အခန်း ၅၉

အခန်း (၅၉) ရှင်းလန်က ငါ့အိမ်ပဲ... ပျော်ရွှင်မှုက လူတိုင်းအပေါ်မှာ မူတည်တယ်

အလုပ်ရုံမှူးသည် စကားဆက်မပြောတော့ချေ။ သူသည် သူ၏ အလုပ်သမားကတ်ကို ယူ၍ အချိန်မှတ်စက်ပေါ်တွင် တင်လိုက်လေ၏။ "တီ" ဟူသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထို့နောက် အချိန်မှတ်စက်က ကြေညာလိုက်သည်။

"အချိန်မှတ်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်..."

တံခါးသည် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသော်လည်း ဤသည်မှာ ရေကာတာတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေ၏။

စက်ယန္တရားများ၏ နားကွဲမတတ် ဆူညံသံများ၊ သတ္တုအချင်းချင်း ပွတ်တိုက်သံများနှင့် ရွေ့လျားစက်ခါးပတ်များ၏ပွတ်တိုက်သံများသည် ပြင်းထန်သော အသံလှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပေါင်းစပ်သွားပြီး လူတိုင်းကို ချက်ချင်းဝါးမျိုသွားတော့သည်။

ကြီးမားသော အသံဖိအား ကွာခြားချက်ကြောင့် လူအများအပြားသည် ဖုန်ကာဝတ်စုံများ၏ ဦးထုပ်များမှတစ်ဆင့်ပင် သူတို့၏နားများကို မသိစိတ်မှ ဖုံးအုပ်လိုက်ကြသည်။

လူအုပ်ကြီးသည် အတွင်းသို့ ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်နေကြ၏။ ဤကဲ့သို့သော ဆူညံသံမျိုးကို သူတို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သလို အတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလည်း သူတို့၏ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းပင်။

ထိုတံခါး၏နောက်ကွယ်တွင် သူတို့ ငါးလတိုင်တိုင် နေထိုင်ရမည့် အလုပ်ရုံ ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ အဆုံးအစမမြင်ရလောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်နေရာဖြစ်ပြီး နွေးထွေးမှု အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မရှိသော ဖြူရော်နေသည့် မီးရောင်များ လွှမ်းခြုံထားလေ၏။

အေးစက်သော ဧရာမစပါးကြီးမြွေများကဲ့သို့ ငွေရောင်သန်းနေသော မီးခိုးရောင် ရွေ့လျားစက်ခါးပတ်တချို့သည် အလုပ်ရုံအတွင်း ယှက်သန်းနေပြီး နှလုံးခုန်မြန်စေလောက်အောင် လျင်မြန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် ရှေ့သို့ ရွေ့လျားနေကြသည်။

ကြီးမားသော စက်ရုပ်လက်တံများသည် အတက်အကျ လုပ်ဆောင်နေကြပြီး ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်၏နှလုံးခုန်သံအလား ထိုင်းမှိုင်းပြီး စည်းချက်ကျသော "တဒုတ်ဒုတ်" အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

လေထုသည် စက်ဆီအနံ့များနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အလင်းတန်းများအောက်တွင် ဖုန်မှုန့်လေးများ လွင့်မျောနေသည်။ သူတို့သည် အသက်ရှူလိုက်တိုင်း သံချေးနံ့ကို ခံစားရပေ၏။

ကစားသမားများသည် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး သစ်သားရုပ်ထုများကဲ့သို့ နေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေကြသည်။

"ဘာတွေ ငေးနေကြတာလဲ... ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့..."

အလုပ်ရုံမှူးက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ လူအုပ်ကြီးလည်း အနောက်မှကပ်၍ လိုက်သွားကြသည်။

နှာခေါင်းစည်းများ တပ်ထားသည့်တိုင် အတွင်းရှိ အနံ့က သူတို့ကို နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းတချို့ကို ဖြတ်ကျော်သွားပြီးနောက် လိုင်းများမှာ အလွတ်ဖြစ်နေကြောင်း သူတို့ တွေ့လိုက်ရသော်လည်း နေရာတိုင်းတွင် ခွေးခြေတစ်လုံးနှင့် စက်တစ်လုံးစီ ရှိနေပေ၏။ ထိုစက်များတွင် မျက်နှာပြင်များ ပါရှိပြီး မျက်နှာပြင်များတွင် သူတို့၏ဝန်ထမ်းနံပါတ်များနှင့် ကိုက်ညီပုံရသော ဂဏန်းများကို ပြသထားသည်။

အလုပ်ရုံမှူးသည် သူတို့ကို နေရာလွတ်လေးတစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဖြူရော်သော မီးရောင်များအောက်တွင် သူသည် သူတို့ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

"သတိအနေအထားနဲ့ရပ်... သုံးတန်း တန်းစီ..."

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် လူအုပ်ကြီးသည် သုံးတန်း တန်းစီရန် အလောတကြီး လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး မတ်မတ်ရပ်ကာ အလုပ်ရုံမှူးကို ထိတ်လန့်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏နှလုံးသားများတွင် ကြီးမားသောစိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့ကို နောက်ထပ် မည်ကဲ့သို့ အိပ်မက်ဆိုးမျိုး စောင့်ကြိုနေမည်ကို သူတို့ မသိကြချေ။ သူတို့ ပို၍တွေးတောလေလေ ပို၍ကြောက်ရွံလေလေပင်။

"ဒီနေ့... မင်းတို့က ရည်မှန်းချက် အသေးလေးတစ်ခုကို ပြီးအောင် လုပ်ရမယ်... အဲ့ဒါကတော့..."

အလုပ်ရုံမှူးသည် တမင်သက်သက် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ကစားသမားများ၏ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသော အမူအရာများကို အားရကျေနပ်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်၏။

"စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းနှစ်ခု... စုစုပေါင်း အရည်အသွေးမီ ထုတ်ကုန် နှစ်သောင်း..."

"လိုင်းနှစ်ခု.... တစ်လိုင်းကို လူ ၅၀... လုပ်ငန်းစဉ်က အရမ်းကို ရိုးရှင်းတယ်..."

သူသည် စတင်လည်ပတ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အလွတ်ဖြစ်နေသော အနီးအနားရှိ စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းနှစ်ခုကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ခဏနေရင် အစိတ်အပိုင်းတွေက အစကနေ စပြီး စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းအတိုင်း အဆုံးအထိ သွားလိမ့်မယ်... မင်းတို့ လုပ်ရမှာက မျက်နှာပြင်တွေပေါ်က ပုံကြမ်းတွေအတိုင်း အစိတ်အပိုင်းတွေကို တပ်ဆင်ဖို့ပဲ..."

သူသည် ဝေဝါးနေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ထပ်မံ၍ အလေးအနက် ပြောဆိုသည်။

"မင်းတို့က စက်ရုပ်တွေလို ဖြစ်နေရမယ်... အဲ့ဒီမှာ ထိုင်ပြီး မင်းတို့ရှေ့က မျက်နှာပြင်တွေပေါ်မှာ ပြထားတဲ့ ပုံကြမ်းတွေအတိုင်း သတ်မှတ်ထားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေကို ပြီးအောင် လုပ်ရမယ်... နေရာတစ်ခုက အဆင့်တစ်ဆင့်အတွက်ပဲ တာဝန်ယူရမယ်... အဲ့ဒါက အရူးတစ်ယောက်တောင် လုပ်နိုင်လောက်အောင် ရိုးရှင်းတယ်..."

"ဝက်အူကျပ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်...ချိတ်ကလေးတစ်ခု တပ်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်....ကော် တစ်စက်ချတာ ဖြစ်နိုင်တယ်...ဒါမှမဟုတ် ချစ်ပ်တစ်ခု တပ်ဆင်တာ ဖြစ်နိုင်တယ်... မင်းတို့ရဲ့ ဦးနှောက်တွေက တွေးဖို့ မလိုဘူး... မင်းတို့ လုပ်ရမှာက ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ဖို့ပဲ... ထပ်လုပ်... ပြီးတော့ ထပ်လုပ်..."

ထပ်လုပ်... ထပ်လုပ်... ပြီးတော့ ထပ်လုပ်...

ဤစကားများသည် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အထူးသဖြင့် ကျိုးထျန်ချန်နှင့်ဟန်ထျန်ယွီတို့အတွက်မူ ကြက်သီးထလုမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ထပ်လုပ်တာ...အဆက်မပြတ် ထပ်လုပ်တာ....

သူတို့ အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်နယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ပြီးတော့... ငါ့ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေက မမြင့်မားဘူး... ဒါပေမဲ့ အရည်အသွေးက စံချိန်မီရမယ်... ပြီးတော့ မင်းတို့ရဲ့ အမြန်နှုန်းက စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်းရဲ့ အရှိန်နဲ့ အမီလိုက်နိုင်ရမယ်... အဲ့ဒါက မင်းတို့ကို စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"မင်းတို့ရဲ့ လစာတွေကို လူ နာရီနဲ့ တွက်ချက်တာ... လစာရဖို့အတွက် တစ်နေ့ကို ၁၂ နာရီအပြည့် အလုပ်လုပ်ရမယ်... တစ်နာရီကို တစ္ဆေဒင်္ဂါး၁၀ ပြား ရမယ်... ခွင့်မဲ့ပျက်ကွက်တဲ့ တစ်နာရီတိုင်းအတွက် တစ္ဆေဒင်္ဂါး၁၀၀ ဖြတ်မယ်... အချိန်မှတ်ဖို့ ပျက်ကွက်ရင် တစ္ဆေဒင်္ဂါး ၅၀၀ ဖြတ်မယ်...အမိန့်ဖီဆန်တာကို တစ်နေ့စာ ခွင့်မဲ့ပျက်ကွက်တယ်လို့ သတ်မှတ်ပြီး တစ္ဆေဒင်္ဂါး ၅၀၀ ဖြတ်မယ်... ငါးရာ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ တစ်နာရီလျှင် တစ္ဆေဒင်္ဂါး ၁၀ ပြားသာ ရသည့်တိုင်....

ခွင့်မဲ့ပျက်ကွက်တဲ့ တစ်နာရီအတွက် ၁၀၀ ဖြတ်တယ်... အချိန်မှတ်ဖို့ ပျက်ကွက်ရင် ဒါမှမဟုတ် သပိတ်မှောက်ရင် ၅၀၀ တောင် ဖြတ်တယ်လား...

ပြီးတော့ ပိုက်ဆံမရှိရင် ထမင်းစားဖို့ ပိုက်ဆံရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒီနေရာမှာတင် ငတ်သေသွားလိမ့်မယ်...

သေဆုံးမှုသတ်မှတ်ချက် မရှိဟု ပြောထားသော်လည်း ဆာလောင်ငတ်မွတ်သည့် ခံစားချက်ကမူ အလွန်အမင်း အစစ်အမှန် ဖြစ်နေပေမည်။

"ဒါပေမဲ့..."

အလုပ်ရုံမှူး၏အသံက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ကျယ်လောင်လာသည်။

"ကိုယ့်ရဲ့ အခြေခံ ခွဲတမ်းကို မပြည့်မီတဲ့သူတွေက လိုနေတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုတိုင်းအတွက် တစ္ဆေဒင်္ဂါး၅ ပြား ဖြတ်ခံရမယ်... ထုတ်လုပ်လိုက်တဲ့ အရည်အသွေးမမီတဲ့ ထုတ်ကုန်တစ်ခုတိုင်းအတွက် တစ္ဆေဒင်္ဂါး၅ ပြား ဖြတ်ခံရမယ်... ကိုယ့်ကြောင့် စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်း ပုံသွားရင် ဒါမှမဟုတ် ရပ်တန့်သွားရင် အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး တစ်မိနစ်ကို တစ္ဆေဒင်္ဂါး ၂၀ ကနေ ၁၀၀ အထိ ဖြတ်ခံရမယ်..."

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့..."

သူသည် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်၏။

"လိုင်းနှစ်ခုက ပြိုင်ဆိုင်မှု ဆက်ဆံရေးမှာ ရှိတယ်... နောက်ဆုံး ပြီးမြောက်မှုနှုန်း ပိုနည်းတဲ့ လိုင်းက အဖွဲ့ဝင်တိုင်း တစ္ဆေဒင်္ဂါး ၅၀ ဖြတ်ခံရမယ်..."

စုပေါင်းတာဝန်ယူမှု...

လူအုပ်ကြီးကြားတွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိတ်လန့်မှုက ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင် အသေအလဲ အလုပ်လုပ်ရုံသာမက လိုင်းတစ်ခုတည်းရှိ သူတို့၏ အသင်းဖော်များက အသုံးမကျသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ မဖြစ်စေရန်လည်း ဆုတောင်းရပေမည်။

မမြင်နိုင်သော ဖိအားများသည် တစ်ဦးချင်းစီမှ အုပ်စုတစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်းပျံ့နှံ့သွားသည်။

"အခု... ငါနဲ့အတူ ဆောင်ပုဒ်တွေကို အော်ကြ... ငါက တစ်ကြောင်း အော်မယ်... မင်းတို့က လိုက်အော်ရမယ်..."

အလုပ်ရုံမှူးက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် အသံချဲ့စက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကစားသမားများ တုံ့ပြန်ရန် မစောင့်ဘဲ သူသည် ရူးသွပ်လုနီးပါးလေသံဖြင့် အားကုန်သုံး၍ အော်ဟစါလိုက်၏။

"ရှင်းလန်က ငါ့အိမ်ပဲ..."

ဆူညံနေသော အလုပ်ရုံအတွင်း၌ ထိုအသံက ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ကစားသမားများ အံ့အားသင့်သွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။

ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော ဆောင်ပုဒ်သည် သူတို့၏ရှေ့ရှိ အေးစက်ပြီး ရက်စက်သော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး ပြင်းထန်သော သရော်တော်တော်စကားတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ဖြစ်မှာလဲ... အိမ်က ဒီလောက်ထိ မအေးစက်ပါဘူး....

"မင်းတို့ အားလုံး ထမင်းမစားထားဘူးလား... ပိုကျယ်ကျယ်အော်စမ်း... ရှင်းလန်က ငါ့အိမ်ပဲ..."

အလုပ်ရုံမှူး၏မျက်နှာအမူအရာ ပျက်ယွင်းနေလေ၏။

သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှု ဖိအားအောက်တွင် ကစားသမား တချို့ထံမှ ကျိုးတို့ကျဲတဲနှင့် ညီညာမှုမရှိသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရှင်း... ရှင်းလန်က ငါ့အိမ်ပဲ..."

"ငါ မကြားရဘူး... အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်ကောင်တွေ... အော်စမ်း... ရှင်းလန်က ငါ့အိမ်ပဲ..."

အကြိမ်များစွာ ခြိမ်းခြောက်ပြီးနောက် အသံများသည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် "ညီညာ" လာပြီး "ကျယ်လောင်" လာခဲ့သော်လည်း ထိုအသံများတွင် အရှက်ရမှုနှင့် ထုံကျင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

အလုပ်ရုံမှူးက စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဒုတိယစာကြောင်းကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အရည်အသွေးက လူတိုင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ..."

ကစားသမားများက ရုပ်သေးရုပ်များအလား စက်ရုပ်ဆန်ဆန် လိုက်အော်ကြသည်။

"အရည်အသွေးက လူတိုင်းရဲ့ တာဝန်ပဲ..."

"အပြောင်းအလဲကနေတဆင့် ကြီးထွားလာမယ်... ဆန်းသစ်တီထွင်မှုကနေတဆင့် ကျော်လွန်သွားမယ်..."

"အပြောင်းအလဲကနေတဆင့် ကြီးထွားလာမယ်... ဆန်းသစ်တီထွင်မှုကနေတဆင့် ကျော်လွန်သွားမယ်..."

"အကောင်းဆုံး ထုတ်ကုန်တွေကို ဖန်တီးမယ်... လှပတဲ့ ဘဝကို ဦးဆောင်မယ်..."

"အကောင်းဆုံး ထုတ်ကုန်တွေကို ဖန်တီးမယ်... လှပတဲ့ ဘဝကို ဦးဆောင်မယ်..."

"ပျော်ရွှင်မှုက လူတိုင်းအပေါ်မှာ မူတည်တယ်..."

"ပျော်ရွှင်မှုက လူတိုင်းအပေါ်မှာ မူတည်တယ်..."

လုံးလုံးလျားလျား အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ဆောင်ပုဒ်များသည် ဤငရဲခန်းအတွင်း အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေလေ၏။

ဤအရာများသည် ဆောင်ပုဒ်များသက်သက် မဟုတ်ချေ။ ဤသည်မှာ သူတို့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ လုံးလုံးလျားလျား ကျွန်ပြုရန်၊ ဤလူမဆန်သော ပတ်ဝန်းကျင်ကို လက်ခံလာစေရန် သို့မဟုတ် "ချစ်မြတ်နိုး" လာစေရန် ကြိုးစားနေသည့် ဦးနှောက်ဆေးသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သော ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ခုပင်။

"အရမ်းကောင်းတယ်... ဒီစိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းထား..."

အလုပ်ရုံမှူး၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒီစိတ်အားထက်သန်မှုကို မင်းတို့ရဲ့ အလုပ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းလိုက်... ရှင်းလန်ရဲ့ မနက်ဖြန်အတွက်... မင်းတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်... ကြိုးစားကြစမ်း..."

ထို့နောက် သူသည် သူ၏လက်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"အခု... မင်းတို့အားလုံး ကိုယ့်နေရာ ကိုယ်သွားကြ... မျက်နှာပြင်တွေပေါ်က ဝန်ထမ်းနံပါတ်တွေအတိုင်း ကိုယ့်နေရာ ကိုယ်ပြန်ကြ... စက်ရုံထုတ်လုပ်မှုလိုင်း တရားဝင် စတင်ပြီ..."