အခန်း ၁၂

အခန်း (၁၂) ဒါက အခုမှ တရားဝင် စတင်တာလား

"အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်ရဲ့ လဲလှယ်နှုန်းက တစ်မှတ်ကို တစ္ဆေဒင်္ဂါးပြားဆယ်ပြားပါ..."

ချန်လန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ၏ အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် ၆၀၀သည် တစ္ဆေဒင်္ဂါးပြား ၆၀၀၀သို့ လဲလှယ်နိုင်ပေမည်။

တစ္ဆေဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားလျှင် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် တစ်သန်းတန်ဖိုးရှိသောကြောင့် ထိုငွေပမာဏမှာ ယွမ်ငွေ ဘီလီယံ ၆၀ ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်လော...

ဤကိန်းဂဏန်းကြောင့် ချန်လန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မြေအောက်အကျဥ်းထောင်နယ်မြေ တစ်ခုကိုသာ ဖန်တီးခဲ့ရပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာအချိန် တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးမီ ယွမ်ငွေ ဘီလီယံ ၆၀ ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"တစ္ဆေဒင်္ဂါးတစ်ရာကို အရင်လဲပေးပါ..."

"ပြဿနာမရှိပါဘူး... မင်းရဲ့လက်ကို ဒီအပေါ်မှာ တင်ပေးပါ..."

ချန်လန်က သူ၏လက်ကို တင်လိုက်ရာ အရိုးစုက ချက်ချင်းပြောဆိုသည်။

"အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် ဆယ်မှတ် နုတ်ယူပြီးပါပြီ... မင်းရဲ့ တစ္ဆေဒင်္ဂါးပြားတစ်ရာကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဘဏ်မှာ အပ်နှံထားချင်လား... ဒါမှမဟုတ် ထုတ်ယူချင်လား..."

"အားလုံး ထုတ်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အရိုးစုက လက်ဖျောက်တီးလိုက်ရာ လက်ဆွဲအိတ်တစ်လုံး သူ၏လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"အထဲမှာ တစ္ဆေဒင်္ဂါးပြားတစ်ရာ ပါပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး သေချာထိန်းသိမ်းပါ..."

"မှတ်ထားရမှာကတော့ ဈေးဝယ်စင်တာထဲမှာ ဘယ်သူမှ မင်းကို မလုယက်ရဲပေမဲ့ ဈေးဝယ်စင်တာအပြင်ကို ရောက်သွားတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ တာဝန်မယူပါဘူး..."

ချန်လန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရောင်းစရာ ဘာတွေရှိလဲ..."

"အသင်းဝင်အဖြစ် စာရင်းသွင်းနိုင်ပါတယ်... ဒါမှမဟုတ် အချိန်မရွေး နေရာမရွေး ဈေးဝယ်နိုင်ဖို့ 【တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဈေးဝယ်စင်တာ】 အက်ပ်ကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲဖို့ မင်းရဲ့ လူသားမိုဘိုင်းလ်ဖုန်းကို အသုံးပြုပြီး ဒီသလင်းကျောက်ဘောလုံးကို စကင်ဖတ်နိုင်ပါတယ်..."

တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဈေးဝယ်စင်တာသည် ဤမျှထိ အသုံးပြုရလွယ်ကူပြီး လူသားများနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေလိမ့်မည်ဟု ချန်လန် ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

ဒုတိယအကြိမ် စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မြေအောက်အကျဥ်းထောင်နယ်မြေများသည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်ရာ ခေတ်နှင့်အညီ လိုက်လျောညီထွေ ပြောင်းလဲလာခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေ၏။

ချန်လန်သည် သူ၏ဖုန်းကို ချက်ချင်းထုတ်ကာ သလင်းကျောက်ဘောလုံးကို စကင်ဖတ်လိုက်ရာ 【တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဈေးဝယ်စင်တာ】 အက်ပ်ကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲပြီးဖြစ်သွားသည်။

"မစ္စတာ ချန်လန်... မင်းက တစ္ဆေအစေခံတချို့ ဝယ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်... ဒါမှ ဒီနေရာမှာ မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးကို သေချာအောင် လုပ်နိုင်မှာလေ..."

"အို..."

အရိုးစု၏ အကြံပြုချက်ကြောင့် ချန်လန် အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ဤနေရာတွင် လူသတ်ခြင်းကို ခွင့်ပြုထားသည်။ လူသားများသည် လူသားများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သလို တစ္ဆေများသည်လည်း တစ္ဆေများကို သတ်ဖြတ်နိုင်ပေ၏။ သက်တော်စောင့်တစ်ဦး ဝယ်ယူထားခြင်းက အမှန်တကယ်ပင် ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"အကြံပြုစရာ တစ်ခုခု ရှိလား..."

"မစ္စတာ ချန်လန်... မင်းရဲ့ ငွေကြေးအင်အားနဲ့ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့အတွက် တစ္ဆေပညာသင်အဆင့် တစ္ဆေတစ်ကောင်ကို အလွယ်တကူ ဝယ်လို့ရတယ်... အဆင့်မြင့် တစ္ဆေပညာသင်တစ်ကောင်မှ အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် ငါးရာပဲ ကျသင့်မှာပါ..."

အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်ငါးရာ...ဆိုလိုသည်မှာ တစ္ဆေဒင်္ဂါးပြားငါးထောင်ပင်။

"ဒီတစ္ဆေတွေအတွက် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေက ဘာတွေလဲ..."

"အနိမ့်ဆုံးက တစ္ဆေပညာသင်ပါ... အဲ့ဒီအထက်မှာ တစ္ဆေစစ်သည် တစ္ဆေဗိုလ်ချုပ် တစ္ဆေတပ်မှူးနဲ့ တစ္ဆေဘုရင် ဆိုပြီး ရှိပါတယ်... ကျန်တာတွေကိုတော့ နောက်ပိုင်းကျရင် မင်း အလိုလို သိလာမှာပါ..."

"ငါ စဉ်းစားလိုက်အုံးမယ်..."

ချန်လန် အချိန်တခဏကြာမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ယခု လောလောဆယ်တွင် ဝယ်ယူရန် မလိုအပ်သေးချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူသည် အန္တရာယ်ကင်းရှင်းသော နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲမှု ဟင်းလင်းပြင်တွင် နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

"ကောင်းပါပြီ မစ္စတာ ချန်လန်... တခြားလိုအပ်တာတွေ ရှိရင်လည်း အချိန်မရွေး ခိုင်းစေနိုင်ပါတယ်..."

"အခုလောလောဆယ်တော့ ဒီလောက်ပါပဲ... သွားလိုက်ဦးမယ်..."

ချန်လန်သည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဈေးဝယ်စင်တာမှ ထွက်ခွာလာပြီး နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲမှု ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပြန်လာခဲ့လေ၏။

ဆာရာက သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီးနောက် နယ်မြေ၏ တိုးတက်မှုကို ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ချန်လန်က ပုံရိပ်ယောင်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကစားသမားများသည် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုနေကြပြီး မေးခွန်းများကြောင့် အဖြေမရဘဲ ခေါင်းကုတ်ကာ စိတ်ပျက်နေကြသည်မှာ သိသာထင်ရှားသည်။

...

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ဒီစာမေးပွဲက အရမ်းခက်လွန်းတယ်..."

"ငါတော့ သွားပါပြီ... ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမှန်း လုံးဝမသိတော့ဘူး..."

"တခြားလူဆီကနေ ကူးချလို့ ရမလား..."

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ အင်္ဂလိပ်စာက ပို၍ရိုးရှင်းလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသော်လည်း ဝါကျဖွဲ့စည်းပုံများ ပါလာစဥ်ကတည်းက အခက်အခဲများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာ သူတို့၏လက်ထဲ ရောက်လာချိန်၌ ရိုးရှင်းသော ဝေါဟာရများအပြင် အင်္ဂလိပ်ဝါကျ ဖွဲ့စည်းခြင်းနှင့် အင်္ဂလိပ်စာစီစာကုံးတို့ပင် ပါဝင်နေခဲ့သည်။

【ကျေးဇူးပြု၍ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပါ】

...

ဒါကို ဘယ်လို ရေးရမှာလဲ...

သူတို့သည် တရုတ်စာစီစာကုံးအတွက် တစ်ခုခုကို လျှောက်ရေးနိုင်သော်လည်း အင်္ဂလိပ်စာစီစာကုံးအတွက်မူ မည်သည့်နေရာမှ စရေးရမည်ကိုပင် မသိကြချေ။

လူတစ်ဦးက အကြံရလာပြီး တခြားလူတစ်ဦး၏ အဖြေများကို ကူးချရန် သူ၏ခေါင်းကို တမင်သက်သက် စောင်းကြည့်လိုက်၏။

"အဟမ်း... ကိုယ့်စာကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ... ဟိုကြည့်ဒီကြည့် မလုပ်နဲ့..."

စာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားချိန်၌ လူတိုင်း၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများ ပို​၍နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် မေးခွန်းများစွာကို အလွတ်ထားခဲ့မိသောကြောင့်ပင်။

"မင်းတို့က ဒီလောက်ရိုးရှင်းတဲ့ ဝါကျတွေကိုတောင် မဖွဲ့စည်းနိုင်ဘူးလား... ပြီးတော့ ဒီစာစီစာကုံး... တစ်ခုခုကို ဖြစ်သလို လျှောက်ရေးခဲ့မယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ တချို့လူတွေက အလွတ်ထားခဲ့ကြတယ်... မင်းတို့အတွက် ဆရာမက ဝင်ရေးပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာလား..."

အင်္ဂလိပ်စာဆရာမ၏အသံမှာ အလွန်အမင်း အေးစက်နေပြီး လူတိုင်းကို ကြက်သီးထသွားစေသည်။

သူတို့ မရေးချင်၍မဟုတ်ဘဲ ဘယ်လိုရေးရမှန်း မသိသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

"အားလုံးပဲ... ဒီစာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာကို အခေါက်ဆယ်ခါ ကူးရေးရမယ်... ပြီးတော့ အဲ့ဒီထဲမှာ ပါတဲ့ စကားလုံးတိုင်းကို အခေါက်တစ်ရာစီ ကူးရေးရမယ်... မပြီးမချင်း အတန်းထဲကနေ ထွက်ခွင့်မရှိဘူး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားကြသည်။ မေးခွန်းလွှာများ ကူးရေးရသည့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို သူတို့ ထပ်မံ၍ စတင်ရတော့ပေမည်။ ဤသည်က မည်သည့်အချိန်မှ ပြီးဆုံးမည်နည်းဟု သူတို့ တွေးလိုက်မိကြသည်။

...

ညအချိန်....၁၂ နာရီ...

အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော လူတိုင်းသည် အဆောင်သို့ ပြန်လာကြ၏။ လူတချို့သည် ရေပင်မချိုးနိုင်တော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်ရောက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားကြတော့သည်။

လူတစ်ဦးသည် ရေချိုးပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ဘဝကို မေးခွန်းထုတ်နေလေ၏။

"ဒီနယ်မြေက အရမ်းခက်ခဲလွန်းတယ်... ငါတို့ နောက်ထပ် လေးလကျော်လောက် စာသင်ရဦးမယ်... တကယ်ပဲ တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား..."

"ဒီကိုရောက်တာ နှစ်ရက်ရှိသွားပြီ... ဒီလောက်ရှည်လျားတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုဆိုတော့ ဆုလာဘ်တွေကလည်း သေချာပေါက် များပြားမှာပဲ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ဇွဲရှိရှိ ဆက်ကြိုးစားရမယ်..."

"အိပ်တော့... မနက်ဖြန် မနက်ခင်း စာဖတ်ချိန် ရှိသေးတယ်..."

ဟူး...

တတိယမြောက်နေ့တွင် လူတိုင်း၏ လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များမှာ ပုံသေဖြစ်သွားခဲ့သည်။

မနက် ၆နာရီတွင် ထ၍ ကန်တင်း၌ မနက်စာစားပြီး ၆နာရီခွဲမတိုင်မီ စာသင်ခန်းသို့ အပြေးအလွှားသွားကာ ပုံမှန် မနက်ခင်းစာဖတ်ချိန်ကို စတင်ကြသည်။

အတန်းများကို ၇နာရီခွဲတွင် စတင်သည်။ ယနေ့သည် သင်္ချာအတန်းချိန်ဖြစ်ပြီး ဆံပင်ကျွတ်ကာ နဖူးပြောင်နေပြီး ပြောက်ကျားရှပ်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော တစ္ဆေဆရာတစ်ဦး ရောက်လာလေ၏။ သူ သင်ကြားသော သင်ရိုးမှာ အပေါင်း၊ အနုတ်၊ အမြှောက်၊ အစားတို့ဖြစ်ပြီး အလွန်ရိုးရှင်းသည်။

၁၁နာရီခွဲတွင် နေ့လယ်စာစားရန်နှင့် နေ့လယ်ခင်း ခေတ္တအနားယူရန်အတွက် အတန်းပြီးဆုံးလေ၏။ နေ့လယ် ၂ နာရီ အတန်းတက်ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာချိန်၌ သင်္ချာဆရာက စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

မေးခွန်းလွှာအပြည့်အစုံကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်း ပြုံးလိုက်ကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုအရာများသည် အလွန်လွယ်ကူလွန်းနေပြီး လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က မေးခွန်းလွှာများထက် ပို၍ရိုးရှင်းနေသောကြောင့်ပင်။

ဒီနေ့တော့ ငါတို့ မေးခွန်းလွှာကူးရေးဖို့ နေရစ်ခဲ့စရာ မလိုတော့ဘူး....

လူတိုင်းသည် နတ်ဝင်ပူးနေသကဲ့သို့ ရေးသားကြပြီး အချိန်မစေ့မီမှာပင် စာမေးပွဲကို အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သင်္ချာဆရာက စိတ်ကျေနပ်စွာဖြင့် သူတို့ကို ညစာစားရန် လွှတ်ပေးလိုက်၏။

ကန်တင်း၌...

"ဟင့်... ဟင့်..."

အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ထမင်းစားနေရင်း ငိုကြွေးလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က တကယ့်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့ရပေမဲ့ အဆင်ပြေခဲ့တယ်... နေ့တိုင်းသာ ဒီလိုမျိုးဖြစ်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ...ကျွန်မ အိမ်ကို မြန်မြန်ပြန်ချင်နေပြီ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ တခြားသူများလည်း လွမ်းဆွတ်တမ်းတသော အကြည့်များကို ပြသလာကြလေ၏။ သူတို့ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သုံးရက်သာ ရှိသေးသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်... ငါတို့ စာသင်တာတွေမှာ တော်တော်လေး တိုးတက်လာပြီပဲ... ဒီနေ့လည်း ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် ပိုပြီးတောင် ကောင်းလာဦးမှာပါ..."

"ဟုတ်တယ်... ငါလည်း အများကြီး တိုးတက်လာတယ်လို့ ခံစားရတယ်... စာသင်တာတွေကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်နေပြီ... ကြောက်စရာ ဘာမှမရှိတော့ဘူး..."

"ဟားဟားဟား... ဒါဆို ငါတို့အားလုံး ဝိုင်းပြီး ကြိုးစားကြတာပေါ့... မနက်ဖြန်လည်း ဆက်ကြိုးစားပြီးတော့ မေးခွန်းလွှာကူးရေးရတာကို ရှောင်နိုင်အောင် လုပ်ကြမယ်..."

ယနေ့၏လွယ်ကူမှုကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် လူတိုင်း၏ ယုံကြည်မှုများ အလွန်အမင်း မြင့်တက်လာသည်။ စာသင်ခြင်းမှာ အလွန်မခက်ခဲလှဟု သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ညပိုင်း ကိုယ်ပိုင်စာကျက်ချိန်သည် ချောမွေ့စွာ ပြီးဆုံးသွားပြီး လူတိုင်း အဆောင်သို့ ပြန်ကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားကြ၏။ စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် သူတို့ စာသင်ခန်းသို့ ရောက်ရှိချိန်၌ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသော တရုတ်စာဆရာမကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တရုတ်စာဆရာမသည် အနီရောင်အောက်ခံရှိသော ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ဖြင့် စင်မြင့်ဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ မည်သူမျှ မော့မကြည့်ရဲကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် ပထမဆုံးနေ့က တစ္ဆေဆရာမဖြစ်ပြီး သူတို့ အကြောက်ဆုံး ဆရာမပင်။

"ဒီအချိန်အတွင်းမှာ မင်းတို့အားလုံး အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့မယ်လို့ ဆရာမ ထင်တယ်... ကဲ... အခု အထက်တန်းအဆင့် အသိပညာတွေကို တရားဝင် စတင်သင်ယူရတော့မယ်... မင်းတို့ရဲ့စားပွဲထဲက ဖတ်စာအုပ်တွေအားလုံးကို ထုတ်လိုက်ကြ..."

ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ လူတိုင်း ရုတ်တရက် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာခဲ့လေ၏။

အရင်တုန်းက အရာတွေအားလုံးက တရားဝင် စတင်တာ မဟုတ်ဘူးလို့များ ဆိုလိုချင်တာလား...

ပြီးတော့ 'ဖတ်စာအုပ်တွေ အားလုံး' ဆိုတာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ... စာအုပ်က တစ်အုပ်ထက် ပိုများနေလို့လား...