အခန်း ၆

အခန်း (၆) မေးခွန်းမပြီးရင် ထမင်းမစားရဘူး

မကြာမီ လူတိုင်း၏ စားပွဲပေါ်တွင် အဖြူရောင် မေးခွန်းလွှာတစ်ရွက်စီ ရောက်ရှိလာပြီး ယခင်အတန်းနှစ်ချိန်မှ သင်ခန်းစာများနှင့် ပတ်သက်သည့် အမျိုးမျိုးသော မေးခွန်းများ ပါဝင်နေပေ၏။ ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့သော မည်သူမဆို အခြေခံအားဖြင့် ဖြေဆိုနိုင်ပေမည်။

သို့သော် မည်သူက အတန်းနှစ်ချိန်လုံးကို ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့ကြသနည်း။

စားပွဲပေါ်ရှိ မေးခွန်းလွှာများကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မှိုင်းဝေနေပြီး သူတို့၏ ဦးနှောက်များသည် အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ချေ။

ဒါတွေကို ဘယ်လို ဖြေရမှာလဲ...

"စဖြေတော့... မင်းတို့မှာ အတန်းတစ်ချိန်စာ အချိန်ရှိတယ်... မပြီးတဲ့သူတွေက ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို ခံရမယ်..."

တစ္ဆေဆရာမ၏ အေးစက်စက် အသံ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

လူတိုင်း ချက်ချင်းထိတ်လန့်သွားကြပြီး မေးခွန်းများကို ကြည့်ကာ သူတို့၏ဦးနှောက်များကို အမြန်ဆုံး အလုပ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ဂရုတစိုက် နားထောင်ခဲ့သူတချို့သည် သူတို့သိသော မေးခွန်းများကို ဦးစားပေး ဖြေဆိုကြပြီး နားမထောင်ခဲ့သူများမှာမူ အနည်းဆုံးအနေဖြင့် အဖြေလွှာကို အလွတ်မထားခဲ့မိစေရန် အံ့ကြိတ်၍ ဖြစ်သလို ရေးချရုံသာ တတ်နိုင်ကြသည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားစဉ် စာသင်ခန်းထဲတွင် နံရံကပ်နာရီတစ်လုံး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး "တစ်တောက်... တစ်တောက်..." ဟူသော အသံကို မြည်ဟည်းနေကာ လူတိုင်းကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလေ၏။

"မိနစ်နှစ်ဆယ်ပဲ ကျန်တော့တယ်..."

တစ္ဆေဆရာမ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာချိန်၌ လူတိုင်း ပို၍ထိတ်လန့်သွားကြပြီး သူတို့၏ အရေးအသားအမြန်နှုန်းကို တိုးမြှင့်လိုက်ကြရာ အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်များ ပို၍ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ထိုပြစ်ဒဏ်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းပင်။ သူတို့ မသေနိုင်ကြောင်း သိထားသော်လည်း ခြေလက်များ ကျိုးပဲ့ခြင်းကဲ့သို့ အရာများသည် သေခြင်းတရားကဲ့သို့ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ မသိရသော အန္တရာယ်များသည် မကြာခဏဆိုသလို အကြောက်ရဆုံးအရာများ ဖြစ်တတ်ပေ၏။

အပြင်ဘက်တွင် လူတိုင်း စာမေးပွဲဖြေနေသည်ကို စောင့်ကြည့်ရင်း အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်များကို အဆက်မပြတ် ပြုံးရွှင်စွာ စုဆောင်းနေသော ဆာရာက ချန်လန်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။

"နင်က တကယ့်ကို ဉာဏ်ကြီးရှင်ပဲ... နာရီအနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်... ငါ အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် ခြောက်ရာတောင် စုဆောင်းရရှိနေပြီ..."

ဤသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်ပင်။ အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်များသည် အလွန်လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက SSSအဆင့် နယ်မြေအဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်သည်။

ထိုအချိန်၌ သူမ ဆာရာသည် ထိပ်တန်း နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲသူတစ်ဦး ဖြစ်လာမည် ဖြစ်၏။

ချန်လန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားမပြောချေ။

ဤသည်မှာ ပထမဆုံးနေ့သာ ရှိသေးသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ ပို၍ပင် ပြိုလဲသွားကြပေမည်။

...

"အချိန်စေ့ပြီ... အဖြေလွှာတွေ အပ်ကြတော့..."

တစ္ဆေဆရာမက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ရာ လူတိုင်း၏ စားပွဲပေါ်ရှိ အဖြေလွှာများသည် တပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စင်မြင့်ပေါ်တွင် အစီအရီ ထပ်လျက်သား ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ဤအရာက လူတိုင်းကို အိပ်မက်မှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူတို့သည် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အဖြေလွှာများကို ထိတ်လန့်တကြား မော့ကြည့်ကာ တံတွေးများကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ကြသည်။

သူတို့အနက်မှ အများစုမှာ လုံးလုံးလျားလျား ရေးမပြီးသေးချေ။

တစ္ဆေဆရာမသည် အဖြေလွှာများကို အချိန်တခဏကြာမျှ ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များသည် ချက်ချင်းအေးစက်သွားလေ၏။

"ကဲ... ဆရာမ နာမည်ခေါ်တဲ့သူတွေ မတ်တပ်ရပ်..."

"ကျိုးချင်းထုံ... ကျိုးထျန်ချန်... ချန်ဝမ်... ကျောင်းသားဝမ်ချန်..."

နာမည်ခေါ်ခံရသူများသည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့..."

တစ္ဆေဆရာမက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဖြေမပြီးသေးတာလဲ..."

ဘန်း...

လူအနည်းငယ်သည် ချက်ချင်း လွင့်စင်သွားပြီး အနောက်ဘက်ရှိ ကျောက်သင်ပုန်းနှင့် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားကြလေ၏။ သူတို့၏ ခြေလက်များအားလုံး ကျိုးပဲ့သွားပြီး သွေးများ အန်ထွက်လာကြသည်။

"အား... အရမ်းနာတယ်..."

"ငါတို့ မသေဘူးလို့ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား..."

"ကယ်ပါ... ကယ်ပါဦး..."

သူတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ အမှန်တကယ်ပင် ဤကဲ့သို့ သေဆုံးရမည်လော။

နာမည်ခေါ်ခြင်းမခံရသူများသည် သူတို့အားလုံး ဖြေဆိုပြီးစီးခဲ့သည့်အတွက် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။

"မင်းတို့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့... မင်းတို့ ပညာသင်ဖို့အတွက် ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီး ဒီကိုပို့ပေးခဲ့တဲ့ မင်းတို့မိဘတွေရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေနဲ့ တန်ရဲ့လား..."

"လည်ချောင်းတွေ ခြောက်တဲ့အထိ စာသင်ပေးနေတဲ့ ဆရာမနဲ့ရော တန်ရဲ့လား... မင်းတို့က တကယ်ကို မပြီးခဲ့ဘူးပဲ... မင်းတို့ရဲ့ အခုလက်ရှိ အမှတ်တွေနဲ့ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲမှာ ဘယ်လိုအမှတ်မျိုး ရနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလဲ..."

တစ္ဆေဆရာမ ဆူငေါင်နေစဉ် မြေပြင်ပေါ်တွင်ရှိနေသူများ၏ ဒဏ်ရာများသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကင်းသွားလေ၏။ သူတို့ သေဆုံးမည် မဟုတ်ချေ။

"အားလုံး ကိုယ့်နေရာကိုယ် ပြန်သွားကြစမ်း..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူအနည်းငယ်သည် သူတို့၏ နေရာများသို့ ကပျာကယာ ပြန်သွားကြပြီး မော့မကြည့်ရဲကြချေ။

"မင်းတို့က ဆရာမကို အရမ်းစိတ်ပျက်စေတာပဲ... တစ်ယောက်မှ မအောင်တဲ့အပြင် တစ်ဝက်လောက်က ဖြေတောင် မပြီးကြဘူး... နောက်လာမယ့် အားကစားအချိန်ကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တယ်... အားလုံးပဲ ဒီမေးခွန်းလွှာကို အခေါက်နှစ်ဆယ် ကူးရေးရမယ်... ဒီနေ့မပြီးရင် ဘယ်သူမှ ထမင်းစားခွင့် မရှိဘူး..."

ရုတ်တရက် လူတိုင်းသည် တစ္ဆေဆရာမကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကူးရေးလို့မပြီးရင် ထမင်းမစားရဘူးလား...

အကယ်၍ ထမင်းမစားရပါက သူတို့ ငတ်သေသွားကြပေမည်။

သို့သော် သူတို့ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်၌ တစ္ဆေဆရာမ၏ အေးစက်စက် မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အသံမထွက်ရဲကြချေ။ သူတို့သည် စားပွဲအံဆွဲထဲမှ မှတ်စုစာအုပ်များကို ထုတ်ကာ မေးခွန်းလွှာကို စတင်ကူးရေးရုံသာ တတ်နိုင်ကြ၏။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး နာရီသည် ၁၁:၃၀ သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်းသံ စူးစူးဝါးဝါး မြည်ဟီးလာသည်။

လူတိုင်း၏ခန္ဓာကိုယ်များ ဆတ်ခနဲတုန်ရီသွားပြီး သူတို့၏ ကူးရေးသည့်အမြန်နှုန်းကို ပို၍တိုးမြှင့်လိုက်ကြသည်။

"အခုက နေ့လယ်စာစားချိန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ ကူးရေးလို့မပြီးမချင်း ဘယ်သူမှ အတန်းထဲက ထွက်ခွင့်မရှိဘူး..."

ထိုအချိန်၌ အပြင်ဘက်မှ ရယ်မောသံများနှင့် စကားပြောသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေ၏။ အပြင်ဘက်တွင် တခြားလူများ ရှိနေသလော။

သို့သော် မကြာမီ သူတို့သည် စင်္ကြန်ပြတင်းပေါက်များဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အရိပ်မည်းများ ပြေးလွှားသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"မြန်မြန်... ငါ့ရဲ့လမ်းကို မပိတ်နဲ့... ငါ ထမင်းစားရအုံးမယ်..."

"မြန်မြန်လုပ်... မင်း ဒီထက်နှေးရင် ထမင်းကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဖယ်ကြစမ်း... မင်းတို့ကောင်တွေ... တံတောင်နဲ့ တွန်းထုတ်ပစ်မယ်..."

"ဟေ့ကောင်တွေ..."

အပြင်ဘက်မှ အသံများကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်း၏အမူအရာများအလွန်အမင်း ထူးဆန်းသွားလေ၏။ ဤ "လူများ" က ထမင်းစားရန် ပြေးနေကြခြင်း ဖြစ်သလော။

မည်သည်ကြောင့် ထမင်းစားရန် ပြေးနေရသနည်း။

သူတို့သည် ကမ္ဘာမြေမှ အထက်တန်းကျောင်းသားများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ကျောင်းကန်တင်းတွင် လုယက်စားသောက်ရသည့် အတွေ့အကြုံမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသောကြောင့် လုံးလုံးလျားလျား အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်နေကြသည်။

"ဘာကြည့်နေကြတာလဲ... သူတို့ ကျောင်းဆင်းတာ မင်းတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... မပြီးမချင်း ဘယ်သူမှ ထွက်ခွင့်မရှိဘူး..."

တစ္ဆေဆရာမ၏ အသံက သူတို့ကို လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာပြီး သူတို့သည် အစွမ်းကုန် ကူးရေးကြတော့သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားပြီး ၁:၃၀ သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူတစ်ဦးသည် ကူးရေး၍ ပြီးစီးသွားလေ၏။ ဤသည်မှာ ဝမ်ချန်အမည်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ချန်ထျန်အမည်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦးတို့ပင်။

"ဆရာမ... သမီးတို့ ကူးရေးလို့ ပြီးပါပြီ..."

သူတို့နှစ်ဦးသား တပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ တစ္ဆေဆရာမက သူတို့၏စာရွက်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး... မြန်မြန်သွားစားကြတော့... နှစ်နာရီကျရင် အတန်းစမယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း နာရီကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၁:၃၀ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူတို့ ချက်ချင်းထိတ်လန့်သွားကြ၏။

နှစ်နာရီတိတိ အတန်းပြန်စမယ်...

အခု ၁:၃၀ တောင် ရှိနေပြီ... ငါတို့ ကူးရေးလို့တောင် မပြီးသေးဘူး...

ပြီးသွားသော လူနှစ်ဦးသည် စာသင်ခန်းထဲမှ အစွမ်းကုန် ပြေးထွက်သွားကြပြီး နံရံပေါ်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်များကို ကြည့်ကာ ကန်တင်းဆီသို့ ပြေးသွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ကန်တင်းသို့ ရောက်ရှိချိန်၌ ထိုနေရာမှာ ဟင်းလင်းပြင် ဖြစ်နေလေပြီ။ ပြတင်းပေါက်များသည် ဖုန်တစ်မှုန်မျှ မမြင်ရအောင် သန့်ရှင်းနေပြီး ထိုနေရာတွင် လူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူတို့နှစ်ဦးသား လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲသွားသည်။ သူတို့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး သူတို့၏ အစာအိမ်များသည် ဆာလောင်မှုကြောင့် ကျုံ့သွားကာ နောက်ထပ် မခံစားနိုင်တော့သဖြင့် ကျယ်လောင်စွာအော်ဟစ်၍ ငိုကြွေးလိုက်၏။

"ငါ အရမ်းဆာနေပြီ... တကယ့်ကို ထမင်းစားချင်တယ်..."

"အမေ... သမီး အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."

သူတို့သည် ထမင်းစားရရန်အတွက် မေးခွန်းလွှာကို အခေါက်နှစ်ဆယ်တိုင်တိုင် ပင်ပင်ပန်းပန်း ကူးရေးခဲ့ရသော်လည်း ဤနေရာသို့ ရောက်ချိန်၌ အစားအသောက်များ ကုန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ လက်တွေ့ဘဝ မဟုတ်ချေ။

အစားအသောက်များကို အလွယ်တကူ ရနိုင်သောနေရာ သို့မဟုတ် အစားအသောက်မရှိပါက အွန်လိုင်းမှ မှာယူနိုင်သောနေရာမျိုး မဟုတ်ချေ။ ဤသည်မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မြေအောက်အကျဥ်းထောင်နယ်မြေပင်။ အစားအသောက် မရှိပါက အမှန်တကယ် မရှိခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

နေ့လယ်စာ ကုန်သွားပြီဖြစ်ရာ ညစာစားချိန်အထိ စောင့်ရပေမည်။ အကယ်၍ ထိုအချိန်၌လည်း မစားရသေးပါက သူတို့သည် တစ်နေကုန် အငတ်နေရပေမည်။

လာမည့်နေ့ရက်များတွင် နောက်ထပ် ငါးလတိုင်တိုင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်နေမည်ကို တွေးမိရုံဖြင့် သူတို့ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မကြာမီ ကူးရေးပြီးစီး၍ ပြေးလာကြသော တခြားသူများသည်လည်း အစားအသောက် မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်ရချိန်၌ ပြိုလဲသွားကြ၏။

သို့သော် နာရီက နှစ်နာရီထိုးချိန်၌ သူတို့အားလုံး စာသင်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြပြီး ထိုနတ်ဆိုးဆန်သော ဆရာမကို တဖန်မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"အတန်းဆက်မယ်... မနက်က မေးခွန်းလွှာကို ဆရာမ ရှင်းပြပေးမယ်..."

နေ့လယ်ခင်းအတန်း စတင်ချိန်၌ လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်များသည် ကျဆင်းနေလေပြီ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အစားအသောက် မစားရသေးခြင်း၊ အိမ်သာ မသွားရသေးခြင်းနှင့် ရေတစ်ပေါက်မျှ မသောက်ရသေးခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။

သူတို့သည် ယခုအချိန်၌ ဆာလောင်မှု၊ ရေငတ်မှုနှင့် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဆီးအိမ်များ၏ ဒုက္ခများကြားတွင် ပိတ်မိနေကြသည်။

သို့သော် ဤနယ်မြေတွင် အဆုံးတိုင်အောင် သည်းခံလိုပါက တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ စာသင်ပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲကို ဖြေဆိုရန်သာဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်ထားပြီးဖြစ်ရာ အတင်းအကျပ် အာရုံစိုက်နေရုံမှတစ်ပါး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိချေ။

"ဟားဟားဟား... အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် တစ်ထောင်တောင်... ငါ သူဌေးမ ဖြစ်တော့မယ်..."