အခန်း ၄၁

အခန်း (၄၁) တစ်ချိန်က အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည်

"ဟင့်အင်း... ကျောင်းမပိတ်ပါနဲ့..."

ထောင့်တစ်နေရာမှ ရှိုက်သံပါသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤသည်မှာ မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူမ၏ဆံပင်များကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ဆွဲဆုပ်ထားကာ သူမ၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေသည်။

ရုတ်တရက် သူမက စားပွဲကို ထုကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စူးရှစွာအော်ဟစ်လိုက်၏။

"ငါးရက်တောင် ကျန်သေးတာကို... သမီး မေးခွန်းတွေ လုပ်ချင်တယ်... သမီးကို မေးခွန်းလွှာတွေ ပေးပါ... မေးခွန်းလွှာတွေ ထပ်ပေးပါ... သမီး ကျောင်းမပိတ်ချင်ဘူး... အားလပ်ရက် မလိုချင်ဘူး..."

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏စိတ်ခံစားမှု တန်ဖိုးသည် ၉၅ ရာခိုင်နှုန်းသို့ ချက်ချင်းမြင့်တက်သွားသည်။

ငါးရက်တာအားလပ်ရက်သည် သူမကို ပြိုလဲသွားစေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

ထို့ထက်ပို၍တိကျအောင် ပြောရလျှင် ဤသည်မှာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲတွင် ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်း မဝင်နိုင်မည်ကို အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုပင်။

ဤမျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အော်ဟစ်သံက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲရှိ ကြောက်ရွံ့မှုကို မီးထိုးပေးလိုက်သည်။

"ဆရာမ... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်... သမီးတို့ကို ကျောင်းမပိတ်ပေးပါနဲ့... သမီးတို့ကို မေးခွန်းလွှာတွေ ပေးပါ... သမီးတို့ အတန်းတက်ချင်တယ်..."

တခြားကစားသမားတစ်ဦးကလည်း စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မေးခွန်းလွှာတွေ မလုပ်ရရင် ငါတို့ အမှတ်တွေ တက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး... အမှတ်မတက်ရင် ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်း ဝင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဆရာမ... ကျေးဇူးပြုပြီး သမီးတို့ကို မေးခွန်းလွှာတွေ ထပ်ပေးပါ..."

"မေးခွန်းလွှာတွေ မရှိရင် ကျွန်တော့်ရဲ့တစ်ကိုယ်လုံး ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေတယ်... မေးခွန်းလွှာတွေ ပေးပါ... မြန်မြန်လေး..."

"ငါတို့ အားလပ်ရက် မလိုချင်ဘူး... စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာပဲ လိုချင်တယ်..."

အဆိပ်သောက်မိပြီး ဖြေဆေးကို အသည်းအသန် လိုအပ်နေသူများအလား သူတို့သည် ရင်ကွဲလုမတတ်အော်ဟစ်သံများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

မည်သူမျှ အားလပ်ရက် မလိုချင်ကြချေ။ သူတို့အားလုံး မေးခွန်းလွှာများ ပို၍လိုချင်နေသည်။ မေးခွန်းလွှာများ မရှိပါက သူတို့၏တစ်ကိုယ်လုံး နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်နေကြ၏။

အနားယူမယ်... အပန်းဖြေမယ်...

အဲ့ဒါက သေမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာနဲ့ အတူတူပဲ....

အဲ့ဒါက ရုန်းကန်ခွင့်တောင် ဆုံးရှုံးသွားပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ နီးကပ်လာတာကို ထိုင်ကြည့်နေရတာနဲ့ အတူတူပဲ....

မည်သူမျှ မနားလိုကြချေ။ သူတို့အားလုံး အမှတ်တက်လာစေရန် မေးခွန်းလွှာများ ပို၍လုပ်ချင်ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ကစားသမားများ ငိုကြွေးပြီး မေးခွန်းလွှာများ တောင်းခံနေသည်ကို ကြည့်ရင်း ဆာရာသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားမိလေ၏။

"အစတုန်းက သူတို့တွေ မေးခွန်းလွှာတွေလုပ်ဖို့ အရမ်းငြင်းဆန်ခဲ့ကြတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူကများ ထင်မိမှာလဲ...ဒါပေမဲ့ ငါးလ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့က မေးခွန်းလွှာတွေကို ဒီလောက်တောင် အသည်းအသန် လိုချင်လာကြတယ်... အပြောင်းအလဲက တကယ့်ကို ကြီးမားလွန်းတယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူမက ချန်လန်ကို ချီးကျူးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သေဆုံးမှု သတ်မှတ်ချက်များကို အသုံးမပြုဘဲနှင့် လူအများအပြားကို ရူးသွပ်သွားစေပြီး အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် ၁၆၀၀၀၀ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလွန်းလှသည်။

နောက်ငါးရက်နေလျှင် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် ဤနယ်မြေ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထွက်ပေါ်လာမည့်အချိန် ရောက်လာတော့ပေမည်။

နယ်မြေအဆင့်သတ်မှတ်ချက် ထွက်လာသည်နှင့် ဒုတိယနယ်မြေကို ချက်ချင်းတင်ပြမည်ဟု ချန်လန်က ပြောထားခဲ့သဖြင့် သူမ အလွန်အမင်း မျှော်လင့်နေခဲ့မိသည်။

"သူတို့အားလုံး ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်း မဝင်မှာကို ကြောက်နေကြတာ... ဒါကြောင့် သူတို့ မေးခွန်းလွှာတွေ ပိုလိုချင်ကြတာ... တကယ်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စရာပဲ..."

ချန်လန်က အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်ကို အဆုံးမရှိ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြတ်သန်းနေရမည်ဆိုပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် သေချင်စိတ် ပေါက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဤလူများဆိုလျှင်မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။

စိတ်မမှန်သူများမှလွဲ၍ မည်သူမျှ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ မဖြတ်သန်းချင်ကြပေ။

ရုတ်တရက် အားလပ်ရက်ရခြင်းက သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေမည် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ဖိအားများကိုသာ တိုးပွားစေပေမည်။ ယခုအချိန်ဥ သူတို့သည် သင်ယူမှုကို ပို၍ပင် လိုလားတောင့်တနေကြလေပြီ။

...

တရုတ်စာဆရာမသည် ပြိုလဲကျနေသော ကစားသမားများကို အပြုံးနှင့် ကြည့်လိုက်၏။

"ကျောင်းပိတ်ရက်က သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ... မင်းတို့ အိမ်ပြန်မလား ကျောင်းမှာပဲ နေမလား ရွေးချယ်လို့ ရတယ်..."

ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် တရုတ်စာဆရာမ ထွက်ခွာသွားသည်။

သူမက ပြိုလဲနေသော ကစားသမားများကို ချန်ထားခဲ့သည်။

"အိမ်ပြန်မယ်... မဖြစ်နိုင်တာ... အဲ့ဒီအိမ်က ငရဲထက်တောင် ပိုပြီးကြောက်စရာကောင်းသေးတယ်..."

မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် သူမ၏လက်မောင်းများကို ပွေ့ဖက်ထားကာ တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ငြင်းဆန်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... လုပ်စရာ မေးခွန်းလွှာတွေ မရှိဘူး... အိမ်စာလည်း မရှိဘူးဆိုရင် ငါတို့ အမှတ်တွေ တက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ..."

ယောကျာ်းလေးတစ်ဦးသည် လမ်းပျောက်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ဆံပင်များကို စိုးရိမ်တကြီး ကုတ်ခြစ်နေသည်။

"စာအုပ်ဖတ်... မေးခွန်းလွှာဟောင်းတွေကို ဆက်ကူးရေး... ငါတို့မှာ အချိန်သိပ်မရှိတော့ဘူး..."

တစ်စုံတစ်ဦးသည် အသက်ကယ် ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ဖတ်စာအုပ်များနှင့် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများအားလုံးကို ရူးသွပ်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။ သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထုံကျင်သွားစေရန်နှင့် ထိုမရေရာသော မျှော်လင့်ချက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် ကြိုးစားနေလေ၏။

"ဟင့်အင်း... ငါးရက်ဆိုတာ အရမ်းနည်းလွန်းတယ်... ဘာလို့ အချိန်တွေက ဒီလောက် မြန်မြန် ကုန်သွားရတာလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့ လပတ်စာမေးပွဲမှာ ငါ့ရဲ့စုစုပေါင်းအမှတ်က ၄၂၅ မှတ်ပဲ ရှိတာ... ငါ ဒီနေရာမှာ တစ်သက်လုံး နေရတော့မှာလား..."

မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအများစုက သူတို့၏စိတ်များအတွင်းမှ အတွေးများကို ဖော်ပြနေသည်။

၄၂၅မှတ်ဆိုသည်မှာ ဘေးကင်းရေးမျဉ်းနှင့် အလွန်ဝေးကွာနေပြီး ငါးရက်တာ အနားယူရခြင်းသည် သေဒဏ်ပေးခံရခြင်းနှင့် လုံးလုံးလျားလျား ခြားနားမှု မရှိချေ။

"ဟားဟားဟား... ဒီမှာ တစ်သက်လုံး နေရမယ်တဲ့လား... ငါ ရူးတော့မယ်... ငါ ရူးတော့မယ်..." စာသင်ခန်းထဲတွင် ရူးသွပ်သော ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကစားသမားတစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် နာတာရှည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ဆက်လက်၍ တောင့်မခံနိုင်တော့ချေ။ သူ၏စိတ် လုံးလုံးလျားလျား ပြိုကွဲသွားခဲ့လေ၏။ သူသည် ကခုန်ကာ ရူးသွပ်စွာ လက်ဟန်ခြေဟန် ပြသနေရင်း သူ၏စိတ်ခံစားမှု တန်ဖိုးသည် ကန့်သတ်ချက်ကို ချက်ချင်းဖောက်ထွက်သွားပြီး အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင် အမြောက်အများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

လူအချို့က ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေကြသည်။ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ မစတင်မီမှာပင် ဤနေရာတွင် ဆက်နေပြီး နောက်ထပ် ငါးလတာ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်ကို ထပ်မံ၍ ဖြတ်သန်းရမည့်အကြောင်းကို တွေးမိကာ သူတို့ ချက်ချင်းပြိုလဲသွားလေ၏။

လူတချို့သည် စာအုပ်များကိုထုတ်ကာ အလွတ်ကျက်မှတ်ခြင်းကို စတင်ကြပြီး နောက်ဆုံးမိနစ်၌ အတင်းအကြပ် စာကျက်ကာ ကျန်ရှိနေသော ငါးရက်အတွင်း တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံး သင်ယူရန် ဆန္ဒရှိနေကြသည်။

လူတချို့ကမူ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်းတွင် နေရာယူနိုင်ရန်အတွက် တခြားကျောင်းသားများကို တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ မဖြေနိုင်အောင် တားဆီးရန်အတွက် ကောက်ကျစ်သော နည်းလမ်းများကို စဥ်းစားတွေးတောနေကြဆဲပင်။

လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက် အသီးသီး ရှိနေကြ၏။

ကျိုးထျန်ချန်နှင့်ဟန်ထျန်ယွီတို့ကဲ့သို့ ထိပ်တန်းကျောင်းသားများသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ သူတို့၏ စာအုပ်များနှင့် မှတ်စုများကို တိတ်တဆိတ် သိမ်းဆည်းလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ စာသင်ခန်းထဲမှ တိုက်ရိုက်ထွက်ခွာသွားသည်။

သူတို့အတွက် ဤငါးရက်သည် နောက်ဆုံး အကြိတ်အနယ် ပြေးလွှားရမည့်အချိန်ပင်။ ကျောင်းမှာပဲနေနေ ထိုအသက်ရှူကြပ်စရာကောင်းသော "အိမ်" ကိုပဲ ပြန်ပြန် သူတို့သည် အချိန်နှင့်အပြိုင် ပြေးနေရပေမည်။

လူတိုင်း ကန်တင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်၌ သူတို့၏ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက သူတို့ကို ဆွံ့အသွားစေသည်။

ပြတင်းပေါက်များတွင် အရည်ကျဲကျဲဟင်းရည်များ မရှိတော့ဘဲ မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းလောက်အောင် အရသာရှိသော ဟင်းလျာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေ၏။

တောက်ပနေသော ဝက်သားနီချက်၊ မွှေးကြိုင်သော ကြက်ကင်၊ မြစိမ်းရောင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အမြဲတမ်း "အိုးဆေးရေ" ကဲ့သို့ဖြစ်နေသော ဟင်းရည်သည်ပင် ဂိုဂျီဘယ်ရီသီးများနှင့် ကြက်သားဖတ်များ ပေါလောပေါ်နေသော ကြွယ်ဝသည့် ကြက်စွပ်ပြုတ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကန်တင်းအဒေါ်ကြီးသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသည့် ကြင်နာတတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသနေသည်။ သူမ၏ဇွန်းခပ်မှုမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး ဗန်းများပေါ်၌ တောင်ငယ်လေးများကဲ့သို့ ပုံပေးရန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။

"များများစားကြ ကလေးတို့... အားလပ်ရက်မှာ မင်းတို့ သေချာအားမွေးထားဖို့လိုတယ်..."

အဒေါ်ကြီး၏ အသံမှာ အလွန်နူးညံ့နေသဖြင့် ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းနေသည်။

ဤရုတ်တရက် ပေါများကြွယ်ဝလာမှုသည် မည်သည့် ပျော်ရွှင်မှုကိုမျှ ယူဆောင်မလာပေးသည့်အပြင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများအပေါ် ပို၍နက်ရှိုင်းသော အရိပ်မည်းတစ်ခုကိုသာ ကျရောက်သွားစေပေ၏။

သူတို့သည် နောက်ဆုံးစားရမည့် ထမင်းကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ လေးလံသော ဗန်းများကို သယ်ဆောင်လာကြပြီး အရသာကို မခံစားနိုင်ဘဲ စားသောက်နေကြကာ အစားအသောက်များသည် ဖယောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဒါက... ဒါကို စားရတာ နောက်ဆုံး ထမင်းကို စားနေရသလိုပဲ..."

မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် တိုးတိုးလေး စတင်ရှိုက်ငိုလာပြီး သူမ၏လက်ထဲရှိ ကြက်ပေါင်မှာ အာလူးပူတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ထိတ်လန့်မှုသည် တိတ်တဆိတ် ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

မည်သူမျှ ဤ "ကောင်းမွန်သော အစားအသောက်" ကို အမှန်တကယ် မခံစားရဲကြချေ။ လူအများစုသည် စက်ရုပ်များကဲ့သို့ အနည်းငယ် မျိုချလိုက်ပြီး သူတို့၏ စာအုပ်များကို ပြန်လည်၍ ကောက်ကိုင်လိုက်ကြသည်။

ကန်တင်းထဲတွင် အစားဝါးစားသံများမှာ တိုးညှင်းနေသော်လည်း စာရွက်လှန်သံများနှင့် ဖော်မြူလာများ ရေရွတ်သံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

သူတို့သည် လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန်နှင့် ကျန်ရှိနေသည့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန်အတွက် ရူးသွပ်သော အလွန်အကျွံ ယှဉ်ပြိုင်မှုကို အသုံးပြုနေကြ၏။

ညနက်ပိုင်းတွင် သူတို့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ အဆောင်သို့ ပြန်လာကြချိန်၌ အဆောင်တံခါးများသည် ကျယ်လောင်စွာပွင့်ဟနေဆဲဖြစ်ပြီး အဆောင်မှူးအဒေါ်ကြီးကိုလည်း ဘယ်နေရာမှာမှ မတွေ့ရကြောင်း သူတို့ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

သူတို့သည် ဝင်ချင်တိုင်းဝင် ထွက်ချင်တိုင်းထွက်နိုင်သော အိပ်မက်မက်ခဲ့ဖူးသည့် "လွတ်လပ်ခွင့်" ကို ရရှိခဲ့ကြလေပြီ။

သို့သော် ဤလွတ်လပ်ခွင့်သည် အေးစက်ပြီး လေးလံနေပေ၏။

ဤသည်က သူတို့ကို ပျော်ရွှင်မှု ယူဆောင်မပေးနိုင်ဘဲ ပို၍ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကိုသာ ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘဝသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုကောင်းလာသောအခါ အစစ်အမှန် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသောကြောင့်ပင်။

ထို့ကြောင့် သူတို့ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်နေကြပြီး ငါးရက်အကြာတွင် ရောက်ရှိလာမည့် တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲကို ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။

အဆောင်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်၌ ထွက်ပေါ်လာသောအသံမှာ ဟောက်သံများ သို့မဟုတ် ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်လှိမ့် ဒီဘက်လှိမ့်လုပ်နေသော အသံများ မဟုတ်ချေ။

ဤသည်မှာ စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများပေါ်တွင် ဖောင်တိန်သွားနေသော 'ရွှပ်ရွှပ်' အသံများနှင့် စာရွက်လှန်သံများပင်။ လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ကုတင်များပေါ်တွင် ထူးဆန်းစွာ ထိုင်နေကြပြီး ညနက်သည်အထိ စာကျက်ရန် အဆောင်မီးများကို အသုံးပြုနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်ခွံများ အလွန်အမင်း လေးလံနေလျှင်ပင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ နိုးကြားနေစေရန် အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုကာ အတင်းအကျပ် ကြိုးစားနေကြ၏။

သူတို့ကိုယ်သူတို့ အလွယ်တကူ အိပ်ပျော်သွားခွင့် မပြုနိုင်ချေ။ အိပ်လိုက်ခြင်းက အချိန်ဖြုန်းတီးလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး တခြားသူများ သူတို့ကို ကျော်တက်သွားရန် အချိန်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အချိန်ကို အနည်းငယ်မျှပင် မဖြုန်းတီးနိုင်ဘဲ အဆုံးထိတိုင် အလွန်အကျွံ ယှဉ်ပြိုင်ရပေမည်။

သို့သော် လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုရှိပေ၏။ မနက် ၄ နာရီသို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ လူတစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဆက်လက်၍ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ စတင်၍ အိပ်ပျော်သွားသည်။

လူအနည်းငယ်သာလျှင် အသည်းအသန် စာဖတ်နေကြပြီး ရူးသွပ်စွာ အလွန်အကျွံ ယှဉ်ပြိုင်နေကြဆဲပင်။