အခန်း ၁၁

အခန်း (၁၁) တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဈေးဝယ်စင်တာ

နယ်မြေအချိန်သည် နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ကဲ... ကလေးတို့... မနက်က စကားလုံးတွေက အမြည်းပဲ ရှိသေးတယ်..."

ဆရာမ မားမားဟန်သည် သူမ၏ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် လက်ချောင်းများဖြင့် စင်မြင့်ကို ခေါက်လိုက်ရာ ခပ်အုပ်အုပ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အဆီများသည် "ကြင်နာတတ်သော" အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသော်လည်း သူမ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများတွင်မူ ရယ်မောခြင်း အရိပ်အယောင် လုံးလုံးလျားလျား မရှိချေ။

"အခု... ရိုးရှင်းတဲ့ သဒ္ဒါနဲ့ ဝါကျဖွဲ့စည်းပုံတချို့ကို လေ့လာကြမယ်... ဒါက အရမ်းအရေးကြီးတယ်... နောက်အတန်း စာမေးပွဲမှာ အဲ့ဒါတွေ ပါလိမ့်မယ်..."

သူမ၏အသံက နူးညံ့နေသော်လည်း လူတိုင်းကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။

သဒ္ဒါနဲ့ ဝါကျဖွဲ့စည်းပုံပါ ထပ်သင်ရဦးမှာလား...

"ကြိယာတွေနဲ့ စလိုက်ကြရအောင်..."

ဆရာမ မားမားဟန်သည် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ကြီးမားသော အင်္ဂလိပ်စာလုံးများကို မြေဖြူဖြင့် ရေးရင်း ပြောဆိုလိုက်သည်။

【Be verbs: am, is, are】

"ဒါက အရမ်းရိုးရှင်းတယ်... ကိုယ့်ရဲ့ အမည်နာမကို ဖော်ပြဖို့အတွက် အသုံးပြုနိုင်တယ်... ဥပမာ... I am a teacher"

ဆရာမ မားမားဟန်က ရေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဝါကျက ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲဆိုတာ သိတဲ့သူ ရှိလား..."

သူမက လူအုပ်ကြီးထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းသော ဝါကျတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခင်က အတန်းထဲတွင် အာရုံစိုက်ခဲ့ဖူးသူ တစ်ဦးက အဓိပ္ပာယ်ကို သိနေသဖြင့် ချက်ချင်းလက်မြှောက်လိုက်၏။

"အရမ်းကောင်းတယ်... ကျောင်းသူဝမ်ချန်... ဖြေပါ..."

ဝမ်ချန်က ချက်ချင်းမတ်တပ်ရပ်၍ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီဝါကျရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က 'ငါက ဆရာမတစ်ယောက်ပါ' လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပါတယ်..."

"မှန်တယ်... ဒီကျောင်းသူ ဖြေတာ မှန်တယ်... ထိုင်လို့ရပြီ..."

ဆရာမ မားမားဟန်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

ဝမ်ချန်က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။ အချိန်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာမတစ်ဦး၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိချိန်၌ သူမ ပျော်ရွှင်နေဆဲပင်။

အခြားသူများသည် မနာလိုသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ မနေ့က တစ်နေကုန် စာကျက်ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့သည် ကျောင်းသားများ၏ အခန်းကဏ္ဍတွင် လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"အခု... ဆရာမက ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို မေးခွန်းဖြေဖို့ ကျပန်း ရွေးချယ်မယ်..."

ဆရာမ မားမားဟန်က အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်ရောက်သွားသူတိုင်းသည် အကြည့်ချင်း မဆုံရဲဘဲ သူတို့၏ခေါင်းများကို ငုံ့ထားလိုက်ကြ၏။

အတန်းထဲတွင် အကြောက်ရဆုံးအရာမှာ ဆရာမ၏ ကျပန်းခေါ်ယူမေးမြန်းခြင်းဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းငုံ့ထားလေလေ ခေါ်ခံရရန် အခွင့်အရေး ပိုများလေလေပင်။

ဆရာမ မားမားဟန်က အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သူမျှ သူမကို မော့မကြည့်ရဲကြဘဲ သူတို့အားလုံး ရွေးချယ်ခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏အကြည့်က လီပင်းအပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူမက ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျောင်းသူ လီပင်း... ဒီတစ်ခုကို မင်းဖြေ..."

နောက်ဆုံးတန်းမတိုင်မီ အတန်းတွင် ထိုင်နေသော လီပင်း၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဆတ်ခနဲ တုန်သွားလေ၏။ သူမသည် ဆရာမ မားမားဟန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်လာခဲ့သည်။

တခြားသူများသည် လီပင်းကို သနားကြင်နာစွာ ကြည့်လိုက်ကြသလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။

"ကျောင်းသား လီပင်း... မင်းရဲ့ အလုပ်အကိုင်က ဘာလဲဆိုတာကို ဖော်ပြပေးပါ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လီပင်းသည် သူမ၏ ဦးနှောက်ကို အစွမ်းကုန် အလုပ်လုပ်စေလိုက်သည်။ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ယင်နေပြီး မှတ်ဉာဏ်များကို အလျှင်အမြန်ရှာဖွေလိုက်၏။

နေ့လယ်ဘက်က သူမသည် 【ကျောင်းသား】 ဟူသော စကားလုံးကို သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကြိယာတစ်ခုကို ထည့်လိုက်ရုံဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော ဝါကျတစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။

လီပင်းက ဆရာမ မားမားဟန်ကို မော့ကြည့်ပြီး သူမ၏စိတ်ထဲမှ အဖြေကို တွေဝေစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"I... am a student.."

"မှန်တယ်..."

ဆရာမ မားမားဟန်က ပြုံးလိုက်သည်။

လီပင်း ချက်ချင်းသက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ထိုင်ပါ..."

လီပင်းသည် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ကပျာကယာ ပြန်ထိုင်လိုက်၏။

"အခု... ဆရာမက ကျပန်း ရွေးချယ်မေးမြန်းတာကို ဆက်လုပ်မယ်..."

ဆရာမမားမားဟန်က အခန်းကို ဆက်လက်၍ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ရွေးချယ်ခံရသူများ သူတို့ မဖြစ်စေရန် ဆုတောင်းရင်း လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများသည် တဖန်ပြန်၍ ခုန်ပေါက်လာကြသည်။

...

"ချန်လန်... ဘာပြစ်ဒဏ်မှ မရှိတာတောင် အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်တွေက ဘာလို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လာနေတာလဲ..."

ဆာရာက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယနေ့ သူမ ဤလူများကို ပြစ်ဒဏ်မပေးခဲ့သော်လည်း ဤကျပန်း ရွေးချယ်မေးမြန်းမှုများကြောင့် အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်များ စတင်တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ...

ချန်လန်က အပြုံးနှင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဆရာမတစ်ယောက်ရဲ့ ကျပန်းခေါ်ယူမေးမြန်းမှုတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ မင်း နားမလည်သေးပါဘူး..."

မနေ့က ပြစ်ဒဏ်ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် ဤလူများသည် အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေကြလေပြီ။ သူတို့သည် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများကို ထပ်မံ၍ ကူးမရေးချင်တော့သလို ထပ်ပြီးလည်း မငတ်ချင်တော့ချေ။

သူတို့သည် သင်ခန်းစာကို မသိသောကြောင့် ကျပန်းခေါ်ယူမေးမြန်းခံရမည်အား ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ သူတို့ ရွေးချယ်ခံရပြီး မဖြေနိုင်ပါက မေးခွန်းလွှာကူးရေးရန် ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ယုံကြည်မှုရှိပါက ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ချေ။

ထိုကျိန်ဆဲချင်စရာကောင်းသော "ကျပန်းမေးမြန်းခြင်း" နည်းလမ်းမှာ ချန်လန်ကိုယ်တိုင်လည်း အကြောက်ဆုံးအရာပင်။

"ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... မေးခွန်းဖြေရုံလေးပဲကို... နင်တို့ လူသားတွေက အရမ်းသတ္တိနည်းတာပဲ..."

"ဒါဆိုရင် မင်း သူတို့နေရာမှာ ဝင်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ... တကယ်လို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချား နတ်ဘုရားက နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲသူတွေအားလုံးကို အစည်းအဝေးခေါ်ပြီး နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲမှုတွေ ဘယ်လိုနေလဲ... မကြာသေးခင်က အသစ် ဒါမှမဟုတ် အဆင့်မြင့်နယ်မြေတွေ ဖန်တီးပြီးပြီလားလို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို မေးတဲ့အချိန် မင်းမှာ ဖြေစရာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုရင်... မင်း ဘာလုပ်မလဲ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆာရာ အချိန်တခဏကြာမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူမ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူမ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီသွားလေ၏။

"အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... ဒီလောက်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့အရာမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် တည်ရှိနေနိုင်တာလဲ... အရှင်... ကျွန်မကို ထပ်မရိုက်ပါနဲ့တော့..."

ကြောက်လန့်ကာ ကယောင်ကတမ်းဖြစ်သွားသော ဆာရာကို ကြည့်ရင်း ချန်လန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ စကားတစ်ခွန်းတည်းက ဆာရာ့ကို သေလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားစေလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

သူမဘာသာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် သူ အချိန်တခဏကြာမျှ လွှတ်ထားလိုက်သည်။

ချန်လန်သည် နယ်မြေအခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အပိုင်းသို့ မရောက်သေးသဖြင့် ဆက်ကြည့်နေချင်စိတ် မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဈေးဝယ်စင်တာကို သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

သူ့ထံတွင် အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် ၆၀၀ အတိအကျ ရှိနေရာ မည်သည့်အရာကို ဝယ်ယူနိုင်မည်နည်းဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

သူ၏ အတွေးနှင့်အတူ သူ့ရှေ့တွင် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော တံခါးတစ်ချပ် ပွင့်လာသည်။ ဤသည်မှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာသို့ သွားရာတံခါးဝပင်။

တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မြေအောက်အကျဥ်းထောင်နယ်မြေများ အပြာရောင်ကြယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီးကတည်းက တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာဟူသော ဒုတိယကမ္ဘာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။

လူသားများသည် ကမ္ဘာနှစ်ခုကြားတွင် သွားလာနိုင်သော်လည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မြေအောက်အကျဥ်းထောင်နယ်မြေများနည်းတူ အချိန်စီးဆင်းမှု ကွာခြားသည်။ ထို့ပြင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကိရိယာတစ်ခု ဝယ်ယူမထားပါက ထိုနေရာရှိ လေထုသည် လူသားများ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ရန် မသင့်လျော်ချေ။

ချန်လန်သည် သွေးရောင်တံခါးထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ ၏မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်၌ သူ့ကို ဆီးကြိုနေသောအရာမှာ "လူပင်လယ်ကြီး"ပင်။

သို့သော် ဤ "လူများ" မှာ သေဆုံးပြီးသားသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူသည် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း စုတ်ပြတ်နေသော လမ်းမတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေလေ၏။ မြေပြင်ကို သွေးခဲများဖြင့် ခင်းထားသကဲ့သို့ အနီရောင်အုတ်ခဲများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။

လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ထူးဆန်းပြီး လိမ်ကောက်နေသော ပုံစံများရှိသည့် အဆောက်အအုံများ ရှိပေသည်။ ထိုအရာများ၏ အမိုးချွန်များသည် တိမ်းစောင်းနေပြီး ပြတင်းပေါက်များတွင် အနက်ရောင် အချွဲများ စီးကျနေကာ ငိုကြွေးနေသည့် မျက်လုံးများနှင့် တူညီနေသည်။

ထို့ပြင် ဤလမ်းမပေါ်တွင် ပုံစံအမျိုးမျိုးရှိသည့် "နေထိုင်သူများ" သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပခုံးချင်းတိုက်ကာ သွားလာနေကြ၏။

ကြေမွနေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို ဆွဲငင်ကာ မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်လုံးများဖြင့် လှည့်လည်သွားလာနေသော တစ္ဆေများ၊ အပုပ်နံ့များ ထွက်နေပြီး ချုပ်ရိုးများဖြင့် တွယ်ဆက်ထားသော လမ်းလျှောက်နေသည့် အလောင်းကောင်များနှင့် အနက်ရောင်မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းထားပြီး သွေးရောင်မျက်လုံးများကိုသာ မြင်ရသော အရိပ်နတ်ဆိုးများလည်း ရှိကြသည်။

သူ့ကဲ့သို့ အသက်ရှင်နေသော ကစားသမား အနည်းငယ်လည်း ရှိနေပြီး သူတို့သည် သတိဝီရိယထားကာ စိတ်မွန်းကြပ်နေပုံရသည်။

အသက်ရှင်နေသော ကစားသမားအများစုသည် အမျိုးမျိုးသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ အသက်ရှင်သူများ၏ စွမ်းအင်ဖြစ်သော သက်စောင့်စွမ်းအင် ဖြစ်ပြီး တခြားသတ္တဝါများမှာမူ မရဏစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နေကြ၏။

လမ်းမတလျှောက် လျှောက်သွားစဉ် သူ့ကို အများဆုံး ဆွဲဆောင်နေသောအရာမှာ သတ္တဝါများ၏ အကြည့်များပင်။ သူတို့၏ အကြည့်များတွင် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ပြုလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤနေရာတွင် သတ္တဝါများသည် လူသားများကို ဆန္ဒရှိသကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိသလို လူသားများသည်လည်း သတ္တဝါများကို တိုက်ခိုက်ခွင့် မရှိချေ။

ဆာရာ ပေးထားသော တည်နေရာအတိုင်း သွားလိုက်ရာ ချန်လန်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဈေးဝယ်စင်တာကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့ခဲ့လေ၏။

တံခါးလက်ကိုင်သည် ဖြူရော်နေသော ဦးခေါင်းခွံတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလွန်အသက်ဝင်ပြီး မျက်လုံးပေါက်များအတွင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ် ပြာလဲ့လဲ့ မီးတောက်များပင် တောက်လောင်နေသည်။

ချန်လန်သည် တံခါးနားသို့ ရောက်ရှိချိန်၌ လက်မလှမ်းမီမှာပင် ဦးခေါင်းခွံ၏ မေးရိုးများက တချွတ်ချွတ် မြည်လာပြီး အလိုအလျောက် စကားပြောဆိုသည်။

"တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဈေးဝယ်စင်တာမှ ကြိုဆိုပါတယ်... မစ္စတာ ချန်လန်..."

ချန်လန် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်၏။

"အို... မင်း ငါ့ကို သိတယ်ပေါ့..."

ဤသီးသန့် ဈေးဝယ်စင်တာအဝင်ဝသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိထားသည်။

"သေချာတာပေါ့... မင်းက သခင်မဆာရာရဲ့ သီးသန့် နယ်မြေဖန်တီးသူလေ..."

ဦးခေါင်းခွံ၏အသံတွင် လေးစားမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"မင်းရဲ့ ပထမဆုံး နယ်မြေကို အောင်မြင်စွာ တည်ဆောက်ပြီးတဲ့နောက်မှာ မင်းရဲ့ အထောက်အထား အချက်အလက်တွေနဲ့ ခွင့်ပြုချက်တွေကို ဈေးဝယ်စင်တာရဲ့ အဓိကစနစ်ဆီ ပေါင်းကူးပေးလိုက်တယ်..."

"မင်းရဲ့ ပထမဆုံးနယ်မြေဖြစ်တဲ့ 【အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်】 အတွက် နောက်ဆုံး အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မထွက်သေးပေမဲ့ မင်းက နယ်မြေဖန်တီးသူ အဆင့်ရဲ့ အခြေခံခံစားခွင့်တွေကို ရရှိနေပြီ..."

ထိုစကားကိုပြောဆိုပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဦးခေါင်းခွံ မြှုပ်နှံထားသော လေးလံသည့် အနက်ရောင် သတ္တုတံခါးကြီးသည် အသံတိတ် ပွင့်သွားကာ နောက်ကွယ်ရှိ ထူးဆန်းပြီး မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

တံခါးနောက်ကွယ်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ သူ ထင်မှတ်ထားသော ဆိုင်တစ်ဆိုင် မဟုတ်ဘဲ အဆုံးအစမမြင်ရလောက်အောင် မြင့်မားသော မျက်နှာကြက်များရှိသည့် ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုပင်။

ချန်လန်က အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

အတွင်းပိုင်း နေရာသည် အပြင်ဘက်မှ မြင်ရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ကြီးမားပေ၏။ အမျိုးမျိုးသော 'ဖောက်သည်' များသည် လမ်းလျှောက်သွားလာနေကြသည်။ သူသည် 'ဖောက်သည်' များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဈေးဝယ်စင်တာ၏ ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ဧည့်ကြိုကောင်တာတွင် ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော အရိုးစုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ချန်လန်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးပေါက်များအတွင်းရှိ ပြာလဲ့လဲ့ မီးတောက်သည် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားလေ၏။

"မစ္စတာ ချန်လန်... ကျွန်တော်က တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဈေးဝယ်စင်တာရဲ့ မန်နေဂျာပါ... ကျွန်တော့်ကို ကြေးဝါလို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်... ဘာများ ကူညီပေးရမလဲ.."

"ငါ တစ္ဆေဒင်္ဂါးပြားတွေ လဲလှယ်ချင်လို့... အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်ရဲ့ လဲလှယ်နှုန်းက ဘယ်လောက်လဲ..."