အခန်း ၄၄

အခန်း (၄၄) စာစီစာကုံး... တစ်ခုတည်းသော အဖြေ

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

လူအများအပြားသည် ပထမဆုံး ဆောင်းပါးကိုပင် ဖတ်၍ မပြီးကြသေးချေ။ ဖတ်ပြီးသူများကမူ အဖြေများကို ပြန်လည်အမှတ်ရရန် အပြင်းအထန် တွေးတောနေကြ၏။

စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာပါ မေးခွန်းများအားလုံးသည် ပြီးခဲ့သော ငါးလအတွင်း သင်ကြားခဲ့သောအရာများအပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်းပင်။ ချန်လန်သည် သူတို့ကို တမင်သက်သက် ဒုက္ခပေးမည်မဟုတ်သည့်အပြင် သူတို့ နယ်မြေမှ ထွက်မသွားနိုင်အောင် နားမလည်နိုင်သော မေးခွန်းများကိုလည်း ထည့်သွင်းထားမည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ငါးလဆိုသည်မှာ အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်ဖြစ်ပြီး သင်ယူစရာများမှာ အလွန်များပြားလှပေ၏။ သူတို့၏ ဦးနှောက်စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အကန့်အသတ်ရှိပြီး အရာအားလုံးကို ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်ချေ။

မိနစ်နှစ်ဆယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးထျန်ချန် ကိုယ်စားပြုသော ပထမဆုံးအုပ်စု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးထျန်ချန်၏ ကျောပြင်သည် ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ဖောင်တိန်ကို ကိုင်ထားသော သူ၏လက်မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေမည့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့လေ၏။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူသည် အကြမ်းစာရွက်ပေါ်တွင် ဆောင်းပါး၏ တည်ဆောက်ပုံ အကြမ်းဖျင်းကို အလျင်အမြန် ရေးသားလိုက်ပြီး အဓိက စာကြောင်းများနှင့် ယုတ္တိဗေဒဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်မှုများကို ဝိုင်းထားလိုက်ကာ ထို့နောက် မေးခွန်းများကို မူရင်းစာသားနှင့် သေချာစွာ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သည်။

ပထမဆုံး စာဖတ်ခြင်းအပိုင်း၏ မေးခွန်းငါးခုကို ဖြေဆိုပြီးချိန်၌ သူ၏ အာရုံကြောများသည် တင်းမာနေသော လေးကြိုးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အဖြေမှန်များကို စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာပေါ်တွင် သေချာစွာ ဖြည့်သွင်းနိုင်ခဲ့လေ၏။

တစ်စက္ကန့်လေးမျှ အနားမယူဘဲ သူ၏ အကြည့်များသည် နောက်ထပ်တာဝန်ဖြစ်သော ရှေးဟောင်းကဗျာ အလွတ်ရေးခြင်းဆီသို့ ချက်ချင်းရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် တစ်စက္ကန့်လေးမျှပင် မပေါ့ဆရဲသော ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ တောင်တက်သမားတစ်ဦးနှင့် တူညီနေသည်။

ဟန်ထျန်ယွီသည်လည်း အနောက်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာလေ၏။ သူ၏ မျက်နှာ ဖြူရော်နေပြီး သူ၏အောက်နှုတ်ခမ်းကို သွားဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားသဖြင့် အရာများပင် ထင်နေသည်။

သူ၏ အမြန်နှုန်းမှာ ကျိုးထျန်ချန်ထက် အနည်းငယ် နှေးသော်လည်း သူ၏အဖြေများမှာလည်း မှန်ကန်ပြီး အမှားအယွင်း မရှိချေ။

အံ့သြစရာအကောင်းဆုံးမှာ လီပင်းပင်။

လုံးလုံးလျားလျား ပြိုလဲသွားခဲ့သော ပထမဆုံး မိန်းကလေးတစ်ဦးဖြစ်သည့်တိုင် သူမသည် ပထမဆုံး မေးခွန်းငါးခုကို တတိယမြောက် အပြီးသတ်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်နေပေ၏။

သူမသည် ယခင်နှစ်ယောက်ထက် အချိန်နှစ်ဆ ပိုယူခဲ့ရသော်လည်း ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် အတော်လေး ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

သူတို့သုံးယောက်အပြင် တခြားထိပ်တန်းကျောင်းသား အနည်းငယ်လည်း မကြာမီ အမီလိုက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသော အမှတ်နည်းသူများကမူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေကြပြီး သူတို့၏စာရွက်များမှာ နေရာအများစု၌ အလွတ်ဖြစ်နေပေ၏။

သို့သော် အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်လာကြပြီး သူတို့၏ ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ မီးပုရွက်ဆိတ်များ ကိုက်ဖြတ်စားသောက်ခံရသကဲ့သို့ တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားခံလာရသည်။

...

နောက်ဆုံး နာရီဝက်သာ ကျန်ရှိတော့ချိန်၌။

ကျိုးထျန်ချန်သည် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး စာစီစာကုံး ခေါင်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူ၏ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

'တစ်ခုတည်းသော အဖြေ'

အချိန်တခဏအတွင်း ပြီးခဲ့သော ငါးလတာ ကာလအတွင်းမှ မြင်ကွင်းများအားလုံး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

အဆုံးမရှိသော စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများ၊ မေးခွန်းလွှာများကို လုယူရင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရန်ပွဲများ၊ "အိမ်" ၏ ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကောင်းပုံနှင့် ထိုအေးစက်ပြီး ရက်စက်သော စည်းမျဉ်း....

ထိပ်ဆုံးငါးယောက် ထွက်ခွာခွင့်ရမယ်... ကျန်တဲ့သူတွေ နေရစ်ခဲ့ရမယ်။

ဤသည်မှာ 【တစ်ခုတည်းသော အဖြေ】 ပင်။

ရိုးရှင်းတယ်၊ ကြမ်းတမ်းတယ်၊ သံသယဝင်စရာ မရှိဘူး...

သူသည် ဖောင်တိန်ကို ကိုင်ထားရင်း သူ၏လက် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး မည်ကဲ့သို့ စရေးရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

ဤ 'အဖြေ' ဆိုသည်မှာ အတိအကျ မည်သည့်အရာ ဖြစ်သနည်း။ ဘဝ၏အဖြေ ​ဖြစ်သလော...

ဤအချိန်အတွင်း သူတို့ဘဝ၏အဖြေသည် 'တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ'ဟူသော စကားလုံး ခုနစ်လုံးတည်းနဲ့ပဲ ဖွဲ့စည်းထားသည့်အလားပင်။

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ မရှိလျှင် သူတို့၏ဘဝသည် ပြီးဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲကို ကောင်းစွာမဖြေနိုင်လျှင်လည်း သူတို့ ပြီးဆုံးသွားခြင်းပင်။

တခြားအဖြေဟူ၍ လုံးဝမရှိချေ။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှု၊ ဒေါသနှင့် နာကြည်းမှု အနည်းငယ်တို့ ရောယှက်နေသော ခံစားချက်လှိုင်းလုံးတစ်ခုက သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။

ကျိုးထျန်ချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ဖောင်တိန်ကို ချကာ ပထမဆုံး စာပိုဒ်ကို ရေးလိုက်သည်။

'ငါတို့က 【အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်】လို့ အမည်ရတဲ့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် မြေအောက်အကျဥ်းထောင်နယ်မြေမှာ အကျဉ်းချခံထားရတယ်... ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုတည်း ရှိတယ်လို့ ပြောတယ်... အဲ့ဒါက တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲမှာ ထိပ်ဆုံးငါးယောက်စာရင်း ဝင်ဖို့ပဲ...'

'ဒါကြောင့် ငါတို့က မနက်ကနေ ညအထိ အသေအလဲ စာကျက်တယ်... ဒီကျိန်ဆဲချင်စရာ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲနဲ့ အဲ့ဒီ 'တစ်ခုတည်းသော အဖြေ' အတွက် ငါတို့ရဲ့ တစ်ဘဝလုံးကို ပုံအောထားတယ်... မေးခွန်းလွှာတွေ ပိုရဖို့အတွက် အချင်းချင်းတောင် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်တဲ့အထိ ရိုက်နှက်ကြတယ်...'

'ဆရာမတွေက ငါ့ကို ဆူတယ်... မိဘတွေက ငါ့ကို ဆူတယ်... သူတို့ အမြင်မှာတော့ အမှတ်တွေကလွဲပြီး တခြားအဖြေ မရှိတော့သလိုပဲ... ဘဝမှာ အဖြေတစ်ခုတည်း ရှိသလိုပဲ...တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲမှာ အမှတ်ကောင်းကောင်းရမယ် တက္ကသိုလ်ကောင်းကောင်း တက်ရမယ် ပြီးတော့ နာမည်ကောင်းရမယ်... အဲ့ဒါက တစ်ခုတည်းသော အဖြေပဲ...'

ဤစာစီစာကုံး ခေါင်းစဉ်မှာ သူ့အတွက် သီးသန့် ဖန်တီးပေးထားသကဲ့သို့ ကျိုးထျန်ချန်က ပို၍ပို၍ရေးသားလာခဲ့သည်။

ဤမေးခွန်းသည် ချန်လန်၏ ကရုဏာလည်း ဖြစ်နေသည်။ တခြားမေးခွန်းများ ခက်ခဲသော်လည်း ဤစာစီစာကုံးတွင် အမှတ်အများဆုံး ပါဝင်ပြီး ခေါင်းစဉ်နှင့် လွဲချော်မသွားသရွေ့ အမှတ်ကောင်းကောင်း ရရန် သေချာသလောက်နီးပါးပင်။

ဤသည်က ကစားသမားများ၏ လက်ရှိ စိတ်အခြေအနေကိုလည်း အပြည့်အဝ ဖမ်းယူထားပေ၏။ ငါးလတာ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက် သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပြီဖြစ်ရာ ဖော်ပြချင်သောအရာများ များစွာရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

တခြားသူများသည် စာစီစာကုံး ခေါင်းစဉ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်၌ သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခေါင်းစဉ်သည် မခက်ခဲကြောင်း သူတို့ သိရှိသွားသောကြောင့်ပင်။

သူတို့သည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် 【တစ်ခုတည်းသော အဖြေ】ဟု သူတို့ယုံကြည်သောအရာများကို ရူးသွပ်စွာ စတင်ရေးသားကြတော့သည်။

ဤသည်မှာ မိနစ်တစ်ရာ့ငါးဆယ် ကုန်လွန်သွားချိန်အထိပင်။ ကျိုးထျန်ချန်သည် ဖောင်တိန်ကို ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သည်။

"အချိန်စေ့ပြီ... ဖောင်တိန်တွေ ချ... အဖြေလွှာတွေ သိမ်းမယ်..."

တရုတ်စာဆရာမ၏ အေးစက်စက် အသံက သတိပေးချက်မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ပြတ်သားသော လက်ဖျောက်တီးသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ဖျောက်..."

တိုးညှင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ..

အချိန်တခဏအတွင်း ကစားသမားအားလုံး၏ စားပွဲများပေါ်ရှိ အဖြေလွှာများသည် ပြီးသည်ဖြစ်စေ မပြီးသည်ဖြစ်စေ လက်ရေး လှသည်ဖြစ်စေ စုတ်ပြတ်နေသည်ဖြစ်စေ မမြင်နိုင်သော လက်တစ်ဖက်က ဆွဲယူသွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုအရာများသည် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် သပ်ရပ်စွာ အထပ်လိုက် ပုံသွားလေ၏။

လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးမှာ အသံတိတ် ဖြစ်နေသည်။

ဤရုတ်တရက် အဖြေလွှာ သိမ်းဆည်းမှုက စာမေးပွဲခန်းမကို အချိန်တခဏကြာမျှ သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့ပြီးနောက် အမျိုးမျိုးသော တုံ့ပြန်မှုများက ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအချို့မှာ ကျိုးထျန်ချန်ကဲ့သို့ အမူအရာကင်းမဲ့နေပြီး ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှေ့သို့ ငေးငိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ဤသည်မှာ အလွန်အမင်း စိတ်တင်းမာမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့အပြီးတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်ပြီး ထုံကျင်နေသည့် အခြေအနေပင်။ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုပင်လျှင် ဤခံစားချက်အောက်တွင် အားနည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူတို့သည် သူတို့၏ စိတ်ခံစားမှုအားလုံးကို ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ကြလေပြီ။ မုန်တိုင်းတစ်ခုအပြီးတွင် ရှုပ်ပွနေသော်လည်း ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းအောင် တည်ငြိမ်နေသော ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုနှင့် တူညီနေသည်။

သူတို့သည် အသက်ရှင်နေပုံရသော်လည်း အမှန်အားဖြင့် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကင်းကွာနေခဲ့ကြလေပြီ။

လူတချို့မှာမူ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ပြင်းထန်စွာ တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေခြင်းမှ မတားဆီးနိုင်ကြချေ။ သူတို့၏လက်များသည် ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော စားပွဲများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် သူတို့၏လက်ဆစ်များပင် ဖြူရော်နေလေ၏။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူတို့ထံတွင် ဖြေမပြီးသေးသော မေးခွန်းများ ကျန်ရှိနေသေးခြင်းပင်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့၏ အဖြေများနှင့် ပတ်သက်၍ မသေချာမရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အလွန်ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကြီးတစ်ခုက သူတို့ကို ထပ်မံ၍ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ခန်းမအတွင်း၌ တိုးညှင်းသော ရှိုက်ငိုသံများ စတင်၍ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

တစ်ယောက် နှစ်ယောက်စသဖြင့် တဖြည်းဖြည်းနှင့် သံစုံငိုကြွေးသံတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားလေ၏။

ထိုငိုကြွေးသံများသည် နာကြည်းမှု၊ နောင်တရမှုနှင့် မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည့် တရားစီရင်မှုကို ရင်ဆိုင်ရမည့် အခြေအနေများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့၏ အမှတ်နည်းခြင်းက သူတို့ကို နယ်မြေမှ ထွက်မသွားနိုင်အောင် တားဆီးမည်အား သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းပင်။

လီပင်းသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်အခိုက်အတန့်လေးက ရူးသွပ်စွာ ရေးသားနေခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်၌ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော သူမ၏ လက်များကို ငေးငိုင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တစ်ခုတည်းသော အဖြေ" ဆိုသော စာစီစာကုံးနှင့် ပတ်သက်၍ သူမသည် များစွာရေးခဲ့သလို ခံစားရသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘာမှ မဖော်ပြနိုင်ခဲ့သလိုလည်း ခံစားရသည်။ နက်ရှိုင်းသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတစ်ခုက သူမကို လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

ဟန်ထျန်ယွီသည် သူ၏မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းများ ဖြူရော်နေကာ အံ့ကြိတ်ထားသည်။ သူ ရနိုင်မည့် အမှတ်များကို စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေပြီး နယ်မြေကို ရှင်းလင်းနိုင်မည့် နည်းပါးသော ဖြစ်နိုင်ချေကို အကဲဖြတ်နေသည်။

စာမေးပွဲပြီးနောက် လူတိုင်းထံတွင် အလွန်အမင်း ကြီးမားသော နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့ ယခုထက်ပို၍ မြန်မြန်မလုပ်ခဲ့ရကောင်းလားဟု သူတို့ကိုယ်သူတို့ နောင်တရနေကြခြင်းပင်။

ထို့နောက် သူတို့ထံသို့ ကြောက်ရွံ့မှု ရောက်ရှိလာလေ၏။ မေးခွန်းများ မှားသွားမည်ကို ကြောက်ကြပြီး သေချာမစစ်ဆေးခဲ့မိသဖြင့် တစ်ခုခု လွတ်သွားမှာကို ကြောက်ရွံနေကြသည်။ အမျိုးမျိုးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက သူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်နှက်နေပြီး ပျောက်ကွယ်မသွားတော့ချေ။

ဤသည်က ပထမဆုံး ဘာသာရပ်သာ ရှိသေးသော်လည်း လူတိုင်းကို ပြိုလဲသွားစေရန် လုံလောက်နေလေပြီ။ နောက်လာမည့် သင်္ချာစာမေးပွဲက သူတို့ကို ပို၍ပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေနိုင်သည်။

လူတိုင်း၏ စိတ်ခံစားမှုတန်ဖိုးများ မြင့်တက်နေလေ၏။ တရုတ်စာစာမေးပွဲ၏ အခက်အခဲကို သူတို့ မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သင်္ချာစာမေးပွဲက မည်မျှထိ ခက်ခဲလိုက်မလဲဟု သူတို့ တွေးတောနေကြသည်။

သင်္ချာသည် သူတို့ သင်ယူရန် အခက်ခဲဆုံးဟု အမြဲတစေ ယူဆခဲ့သော ဘာသာရပ်ဖြစ်ပြီး သူတို့ ရင်မဆိုင်ချင်သော ဘာသာရပ်လည်း ဖြစ်နေသည်။

အမည်မသိအရာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းက မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေခဲ့သည်။

တရုတ်စာဆရာမသည် အောက်ဘက်ရှိ ကစားသမားများကို အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အဖြေလွှာများကို သပ်ရပ်စွာ စီစဉ်ပြီးနောက် ပြောဆိုလေ၏။

"တရုတ်စာစာမေးပွဲ ပြီးသွားပြီ... နာရီဝက် နားပြီးရင် သင်္ချာစာမေးပွဲ စမယ်... အားလုံးပဲ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ ထွက်သွားရာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော လူအုပ်ကြီးကို စာသင်ခန်းထဲတွင် ငေးငိုင်စွာ ထိုင်ရစ်စေခဲ့ပြီး သင်္ချာစာမေးပွဲကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေစေခဲ့သည်။