အခန်း ၅၀

အခန်း (၅၀) တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးခြင်း...ရလဒ်များ ထုတ်ပြန်ခြင်း

နေ့လယ်ပိုင် ဓာတုဗေဒ စာမေးပွဲခန်းမတွင်...

ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲပင်။

ဒြပ်စင်ဇယား၊ ဓာတု ညီမျှခြင်းများ၊ ဓာတ်တုံ့ပြန်မှုများအော်ဂဲနစ်ပေါင်းစပ်မှုများနှင့် သက်ဆိုင်သော မေးခွန်းများသည် သူတို့ထံသို့ အလုအယက် ရောက်ရှိလာပေ၏။

ကစားသမားများက တူညီသော သဘောထားဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။

ဤနောက်ဆုံး စာမေးပွဲကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ရှေးဟောင်းရေတွင်းများကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေပြီး သာမန်ကိစ္စတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေသကဲ့သို့ သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာလည်း တည်ငြိမ်နေကာ မည်သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ချေ။

ဤသည်မှာ နောက်ဆုံး မေးခွန်းကို ဖြေဆိုပြီးသည်အထိပင်။

ဟူး...

စာမေးပွဲခန်းမ တစ်ခုလုံးတွင် တိတ်ဆိတ်သော သက်ပြင်းချသံတစ်သံက တပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အရိုးများ ထုတ်ယူခံလိုက်ရသကဲ့သို့ လုံးလုံးလျားလျား သက်တောင့်သက်သာရှိသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုဖြင့် သူတို့၏ကုလားထိုင်များပေါ်သို့ ပစ်ကျသွားကြသည်။

ငါးလတိုင်တိုင် တင်းမာနေခဲ့ပြီး လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း နာကျင်ဖွယ်ရာ ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့သော သူတို့၏ အာရုံကြောများသည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် နောက်ဆုံး၌ လုံးလုံးလျားလျား ပြေလျော့သွားပေ၏။

ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော စိတ်သက်သာရာရမှုနှင့် သက်တောင့်သက်သာရှိမှု အခြေအနေတစ်ရပ်က ပျံ့နှံ့သွားသည်။

"ပြီးပြီ... တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ပြီးသွားပြီ..." ကစားသမားတစ်ဦးသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာသူတစ်ဦး၏ ဝေဝါးမှု ပါဝင်နေသော အသံဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ တရားစီရင်မှုကတော့ စတင်တော့မယ်..."

"အင်း... နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီပဲ..."

နံဘေးမှလူက ဆက်ပြောလိုက်ရာ သူ၏လေသံမှာ တခြားသူတစ်ယောက်၏ကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း တည်ငြိမ်နေသည်။

"ငါတို့ကို နောက်ထပ် ဘယ်လို အဆုံးသတ်မျိုး စောင့်ကြိုနေမလဲ မသိဘူး..."

"အခု ငါ အရမ်းကို စိတ်အေးလက်အေး ဖြစ်နေတယ်..."

တခြားကစားသမားတစ်ဦးသည် ကုလားထိုင်ကို မှီကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုပင် ရှိနေသည်။

"ဒါက တစ်ခါ သေပြီးသွားလို့ ရလာတဲ့ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှုမျိုးပဲ... ဘာကိုမှ မကြောက်တော့သလို... ခံစားရတယ်..."

'သေပြီးမှ အသက်ပြန်ရှင်လာခြင်း' ဆိုသော ဤနားလည်သဘောပေါက်မှုက သူတို့ကို တိုတောင်းပြီး ထူးဆန်းသော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းခဲ့လေ၏။

အဆိုးဆုံး အခြေအနေဆိုသည်မှာ သူတို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရရုံသာ ရှိပေမည်။

သူတို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ မည်သူမျှ မတ်တပ်မရပ်သလို မည်သူမျှလည်း စကားမပြောကြဘဲ မုန်တိုင်း၏ဗဟိုချက်အတွင်းရှိ ဤနောက်ဆုံး သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားနေကြသည်။

ဆရာမ ဝင်မလာသေးကြောင်း သတိပြုမိချိန်မှသာ သူတို့ ဇဝေဇဝါဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ဘာလို့ ဆရာမ မရှိတာလဲ..."

ကျိုးထျန်ချန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ပြီးသွားပြီလေ... ဘာလို့ ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးတာလဲ...

သူ တွေးတောလိုက်မိသည်။

"မနက်ဖြန်မှ ရလဒ်တွေကို ကြေညာမှာ ဖြစ်နိုင်တယ်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စာမေးပွဲတွေက ဒီနေ့မှ ပြီးတာလေ..." ဟန်ထျန်ယွီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

တခြားသူများလည်း သူ၏စကားကို သဘောတူကြပြီး တရားစီရင်မှုက မနက်ဖြန်မှ လာမည်ဟု ယူဆလိုက်ကြ၏။

"ဒါဆို... မင်းတို့ ဗိုက်ဆာနေပြီလား... ငါ ထမင်းစားချင်တယ်..."

လီတာတုန်းက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း ရုတ်တရက် အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ယခု စာမေးပွဲများ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ သူတို့ထံတွင် စိုးရိမ်စရာများ မရှိတော့ချေ။ သူတို့ နောက်ပြောင်နိုင်ပြီး အသံကျယ်ကျယ် ရယ်မောနိုင်ကြလေပြီ။

"သွားရအောင်... ထမင်းစားကြမယ်..."

လေချွန်ရင်းနှင့် သီချင်းများဆိုရင်း လူအုပ်ကြီးသည် စာသင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ကန်တင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားကြသည်။

သူတို့သည် အလွန်အမင်း ပူပင်သောကကင်းပြီး စိတ်သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေပုံရသော်လည်း သူတို့၏နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ခါးသီးမှု အနည်းငယ်ကိုမူ သူတို့အားလုံး နားလည်ထားကြ၏။

...

ကန်တင်း၌...

ကန်တင်းအတွင်းရှိ လေထုသည် လွန်ခဲ့သော ငါးလတာကာလအတွင်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသောပုံစံဖြင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။

ကစားသမားများ စုဝေးနေကြကာ သူတို့၏ ဗန်းများပေါ်ရှိ အစားအသောက်များမှာ ယခင်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း သူတို့သည် သာမန်ကိစ္စများကို အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောဆိုကာ ထူးခြားသော 'အရသာ' ဖြင့် စားသောက်နေကြပုံရသည်။ သူတို့၏ ရယ်မောသံများမှာ တမင်သက်သက် ပြုလုပ်ထားပြီး ကျယ်လောင်နေကာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော စောင့်ကြည့်သူများနှင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်အတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော တင်ဆက်မှုတစ်ခုကို ပြသနေသည့်အလားပင်။

"ဒီဝက်သားချဉ်စပ်က... ငါ အရင်ကတတ်ခဲ့တဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းက ကန်တင်းမှာ ချက်တုန်းက အရမ်းဆိုးလွန်းလို့ စားလို့တောင် မရဘူး..."

"ဟားဟား... မင်း အခုစားနေတာကရော ပိုကောင်းနေလို့လား..."

"ပြီးသွားပြီ... နောက်ဆုံးတော့ သောက်ကျိုးနည်း လွတ်မြောက်သွားပြီ... မနက်ဖြန် ငါတို့ အသက်ရှင်မလား သေမလား ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ... ဒီနေ့ကို အရင်ဆုံး ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းလိုက်ကြရအောင်..."

သူတို့အားလုံး မနေ့ကကဲ့သို့ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

သို့သော် ညရောက်၍ လူတိုင်း အဆောင်ရှိ ကုတင်များပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကြချိန်၌မူ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေလေ၏။

ကျိုးထျန်ချန်က သူ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖော်မြူလာများနှင့် စာမေးပွဲမေးခွန်းများ ပြည့်နှက်မနေတော့ချေ။ ထို့အစား သူ့ဇနီးဖြစ်သူ၏ နူးညံ့သောအပြုံးနှင့် သူ့သားလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော ဒယိမ်းဒယိုင် လမ်းလျှောက်နေသည့်ပုံစံတို့က အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

ထိုပြတ်သားသော မြင်ကွင်းများက သူ၏တင်းမာနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော်လည်း ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို မသိမသာ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။

သူက စိတ်ထဲမှ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

မိန်းမ... ကလေးလေး... ခဏလောက် ထပ်စောင့်ပါဦး... ဖေဖေ... မကြာခင် အိမ်ပြန်လာတော့မှာပါ...

သေချာပေါက်ပဲ...

"အမေ..."

အစွမ်းကုန် ဖိနှိပ်ထားသော်လည်း ထွက်ပေါ်လာဆဲဖြစ်သော ရှိုက်ငိုသံတစ်ခုသည် ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်သည့် ကျောက်ခဲတစ်လုံးအလား အမှောင်ထုထဲတွင် ကြည်လင်ပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးထျန်ချန်သည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဆတ်ခနဲ ဖွင့်လိုက်ပြီး အသံလာရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်၏။

ထိုအသံတစ်သံတည်းက အချက်ပြမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"ငါ အမေ့ကို အရမ်းလွမ်းတာပဲ..."

ထိုအသံသည် ဆက်လက်၍ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ တိုးညှင်းပြီး အကူအညီမဲ့သော ငိုရှိုက်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရေကာတာတစ်ခု၏ အက်ကွဲကြောင်း လုံးလုံးလျားလျား ကျိုးပေါက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

"အဖေ... သား တောင်းပန်ပါတယ်... သားက အသုံးမကျဘူး..."

"မိန်းမ... ကိုယ် မင်းကို အရမ်းလွမ်းတာပဲ..."

"ကလေးလေး... ဖေဖေ့ကလေးလေး... ဖေဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ..."

တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငိုကြွေးသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဖိနှိပ်ထားသော အသံများသည် အဆောင်၏ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ဤသည်မှာ စာမေးပွဲခန်းမတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် ပြိုလဲမှုမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ကာကွယ်မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီးနောက် သူတို့၏ ချစ်ရသူများအတွက် အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံး လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် အပြစ်ရှိမှုတို့ပင်။

ဤငိုကြွေးသံများတွင် စစ်မှန်သော စိတ်ခံစားမှု ဖွင့်ထုတ်ခြင်းသာ ရှိပေ၏။

သူတို့သည် အသက်ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေရသော ကစားသမားများ မဟုတ်ကြတော့ဘဲ အိမ်လွမ်းနေသော ကလေးတစ်စု၊ ချစ်သူများကို လွမ်းဆွတ်နေသော အိမ်ထောင်ဖက်များနှင့် မိဘများကို စိုးရိမ်ပူပန်နေသော သားသမီးများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ငါးလတာ ခွဲခွာမှုမှ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဖိအားများသည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ပြင်းထန်သော မျက်ရည်ရေလွှမ်းမိုးမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မည်သူမျှ သူတို့ကို မလှောင်ပြောင်သလို မည်သူမျှလည်း မတားဆီးကြချေ။ ဤအမှောင်ထုထဲတွင် ငိုကြွေးခြင်းသည် တစ်ခုတည်းသော ဘုံဘာသာစကား ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

ကျိုးထျန်ချန်ပင်လျှင် သူ၏ မျက်လုံးများ စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက မျက်လုံးများကို တင်းကျပ်စွာ မှိတ်ထားလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ပူနွေးသော အရည်တစ်စက် ကျဆင်းလာကာ သူ၏ဆံပင်များထဲသို့ လျှင်မြန်စွာ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကိုမူ သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။

ဤစုပေါင်း သန်းခေါင်ယံ ငိုကြွေးသံသည် မည်သည့် အော်ဟစ်သံထက်မဆို ပို၍ရင်ကွဲစရာ ကောင်းလှသည်။

နေ့ဘက်တွင် သူတို့၏ ဂရုမစိုက်ဟန်ပြမှုသည် သူတို့ ဂရုတစိုက် တည်ဆောက်ထားသော ဟန်ဆောင်မှုတစ်ခုသာဖြစ်ပေ၏။ ဤသည်က သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုကို ဖုံးကွယ်ရန် ဆူညံသံများကို အသုံးပြုကာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ထုံကျင်မှုကို လှည့်စားရန်အတွက် ဟန်ဆောင်ချဲ့ကားထားသော အပြုံးများကို အသုံးပြုရန် ကြိုးစားခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤတိတ်ဆိတ်သော နောက်ဆုံးညတွင် ဟန်ဆောင်မှုအားလုံး ဆွဲခွာခံလိုက်ရပြီး အောက်ဘက်ရှိ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်နေသော အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းတွင် ပြောပြ၍မရနိုင်သော ကြီးမားသည့် ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခု ရှိနေကြ၏။

ဤဝမ်းနည်းမှုသည် ကံကြမ္မာကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသာမက သူတို့၏အတိတ်က သာမန်ဘဝများအတွက် အဆုံးမရှိသော တွယ်တာမှု၊ သူတို့ ချစ်ရသူများအတွက် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်နေသော လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် အိမ်မပြန်နိုင်တော့မည့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့မှ ပို၍နက်ရှိုင်းစွာ မြစ်ဖျားခံလာခြင်းပင်။

ငိုကြွေးသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့၏ဝမ်းနည်းမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မျက်ရည်များ ခမ်းခြောက်သွားသောကြောင့်ဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်သော ရှိုက်ငိုသံများနှင့် လေးလံသော အသက်ရှူသံများသာ သံစုံတီးဝိုင်းတစ်ခုအလား အမှောင်ထုထဲတွင် အတက်အကျ ရှိနေတော့သည်။

သူတို့ အလွန်အမင်း ငိုကြွေးခဲ့ရပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြလေပြီ။

မျက်ရည်များဖြင့် ပေကျံနေသော မျက်နှာများနှင့် ဖောင်းအစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကစားသမားများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

သူတို့၏ အိပ်မက်များထဲတွင် သူတို့အားလုံး သူတို့ အတွေ့ချင်ဆုံး လူများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူတို့ အပြောချင်ဆုံး စကားများကို ပြောခဲ့ကြ၏။

ထိုညတွင် လူတိုင်း အလွန်ချိုမြိန်စွာ ပြုံးခဲ့ကြသည်။

သို့သော် လှပသော အိပ်မက်များသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်ရပေမည်။

မနက်ခင်း၏ ပထမဆုံး အလင်းရောင်သည် အဆောင်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်သို့ ကျဆင်းလာချိန်၌ ထိုချိုမြိန်သော အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကစားသမားများသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးလာကြပြီး သူတို့အိပ်မက်များ၏ ကျန်ရစ်နေသော နွေးထွေးမှုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သကဲ့သို့ သူတို့၏ မျက်လုံးများ အချိန်တခဏကြာမျှ ဝေဝါးနေသည်။

ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုက အဆောင်ကို လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

ယခင်ညက စိတ်ခံစားမှုများကို အပြည့်အဝ ဖွင့်ထုတ်ပြီးနောက် သူတို့၏မျက်နှာများတွင် တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု သာ ရှိနေသည်။ သူတို့၏ဝမ်းနည်းမှုကြောင့် နှလုံးသား သေဆုံးသွားပြီးနောက် ရောက်လာသော တိတ်ဆိတ်မှုနှင့် အရာအားလုံးကို လွှတ်ချလိုက်ခြင်းမှ ရရှိလာသော စိတ်သက်သာရာရမှုတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။

သူတို့ တိတ်တဆိတ် မျက်နှာသစ် သွားတိုက်ကြပြီး တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် သူတို့၏ ကုတင်များကို ရှင်းလင်းကြသည်။ သူတို့၏အကြည့်များ ဆုံတွေ့ချိန်၌ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းများသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် စာသင်ခန်းဆီသို့ အဆောင်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ယနေ့ အရာအားလုံး အဆုံးသတ်တော့မည်ကို သူတို့ သိထားကြ၏။

ထိုရင်းနှီးနေသော စာသင်ခန်းထဲသို့ သူတို့ ထပ်မံ၍ ခြေချလိုက်ချိန်၌ သူတို့၏ ခြေလှမ်းများ တည်ငြိမ်နေကာ သူတို့၏မျက်လုံးများ အလွန်အမင်း ကြည်လင်နေသည်။

သူတို့သည် သစ်သားတုံးများကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ သူတို့၏နေရာများတွင် ထိုင်နေကြသည်။

နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး အလင်းတန်းထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များ ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောနေစဉ် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်ရှိ 【တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးပါပြီ】 ဟူသော စာသားကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်၌ တံခါးပွင့်လာလေ၏။ တရုတ်စာဆရာမသည် စာရင်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝင်ရောက်လာပြီး စင်မြင့်နောက်တွင် ရပ်ကာ ဆောင်းလေကဲ့သို့ အေးစက်သော အသံဖြင့် ရိုးရှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီ... အခု ရလဒ်တွေကို ဆရာမ ကြေညာမယ်..."

Book 5 end.