အခန်း ၂၇

အခန်း (၂၇) တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဘယ်လိုဖြစ်လာနိုင်မလဲ

"ဟက်... အရင်းရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံအပြည့်ပဲ..."

ဆာရာသည် ချန်လန်ရှေ့ရှိ သဘောတူညီချက်ကို ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"အို... မင်းက အရင်းရှင်တွေအကြောင်းလည်း သိတာလား..."

ချန်လန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

"သေချာတာပေါ့... ငါ့ကို ငနုံတစ်ယောက်လို အမြဲတမ်း မကြည့်ပါနဲ့... ဟုတ်ပြီလား...နင်တို့ အပြာရောင်ကြယ်ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို ငါ အများကြီး လေ့လာထားတယ်... နင်တို့ရဲ့ အင်တာနက် ဘန်းစကားတွေ အများကြီးကိုတောင် ငါ သိတယ်..."

"ဒါဆို ဒီသဘောတူညီချက်အပေါ် မင်း ဘယ်လိုမြင်လဲ..."

"ဘာတွေ မြင်စရာရှိသေးလို့လဲ...နင့်မှာ လက်မှတ်ထိုးဖို့ကလွဲပြီး တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ... တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားက နင့်ကို အလကား ကူညီပေးနေတာမှ မဟုတ်တာ... နင်က ဘာမှ ပြန်မပေးဘဲ နေလို့မရဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ကို နည်းနည်းလွန်လွန်းတယ်... အဲ့ဒါကို ပြင်ဖို့ မင်းကို ငါ အကြံပြုချင်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လန်သည် သဘောတူညီချက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ တောင်းဆိုချက် တစ်ခုတည်းသာ ရှိသော်လည်း ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဆုံးအရာပင်။သူ၏ အကျိုးအမြတ်တစ်ဝက်ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားထံ ပေးရမည်ဟု ဆိုသလော။

တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရလျှင် သူ နယ်မြေများ မည်မျှပင် ဖန်တီးစေကာမူ တစ်ဖက်လူအား တစ်ဝက်ပေးရပေမည်။ ဤသည်မှာ အလကား အလုပ်လုပ်ပေးနေရသည့်အလားပင်။

"ဒါနဲ့... တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားမှာ အာဏာ ဘယ်လောက်တောင် ရှိတာလဲ..."

"သူက ဘယ်နယ်မြေကိုမဆို ပိတ်ပစ်နိုင်တယ်... ပြီးတော့ လူသားတွေ ဒါမှမဟုတ် တစ္ဆေတွေကို အလိုရှိသလို သတ်နိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေအားလုံးက အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်တွေအများကြီး သုံးစွဲဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဘယ်လိုဖြစ်လာနိုင်လဲ..."

"ရှူး... နင် သေချင်နေတာလား... ငါတို့ ပြောနေတာကို သူ ကြားနိုင်တယ်... အဲ့ဒါကိုတော့ ငါလည်း သေချာမသိဘူး...နင် သိချင်ရင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် စာကြည့်တိုက်မှာ သွားရှာဖတ်လို့ရတယ်...နင် ရှာနေတဲ့ အဖြေက အဲ့ဒီမှာ ရှိချင်ရှိမှာပေါ့..."

ထိုစကားကိုကြားပြီးနောက် ချန်လန် ချက်ချင်း ထွက်သွားသည်။

သဘောတူညီချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူ နောက်မှ လက်မှတ်ထိုးလည်း ရသည်။ ထို့ပြင် ဤသဘောတူညီချက်သည် အလွန်အမင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိလှချေ။ သူတို့သည် သူ့ကို အလကား အလုပ်လုပ်ခိုင်းချင်နေသလော။

လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး...

...

တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် စာကြည့်တိုက်...

ဤနေရာရှိ စာကြည့်တိုက်မှူးမှာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နိုင်သော ယုန်တစ်ကောင်ပင်။ သူသည် ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေကိုင်းမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားလေ၏။

ယုန်က သူ၏မျက်မှန်ကို ပင့်တင်ပြီး ချန်လန်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်း... ဘာစာအုပ် ဖတ်ချင်ပါသလဲ..."

"တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အချက်အလက် တစ်ခုခုများ ရှိမလား..."

"ဒုတိယထပ်... တန်း B... စင် ၂ ပါ... မင်း ရှာနေတဲ့ အဖြေက အဲ့ဒီမှာ ရှိပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ယုန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေလေ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

ချန်လန်သည် လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း အတိအကျ လိုက်သွားပြီး သိပ်သည်းစွာ စီရီထားသော စာအုပ်များကြားတွင် သူလိုချင်သော စာအုပ်ကို စတင်ရှာဖွေလိုက်သည်။

မကြာမီ သူ ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

【တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား မိုဆာ၏ ဘဝအတွေ့အကြုံများ】

သူ လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ဤသည်က စတုတ္ထမြောက် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား၏ ကိုယ်တိုင်ရေး အတ္ထုပ္ပတ္တိ ဖြစ်နေပေ၏။

【မိုဆာ... တုန်လှုပ်ချောက်ချားကမ္ဘာသို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အလုပ်သင် နယ်မြေဖန်တီးသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်...】

ဤအချက်အလက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ ချန်လန်၏ မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားသည်။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားသည် ယခင်က နယ်မြေဖန်တီးသူ တစ်ယောက်လားဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဒါက 'တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား' ဆိုတာ အလုပ်အကိုင် တစ်ခုသက်သက်ပဲ ဖြစ်ပြီးတော့ အစစ်အမှန် နတ်ဘုရား မဟုတ်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား...

ရတနာအသစ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သကဲ့သို့ ချန်လန်သည် ထိုအကြောင်းအရာများအတွင်း၌ စတင်နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

အချိန်မည်မျှထိကြာအောင် ဖတ်ရှုခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်လာခဲ့ပေ၏။

【ငါ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာတိုင်တိုင် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့တယ်... နောက်ဆုံးတော့ ငါ့ရဲ့ ပဉ္စမမြောက် SSSအဆင့် နယ်မြေကို ဖန်တီးပြီးနောက်မှာ ငါက တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာရဲ့ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့တယ်... ဒီလိုနဲ့ ငါ စည်းမျဉ်းတစ်ခုကို သတ်မှတ်ခဲ့တယ်... တစ္ဆေတွေက လူသားတွေကို ဒုက္ခမပေးရဘူး... ပြီးတော့ လူသားတွေကလည်း တစ္ဆေတွေကို ဒုက္ခမပေးရဘူး...】

ပဉ္စမမြောက် SSSအဆင့် နယ်မြေကို ဖန်တီးခြင်းဖြင့် မိုဆာသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ထို့ပြင် သူက စည်းမျဉ်းများကို သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် နယ်မြေဖန်တီးသူတစ်ဦးသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာရန် လုံးလုံးလျားလျား ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။ 'တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား' ဆိုသည်မှာ ရိုးရှင်းစွာပင် အလုပ်အကိုင် အမည်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး 'ဥက္ကဋ္ဌ' ကဲ့သို့ပင်။ ထိုအရာကို နားထောင်ရသည်မှာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော်လည်း သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပေ၏။

"တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာက ကုမ္ပဏီတစ်ခုနဲ့တူပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားက ထိပ်တန်း ဥက္ကဋ္ဌပဲ... သူက Sအဆင့် အောက်က နယ်မြေတွေကို ပိတ်ပစ်နိုင်တဲ့ အာဏာရှိတယ်... ဒါပေမဲ့ SSSအဆင့် နယ်မြေတွေကို ပိတ်ပစ်နိုင်တဲ့ အာဏာတော့ မရှိဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက တစ်ဦးတည်းသော အစုရှယ်ယာရှင် မဟုတ်လို့ပဲ..."

ချန်လန်က စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုအရာကို အပြင်ယူသွားကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖတ်ရန် ရည်ရွယ်လိုက်သည်။

ချန်လန် စာအုပ်ကို အောက်ထပ်သို့ ယူသွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်၌ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော လေသံအနည်းငယ် ပါဝင်သည့် နူးညံ့သော အသံတစ်သံက သူ၏ အနောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လူကြီးမင်း... စာကြည့်တိုက်က စာအုပ်တွေ အထူးသဖြင့် သမိုင်းကဏ္ဍက စာအုပ်တွေကို ငှားသွားလို့ မရပါဘူး..."

ချန်လန် နှလုံးသား တုန်ရီသွားသည်။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝတ်စုံပြည့်ဝတ်ဆင်ထားသော ယုန်စာကြည့်တိုက်မှူးသည် သူ၏နောက်သို့ အသံတိတ် ရောက်ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုယုန်သည် ရွှေကိုင်းမျက်မှန်နောက်ကွယ်ရှိ အနီရောင် မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို တည်ငြိမ်အေးစက်စွာ ကြည့်နေပေ၏။

ချန်လန်က သူ၏ မူလနေရာသို့ ပြန်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ဒါဆို ငါ ဒီနေရာမှာပဲ ဆက်ဖတ်လိုက်မယ်... အပြင်ကို ယူမသွားတော့ပါဘူး..."

"ရပါတယ်..."

ယုန်စာကြည့်တိုက်မှူးသည် ချန်လန်၏ လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းလို တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာရဲ့ သမိုင်းကို ဒီလောက်ထိ စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဖန်တီးသူတွေက တော်တော်လေး ရှားပါးတယ်..."

"လူအများစုက ပိုပြီးရက်စက်တဲ့ နယ်မြေတွေကို ဘယ်လိုဖန်တီးမလဲ ဒါမှမဟုတ် အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်တွေကို ဘယ်လို မြန်မြန်ပိုရှာရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ ဂရုစိုက်ကြတာလေ..."

သူ၏လေသံမှာ အိမ်တွင်းရေးကိစ္စများကို စကားပြောနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပေ၏။

ချန်လန်က ယုန်ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

"တစ္ဆေတွေနဲ့ လူသားတွေ အချင်းချင်း ဒုက္ခမပေးရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းကို သတ်မှတ်နိုင်လောက်တဲ့ အရာမျိုးက ဘယ်လိုတည်ရှိမှုမျိုးလဲဆိုတာ ငါ သိချင်ရုံပါ... ဒီလောကမှာ အဲ့ဒီလို စည်းမျဉ်းမျိုး တကယ်ပဲ ရှိသင့်တယ်လို့ ထင်လား..."

ယုန်စာကြည့်တိုက်မှူးသည် သူ၏ မျက်မှန်ကို လက်ဖဝါးဖြင့် ပင့်တင်လိုက်ရာ မျက်မှန်မှန်ဘီလူးများက စာကြည့်တိုက်၏ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည်။

"စည်းမျဉ်းတွေက တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့အတွက်ပဲ..."

"အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်နေကြတဲ့ ဖရိုဖရဲ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုက အနုတ်လက္ခဏာ ခံစားချက် အမြောက်အမြားကို ထုတ်လုပ်ပေးနိုင်ပေမဲ့ အဲ့ဒီစွမ်းအင်က ခဏတာပဲခံပြီး ကြမ်းတမ်းတယ်... အဲ့ဒါက ရေရှည်တည်တံ့တဲ့ ရိတ်သိမ်းမှု အတွက် မသင့်လျော်ဘူး..."

"တည်ငြိမ်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကမှ အရည်အသွေးမြင့်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုပဲ...ဒါက ကျွဲနွားကျောင်းသလိုပဲ... သိုးအုပ်ကြီးတစ်အုပ်လုံးကို တပြိုင်နက်တည်း သတ်ပစ်မယ့်အစား စားကျက်မြေတွေ လိုအပ်တာပေါ့..."

ယုန်သည် "ရိတ်သိမ်းမှု" နှင့် "ကျွဲနွားကျောင်းခြင်း" ကဲ့သို့သော စကားလုံးများကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး စိုက်ပျိုးရေးနည်းပညာများကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ သူ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။

ချန်လန်၏စိတ်နှလုံးသား လေးလံသွားသည်။ ဤစာကြည့်တိုက်မှူးသည် သာမန်တစ္ဆေ လုံးဝမဟုတ်ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယုန်၏ အတွေးများသည် သူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားကို ယခင်က ပြောခဲ့သောအရာများနှင့် အခြေခံအားဖြင့် တူညီနေသောကြောင့်ပင်။

မိုဆာတွင်လည်း တစ်ချိန်က ဤသို့သော အတွေးမျိုး ရှိခဲ့ဖူးလေ၏။

"ဒါဆို... တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားက အဓိက မွေးမြူရေးသမား တစ်ယောက်နဲ့ ပိုတူတာပေါ့... ဒါမှမဟုတ်... ကုမ္ပဏီတစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌပေါ့..."

ချန်လန်က သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

ယုန်စာကြည့်တိုက်မှူးက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါက စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့ တင်စားချက်ပဲ... အဲ့ဒါက မင်းတို့ လူသားတွေရဲ့ တင်စားချက်တွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်..."

"ငါ သိသလောက်တော့ ဥက္ကဋ္ဌကို ဒါရိုက်တာဘုတ်အဖွဲ့က ထုတ်ပယ်လို့ ရတယ်... ပြီးတော့ မွေးမြူရေးသမားကိုလည်း ပိုပြီးအစွမ်းထက်တဲ့ အသစ်တစ်ယောက်နဲ့ အစားထိုးလို့ ရတယ်လေ..."

"တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာမှာ ရှည်လျားတဲ့ သမိုင်းကြောင်း ရှိတယ်... ပြီးတော့ နတ်ဘုရားရဲ့ နေရာက... ထာဝရ မဟုတ်ဘူး..."

ယုန်သည် သူ၏မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ချန်လန်ကို သိနားလည်သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ချန်လန်၏သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားသ​ည်။ သူ၏ အတွေးများကို ဤယုန်က ထိုးထွင်းသိမြင်သွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစကားထဲရှိ အချက်အလက်များက အလွန်များပြားလှသည်။

ဤဝက်ဝံပုတီးသည် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို သိရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို အရိပ်အမြွက်ပြနေပုံရကြောင်း ချန်လန် အကြမ်းဖျင်း သေချာနေသိနေသည်။

"ဒါဆို... 'ဒါရိုက်တာဘုတ်အဖွဲ့' ထဲကို ဘယ်လို ဝင်ရမလဲ..."

ချန်လန်က သူ၏အသံကို နှိမ့်လိုက်၏။

ယုန်စာကြည့်တိုက်မှူးက တိုက်ရိုက်မဖြေချေ။ ထို့အစား သူသည် သူ၏ အမွေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်ကာ ချန်လန် ခုလေးတင် ကြည့်နေခဲ့သော အမြင့်ဆုံး စာအုပ်စင်ပေါ်မှ အဖုံးတွင် မည်သည့်စာသားမျှ မပါရှိသော ပါးလွှာပြီး သေးငယ်သည့် စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ထိုစာအုပ်ငယ်လေးသည် ရှေးဟောင်းပြီး စုတ်ပြတ်နေပုံရကာ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ၍ လှန်လှောဖတ်ရှုခြင်း မခံရသကဲ့သို့ ဖုန်များ ဖုံးလွှမ်းနေပေ၏။

"သမိုင်းကဏ္ဍက စာအုပ်တွေကို ငှားသွားလို့ မရဘူး..." ယုန်စာကြည့်တိုက်မှူးက စာအုပ်ငယ်လေးကို ချန်လန်ထံ လက်ကမ်းပေးလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ဧည့်သည်တွေရဲ့ လျစ်လျူရှုခံထားရပြီးတော့ စာရင်းမသွင်းထားတဲ့ မှတ်စုတချို့ကို တစ်ခါတလေ ငှားဖတ်တာကတော့ တော်တော်လေး အဖြစ်များပါတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ တချို့မှတ်စုတွေကို ဖတ်တာက ပြဿနာတွေကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်တယ်ဆိုတာနဲ့ တချို့ကိစ္စတွေကို လုပ်တာက မင်းရဲ့ အသက်ကိုတောင် ပေးဆပ်ရနိုင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ကျေးဇူးပြုပြီး သတိပြုပါ..."

ချန်လန်သည် ထိုစကားတွင်ပါဝင်သော အန္တရာယ်များကို နားလည်ထားသည်။

သူသည် တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် ထိုစာအုပ်ငယ်လေးကို လှမ်းယူလိုက်ရာ အေးစက်သော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

"ရပါတယ်... သာယာတဲ့ စာဖတ်ချိန်လေး ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပါတယ်..."

ယုန်စာကြည့်တိုက်မှူးသည် နောက်လှည့်၍ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ကာ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါနဲ့... ဒီအထဲကအသံတွေကို ဘယ်သူမှ မကြားရဘူး..."

ထို့နောက် သူသည် အထပ်ထပ် စီရီထားသော စာအုပ်စင်များ၏ အရိပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချန်လန်သည် တိတ်ဆိတ်သော ထောင့်တစ်ခုကို ရှာ၍ အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် အမည်မသိ စာအုပ်ငယ်လေးကို ဖွင့်လိုက်သည်။