အခန်း ၄၂

အခန်း (၄၂) တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ရောက်လာပြီ

နောက်တစ်နေ့ မနက် ၅နာရီ၌...

သမိုင်းတလျှောက် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီး နားကွဲလုမတတ် စူးရှသော 'နှိုးစက်သံ' သည် မြည်ဟီးမလာခဲ့ချေ။

ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံးသည် သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။

ခိုင်မာသော ဇီဝနာရီများနှင့် မသိစိတ်မှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် နိုးလာကြသူတချို့သည် သူတို့၏ ကုတင်များပေါ်တွင် ထိုင်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများကို အလွန်ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကြီးက ဝါးမျိုသွားသည်။

" 'နှိုးစက်သံ' တောင် မရှိတော့ဘူး..."

လူတစ်ဦးက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ရာ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်နေသော အဆောင်ထဲတွင် သူ၏အသံမှာ အလွန်ကြည်လင်ပြတ်သားနေသည်။

ရင်းနှီးနေသော 'နှိုးစက်သံ' ကို မကြားရခြင်းက သူတို့ကို ပို၍ပင် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဤအိပ်မက်ကဲ့သို့ ခံစားချက်မှာ အလွန်အဓိပ္ပါယ်မဲ့လွန်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းလွန်းသည်။

ဤတိတ်ဆိတ်မှုသည် မည်သည့်ဆူညံသံထက်မဆို ပို၍ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေပေ၏။

သူတို့သည် သူတို့ အမြဲတမ်း မုန်းတီးခဲ့သော စူးရှသည့် 'နှိုးစက်သံ' ဖြင့် လန့်နိုးလာရခြင်းကို ပိုသဘောကျပြီး ဤသေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်နေသော "လက်ဆောင်" ကို ရင်ဆိုင်ရမည့်အစား ဆရာ ဆရာမများက မနက်ခင်း စာဖတ်ရန် နှင်ထုတ်ခြင်းကို ပို၍သဘောကျသည်။

"အရမ်းကို တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်... ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်လွန်းတယ်..."

ကစားသမားတစ်ဦးသည် သူ၏ခေါင်းကို စောင်ဖြင့် အုပ်ထားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

"ငါ ဆက်ပြီး တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူး... အိမ်စာတွေ ပေးပါ... စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာတွေ ပေးပါ... မနက်ခင်း စာဖတ်ချိန် သွားပါရစေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုကစားသမားသည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စာသင်ခန်းဆီသို့ ပြေးထွက်သွားပြီး ဖတ်စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် စတင်၍ စာဖတ်တော့သည်။ ဤသည်မှာ သူတစ်ယောက်တည်းအတွက် မနက်ခင်းစာဖတ်ချိန်ပင်။

ဤ "ဆန္ဒပြည့်ဝစေသော" အိပ်မက်ဆိုးသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မျှော်လင့်ချက်လေးကို တစတစ တိုက်စားနေလေ၏။

လှပသော အပြင်ပန်းနောက်ကွယ်တွင် ငရဲဆီသို့ နောက်ပြန်ရေတွက်နေခြင်းပင်။

"အနားယူရသော" နေ့ရက်တိုင်းသည် သူတို့၏ တင်းမာနေသော အာရုံကြောများကို လေးလံသော တူဖြင့် ထုရိုက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ငါးရက်တာ အားလပ်ရက်သည် လက်ဆောင်တစ်ခုမဟုတ်ဘဲ အရက်စက်ဆုံးသော ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေ၏။

ဤသည်မှာ ကစားသမားများကို သူတို့ အသားကျနေသော ငရဲမုဒ်ဝမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မသေချာမရေရာမှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများရှိသော နူးညံ့သည့် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ခြင်းဖြစ်ကာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲနေ့တွင် နောက်ဆုံးရလဒ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေစေခြင်းပင်။

တခြားသူများလည်း နောက်မှပြေးထွက်သွားကြပြီး မနိုးသေးသော နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသည့် ကစားသမား အနည်းငယ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သူတို့ နိုးလာပြီး အဆောင်ထဲမှ လူတစ်ဝက်ကျော် ပျောက်ကွယ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရချိန်၌ အထီးကျန်မှုက သူတို့၏ထိတ်လန့်မှုကို မီးထိုးပေးလိုက်၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူများသည် အလွန်အကျွံ ယှဉ်ပြိုင်ရန် သွားကြပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် နာရီအနည်းငယ် ပိုအိပ်လိုက်ရုံဖြင့် သူတို့ အများကြီး နောက်ကျကျန်ခဲ့တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားသောကြောင့်ပင်။

ကစားသမားများသည် စာသင်ခန်းများဆီသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြေးသွားကြသော်လည်း ဆရာများ မရှိသည့်တိုင် လူများမှာ မနက်ခင်း စာဖတ်ခြင်း၊ စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများ ကူးရေးခြင်းနှင့် အိမ်စာဟောင်းများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရေးသားခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ဒါက ရူးသွပ်မှုပဲ...

နောက်ကျမှ ရောက်လာသူများသည် သူတို့၏ နေရာများကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေကြပြီး သူတို့၏စာအုပ်များကို အလျင်စလိုဆွဲထုတ်ကာ ဝင်ရောက်ပူးပေါင်းလိုက်ကြ၏။

စာသင်ခန်းတစ်ခုလုံးသည် အသက်ရှူကြပ်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သော ပြိုင်ဆိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မည်သူမျှ စကားမပြောသလို မည်သူမျှလည်း အနားမယူကြချေ။

သို့သော် ဖတ်စာအုပ်ဟောင်းများနှင့် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများသည် မကြာမီမှာပင် အကြိမ်များစွာ ဝါးစားခံရလွန်းသဖြင့် အဓိပ္ပာယ်အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားလေ၏။

ရင်းနှီးနေသော မေးခွန်းများကို အကြိမ်များစွာ လုပ်ဆောင်ပြီးသွားကာ ဖတ်စာအုပ်များမှာလည်း စုတ်ပြဲနေပြီဖြစ်ရာ ဤထပ်တလဲလဲ လုပ်ဆောင်ရသော အလုပ်မှ ရရှိသည့် "ပြီးမြောက်မှု" ခံစားချက်မှာ လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တဖန်ပြန်၍ စတင်ပျံ့နှံ့လာသည်။

"ဒီမေးခွန်းတွေကို ငါ လုပ်ပြီးသွားပြီ... အဖြေတွေကိုလည်း အလွတ်ရနေပြီ... ထပ်လုပ်နေလို့လည်း အလကားပဲ..."

"အဲ့ဒါပြောတာ... ငါ မေးခွန်းတွေ ပိုလိုတယ်... စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာတွေ ပိုလိုတယ်... ဆရာမ ဘယ်မှာလဲ... သူ့ကို သွားရှာမှဖြစ်မယ်..."

"ငါတို့ကို ဒီငရဲထဲကို ပို့ထားပြီးတော့ အဆုံးအထိ တာဝန်မယူဘူးလား... အရင်က ငါတို့ အားလပ်ရက် လိုချင်ခဲ့ပေမဲ့ အခု မလိုချင်တော့ဘူး... အဲ့ဒါကို ဖျက်သိမ်းလိုက်လို့ မရဘူးလား..."

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒီနယ်မြေကို ဘယ်သူ တီထွင်ခဲ့တာလဲ... သူ့ကို ငါ သတ်ပစ်မယ်..."

ထိုအချိန်၌ လူတစ်ဦးသည် စာသင်ခန်းတံခါးဝသို့ ရုတ်တရက် ပြေးသွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ဆရာမတွေရဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ မလုပ်ရသေးတဲ့ စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာတွေ အများကြီး ရှိတယ်... အားလုံး သွားယူကြ..."

ဤစကားများသည် သူတို့၏ နားထဲတွင် တေးဂီတသံကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

စာသင်ခန်းအတွင်းရှိ လှုပ်ရှားမှုတိုင်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူတိုင်းသည် သွေးနံ့ရသွားသော ဇွန်ဘီများကဲ့သို့ မသိစိတ်မှ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏နေရာများမှ တံခါးဆီသို့ ပြေးထွက်သွားကြသည်။

စားပွဲများနှင့် ကုလားထိုင်များ လဲကျသွားပြီး စာအုပ်များ နေရာအနှံ့အပြား၍ ပြန့်ကျဲသွားလေ၏။ လူတစ်ဦး လဲကျသွားပြီး ကြိမ်ဖန်များစွာ တက်နင်းခံလိုက်ရသော်လည်း သူတို့သည် ကပျာကယာ ထကာ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အာရုံခံစားမှု မရှိတော့သည့်အလား တံခါးဆီသို့ ဆက်လက်ပြေးသွားကြသည်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲ၌ တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာ အသစ်များသာဖြစ်သည်။

ထိုအရာများသည် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများသက်သက်မဟုတ်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်များဖြစ်ကာ အတိုတောင်းဆုံးအချိန်အတွင်း သူတို့၏အမှတ်များကို တိုးတက်စေနိုင်သော နတ်ဘုရားလက်နက်များပင်။

လူအုပ်ကြီးသည် ဆရာမများ၏ ရုံးခန်းဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးသွားကြ၏။

ရုံးခန်းတံခါး အနည်းငယ် ပွင့်ဟနေပြီး အတွင်း၌ မင်နံ့သင်းသင်းလေး ထွက်နေသော နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများ အထပ်လိုက် အမှန်တကယ်ကို ရှိနေသည်။

ရုံးခန်းအတွင်းသို့ လူတချို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မေးခွန်းလွှာများကို စတင်၍ လုယူနေကြသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်မှရောက်လာသူများသည် ချက်ချင်းပြေးဝင်သွားကြပြီး စူပါမားကတ်တစ်ခုတွင် လျှော့ဈေးချထားသော ကြက်ဥများကို ရူးသွပ်စွာ လုယူနေကြသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ မေးခွန်းလွှာများကို လုယူကြတော့သည်။

ပဋိပက္ခ စတင်လေပြီ။

"ဒါ ငါ့ဟာ..."

"ဖယ်စမ်း... ငါ အရင်တွေ့တာ..."

"ငါ့ပေး... အခု ချက်ချင်း ပေး..."

တစ်ချိန်က စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသော ကစားသမားများသည် ယခုအခါ စာရွက်အနည်းငယ်အတွက် အရှက်အကြောက်အားလုံးကို လုံးလုံးလျားလျား ဘေးဖယ်ထားကာ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်သည်အထိပင် ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။

မေးခွန်းလွှာတချို့သည် လုယက်မှုတွင် အပိုင်းပိုင်း စုတ်ပြဲသွားသော်လည်း လူများသည် ထိုအရာကို လုယူနေကြဆဲဖြစ်ပြီး ပြီးပြည့်စုံသော မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်လာရန် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ စာရွက်အပိုင်းအစများကိုပင် ကောက်ယူနေကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် မေးခွန်းလွှာများကို ရရှိသွားသူများသည် ရတနာများကဲ့သို့ ကိုင်ဆောင်ကာ ရောဂါဆန်သော ကျေနပ်မှုအပြည့်ရှိသည့် မျက်နှာများဖြင့် ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ပိုက်ထားကြသည်။ ထိုအရာများသည် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများမဟုတ်ဘဲ သက်တမ်းတိုးဆေးများ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ သူတို့သည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စာသင်ခန်းထဲသို့ အပြေးပြန်သွားပြီး အသေအလဲ စတင်၍ ရေးသားကြတော့သည်။

မေးခွန်းလွှာတစ်ရွက်မျှ မရလိုက်သူများမှာမူ မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေပြီး သူတို့၏ အလုပ်များတွင် နစ်မြုပ်နေသော ကံကောင်းသူများကို မနာလိုမှု၊ နာကြည်းမှုနှင့် ပို၍နက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။

ဤတန်ဖိုးရှိသော ပြန်လည်လေ့လာရေး ပစ္စည်းများကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် သူတို့သည် တိုက်ပွဲမစတင်မီကတည်းက ရှုံးနိမ့်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ကြရသည်။

စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများအတွက် ဤကြီးမားသော တိုက်ပွဲကို မျက်မြင်တွေ့ရှိပြီးနောက် ဆာရာက တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲစွာ မျိုချလိုက်သည်။

"အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ... ငါးလအတွင်းမှာ နင်က လူတိုင်းကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တာပဲ... အစတုန်းက မေးခွန်းလွှာလုပ်ရမှာကို ကြောက်နေကြရာကနေ အခုဆို စာရွက်တစ်ရွက်အတွက်တောင် အချင်းချင်း ရိုက်နှက်နေကြပြီ... ဒီအပြောင်းအလဲက အရမ်းကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်..."

ဤနယ်မြေသည် အမှန်တကယ်ကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။ သူမသည် နယ်မြေပေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း လူ ၄၇ ယောက်၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးကို ဤကဲ့သို့ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သော နယ်မြေမျိုးကို တွေ့ရခဲသည်။

အစပိုင်းတွင် ဤလူများသည် စာသင်ခြင်းနှင့် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများကို အလွန်အမင်း ငြင်းဆန်ခဲ့ကြကြောင်း သူမ မှတ်မိနေဆဲပင်။ ယခုအချိန်၌ ထိုမေးခွန်းလွှာများကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူတို့သည် သားကောင်ကို မြင်လိုက်ရသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေကြသည်။

အနုတ်လက္ခဏာစွမ်းအင်ကို ပြန်လည်စစ်ဆေးကြည့်ရာ ၂သိန်းပင် ကျော်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။ ဤသည်မှာ စမ်းသပ်နယ်မြေတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လူ ၄၇ ယောက်တည်းဖြင့် အမှတ်၂သိန်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့သည်။

သူမ အရာအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤလူ ၄၇ ယောက်စလုံးသည် အနည်းဆုံး တစ်ကြိမ်စီ ပြိုလဲခဲ့ကြဖူးပြီး ဤသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော တခြားနယ်မြေများ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သောအရာပင်။

အကယ်၍ ကန့်သတ်ချက်မှာ SSSအဆင့်သာ မဟုတ်ပါက ဤအထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ် နယ်မြေသည် SSSအဆင့်ထက်ပင် ကျော်လွန်သွားနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

"သူတို့က ကံကောင်းတာပါ... သေဆုံးမှု မရှိတာက သူတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ..."

ချန်လန်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဆာရာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

သူတို့က ကံကောင်းတာလား...

ဖြစ်နိုင်တာက...

သူမ ဆက်မတွေးရဲတော့ချေ။

...

ရက်များ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ပို၍နီးကပ်လာလေလေ ကစားသမားများ ပို၍ထိတ်လန့်လာလေလေပင်။ စာမေးပွဲအတွက် နှစ်ရက်သာ လိုတော့ချိန်၌ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ မအိပ်ခဲ့ကြသလို စာသင်ခန်းထဲမှလည်း မထွက်ခဲ့ကြချေ။

ထမင်းစားရန်အတွက်ပင် သူတို့သည် စာသင်ခန်းထဲသို့ ယူလာပြီး အသက်လုကာ အလုပ်လုပ်နေကြလေ၏။ တစ်နေ့အတွင်း လူတစ်ဦးစီသည် စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာ သုံးရာမှ လေးရာအထိ ပျမ်းမျှပြီးစီးခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ယခင်စံချိန်များကို ကျော်လွန်ကာ အများဆုံး ပြီးစီးခဲ့သည့် စံချိန်သစ်ကို တင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ပဉ္စမမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ ကြာမြင့်စွာ စောင့်စားခဲ့ရသော ကျောင်းခေါင်းလောင်းသံ မြည်သွားရာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများကို ဆတ်ခနဲ တုန်ရီသွားစေသည်။ သူတို့သည် စာသင်ခန်းတံခါးကို ပြူးကျယ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏နှလုံးခုန်သံများ ပို၍မြန်ဆန်လာပေ၏။

ထိုအချိန်၌ တရုတ်စာဆရာမက ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဝင်ရောက်လာသည် သူမ၏ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်အသံတိုင်းသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်နင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူတို့ကို တုန်ယင်သွားစေသည်။

ဆရာမသည် လွန်ခဲ့သော ငါးရက်ကတည်းက ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေခဲ့သော '【တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲအတွက် ၅ ရက်သာ လိုတော့သည်】' ကို ဖျက်လိုက်ပြီး '【တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ မနက်ဖြန် စတင်ပါပြီ】' ဟု ရေးလိုက်၏။

ထိုအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်သွားပြီး ချွေးစေးများ စီးကျလာကာ အဆုံးမရှိသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုက သူတို့အပေါ် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား ရိုက်ခတ်လာသည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ စတင်လေပြီ။