အခန်း ၃၉

အခန်း (၃၉) ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်း ဝင်အောင်လုပ်ဖို့ သမားရိုးကျမဟုတ်တဲ့ နည်းလမ်း

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲအတွက် ၃၄ ရက်အလို၌....

"ဒီအစမ်းစာမေးပွဲ ရလဒ်တွေ ထွက်လာပြီ... ပထမဆုံးအနေနဲ့ စုစုပေါင်းအမှတ် ၅၅၂ မှတ်နဲ့ အတန်းထဲမှာ ပထမရတဲ့ ကျိုးထျန်ချန်ကို ချီးကျူးချင်ပါတယ်..."

တရုတ်စာဆရာမသည် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာ ခြောက်စောင်ကို မြှောက်ပြလိုက်ရာ အနီရောင်ဖောင်တိန်ဖြင့် မှတ်သားထားသော အမှတ်များသည် မျက်စိကျိန်းစရာ ကောင်းလောက်အောင် ထင်ရှားနေပေ၏။

လူတိုင်းသည် ထိုမြင့်မားသော အမှတ်ကို ကြည့်လိုက်ကာ လူတချို့က အားကျနေပြီး တချို့က မနာလိုဖြစ်ကြကာ တချို့ကမူ အံကြိတ်နေကြသည်။

ကျိုးထျန်ချန်က ပြုံးလိုက်သ​ည်။ ဤလပတ်စာမေးပွဲအတွက် သူ အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့ပြီး တွေးထင်သည့်အတိုင်းပင် သူ ပထမရခဲ့ရာ နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်ခေါက်ခေါ်နိုင်ပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေ၏။

ယခုအချိန်အထိ သူသည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဆယ်ကြိမ်ကျော် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ လူအများအပြားသည် တစ်ကြိမ်မျှ မခေါ်ခဲ့ဖူးကြဘဲ ထိပ်တန်းကစားသမား အနည်းငယ်သာလျှင် ပထမနေရာအတွက် အလှည့်ကျ ရယူနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဟန်ထျန်ယွီသည် သူ၏အပြင်းထန်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ပင်။

"ကျိုးထျန်ချန် ဖုန်းငါးမိနစ် ခေါ်ခွင့်ရတဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပေးလိုက်ကြရအောင်... မင်း အပြင်ထွက်ပြီး မိသားစုဆီ ဖုန်းခေါ်လို့ရပြီ..."

ကျိုးထျန်ချန် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ သူ အနည်းငယ် ရိုးအီနေလေပြီ။ သူ ခေါင်းမော့ကာ စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်။

ဤသည်က လူအများအပြားကို ဒေါသတကြီးဖြင့် လက်သီးဆုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"ကျန်တဲ့သူတွေကတော့... ဒီအစမ်းစာမေးပွဲက ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်ကထက် အများကြီး ပိုကောင်းလာတယ်... လူအားလုံးနီးပါး အောင်ကြတယ်... ဒီတစ်ခါ ပြစ်ဒဏ်မရှိဘူး... ကျန်တဲ့အချိန်တွေကို မေးခွန်းလွှာတွေ လုပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးကြ... မနက်ဖြန်က လပတ်စာမေးပွဲပဲ... မင်းတို့ ပိုပြီးကောင်းကောင်း ဖြေနိုင်ပြီး အမှတ်တွေ ပိုများများရဖို့ ဆရာမက မျှော်လင့်တယ်..."

တရုတ်စာဆရာမ ထွက်သွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် အခန်းထဲတွင် ဆွေးနွေးသံများ ချက်ချင်းပွက်လောညံသွားလေ၏။

"ဟေး... ကျိုးထျန်ချန်က အရမ်းမောက်မာလွန်းနေတယ်လို့ မင်းတို့ မထင်ဘူးလား... သူက ပထမရတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် ဘဝင်မြင့်နေရတာလဲ..."

"သောက်ကျိုးနည်း... သူက ဖုန်းခေါ်ခွင့် ဆယ်ကြိမ်ကျော် ရပြီးပြီ... ငါကျတော့ တစ်ခါမှ မရသေးဘူး... ငါ့ကို တစ်ခါလောက် ပေးလို့ မရဘူးလား..."

"အဲ့ဒါပြောတာ... သူက အရမ်းတစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တာပဲ... လူ ၄၇ ယောက်ရှိတဲ့အထဲ သူက ဆယ်ကြိမ်ကျော်တောင် ယူသွားတာ... ငါကျတော့ အကြိမ်တိုင်း ငေးကြည့်နေရုံပဲ တတ်နိုင်တယ်..."

"မင်းတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ... ငါတို့ ကျိုးထျန်ချန်ကို ဒုက္ခပေးလိုက်ကြမလား..."

ရှည်လျားသော လေးလတာကာလအတွင်း အမှတ်နည်းသူများနှင့် ထိပ်တန်းကျောင်းသားများသည် သတိမထားမိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက် အုပ်စုများအဖြစ် ကွဲထွက်သွားခဲ့ကြသည်။

စာသင်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်း ဝင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိဟု ယုံကြည်နေကြသော အမှတ်နည်းသူတချို့သည် ကောက်ကျစ်သော နည်းလမ်းများကို စတင်၍ စဉ်းစားလာကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတို့သည် ထိုထိပ်တန်းကျောင်းသားများကို တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ မဖြေနိုင်အောင် သို့မဟုတ် စာမကျက်နိုင်အောင် တားဆီးနိုင်ပါက သူတို့ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်းဝင်ရန်အခွင့်အရေး ရလာနိုင်မည်လောဟု သူတို့ တွေးတောမိကြသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ထိပ်ဆုံးငါးယောက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ရင် သူတို့ရဲ့နေရာတွေကို ငါတို့ ယူလို့ရမှာပဲလေ...

သူတို့သည် ယုတ်မာသော ရည်ရွယ်ချက်များကို စတင်၍ မွေးမြူလာကြတော့သ​ည်။

"ဟက်... မင်းတို့ကောင်တွေက စိတ်သဘောထား သေးသိမ်ပြီး အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေပဲ..."

ဟန်ထျန်ယွီက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့သာ ကျိုးထျန်ချန်လို အမှတ်များများရရင် မင်းတို့လည်း ဖုန်းခေါ်လို့ရတာပဲလေ... မင်းတို့မှာအရည်အချင်းမရှိတာကို သူက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်လို့ အပြစ်တင်နေတာလား... ငါကတော့ မင်းတို့ကသာ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့သူတွေလို့ ထင်တယ်..."

"ဟန်ထျန်ယွီ... မင်း ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ... ငါတို့က မင်းကို ပစ်မှတ်ထားနေတာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ပြဿနာ လာမရှာနဲ့..."

လီတာတုန်းက အေးစက်စက် ပြောဆိုလိုက်၏။

ဟန်ထျန်ယွီနှင့် ကျိုးထျန်ချန်ကဲ့သို့ လူများကို သူ ကြည့်မရဖြစ်နေသည်မှာ ကြာမြင့်နေလေပြီ။

သူတို့က ဒီလောက် အမှတ်များများ ရနေပြီး ငါကတော့ သေချာကြိုးစားနေတာတောင် အမှတ် ၅၀၀ ကို မရနိုင်ရတာလဲ....

အချိန်ကြာရှည်စွာ မနာလိုဖြစ်မှုက သူ၏စိတ်ကို ဖောက်ပြန်သွားစေခဲ့ပြီး ဟန်ထျန်ယွီနှင့်တခြားသူများကို တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ မဖြေနိုင်အောင် တားဆီးနိုင်ပါက သူတို့ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်းဝင်ရန် အခွင့်အရေးကို ရလာလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်လာစေခဲ့၏။

ဟန်ထျန်ယွီက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုအမှတ်နည်းသူများသည် အချင်းချင်း တီးတိုးစကားပြောကာ ကြံစည်နေကြသည်။

...

ညပိုင်း ကိုယ်ပိုင်စာကျက်ချိန် ပြီးဆုံးကြောင်း ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာပြီး ကျောင်းသားများသည် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား အဆောင်များဆီသို့ အုံနှင့်ကျင်းနှင့် ပြန်သွားသည်။

ထုံးစံအတိုင်း ကျိုးထျန်ချန်သည် ရေအရင်ချိုးရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ရေနွေးဖြင့် ရေချိုးခြင်းက သူ၏ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။ သူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး အနားယူချိန်လေးကို ခံစားနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ခပ်အုပ်အုပ် "ဘန်း" ခနဲ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ခြေထောက်တစ်ဖက်က သူ၏ကျောကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်လိုက်ရာ စိုစွတ်ပြီး ချော်နေသော နံရံနှင့် ဆောင့်မိသွားလေ၏။

"ဘယ်သူလဲ..."

သူက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့အဖေပဲ..."

လီတာတုန်း၏အသံသည် ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"သူ့ကို ချ... မနက်ဖြန် ဖောင်တိန်တောင် မကိုင်နိုင်တော့တဲ့အထိ ရိုက်ပစ်လိုက်... သူ လပတ်စာမေးပွဲ မဖြေနိုင်အောင် သေချာလုပ်ကြစမ်း..."

"သောက်ခွေးကောင်... နေ့တိုင်း ပထမရနေလို့ မင်းကိုယ်မင်း သောက်ရမ်းတော်တယ်လို့ ထင်နေတာလား... မနက်ဖြန် မင်း စာမေးပွဲ ဘယ်လိုဖြေမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့..."

လက်သီးများနှင့် ခြေထောက်များသည် မိုးစက်များကဲ့သို့ ကျဆင်းလာပေ၏။ ကျိုးထျန်ချန်သည် သူ၏ အရေးကြီးအင်္ဂါများကို ကာကွယ်ရန် ခပ်ကွေးကွေးလေးနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ရေချိုးခန်းအတွင်းရှိ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုက အပြင်ဘက်၍ ရှိနေသူများကို မကြာမီ သတိပြုမိသွားစေခဲ့သည်။

ဟန်ထျန်ယွီက ပထမဆုံး ပြေးလာသည်။ ရေချိုးခန်းအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူ ချက်ချင်းနားလည်သွားလေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... သူတို့က ကျိုးထျန်ချန်ကို ဝိုင်းရိုက်နေကြတယ်... တကယ်လို့ ဒီနေ့ သူတို့က သူ့ကို ရိုက်ရင် မနက်ဖြန်ကျရင် ငါတို့ရဲ့အလှည့်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်... ဒီအသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ ငါတို့အပေါ် လွှမ်းမိုးသွားတာကို ငါတို့ ခွင့်ပြုလို့ မရဘူး... ချကြစမ်း..."

ဟန်ထျန်ယွီက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဦးဆောင်၍ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ၏ စကားများက အမှတ်ကောင်းသော ကျောင်းသားများ၏ ကာလရှည်ကြာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့်ဒေါသများကို မီးထိုးပေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ယနေ့ သူတို့ ဘေးထိုင်ကြည့်နေပါက မနက်ဖြန် ဘေးအန္တရာယ် ကြုံလာချိန်၌ မည်သူမျှ သူတို့ကို ကူညီပေးမည် မဟုတ်ချေ။ ရန်ပွဲတစ်ခု ချက်ချင်းစတင်ဖြစ်ပွားသွားပြီး လက်သီးထိုးသံများနှင့် ညည်းတွားသံများသည် သံစုံတီးဝိုင်းတစ်ခုအလား ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကစားသမားများအချင်းချင်းကြား ရရှိသော ထိခိုက်ဒဏ်ရာများသည် လျှင်မြန်စွာ မပျောက်ကင်းနိုင်သောကြောင့် သူတို့ ပေးလိုက်သော ဒဏ်ရာများသည် အလွန်အမင်း အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပေ၏။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိရသော်လည်း အဆောင်အဝင်ဝတွင် အရိုးထိအောင် အေးစိမ့်သွားစေသော အော်ဟစ်သံတစ်သံက မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

"မင်းတို့အားလုံး ရပ်လိုက်ကြစမ်း..."

ထိုအသံက လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လူတိုင်း ရပ်တန့်သွားပြီး တံခါးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူတို့၏မျက်နှာများသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်မှုကြောင့် ဖြူရော်သွားလေ၏။

အမှန်တကယ်ပင် တရုတ်စာဆရာမနှင့် အဆောင်မှူး အဒေါ်ကြီးတို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့က ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ...

လူတိုင်း ကြက်သေသေသွားပြီး တံခါးဝကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တရုတ်စာဆရာမသည် မှုန်ကုပ်ကုပ် မျက်နှာထားရှိနေသော အဆောင်မှူးအဒေါ်ကြီးတို့သည် သူတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်များကို လာရောက်နှုတ်ယူမည့် အနက်ရောင်နှင့်အဖြူရောင် သေမင်းတမန်တော်များကဲ့သို့ မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။

"မင်းတို့တွေ တော်တော် သတ္တိကောင်းနေကြပါလား... အခု အဆောင်မှာပါ ရန်ဖြစ်ဖို့ သင်ယူထားကြပြီပေါ့..."

တရုတ်စာဆရာမ၏ အကြည့်သည် ရှုပ်ပွနေသော နေရာနှင့် ပွန်းပဲ့နေသော လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝိုက်၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါကို ဘယ်သူ စတာလဲ... ရှေ့ထွက်ခဲ့စမ်း..."

"ဆရာမ... လီတာတုန်းတို့အဖွဲ့ စတာပါ..."

ဟန်ထျန်ယွီက ပြစ်မှုကျူးလွန်သူများကို ချက်ချင်း လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သူတို့က ဒီနေရာမှာ ကျိုးထျန်ချန်ကို တိုက်ခိုက်ကြတာ..."

လီတာတုန်းနှင့်တခြားသူများ၏ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပြီး သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်လာသည်။

"သူ့ကို ဘာလို့ တိုက်ခိုက်တာလဲ..."

ဆရာမ၏အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ကြက်သီးထဖွယ် ဖိအားတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ဆရာမ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ထိုလူအုပ်စုသည် ဆွံ့အသူများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး အသံမထွက်ရဲကြချေ။

သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြောမထွက်နိုင်ကြပေ။

ဟန်ထျန်ယွီက နံဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်၏။

"သူတို့က ကျိုးထျန်ချန် အမှတ်ကောင်းတာကို မနာလိုဖြစ်ပြီး မနက်ဖြန် လပတ်စာမေးပွဲ မဖြေနိုင်အောင် တားချင်လို့ပါ..."

"ဟက်..."

တရုတ်စာဆရာမက သွေးပျက်ဖွယ် ရယ်မောသံတစ်သံကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းတို့က အသုံးမကျတဲ့သူတွေ ဖြစ်နေလို့ အတော်ဆုံး ကျောင်းသားတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်တာပေါ့... တော်တော်ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ... ဒီအဆောင်က မင်းတို့ကို ထိန်းထားနိုင်ပုံ မရဘူးဆိုတော့... ကောင်းပြီလေ..."

သူမသည် တမင်သက်သက် ခဏရပ်လိုက်ပြီး ရန်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သော ယောကျာ်းလေးများအားလုံးကို ဝေ့ကြည့်ကာ သူမ၏ ပြစ်ဒဏ်ကို စကားလုံးတစ်လုံးချင်းစီ အသံထွက်၍ ကြေညာလိုက်၏။

"မနက်ဖြန်ညကစပြီး မင်းတို့အားလုံး ညတိုင်း သန်းခေါင်ယံ အချိန်တိတိမှာ အနားယူဖို့ 'အိမ်ပြန်' ရမယ်..."

"အနားယူဖို့ အိမ်ပြန်ရမယ်..."

ဤစကားလုံး လေးလုံးသည် သူတို့၏ နားထဲတွင် သေမင်းခေါင်းလောင်းသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားသည်။

ဧရာမကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုက သူတို့ကို ချက်ချင်းလွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

အဲ့ဒီ 'အိမ်' ကို ပြန်ရမှာလား....

ကျောင်းထက် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အိမ်ကို ရင်ဆိုင်ရမည့်အစား သူတို့ ကျောင်းမှာပင် အသေခံလိုသည်။

"ဆရာမ... ဟင့်အင်း... ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်... နောက်တစ်ခါ အခွင့်အရေး ပေးပါဦး..."

"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် ပြန်မသွားနိုင်ဘူး... ကျွန်တော့်ရဲ့မိဘတွေက... သူတို့ ကျွန်တော့်ကို သတ်လိမ့်မယ်..."

"ဆရာမ... ကျွန်တော်တို့ကို ကြိုက်သလို ပြစ်ဒဏ်ပေးပါ... အိမ်တော့ မပြန်ခိုင်းပါနဲ့..."

ငိုကြွေးသံများနှင့် အသနားခံ တောင်းပန်သံများ တပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတချို့ဆိုလျှင် ဒူးထောက်ရက်သား လဲကျသွားကြသည်။

သို့သော် တရုတ်စာဆရာမသည် အမူအရာကင်းမဲ့သောမျက်နှာဖြင့် သူမ၏ဖုန်းကိုထုတ်ကာ နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်၏။

"ဟယ်လို... လီတာတုန်းရဲ့ မိဘလားရှင့်... မနက်ဖြန် ည သန်းခေါင်ယံ အချိန်တိတိမှာ ရှင်တို့ရဲ့ကလေးကို ကျောင်းလာကြိုပြီး အိမ်ခေါ်သွားရမယ်ဆိုတာကို အကြောင်းကြားတာပါ..."

ပထမစကားတစ်ဝက်ကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ လီတာတုန်း၏ စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုး ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားသည်။ ထိတ်လန့်သွားသော သူသည် အပြေးအလွှားသွားကာ ဖုန်းကို လုယူချင်စိတ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖြစ်ပေါ်လာသော်လည်း သူ မလုပ်ရဲခဲ့ချေ။

"ဒါက ချန်ထျန်ရဲ့ မိဘလားရှင့်..."

...

သူတို့၏ရှေ့မှာပင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ဖုန်းတစ်ခေါ် ခေါ်လိုက်တိုင်း သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။

အထူးသဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နာမည်များကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ သူတို့၏ နှလုံးသားများ သေဆုံးသွားပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုက သူတို့၏တစ်ကိုယ်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် တရုတ်စာဆရာမသည် ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေသော ယောကျာ်းလေးတစ်အုပ်ကို ကြည့်လိုက်၏။

"အကြောင်းကြားလို့ ပြီးပြီ... အခု ထွက်သွားပြီး ကိုယ့်နေရာ ကိုယ်ပြန်ကြတော့... ကျောင်းမှာ မင်းတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးညကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းလိုက်ကြဦး..."