အခန်း ၄၆

အခန်း (၄၆) သေတမ်းစာ ရေးဖို့တောင် အချိန်ရသေးတယ်ပေါ့

ညအချိန်၌...

အဆောင်သည် သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်နေပြီး မီးရောင်များမှာ မှိန်ပျပျ ဝါကျင်ကျင် ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကြသော်လည်း ယခင်ကဲ့သို့ ညဉ့်နက်သည်အထိ ရူးသွပ်စွာ စာကျက်ခြင်း သို့မဟုတ် မီးရောင်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ခြင်းမျိုး မရှိကြတော့ချေ။

ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြင်းထန်သည့် စာမေးပွဲနှစ်ခု အထူးသဖြင့် သင်္ချာ၏ ချေမှုန်းလိုက်သော ထိုးနှက်ချက်က သူတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ရုန်းကန်လိုစိတ်များကို စုပ်ယူသွားခဲ့သည်။

သူတို့၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် ယခင်ထက် ပို၍နက်ရှိုင်းသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ရောယှက်နေပြီး လက်မြှောက်အရှုံးပေးခြင်းနှင့် နီးစပ်သော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခုက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေပေ၏။

"ပြောစမ်းပါအုံး..."

အမှောင်ထုထဲမှ အက်ရှရှအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုလူသည် ယခင်က ကျိုးထျန်ချန်ကို ဝိုင်းရိုက်ရာတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးသော တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သည့် အမျိုးသားပင်။ ယခုအချိန်၌ သူ၏အသံတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ငိုရှိုက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါတို့ထဲမှာ... ဘယ်သူကများ နောက်ဆုံးမှာ ဒီငရဲတွင်းကနေ တကယ် ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ..."

အချိန်တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားကပင် ထပ်မံ၍ စကားပြောဆိုပြီး သူ၏ အသံတွင် သတိထား၍ တောင်းပန်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

"ငါထင်တာတော့ ကျိုးထျန်ချန် နဲ့ ဟန်ထျန်ယွီ... မင်းတို့နှစ်ယောက်ကတော့ သေချာပေါက် ထွက်သွားနိုင်လိမ့်မယ်... ငါ... မင်းတို့ကို အကူအညီတစ်ခု တောင်းလို့ ရမလား..."

ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော ကျိုးထျန်ချန်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ပြီး အသံလာရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်၏။

"ဘာလဲ..."

"တကယ်လို့ မင်း နယ်မြေထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်ရင်..."

အမျိုးသား၏ အသံမှာ ဆို့နင့်နေသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ငါ့ရဲ့မိန်းမဆီကို စာတိုလေးတစ်စောင် ပို့ပေးပါ..."

"သူ့ရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ငါပေးမယ်... အထဲမှာ ငါ ဘေးကင်းကြောင်းနဲ့ မကြာခင် သူ့ကိုရှာဖို့ ထွက်လာခဲ့မယ်လို့ပဲ ပြောပေးပါ... သူ့ကို စိတ်မပူဖို့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်နဲ့ ကလေးတွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ ပြောပေးပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အမျိုးသားသည် အသံထွက်၍ ငိုချလိုက်တော့သ​ည်။

ဤစကားများသည် ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သည့်အလား လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများတွင် ဧရာမလှိုင်းဂယက်များကို ချက်ချင်းဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဟုတ်တယ်... တစ်ယောက်ယောက် ထွက်သွားနိုင်သရွေ့ ငါတို့ရဲ့ သတင်းစကားတွေကို ပါးပေးလို့ ရတာပဲ...

အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ငါတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိသားစုတွေကို ငါတို့ အသက်ရှင်နေသေးတယ်ဆိုတာ သိခွင့်ပေးလို့ ရတာပဲ...

သူတို့ တွေးတောလိုက်ကြသည်။

​ဤသည်က အဖြူရောင်မုသားတစ်ခုဆိုလျှင်ပင် စောင့်ဆိုင်းနေရသူများကို မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေးတစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်ပြီး သူတို့ အလွန်အမင်း ရင်ကွဲနာကျမဖြစ်အောင် တားဆီးပေးနိုင်ပေမည်။

အမှန်တကယ်ကို တစ်ယောက်ယောက် ထွက်သွားနိုင်သရွေ့ သူတို့၏အခြေအနေများကို အပြင်မှလူများ သိစေရန်နှင့် သူတို့ သေသွားပြီလို့ မထင်စေရန် သတင်းစကားများပါးနိုင်ပေမည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... အစ်ကိုကျိုး အစ်ကိုဟန်... တကယ်လို့ မင်းတို့ ထွက်သွားနိုင်ရင် ငါ အဆင်ပြေတယ်လို့ ငါ့အမေ့ကို ပြောပေးပါ... ဆေးကို အချိန်မှန်သောက်ဖို့နဲ့ ပိုက်ဆံကို ချွေတာဖို့ မကြိုးစားနဲ့လို့ ပြောပေးပါ..."

"ငါ့ရဲ့ကောင်မလေးကို ငါ့ကို မစောင့်နဲ့လို့ ပြောပေးပါ... တကယ်လို့ သူ လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ရင်..."

ထိုကစားသမားသည် ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အမှောင်ထုထဲတွင် ဖိနှိပ်ထားသော ရှိုက်ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ရဲ့မိဘတွေက အစကတည်းက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဘူး... ငါ့ကို မတွေ့ရလို့ သူတို့ အရမ်းစိတ်ပူပြီး ရောဂါ ပိုဆိုးသွားမှာကို ငါ ကြောက်တယ်... ငါ အသက်ရှင်နေသေးတယ်လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို ပြောပေးပါ..."

အမျိုးသားတချို့သည် သူတို့၏ဇနီးများက ဆက်မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ နောက်အိမ်ထောင်ပြုသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး အကယ်၍ သူတို့ ထွက်လာနိုင်ခဲ့လျှင် ပြန်စရာ အိမ်မရှိတော့မည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြ၏။

လူတချို့ကမူ သူတို့၏ အိုမင်းနေသော မိဘများ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် ဖျားနာသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး သူတို့ ထွက်လာနိုင်ချိန်၌ သင်္ချိုင်းဂူများကိုသာ မြင်တွေ့ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။

အချိန်တခဏအတွင်း အဆောင်သည် အမျိုးမျိုးသော မှာကြားမှုများနှင့် တောင်းပန်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သာမန်ရက်များတွင် ပြိုင်ဆိုင်မှုများကြောင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ရန်လိုနေခဲ့ကြသူများ သို့မဟုတ် ရိုက်နှက်သည်အထိပင် ဖြစ်ခဲ့ကြသူများသည် ဤအခိုက်အတန့် ဤမျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုကြားတွင် သူတို့၏ကွဲလွဲမှုများအားလုံးကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ကြတော့ဘဲ အခက်အခဲများကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်နေကြသော ရဲဘော်ရဲဘက်အုပ်စုတစ်စုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အမှန်တကယ် ထွက်သွားနိုင်မည့် ရဲဘော်ရဲဘက်များထံသို့ သူတို့၏ဆန္ဒများကို ပါးနေကြလေ၏။

"တကယ်လို့ ငါ ထွက်သွားနိုင်ရင်..."

ကျိုးထျန်ချန်၏ အသံသည် အမှောင်ထုထဲတွင် အလွန်ပြတ်သားပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ သတင်းစကားတွေကို သေချာပေါက် ငါ ပါးပေးပါ့မယ်..."

ဟန်ထျန်ယွီသည်လည်း ကတိပေးသည့်အနေဖြင့် တိုးညှင်းသော "အင်း" ဟူသည့် အသံဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ငါ ထွက်သွားနိုင်ရင် မင်းတို့ရဲ့ သတင်းစကားတွေကို သေချာပေါက် ငါ ပါးပေးပါ့မယ်..."

ကျိုးထျန်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဤလူများသည် သူ့ကို ယခင်င်က ရိုက်နှက်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခု၌ သူတို့အားလုံး လမ်းဆုံးသို့ ရောက်နေကြလေပြီ။ အကယ်၍ သူ ထွက်သွားနိုင်ပါက သူတို့ကို ကူညီပေးရပေမ​ည်။

ဤရိုးရှင်းသော ကတိစကားက အမှောင်ထုထဲတွင် မျက်ရည်များ ရောယှက်နေသော သက်ပြင်းချသံ အနည်းငယ်ကို ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကျိုး... အရင်က ငါ မင်းကို ရိုက်ခဲ့မိတယ်... အခု မင်းကို ငါ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်..."

တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သည့် အမျိုးသားက လေသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ငါလည်း အတူတူပဲ... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်..."

"တောင်းပန်ပါတယ်..."

အမှောင်ထုထဲတွင် တောင်းပန်သံများ တစ်သံပြီးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤတောင်းပန်မှုများသည် အတိတ်က အကြမ်းဖက်မှုများအတွက်သာမက လက်ရှိ မှာကြားမှုများအတွက်လည်း ဖြစ်နေသည်။ မိသားစုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သက်ဆိုင်သော ကြီးမားသည့် မျှော်လင့်ချက်ကို တခြားလူတစ်ဦးအပေါ်တွင် တင်ထားရသောကြောင့်ပင်။

သူတို့ ထွက်သွားနိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်နည်းပါးကြောင်း သူတို့ သိထားကြ၏။ ကျိုးထျန်ချန်၊ ဟန်ထျန်ယွီနှင့် တခြားသူများသည် အပြင်ဘက်ကမ္ဘာသို့ သတင်းအချက်အလက်များ ပေးပို့ရန် သူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်မည့် အဖြစ်နိုင်ဆုံးနှင့် မျှော်လင့်ချက် အရှိဆုံးသူများပင်။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် အဆောင်ထဲမှ အလွန်အကျွံ့ယှဉ်ပြိုင်မှု၏ ရူးသွပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေများကြားမှ လူသားဆန်သော ခံစားချက်များ၏ နောက်ဆုံး တွယ်တာမှုနှင့် မှာကြားမှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ချန်လန်က အဆောင်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးညတွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော ရူးသွပ်စွာ စာကျက်မှုများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်နိုင်စွာ ယောကျာ်းလေး အဆောင်ရော မိန်းကလေး အဆောင်ပါ ထူးဆန်းသော ငြိမ်သက်မှုတစ်ခုထဲသို့ ကျဆင်းသွားလေ၏။ ဤသည်ကို နှလုံးသား နွေးထွေးမှုဟု ခေါ်၍ ရနိုင်သလော။

ရွတ်ဆိုသံ မရှိချေ၊ စာရွက်လှန်သံ မရှိချေ၊ စာမေးပွဲမေးခွန်းလွှာများပေါ်တွင် ဖောင်တိန်များ ရေးခြစ်နေသော ရွှပ်ရွှပ်အသံများလည်း မရှိချေ။

ထို့အစား မှိန်ပျပျ အဝါရောင် မီးရောင်အောက်တွင် ကစားသမားများသည် ကုတင်များပေါ်တွင်မှောက်ကာ ထိုမှိန်ပျပျ အလင်းရောင်ကို အသုံးပြုကာ စက္ကူပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို အပြင်းအထန် အာရုံစိုက်၍ ရေးသားနေကြ၏။

အလွန်တည်ကြည်လေးနက်သော တာဝန်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ လူတချို့ထံတွင် သပ်ရပ်သော လက်ရေးများ ရှိနေကြသည်။

လူတချို့သည် ရေးသားနေစဉ် သူတို့၏ မျက်လုံးများမှ အဆက်မပြတ် စီးကျလာသော မျက်ရည်များကို သုတ်နေကြပြီး ထိုမျက်ရည်စက်များက သူတို့ ယခုလေးတင် ရေးသားထားသော မင်များကို ပြန့်ကျဲသွားစေသည်။

လူတချို့သည် ရေးလိုက် ရပ်လိုက်လုပ်နေကာ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် လေဟာနယ်ထဲသို့ မော့ကြည့်နေကြပြီး မမြင်ရသူ တစ်ဦးဦးကို လွမ်းဆွတ်နေသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

သူတို့သည် ဖော်မြူလာများကို မှတ်ဉာဏ်မှ ပြန်လည်ရေးသားနေခြင်း မဟုတ်သလို လေ့ကျင့်ခန်းမေးခွန်းများကို လုပ်နေခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။

သူတို့သည် သေတမ်းစာများကို ရေးသားနေကြခြင်းပင်။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက ပို၍မှန်ကန်အောင် ပြောရလျှင် သူတို့၏ ဆွေမျိုးများ၊ ချစ်သူများနှင့် သူငယ်ချင်းများအတွက် နောက်ဆုံးစကားများကို ရေးသားနေကြခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

ယောကျာ်းလေး အဆောင်တွင် တစ်ချိန်က ကျိုးထျန်ချန်ကို ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးသော တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သည့် အမျိုးသားသည် စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီကို ရေးသားနေသည်။

"မိန်းမ... မင်း ဒါကို မြင်ရတဲ့အချိန်မှာ ငါ နောက်ထပ် ငါးလလောက် အပြင်ကို ရောက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မငိုနဲ့နော်... အဲ့ဒါ ငါ အသုံးမကျလို့ ပိုပြီးစောစော ထွက်လာနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိလို့ပါ...အိမ်က ညအိပ်မီးအိမ်အောက်မှာ ငါ ကတ်တစ်ခု ဝှက်ထားတယ်... လျှို့ဝှက်နံပါတ်က မင်းရဲ့ မွေးနေ့ပဲ... အဲ့ဒါက ကလေး ကျောင်းစရိတ်အတွက်ပါ..."

သူ၏နံဘေးရှိ လူငယ်လေးတစ်ဦးသည် စာများကို အကြိမ်ကြိမ် ခြစ်ချပြီး ပြန်ရေးနေလေ၏။

"ဖေဖေနဲ့ မေမေ... သား တောင်းပန်ပါတယ်... အဖေတို့ရဲ့သားက အသုံးမကျဘူး... အပြင်ရောက်အောင် ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သားကို မမွေးခဲ့ဖူးဘူးလို့ပဲ သဘောထားပြီး နောက်ကလေး တစ်ယောက်လောက် ထပ်ယူဖို့ ကြိုးစားပါ..."

မိန်းကလေး အဆောင်တွင်လည်း လေထုမှာ ထိုနည်းတူ လေးလံပြီး ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းနေသည်။

မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် စာရွက်တစ်ရွက်ပေါ်တွင် ကောက်ကွေးနေသော နေလုံးလေးတစ်လုံးကို ဆွဲကာ အောက်တွင် ရေးသားလိုက်သည်။

"ကလေးလေး... မေမေက အဝေးကြီးကို သွားရတော့မယ်... ဒါပေမဲ့ မေမေ သားလေးကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သား မှတ်ထားရမယ်နော်... ထာဝရ ထာဝရ ချစ်တယ်..."

တခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးသည် စာများ အပြည့်ရေးထားသော စာရွက်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကြပ်စွာ ပိုက်ထားပြီး တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ငိုနေသည်။

"အမေ... သမီး အမေ့ကို အရမ်းလွမ်းတာပဲ... သမီး အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."

ချန်လန်၏ အကြည့်များသည် သေတမ်းစာ ရေးနေကြသော ကစားသမား အများအပြားကို ဝေ့ကြည့်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လီပင်း၏ အနည်းငယ် ရင့်ကျက်မှုမရှိသော်လည်း အလွန်အမင်း လေးနက်သော လက်ရေးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားလေ၏။

"ဖေဖေနဲ့ မေမေ... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်... သမီး ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သမီးရဲ့ သတင်းစကားကို အပြင်ကို သယ်သွားပေးဖို့ တစ်ယောက်ယောက်ကို အကူအညီ တောင်းထားပါတယ်... ပြီးတော့ ချန်လန်... အရင်က ငါလုပ်ခဲ့တာတွေအတွက် ငါ အရမ်းနောင်တရနေပါပြီ... ငါ နင့်ကို နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်... ငါရေးထားတာတွေကို မြင်ရလောက်အောင် နင် အသက်ရှင်နေသေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်..."

ချန်လန် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ကြက်သေသေသွားသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းအနည်းငယ်မော့ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟူး... ပြန်လည်သုံးသပ်ဖို့ အသေအလဲ စာကျက်မယ့်အစား သူတို့မှာ သေတမ်းစာ ရေးဖို့ အချိန်တောင် ရသေးတယ်ပေါ့... ကြည့်ရတာ ဒီနေ့ စာမေးပွဲက သိပ်ပြီး မပြင်းထန်ခဲ့ဘူး ထင်တယ်... မနက်ဖြန် အင်္ဂလိပ်စာမေးပွဲကို ပိုပြီးတင်းကျပ်ရမယ်..."

"အင်း... မနက်ဖြန် အင်္ဂလိပ်စာမေးပွဲ..."

သူ တွက်ချက်မှုများ အပြည့်ပါဝင်သော အသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"သူတို့ကို ငါ အပြင်းစားတွေ ပေးရမယ်... နားထောင်ခြင်း စွမ်းရည်စစ်ဆေးမှု ဖိုင်တွေကို ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ဝါးသွားအောင် လုပ်မယ်...စာဖတ်တာနဲ့ နားလည်သဘောပေါက်အောင် ဖတ်ရမယ့် စာပိုဒ်တွေကို နှစ်ခုထပ်တိုးမယ်...စကားလုံး အရေအတွက်ကို နှစ်ဆ တိုးမယ်...ပြီးတော့ မေးခွန်းတွေမှာ ထောင်ချောက်တွေ ပိုထည့်မယ်... သူတို့ သေတမ်းစာ ရေးဖို့ အချိန်တောင် မရတဲ့အထိ ငါ လုပ်ရမယ်... ငါက အရမ်းသနားတတ်လွန်းနေသေးတာပဲ..."

ချန်လန်က သူ ကျရှုံးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။