန်ထက်လှပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ သွေးဖောက်အပ်နှင့် အနည်းငယ် တူညီနေ လေသည်။

သူ ပြန်လာသောအခါ ရွှီပေါ်အန်းသည် ဝိုင်ခွက်နှင့် အရက်ကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် သူသည် ကော်ဖီစားပွဲတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး မီးခြစ်ဖြင့် အရက်များကို မီးရှို့ကာ ဝက်ခြံညှစ်အပ်ကို အပူပေးလိုက်လေသည်။

“ရှင်က ပိုးသတ်နေတာလား...”

အိုယန်နာကျားက နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေ၏။

“ဟုတ်တယ်...၊ အဲဒါပဲ...”

စကားပြောရင်းပင် ရွှီပေါ်အန်းက ဝက်ခြံညှစ်အပ်ကို ယူကာ အိုယန်နာကျား၏ ခြေသလုံးပေါ်ရှိ အညိုအမည်း စွဲနေသော နေရာကို ဖောက်ထည့်လိုက်လေသည်။

သံမဏိအပ် မကျလာမီ အိုယန်နာကျားက ရုတ်တရက် အလောတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“နေဦး...”

ရွှီပေါ်အန်းက အိုယန်နာကျားကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

“မင်း အပ်ကြောက်လို့လား...”

အိုယန်နာကျားက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလေ၏။

“မဟုတ်ပါဘူး...၊ အပ်နဲ့ အထိုးခံရမှာ ကြောက်လို့ပါ...။ ကိုယ်ကာယစစ်ဆေးမှုလုပ်ပြီး သွေးဖောက်တိုင်း တစ်ကိုယ်လုံး ပူထူလာပြီး ရင်တွေ ခုန်လာတတ်တယ်...။ ခေါင်းကို တစ်ဖက်လှည့်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ထား ရတယ်...”

ရွှီပေါ်အန်းက ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီ...၊ မျက်လုံးမှိတ်ပြီး ခေါင်းကို အရင်လှည့်ထားလိုက်...။ မင်း အဆင်သင့်ဖြစ်တဲ့အခါ ငါ စလုပ်မယ်...”

အိုယန်နာကျားက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း မျက်လုံးမှိတ်ကာ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်လေ၏။ သူမ၏ မျက်တောင်လေးများ အနည်းငယ် တုန်ရီနေခြင်းက သူမ အလွန် စိုးရိမ်နေကြောင်းကို ဖော်ပြနေလေ သည်။

ရွှီပေါ်အန်း၏ လက်သည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး အပ်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ကာ ခရမ်းရောင်သန်းနေသော အပြာရောင် အညိုအမည်းစွဲရာကို ဖောက်ထည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် မဝေးလှသော သွေးကြောစုံရာနေရာကို အထက်မှအောက်သို့ ဖိချလိုက် လေ၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရွှီပေါ်အန်း အပ်ဖြင့် ဖောက်လိုက်သော နေရာမှ အနက်ရောင်သန်းနေသော အနီရောင် သွေးများ ပန်းထွက်လာခဲ့လေသည်။

ရွှီပေါ်အန်းသည် ထိုနည်းလမ်းအတိုင်းပင် အထက်မှအောက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖိချလိုက်ပြီး ညှစ်ထုတ်လိုက်သော သွေးများ တောက်ပသော အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားမှသာ ရပ်တန့်လိုက်လေ၏။

လက်တွင် သန့်စင်ရေးသုံး ပစ္စည်းများ မရှိသဖြင့် ရွှီပေါ်အန်းသည် တစ်ရှူးများကို ယာယီအစားထိုးအဖြစ် အသုံး ပြုကာ ထွက်လာသော သွေးပုပ်များကို ဂရုတစိုက် သုတ်ပစ်လိုက်ရလေသည်။

ထို့နောက် ရရှိနိုင်သော အရာများကို အသုံးပြု၍ လက်ကို အရက်အနည်းငယ်ဖြင့် စိမ်ကာ သူမ၏ ညိုမည်းနေဆဲ ဖြစ်သော ခြေသလုံးများပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်လေ၏။

ကျန်းမိသားစု၏ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ဆေးကျမ်းမှ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး နှိပ်နယ်ခြင်း နည်းစနစ်များကို အသုံးပြု၍ သင့်လျော်သော ဖိအားဖြင့် စတင် ပွတ်သပ်ပေးလေတော့သည်။

အိုယန်နာကျားသည် အစပိုင်းတွင် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ဖွင့်မကြည့်ရဲခဲ့ချေ။

ရွှီပေါ်အန်း၏ ပူနွေးသော လက်ဖဝါးများက သူမ၏ ခြေသလုံးများကို ဖိကာ စတင် နှိပ်နယ်ပေးမှသာ သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

မြင်ကွင်းထဲတွင် ရွှီပေါ်အန်းသည် သူမ၏ ခြေသလုံးများကို တက်ကြွစွာ ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။ ထိုသန်မာသော လက်မောင်းများသည် သူမ၏ ခြေသလုံးများထက်ပင် တုတ်ခိုင်နေပုံရလေ၏။

နှိပ်နယ်ရာတွင် ပိုမို လွယ်ကူစေရန် ရွှီပေါ်အန်းသည် အိုယန်နာကျား၏ ခြေဖဝါးလေးများကို သူ၏ ဒူးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်လေသည်။ ရွှီပေါ်အန်း လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း အိုယန်နာကျား၏ ခြေဖဝါးများသည် ရွှီပေါ်အန်း၏ တင်းရင်းသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများနှင့် ရံဖန်ရံခါ ထိခိုက်မိနေလေ၏။

အိုယန်နာကျား၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အရက်အရှိန်ကြောင့်လား သို့မဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုကြောင့်လားဆိုသည်ကိုမူ ခွဲခြားသိမြင်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

“ဟင်း...၊ သိပ်မနာတော့ဘူးလို့ ထင်တာပဲ...၊ ဒါပေမဲ့ နည်းနည်းတော့ ပူနေသေးတယ်...”

အိုယန်နာကျားက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ အိုယန်နာကျား၏ ခြေထောက်များကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ပြန်ချပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါပါပဲ...။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် အနားယူလိုက်ရင် ကြီးကြီးမားမား ပြဿနာ မရှိနိုင်တော့ပါဘူး...”

“ရှင် ဆေးပညာကို သိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”

အိုယန်နာကျားက ရွှီပေါ်အန်းကို ယစ်မူးနေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

ရွှီပေါ်အန်းက နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

“ငါ နည်းနည်းပါးပါးတော့ သိပါတယ်...၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ လိုင်စင်တွေ ဘာတွေတော့ မရှိဘူး...။ တကယ်လို့ တကယ် နေမကောင်းဖြစ်ရင်တော့ ဆေးရုံကို သွားရမှာပဲ...”

အိုယန်နာကျား၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်လေ ၏။

“ကျွန်မက ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးမှာ ကြောက်လို့ ပြောနေတာလား...”

ရွှီပေါ်အန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့လေသည်။ ဤမိန်းကလေး၏ စိတ်ခံစားချက်များသည် ယနေ့တွင် တကယ်ကို မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပေသည်။ ဤမျှ နှိမ့်ချသော စကားလုံးများဖြင့်ပင် သူမသည် သရော်လှောင်ပြောင်သည့် အရိပ်အယောင်ကို ထောက်လှမ်းသိရှိနိုင်သေးသည်လော။

ရွှီပေါ်အန်းက လက်ကာပြကာ ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

“မဟုတ်ပါဘူး...၊ ငါက အမှန်တိုင်း ပြောပြနေတာပါ...။ ကောင်းပြီ...၊ ငါတို့ သောက်တာလည်း လုံလောက်ပြီဆို တော့ ငါ ပြန်သင့်ပြီ...”

အိုယန်နာကျားသည် ခေါင်းမာလာပုံရပြီး နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလေသည်။

“မဟုတ်ဘူး...၊ ငါ သောက်လို့ မဝသေးဘူး...၊ နောက်ထပ် တစ်ပုလင်း ဖွင့်ပေး...”

“အချိန်လည်း လင့်နေပြီ...၊ ငါ...”

ရွှီပေါ်အန်း စကားမဆုံးမီ အိုယန်နာကျားက ဖြတ်ပြောလိုက်လေ၏။

“နည်းနည်းလေး သောက်တာကို ဘာလို့ ဆင်ခြေတွေ အများကြီး ပေးနေတာလဲ...။ ရှင်က လူကြီးတစ်ယောက် လေ...၊ ကျွန်မလို အားနည်းတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ဘူးလား...”