အခန်း ၅၈

အခန်း (၅၈) ဖုန်ကာဝတ်စုံ....အချိန်မှတ်စက်

"ဒီအောက်ထပ်ကုတင်က ငါ့ဟာ..."

"ငါ အရင်တွေ့တာ..."

"ဖယ်စမ်း... မင်းက ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ နေရာနှစ်နေရာ ယူရတာလဲ..."

ရှားပါးသော အရင်းအမြစ်များရှိသည့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုတွင် လူသားများ၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုများ စတင်၍ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်သော အမျိုးသား ကစားသမားတချို့သည် ပို၍သန့်ရှင်းပြီး လေဝင်လေထွက် ပိုကောင်းသော အပေါ်ထပ်ကုတင်များကို အလျင်အမြန် နေရာယူလိုက်ကြသည်။

မိန်းကလေး ကစားသမားတချို့သည် အချင်းချင်း စောင့်ရှောက်နိုင်ရန် နီးကပ်သော ကုတင်များကို ရွေးချယ်ကာ စုဝေးနေကြရသော်လည်း သူမတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့နည်းမသွားခဲ့ချေ။

အချိန်ဆယ်မိနစ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်လွန်သွားခဲ့လေ၏။

"ဂျိန်း... ဂျိန်း... ဂျိန်း..."

သံတံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြမ်းတမ်းသော ထုရိုက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အလုပ်ရုံမှူး၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် အသံချဲ့စက်မှတဆင့်ဖြစ်ပြီး စူးရှနေဆဲပင်။

"လူစုကြ... ရင်ပြင်မှာ အခုချက်ချင်း လူစုကြစမ်း... နောက်ကျတဲ့သူတွေကို လစာ ဖြတ်မယ်..."

အဆောင်အတွင်း၌ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ကစားသမားများသည် သူတို့၏ ကုတင်များကို နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အလျင်အမြန် အတည်ပြုပြီးနောက် သံတံခါးဆီသို့ ပြေးသွားကြ၏။

တံခါးကို အပြင်မှ ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်စိကျိန်းစရာကောင်းသော အလင်းရောင်များ ဝင်ရောက်လာသည်။

အလုပ်ရုံမှူးသည် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ထိတ်လန့်တကြား ပြေးထွက်လာကြသော ကစားသမားများကို အေးစက်စက် စောင့်ကြည့်နေသည်။ သူသည် မှတ်တမ်းတင်ကဒ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အမှတ်လျှော့ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသည်။

မည်သူမျှ နောက်မကျသည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် သူ၏မှတ်တမ်းတင်ကဒ်ပြားကို ချလိုက်၏။

"မင်းတို့အားလုံး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့... မင်းတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရင်းနှီးသွားအောင် တခြားနေရာတွေကို အခု ငါ ခေါ်သွားမယ်..."

ထို့နောက် သူတို့သည် ကန်တင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဤနေရာတွင် ထမင်းစားရန် ပိုက်ဆံပေးရမည်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ နေ့စဉ်ရန်ပုံငွေများကို အလုပ်လုပ်ခြင်းဖြင့်သာ ရှာဖွေရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသို့မဟုတ်ပါက ထမင်းစားရန် ပိုက်ဆံရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ကန်တင်းအပြင်ဘက်တွင် အိမ်သာရှိပြီး ဤသည်မှာ အတော်အသင့် ကြီးမားသော အများသုံးအိမ်သာ တစ်ခုပင်။

"နောက်ထပ် မင်းတို့ကို နောက်ငါးလလုံး အလုပ်လုပ်ရမယ့် နေရာဖြစ်တဲ့ အလုပ်ရုံကို ငါ ခေါ်သွားမယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းသည် စိုးရိမ်ပူပန်သော နှလုံးသားများ လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အလုပ်ရုံမှူး၏နောက်သို့ လိုက်ကာ အလုပ်ရုံရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် အလုပ်ရုံမှူးသည် သံချေးတက်နေသော တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး ပလတ်စတစ် အလုပ်သမားကတ်အထပ်လိုက်က သူ၏လက်ထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"အခု ငါ နာမည်ခေါ်တဲ့သူတွေ ရှေ့ထွက်လာပြီး ကိုယ့်ရဲ့ အလုပ်သမားကတ်ကို လာယူ... ဒီကတ်တွေ ပျောက်လို့ မရဘူး... ပျောက်သွားရင် မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် မှတ်တမ်းတွေလည်း ပျောက်သွားလိမ့်မယ်... ဒါက မင်းတို့အားလုံးရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ သက်ဆိုင်တယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အလုပ်ရုံမှူးသည် နာမည်များကို တစ်ယောက်ချင်းစီ စတင်၍ ခေါ်ယူတော့သည်။ နာမည်ခေါ်ခံရသူတိုင်းသည် ရှေ့ထွက်လာပြီး သူတို့၏ ဓာတ်ပုံနှင့် ဝန်ထမ်းနံပါတ်များ ပါဝင်သော သူတို့၏ အလုပ်သမားကတ်များကို လာယူကြသည်။

ကျိုးထျန်ချန်သည် သူ၏ ဝန်ထမ်းနံပါတ် ၁၈ ကို ကြည့်ပြီး အတွေးနက်နေလေ၏။

လူတိုင်း အလုပ်သမားကတ်များ ရရှိသွားပြီးနောက်....

အလုပ်ရုံမှူးသည် လေးလံပြီး သံချေးတက်နေသော သံတံခါးကြီးကို အားကုန်သုံး၍ ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ သတ္တုအချင်းချင်း ပွတ်တိုက်သည့် စူးရှရှအသံနှင့်အတူ တံခါး၏နောက်ကွယ်ရှိ မြင်ကွင်းသည် ကစားသမားများရှေ့တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပထမဆုံး သူတို့၏အကြည့် ကျရောက်သွားသောအရာမှာ သိပ်သည်းစွာစီရီထားသော မီးခိုးရောင် သတ္တုဖိနပ်စင်များပင်။ ပိုးသတ်ဆေးနှင့် ဆင်တူသော ထူးဆန်းသည့် အနံ့တစ်မျိုးက လေထုထဲတွင် ပျံ့နှံ့နေသည်။

"ဒီနေရာမှာ... အစိတ်အပိုင်းတွေပေါ်ကို ဖုန်မကျအောင် မင်းတို့က နေ့တိုင်း ခြောက်နာရီမှာ အချိန်မှတ်ဖို့ လာရမယ်... ပြီးတော့ ဖုန်ကာဝတ်စုံ အပြည့်အစုံကို ဝတ်ရမယ်... အခု ဖိနပ် စလဲကြတော့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အလုပ်ရုံမှူးက လူတိုင်းကို ဖိနပ်လဲရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။ လူအုပ်ကြီးသည် ဖိနပ်များကို ချွတ်ကာ သက်ဆိုင်ရာ ဖိနပ်စင်များထဲသို့ ထည့်လိုက်ကြသည်။

"ငါ့ရဲ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့..."

လူတိုင်းသည် အလုပ်ရုံမှူး၏နောက်သို့ ခြေဗလာဖြင့် လိုက်ကာ နောက်ထပ်အခန်းတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ဒုတိယတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်၌ ပို၍ကြီးမားသော အခန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤသည်က အလွန်ကြမ်းတမ်းသော အဝတ်လဲခန်းတစ်ခုနှင့် ပို၍တူညီနေသည်။

နံရံများသည် မီးခိုးရောင်ဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်တွင် သံမှိုများဖြင့် တပ်ဆင်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် သတ္တုခုံတန်းလျားများ ရှိနေပေ၏။

အထင်ရှားဆုံးမှာ နံရံများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော အပြာနုရောင် ဖုန်ကာဝတ်စုံများဖြစ်ပြီး အာကာသဝတ်စုံများနှင့် ဆင်တူကာ လိုက်ဖက်သော ဦးထုပ်များ၊ နှာခေါင်းစည်းများနှင့် ဖိနပ်စွပ်များလည်း ပါဝင်သည်။

"ဒါက ဖုန်ကာဝတ်စုံ အဝတ်လဲခန်းပဲ..."

အလုပ်ရုံမှူး၏အသံက ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"အခုကစပြီး နေ့တိုင်း အလုပ်ရုံထဲ မဝင်ခင်မှာ ဒီနေရာမှာ ဖုန်ကာဝတ်စုံ အပြည့်အစုံကို မင်းတို့ ဝတ်ရမယ်... မှတ်ထား... အပြည့်အစုံပဲ..."

သူသည် နောက်ဆုံး စကားလုံးနှစ်လုံးကို အထူးအလေးပေး၍ ပြောလိုက်၏။

သူသည် ဖုန်ကာဝတ်စုံတစ်စုံကို ဖြစ်သလို ဆွဲချလိုက်ပြီး ကြမ်းတမ်းသော လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် သရုပ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါကို မြင်လား... အရင်ဆုံး ဦးထုပ်ဆောင်း... မင်းတို့ရဲ့ ဆံပင်တွေ အကုန်လုံးကို အထဲမှာ ထည့်ထား... ပြီးရင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ပြီး ဇစ်ကို အပေါ်ဆုံးအထိ ဆွဲတင်... နောက်တစ်ခုက နှာခေါင်းစည်းပဲ... အဲ့ဒါက မင်းတို့ရဲ့ နှာခေါင်းနဲ့ ပါးစပ်ကို ဖုံးထားရမယ်... နောက်ဆုံးကတော့ ဖိနပ်စွပ်တွေပဲ..."

ဖိနပ်စွပ်များသည် ရိုးရှင်းသော ဖိနပ်တစ်ရန်ကဲ့သို့လည်း အသုံးဝင်ပေ၏။

ဖုန်ကာဝတ်စုံ၏ပုံစံမှာ လေမဝင်နိုင်ဘဲ အလွန်အမင်း ပူအိုက်မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"အခု... မင်းတို့အားလုံးက ကိုယ့်ဆိုဒ်နဲ့ကိုက်မယ့် ဖုန်ကာဝတ်စုံကို ရှာပြီး အခုချက်ချင်း ဝတ်တော့... ငါးမိနစ်အတွင်း အပြီးဝတ်... အချိန်ကျော်သွားတဲ့သူတွေကို လစာ ဖြတ်မယ်..."

အမိန့်ပေးလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် အဝတ်လဲခန်းတွင် အလောတကြီး လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ ကစားသမားများသည် သူတို့၏ ဆိုဒ်များကို အပြေးအလွှား ရှာဖွေကြပြီး သက်တောင့်သက်သာမရှိသော ဝတ်စုံများကို ကပျာကယာ ဝတ်ဆင်လိုက်ကြ၏။

အဝတ်အစားများ ပွတ်တိုက်သံများသည် တီးတိုးညည်းညူသံများ လေးလံသော အသက်ရှူသံများနှင့် ရောနှောနေသည်။

ကျိုးထျန်ချန်နှင့် ဟန်ထျန်ယွီတို့သည် ပို၍မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားကြပြီး သူတို့၏ ဖုန်ကာဝတ်စုံများကို အလျင်အမြန် ဝတ်ဆင်လိုက်ကြသည်။

ဇစ်ကို အပေါ်ဆုံးသို့ ဆွဲတင်လိုက်ပြီး သူတို့၏ လည်ပင်းများကို ရစ်ပတ်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သိသာထင်ရှားသော ကျပ်တည်းမှုနှင့် ပူအိုက်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ချက်ချင်းဝင်ရောက်လာသည်။

ဦးထုပ်များနှင့် နှာခေါင်းစည်းများကို တပ်ဆင်ပြီးနောက် သူတို့သည် အသက်ရှူရ အနည်းငယ် ခက်ခဲလာခဲ့ပေ၏။

သူတို့အချင်းချင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘယ်သူက ဘယ်သူမှန်း သူတို့ မခွဲခြားနိုင်တော့ချေ။

"မြန်မြန်လုပ်... ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ..."

အလုပ်ရုံမှူး၏ နှိုးဆော်သံသည် သေမင်းခေါင်းလောင်းသံအလား ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနည်းငယ် နှေးကွေးသော ကစားသမားတချို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် ချွေးအများအပြား ထွက်နေပြီး သူတို့ ပိုလောလေလေ ဝတ်စုံကိုသေချာဝတ်ရန် ပို၍ခက်ခဲလေလေပင်။

"အချိန်စေ့ပြီ..."

အလုပ်ရုံမှူးက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အပြည့်အဝ မဝတ်ဆင်ရသေးသော သို့မဟုတ် ဖိနပ်စွပ်များ သေချာမစွပ်ရသေးသော ကစားသမား အနည်းငယ်အတွက် သူတို့၏လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော အလုပ်သမားကတ်များသည် ရုတ်တရက် အနီရောင် လင်းလက်သွားပြီး သူတို့၏ရှေ့တွင် ပုံရိပ်ယောင်မျက်နှာပြင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

【လုပ်ငန်းခွင်အမှတ် ၀၀၈..အဝတ်လဲခန်း အချိန်ကျော်လွန်မှု..အမှတ်၂၀ နှုတ်ယူသည်】

【လုပ်ငန်းခွင်အမှတ် ၀၄၁....အဝတ်လဲခန်း အချိန်ကျော်လွန်မှု...အမှတ်၂၀ နှုတ်ယူသည်】

【...】

လူဆယ်ယောက်ကျော်သည် အလုပ်တရားဝင် မစတင်ရသေးမီမှာပင် အမှတ်နှစ်ဆယ် နှုတ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရလေပြီ။

"အခု တန်းစီ... လေမှုတ်ခန်းထဲဝင်..."

အလုပ်ရုံမှူးသည် အဝတ်လဲခန်းအဆုံးရှိ သတ္တုတံခါးငယ်လေးတစ်ခုနှင့်တူသော အခန်းငယ်လေးဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကစားသမားများသည် တန်းစီပြီး ထိုကျဉ်းမြောင်းသော အခန်းငယ်လေးထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ထိုအခန်း၏ နံရံများတွင် လေမှုတ်ပေါက်များ အပြည့်ရှိနေသည်။

သူတို့၏နောက်တွင် တံခါး ပိတ်သွားပြီးနောက် "ဝူး" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော လေစီးကြောင်းများသည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မှုတ်ထုတ်လာသည်။ ဤသည်က ဖုန်ကာဝတ်စုံများကို "ဖျပ်ဖျပ်" မြည်အောင် ရိုက်ခတ်ပြီး လူများမတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် ခက်ခဲလောက်အောင် အားပြင်းလှသည်။

ဤသည်က ဖုန်မှုန့်များကို ဖယ်ရှားပေးခြင်းထက် သူတို့ကို တိုင်ဖွန်းမုန်တိုင်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေသည့်အလား ပို၍ခံစားရစေသည်။

ဆယ်စက္ကန့်အကြာတွင် လေမှုတ်ခန်း ရပ်တန့်သွားပြီး ရှေ့ရှိတံခါး ပွင့်လာလေ၏။

"လာ... မင်းတို့အားလုံး ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့..."

အလုပ်ရုံမှူးသည် ရှေ့သို့ဆက်လျှောက်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးလည်း ကပျာကယာ လိုက်သွားကြသည်။

သူတို့ ဖန်တံခါးတစ်ခုရှေ့သို့ ရောက်ရှိချိန်၌ အလုပ်ရုံမှူးက တံခါးပေါ်ရှိ စက်တစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ဒါက အချိန်မှတ်စက်ပဲ... မင်းတို့ ၆နာရီခွဲ မတိုင်ခင် အချိန်မှတ်တာ အောင်မြင်ရမယ်... အဲ့ဒီလိုမှမဟုတ်ရင် နောက်ကျတယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး မင်းတို့ လစာထဲကနေ ငါးရာ ဖြတ်မယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း လုံးလုံးလျားလျား ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

တစ်ကြိမ် နောက်ကျရုံနဲ့ ငါးရာ ဖြတ်တယ်လား... ဒါက ငါတို့ကို လူတွေလို လုံးဝ မဆက်ဆံတာပဲ...

သူတို့ တွေးတောလိုက်ကြသည်။

"ငါးရာ..."

"တစ်ကြိမ်လေး နောက်ကျတာကို ငါးရာ ဖြတ်တာလား..."

"တစ်ကြိမ် နောက်ကျတာနဲ့ တစ်နေကုန် အလုပ်လုပ်ရတာ အလကားဖြစ်သွားပြီပေါ့... ပြီးတော့ ငါတို့က အကြွေးတောင် တင်သွားဦးမယ်..."

"အဲ့ဒါက နည်းနည်းတရားလွန်မနေဘူးလား... အဖြတ်ခံရတာကို နည်းနည်းလောက် လျှော့လို့ မရဘူးလား..."

လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်း ပွက်လောညံသွားပြီး ဖိနှိပ်ထားသော အံ့အားတသင့်ရေရွတ်သံများနှင့် ဒေါသတကြီး တီးတိုးပြောဆိုသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဤပြစ်ဒဏ်၏ ပြင်းထန်မှုသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြောရလျှင် သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် လုံးလုံးလျားလျား ကျော်လွန်နေပြီး အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။

ဤသည်မှာ ကြမ်းတမ်းရုံမျှမကတော့ဘဲ ဗြောင်ကျကျ ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်းနှင့် ခြိမ်းခြောက်ခြင်းပင်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း... မင်းတို့ ဒဏ်ငွေ အတပ်မခံချင်ဘူးဆိုရင် နေ့တိုင်း အလုပ်ရုံထဲကို အချိန်မီ အချိန်မှတ်ပြီးဝင်... အလုပ်ဆင်းရင်လည်း အချိန်မှတ်ရမယ်... အလုပ်ဆင်းရမယ့် အချိန်ကတော့ ဒီနေ့ ရည်မှန်းချက်တွေကို မင်းတို့ ပြည့်မီသလား မပြည့်မီဘူးလားဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်တယ်... နေ့တိုင်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်က မတူဘူး... ဒါကြောင့် မင်းတို့က ဆန္ဒအလျောက် အချိန်ပိုဆင်းဖို့ ပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားများ ကျဆင်းသွားပြီး ရှေ့လာမည့် နေ့ရက်များအတွက် စတင်၍ စိုးရိမ်ပူပန်လာကြသည်။

တရားဝင် မစတင်ရသေးမီမှာပင် သူတို့သည် ငွေကြေး ဖြတ်တောက်ခံရမှုများနှင့် သက်ဆိုင်သော သတင်းဆိုး အများအပြားကို ကြားခဲ့ရလေပြီ။ ကြည့်ရသည်မှာ သူတို့၏ဘဝများ လွယ်ကူမည့်ပုံ မရချေ။