အခန်း ၆၄

အခန်း (၆၄) ဖုန်ကာဝတ်စုံများကို လုယက်ကြခြင်း

ပိုက်ဆံချွေတာရန်အတွက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဟင်းအများကြီး မမှာခဲ့ကြချေ။ ထမင်းနှင့်အသားဟင်း တစ်ခွက်သာ မှာခဲ့ကြလေ၏။

အစားအသောက်များ ရရှိချိန်၌ သူတို့ ချက်ချင်း ကြက်သေသေသွားသည်။

"အသားဟင်း" ဆိုသောအရာမှာ အသားလုံးဝမပါသကဲ့သို့ ရှုံ့တွနေပြီး အရောင်အဆင်း မလှပသော ကြက်ပေါင်တစ်ချောင်းဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသော အရောင်နှင့်အရွယ်အစား မတူညီသည့် အသားလုံး သုံးလုံးနှင့်အတူ ဆီအလွန်နည်းသော ဟင်းရည်ကျဲကျဲလေးထဲတွင် စိမ်ထားသည်။

ထမင်းနှင့်ပတ်သက်၍မူ ထမင်းစေ့များသည် တစ်စေ့ချင်းစီကွဲနေပြီး မာကျောကာ ဆန်ဟောင်းများ၏ အောက်သိုးသိုးအနံ့ကို ထုတ်လွှတ်ထားလေ၏။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် အရသာကောင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

"ဒါ... ဒါက အသားဟင်းလား..."

ဟန်ထျန်ယွီက လေသံတိုးတိုးဖြင့် မအော်ဟစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ သူ၏လေသံတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"ဒီဟာက တစ္ဆေဒင်္ဂါး၁၅ ပြားတောင် ကျတာလား... ဓားပြတိုက်နေတာပဲ..."

ဤအစားအသောက်၏ အရည်အသွေးသည် "အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်" နယ်မြေ၏ ကန်တင်းတွင် သူတို့ စားခဲ့ရသောအရာထက် များစွာပို၍ဆိုးရွားနေသည်။

"အထက်တန်းနောက်ဆုံးနှစ်" တွင် ဖိအားကြီးမားသော်လည်း ကန်တင်းရှိ အစားအသောက်များသည် အခြေခံအာဟာရနှင့် ကယ်လိုရီများ ပြည့်ဝနေပြီး အနည်းဆုံးအနေဖြင့် ပုံမှန်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ သူတို့သည် အညံ့ဆုံး အရည်အသွေးရှိသော ပါဝင်ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုပြီး အမြင့်ဆုံး ဈေးနှုန်းဖြင့် ရောင်းချနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးထျန်ချန်က ဗန်းကို ကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ကာ သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော အစွမ်းအစမဲ့မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ငါ မျှော်လင့်ထားသင့်တာ... ခေါင်းပုံဖြတ်မှုတွေကို ဒီလောက်ထိ ဗြောင်ကျကျ ရေးထားတဲ့ နေရာမှာ ဈေးနဲ့တန်တဲ့ အစားအသောက်တွေကို သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေးမှာလဲ....

သူ တွေးတောလိုက်မိသည်။

"ထားလိုက်တော့..."

သူ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး ဗန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ အနည်းငယ် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အကောင်းဆုံးပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... ဗိုက်ပြည့်အောင် အရင်စားထားမှ နေ့လယ်အတွက် ခွန်အားတွေ ရှိမှာ..."

သူတို့နှစ်ဦးသား ထောင့်တစ်နေရာရှိ စားပွဲတစ်လုံးကို ရှာ၍ ထိုင်လိုက်ကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တခြားကစားသမားများထံမှ ညည်းညူသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒီလောက်လေးလား... ခွေးကျွေးနေတာလား..."

"ဒီထမင်းက အရမ်းမာတာပဲ... ခွေးကိုတောင် သတ်လို့ရတယ်..."

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒီဝက်စာကို စားဖို့အတွက် မနက်ခင်းတစ်ပိုင်းလုံး ငါက သေလုမတတ် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရတာလား..."

ညည်းညူနေကြသော်လည်း ဆာလောင်မှုကြောင့် လူအများစုသည် အစားအသောက်များကို အငမ်းမရ စတင်စားသောက်ကြ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေကာမူ ဤသည်မှာ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ဆက်လက်၍ "တိုက်ပွဲဝင်" ရန် သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ပင်။

ကျိုးထျန်ချန်က ကြက်သားကို တစ်ကိုက်ကိုက်စားလိုက်သည်။ အသားသည် ခြောက်ကပ်ပြီး သစ်သားကဲ့သို့ မာကျောကာ အရသာမှာ ပေါ့ပျက်ပျက်ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်သော ဓာတုဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အရသာသာ ရှိပေ၏။

အသားလုံးများသည် ကော်မှုန့်ဆန်သော အသွင်အပြင်ရှိပြီး အသားအရသာဟူ၍ မရှိသလောက်နီးပါးပင်။

သူ တွေးထင်သည့်အတိုင်းပင် ထမင်းမှာ မာကျောပြီး မျိုချရန် ခက်ခဲလှသည်။

ထိုကြောင့် သူတို့သည် ဒင်္ဂါးပြားသုံးပြားတန် မှန်ရောင်ဟင်းရည်တစ်ခွက်ကိုသာ ဝယ်ယူနိုင်ပြီး ထမင်းကို မျိုချနိုင်ရန် ရိုးရိုးရေထက်ပင် ပိုဆိုးသော ထိုဟင်းရည်ကို အသုံးပြုရလေ၏။

ဟန်ထျန်ယွီသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စားနေရပြီး တစ်လုတ်ကိုက်တိုင်း အလွန်ခက်ခဲသော တာဝန်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဤအစားအစာများတွင် မည်သည့်အရသာမျှ မရှိချေ။ ဤသည်က အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် စွမ်းအင်များကို စက်ရုပ်ဆန်ဆန် ဖြည့်တင်းခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်ပေ၏။

ဤနေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်သည် သူ၏ လုပ်အားကို ရောင်းချရုံသာမက အခြေခံအကျဆုံး ရှင်သန်မှု နည်းလမ်းများကိုပင် အချိန်မရွေး ဖြတ်တောက်ခံရနိုင်သည့် သူ၏ နည်းပါးလှသော "လစာများ" ဖြင့် လဲလှယ်ရပေမည်။ ထို့ပြင် ထိုအရာများ၏အရည်အသွေးမှာလည်း အလွန်အမင်း ဆိုးရွားလှကြောင်း ကစားသမားတိုင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သတိပေးနေခြင်းပင်။

ရှင်သန်မှု ဂုဏ်သိက္ခာကို ဤသို့ နင်းချေခြင်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြစ်ဒဏ်များထက်ပင် သူတို့ကို ပို၍ အရှက်ရစေပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသည်။

ကန်တင်းသည် အချိန်တခဏကြာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ဒေါသထွက်လွယ်သူတစ်ဦးကြောင့် မကြာမီ လူအများ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားလေ၏။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒီအစားအသောက်တွေက လူစားဖို့ မဟုတ်ဘူး... ငါ မစားဘူး... မင်းတို့ ငါ့ပိုက်ဆံကိုလည်း ဖြတ်လို့မရဘူး... ပြန်ပေးစမ်း..."

အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သူ၏အစားအသောက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ဒေါသတကြီး လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ကောင်တာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အလုပ်သမားကတ်ကို ထုတ်ကာ ဖြတ်သွားသော ငွေများကို ပြန်ပေးရန် တစ္ဆေအား ခြိမ်းခြောက်လိုက်တော့၏။

အစောပိုင်းက လူတိုင်းသည် သူတို့၏ အလုပ်သမားကတ်များကို ပြတင်းပေါက်ရှိ ငွေပေးချေစက်ပေါ်တွင် တင်ကာ ငွေပေးချေခဲ့ကြရာ လက်ကျန်ငွေမှာ အနုတ်ပြသွားခဲ့လေ၏။ ဤသည်မှာ အကြွေးဖြင့် ဝယ်ယူခြင်းပင်။

ပြတင်းပေါက်နောက်တွင် အစားအသောက်များ ထည့်ပေးနေသော တစ္ဆေသည် ဖြူရော်သော မျက်နှာနှင့် ခံစားချက်မဲ့သော မျက်လုံးများရှိသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးပင်။

သူမသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့လာပြီး ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသားကို ခံစားချက်ကင်းမဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားပြီး အက်ရှရှအသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

"ရောင်းပြီးသား အစားအသောက်တွေကို ပြန်အမ်းငွေ မပေးသလို လဲလှယ်လို့လည်း မရဘူး..."

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ..."

အမျိုးသားသည် ပို၍ ဒေါသထွက်လာပြီး တစ္ဆေကို ဖမ်းဆွဲရန် ပြတင်းပေါက်ထဲသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

"ဒီဟာက စားလို့တောင် ရလို့လား... ဒါက လိမ်လည်မှုပဲ... ငါ့ပိုက်ဆံ ပြန်ပေးစမ်း..."

အချိန်တခဏအတွင်း တစ္ဆေသည် သူမ၏ ဇွန်းကြီးကို မြှောက်ကာ အမျိုးသား၏ လက်မောင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။ နာကျင်မှုကြောင့် အမျိုးသားသည် ကပျာကယာ နောက်ဆုတ်သွားလေ၏။

"ထပ်ပြီး ပြဿနာရှာရင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြစ်ဒဏ်ပေးခံရမယ်"

အစားအသောက် ထည့်ပေးနေသော တစ္ဆေများအားလုံး ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလာကြသည်။ ဤအနေအထားကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသား ကြောက်လန့်သွားသည်။

ထိုအချိန်၌ တစ်စုံတစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါးမိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်... ဖုန်ကာဝတ်စုံတွေဝတ်ပြီး အလုပ်တက်ဖို့အတွက် အချိန်မှတ်ဖို့ မြန်မြန် ပြန်သွားကြ​တော့..."

ရုတ်တရက် လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူတို့ နာရီကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ငါးမိနစ်သာ ကျန်ရှိတော့ပေ၏။

နောက်ကျပါက ဒဏ်ငွေတပ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ဤအချက်ကို ကြိမ်ဖန်များစွာ ပြောထားပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့ မည်သို့မျှ နောက်ကျ၍ မရချေ။

လူတိုင်း ပြေးထွက်သွားကြသည်။ လူအများအပြားသည် သူတို့၏ အစားအသောက်များကို ကုန်အောင်မစားရသေးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ထိုကိစ္စကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ အလုပ်ချိန်အမီရောက်ရန်ကသာ သူတို့အတွက် ပထမဦးစားပေးပင်။

သူတို့ အလုပ်ရုံသို့ ပြန်ပြေးလာချိန်၌ သုံးမိနစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ဖုန်ကာဝတ်စုံများကို အလောတကြီး လဲလှယ်ကြသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဒါက ငါ့ရဲ့ ဖုန်ကာဝတ်စုံလေ... အဲ့ဒါက မပျက်စီးသေးဘူး... ပြန်ပေးစမ်း..."

"လူတိုင်းရဲ့ ဖုန်ကာဝတ်စုံတွေက အတူတူပါပဲ... ဒါက မင်းဟာလို့ ဘာလို့ ပြောရတာလဲ... ငါက အရင်ရတာဆိုတော့ ငါ့ဟာပဲ..."

"ဘယ်သောက်ခွေးကောင်က ငါ့ဟာကို ယူသွားပြီး စုတ်ပြတ်နေတာကို ထားခဲ့တာလဲ..."

"သောက်ခွေးကောင်... ငါ မင်းကို သတ်မယ်..."

အဝတ်လဲခန်းထဲတွင် တွန်းတိုက်မှုများ၊ ကျိန်ဆဲမှုများနှင့် ကိုယ်ထိလက်ရောက်ရန်ပွဲများပင် ချက်ချင်းပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

မနက်က အလောတကြီးဖြင့် အဝတ်အစားများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ချွတ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ဝတ်စုံများကို ပျက်စီးစေခဲ့သော သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသော ကစားသမားများသည် ယခုအချိန်၌ ကောင်းမွန်သော ဝတ်စုံတစ်စုံကို ရရှိရန်အတွက် မျက်နှာဖုံးများကို လုံးလုံးလျားလျား ဆွဲခွာလိုက်ပြီး သူတို့၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော သဘာဝကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြလာကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးထျန်ချန်၏သတိပေးချက်ကို နားထောင်ပြီး သူတို့၏ဝတ်စုံများကို သေချာစွာ သိမ်းဆည်းခဲ့သော ကစားသမားများသည် အကြီးမားဆုံး သားကောင်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြ၏။

သူတို့ သပ်ရပ်စွာ ချိတ်ဆွဲထားသော ကောင်းမွန်သည့် ဝတ်စုံများကို လုယူခံလိုက်ရပြီး စစ်ဆေးမှုကို ဘယ်တော့မှ အောင်မြင်မည်မဟုတ်သည့် စုတ်ပြတ်နေသော "အမှိုက်များ" သာ သူတို့အတွက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် ဒေါသတို့က သူတို့၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဆင်ခြင်တုံတရားကို မီးထိုးပေးလိုက်သည်။

မင်းတို့က ငါတို့ကို အဆင်ပြေအောင် မလုပ်ပေးဘူးဆိုရင်... ငါတို့ အားလုံး အတူတူ သေကြတာပေါ့...

ကျိုးထျန်ချန်နှင့် ဟန်ထျန်ယွီတို့သည် ဖုန်ကာဝတ်စုံ အပြည့်အစုံကို လဲလှယ်ပြီးစီးသွားချိန်၌ တစ်မိနစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သူတို့သည် လေမှုတ်ခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံး ဆယ်စက္ကန့်အတွင်း အချိန်မှတ်ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ကာ အလုပ်ရုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

သို့သော် အဝတ်လဲခန်းထဲရှိ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုများသည် မပြီးဆုံးသေးချေ။ နောက်ထပ် နှစ်မိနစ် သို့မဟုတ် သုံးမိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလုပ်ရုံမှူးက ဤကိစ္စကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်သည်။

"ဂျိန်း...."

အလုပ်ရုံနှင့် အဝတ်လဲခန်းကို ဆက်သွယ်ထားသော တံခါးသည် ပြင်းထန်သောအားဖြင့် ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရသည်။

အလုပ်ရုံမှူးသည် ငရဲမှ တွားသွားလာသော မကောင်းဆိုးဝါး နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ မျက်နှာ ပြာနှမ်းနေပြီး သူ၏သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည့်အလား ဒေါသများဖြင့် တောက်လောင်နေပေ၏။

သူ၏လက်ထဲတွင် မည်သည့်နေရာမှ ရလာမှန်းမသိသော အေးစက်စက် တောက်ပနေသည့် သတ္တုတုတ်တိုတစ်ချောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

"မင်းတို့အားလုံး သတိအနေအထားနဲ့ ရပ်စမ်း..."

မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ အော်ငေါက်သံတစ်သံက ဆူညံသံများအားလုံးကို ချက်ချင်းလွှမ်းမိုးသွားသည်။

ရှုပ်ယှက်ခတ်နေမှုများသည် ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ရပ်တန့်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

ရန်ဖြစ်နေသော ကစားသမားများ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ လုယူထားသော ဝတ်စုံများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များ ပြေလျော့သွားကြပြီး လူတိုင်းသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြောင့် ကြောက်လန့်သွားသည်။ သူတို့သည် ရေခဲရေဖြင့် လောင်းချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းသတိပြန်ဝင်လာသော်လည်း ကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့မှုကြီးထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသည်။

အလုပ်ရုံမှူး၏ လူသတ်ချင်နေသော အကြည့်အောက်တွင် ကစားသမားများသည် တုန်ယင်နေကြပြီး အဝတ်လဲခန်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ညီညာမှုမရှိသော တန်းစီမှုတစ်ခုကို အလျင်စလို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြ၏။

"မင်းတို့အားလုံး အစည်းအဝေးလုပ်ဖို့ အလုပ်ရုံထဲကို သွားကြစမ်း...."

ဘန်း...

အလုပ်ရုံမှူးက အဝတ်လဲခန်းတံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ခြေဖျားမှ ငယ်ထိပ်အထိ အေးစိမ့်မှုတစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး သူတို့၏စိတ်နှလုံးသားများအတွင်းတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

သွားပြီ....အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ... အလုပ်ရုံမှူးက ငါတို့ကို သေချာပေါက် အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး....