အခန်း ၇၀

အခန်း (၇၀) ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းပါ... မင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာအောင် ငါ ကူညီပေးမယ်

ဆယ့်နှစ်နာရီ ရောက်ရှိလာချိန်၌...

အလုပ်ရုံအတွင်းရှိ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ထုံကျင်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကစားသမားများသည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့ ချိုမြိန်သော်လည်း ရက်စက်သော "အလုပ်ဆင်းပြီ" ဟူသည့် အမိန့်ကို ကြားလိုက်ရချိန်၌ နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲမှု ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းတွင်လည်း အပြောင်းအလဲများ တပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချန်လန်နှင့်ဆာရာတို့၏ရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်သည် အသံတိတ် တွန့်လိမ်ပြီး ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရကာ အလင်းရောင်အားလုံးကို စုပ်ယူပစ်မည့်အလား အလွန်မည်းမှောင်နေသော တံခါးပေါက်တစ်ခု တိတ်ဆိတ်စွာ ပွင့်လာလေ၏။

တံခါးအတွင်း၌ နက်ရှိုင်းပြီး အဆုံးအစမရှိသော အမှောင်ထုသာ ရှိနေပြီး မည်သည့်အသံ အလင်းရောင် သို့မဟုတ် စွမ်းအင်လှိုင်းမျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိချေ။ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ဤတံခါးနောက်ကွယ်တွင် မည်သို့သော အမည်မသိ နယ်ပယ်တစ်ခု ရှိနေမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြချေ။

ဆာရာ၏ခန္ဓာကိုယ် မသိစိတ်မှ ​တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် သတိထားမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သို့သော် ချန်လန်၏အမူအရာမှာမူ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် မတွေဝေဘဲ ထိုအမှောင်ထုထဲသို့ ပြတ်သားစွာ လျှော​က်လှမ်းဝင်သွားသည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ဆာရာသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူသွင်းလိုက်ပြီး သူ၏နောက်မှ ချက်ချင်းလိုက်ပါသွားလေ၏။

သူတို့၏ အမြင်အာရုံသည် ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားပြီး သူတို့၏အာရုံခံစားမှုများ ချက်ချင်းဆွဲခွာခံလိုက်ရသည်။

ကိုယ်အလေးချိန်မဲ့သွားကာ အချိန်နှင့်ဟင်းလင်းပြင် ပုံပျက်သွားသကဲ့သို့ အချိန်တခဏကြာမျှ ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့၏အမြင်အာရုံများ ပြန်လည်ရရှိလာချိန်၌ သူတို့သည် လုံးလုံးလျားလျား ခြားနားသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

ဤနေရာသည် အေးစက်သော နယ်မြေစီမံခန့်ခွဲမှု ဟင်းလင်းပြင် မဟုတ်တော့ဘဲ ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားသော ပုံစံရှိသည့် အလွန်အမင်း ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော ခန်းမကြီးတစ်ခုပင်။

သူတို့၏ခြေထောက်အောက်တွင် မှန်ကဲ့သို့ ချောမွေ့သော်လည်း အရိပ်များ ရောင်ပြန်ဟပ်ခြင်း မရှိသည့် အနက်ရောင် ကြမ်းပြင်တစ်ခု ရှိနေပြီး သူတို့၏ အမြင်အာရုံအဆုံးအထိ ဆန့်တန်းနေလေ၏။

အထက်တွင် မျက်နှာကြက်မရှိဘဲ မှောင်မိုက်သော ဓာတ်ငွေ့ထုများ ကြက်သီးထဖွယ် သင်္ကေတစာလုံးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေသည့် "ကောင်းကင်" တစ်ခုသာ ရှိသည်။ ထိုအရာမှ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဝိုးတဝါးလင်းထိန်စေနိုင်သော မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှင့်နေသည်။

ခန်းမပတ်လည်တွင် လူအများအပြား ဖက်ထားမှသာ မိနိုင်မည့် ဧရာမ တိုင်လုံးကြီးများ ရှိနေပေ၏။ တိုင်လုံးများပေါ်တွင် နားလည်၍မရနိုင်သော ရုပ်ကြွများ ထွင်းထုထားပြီး သက်ရှိသတ္တဝါများကဲ့သို့ တွန့်လိမ်လှုပ်ရှားကာ ပြောင်းလဲနေကြသည်။ အနီးကပ် ကြည့်ရှုလိုက်ပါက ထိုရုပ်ကြွများသည် ထာဝရ အကျဉ်းချခံထားရသည့် လိမ်ကောက်ပြီး ညည်းတွားနေကြသည့် မရေမတွက်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်များ၏ မြင်ကွင်းများနှင့် တူညီနေသည်။

လေထုသည် လေးလံပြီး အေးစက်နေကာ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့အသက်များဖြင့် ပျံ့နှံ့နေသော်လည်း ထိုအရာထဲတွင် အလွန်အမင်း လွှမ်းမိုးနိုင်သော ဖိအားတစ်ရပ် ပါဝင်နေပေ၏။

ဤနေရာသည် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း အဆုံးမရှိသော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများအကြောင်း ပြောဆိုနေသည့် မရေမတွက်နိုင်သော တီးတိုးစကားသံများသည် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် တိုက်ရိုက် မြည်ဟည်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာဟု ပြောစရာမလိုဘဲ နေရာတိုင်းသည် အလွန်အမင်း ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ လူသားများကို နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေသည်။

ချန်လန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် ဝေ့ကြည့်နေစဉ် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ချန်လန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ..."

သူတို့ အသံလာရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်ရာ မစ္စတာ မာဆက်ခ် ဖြစ်နေပေ၏။

ချန်လန်သည် ချက်ချင်းလျှောက်လှမ်းသွားပြီး ဆာရာကလည်း နောက်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာသည်။

သူတို့သည် ခန်းမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးအပိုင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

ခန်းမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အပိုင်းတွင် အလွန်အမင်း ကြီးမားပြီး ဝိုးတဝါးဖြစ်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မှိန်ပျပျ မြင်တွေ့ရပြီး တောင်ကြီးတစ်တောင်ကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ဝပ်နေလေ၏။ ထိုအရာ၏တည်ရှိမှုကပင် စိတ်ဝိညာဉ်ကို တုန်လှုပ်သွားစေလောက်အောင် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု ခံစားချက်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

ချန်လန်က သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုဧရာမပုံရိပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မစ္စတာ ဖီအို... ချန်လန် ရောက်လာပါပြီ..."

မစ္စတာမာဆက်ခ်သည် ထိုပုံရိပ်ကြီးကို ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"မစ္စတာ ဖီအို..."

ဆာရာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ကောလာဟလ ထွက်နေသော ထိုမစ္စတာဖီအိုသည် ယခုအချိန်၌ မည်ကဲ့သို့ ပုံစံမျိုး ရှိနေမည်နည်းဟု သူမ တွေးတောလိုက်မိသည်။

မစ္စတာ မာဆက်ခ် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဧရာမပုံရိပ်ကြီးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ စတင်၍ လှည့်ပတ်လာသည်။

ထိုအချိန်မှသာ ဤသည်မှာ မည်သည့် ဇီဝဗေဒ သက်ရှိ သို့မဟုတ် မွန်းစတား မဟုတ်ဘဲ အနက်ရောင် အမည်မသိ ပစ္စည်းတစ်ခုခုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော စိတ်ကူးယဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည့် ပလ္လင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူတို့နှစ်ဦး ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပလ္လင်၏နောက်ကျောသည် အထက်တွင် လည်ပတ်နေသော ဓာတ်ငွေ့ထုများထဲအထိ မြင့်မားနေပြီး ထိုအရာ၏လက်ရန်းများမှာ ကွေ့ကောက်နေသော တောင်တန်းများနှင့် တူညီနေပေ၏။

ပလ္လင်၏ အလယ်တည့်တည့်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ထိုင်နေသည်။

သူသည် အလွန်ငယ်ရွယ်ပုံရသော အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လရောင်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော ရှည်လျားသည့် ငွေရောင်ဆံပင်များရှိကာ သူ၏ပခုံးများပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ဖြာကျနေသည်။

သူ၏မျက်နှာသည် ထူးဆန်းဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချောမောနေပြီး သူ၏အသားအရေမှာ ဖြူရော်နေကာ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးများသည် နှစ်တစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ရေခဲများကဲ့သို့ ကြည်လင်သော အပြာရောင် ဖြစ်နေပေ၏။ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှု အတက်အကျမျှ မရှိဘဲ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသော အရာဝတ္ထုနှစ်ခုကို လေ့လာနေသည့်အလား အောက်ဘက်ရှိ ချန်လန်နှင့်ဆာရာတို့ကိုသာ တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေသည်။

သူသည် ရိုးရှင်းသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဧရာမပလ္လင်ကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် သေးငယ်ပုံရသော်လည်း ထို့အတွက်ကြောင့် မည်သူမျှ သူ့ကို အထင်မသေးရဲကြချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ဖိအား၏ အရင်းအမြစ်မှာ ဤလူငယ်လေးဟု ထင်ရသော ငွေရောင်ဆံပင်ရှင် လူငယ်လေး မစ္စတာဖီအိုမှလွဲ၍ တခြားလူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။

ချန်လန်၏မျက်လုံးများသည် ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မစ္စတာဖီအို ၏မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားသည်။

ချန်လန်၏ခန္ဓာကိုယ် ရုတ်တရက် ဆတ်ခနဲ တုန်ရီသွားသည်။ မစ္စတာဖီအို၏အကြည့်သည် ငြိမ်သက်နေသော ရေတွင်းတစ်တွင်းကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ပြီးအရာအားလုံးကို သိရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ အလွန်အမင်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှ၏။

"ချန်လန်... ပထမဆုံး နယ်မြေမှာတင် SSSအဆင့် နယ်မြေတစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားကိုတောင် အခက်တွေ့အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ လူသား... မင်းနဲ့ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်..."

မစ္စတာ ဖီအိုက ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

"ဒဏ္ဍာရီထဲက မစ္စတာ ဖီအို... ခင်ဗျားနဲ့ တွေ့ရတာ ကျွန်တော်လည်း ဂုဏ်ယူမိပါတယ်..."

ချန်လန်က အပြုံးနှင့် ပြောဆိုသည်။

မစ္စတာ ဖီအိုသည် လက်ဖျောက်တီးလိုက်ရာ ချန်လန်နှင့် ဆာရာတို့၏နောက်တွင် ကုလားထိုင် နှစ်လုံး ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့၏ရှေ့တွင် စားပွဲရှည်ကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။ စားပွဲပေါ်တွင် လူသားများနှင့် တစ္ဆေများ နှစ်သက်သော အစားအစာများ ရှိနေပြီး ချန်လန်နှင့်ဆာရာတို့ နှစ်ဦးလုံး၏ အကြိုက်များနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။

"မစ္စတာ ဖီအို... လိုရင်းကိုပဲ သွားကြရအောင်..."

ချန်လန်က ပြောလိုက်သည်။

သူ အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ချေ။

"ကောင်းပြီ..."

မစ္စတာ ဖီအို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ပုံရိပ်က ချန်လန်၏ရှေ့တွင် ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာကာ နံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။

"မင်းလည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားကို ရင်ဆိုင်ချင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်... ငါ့ရန်သူရဲ့ ရန်သူက ငါ့မိတ်ဆွေပဲ... ပြီးတော့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ငါ့မှာလည်း မကျေနပ်ချက်တွေ ရှိတယ်..."

"ခင်ဗျားမှာ ဘာမကျေနပ်ချက်တွေ ရှိလို့လဲ..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ထိတ်လန့်ဖွယ်နတ်ဘုရားက ငါ့ရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှု ရလဒ်တွေကို ခိုးယူသွားလို့ပဲ... သူ ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ထိတ်လန့်ဖွယ်နယ်မြေတွေထဲက နှစ်ခုက ငါ့ဟာတွေလေ... ငါသာ မရှိရင် သူ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါတောင် သူက 'ဆန်ကြိတ်ပြီးရင် မြည်းကို သတ်ပစ်တယ်' ဆိုတဲ့ စကားလိုပဲ ငါ့ကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်... ငါ့ရဲ့ဆရာ ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ အသက်ကယ် တစ္ဆေလက်နက်သာ မရှိခဲ့ရင် ငါက သူ့ရဲ့လက်ချက်နဲ့ သေတာ ကြာလှပြီ..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လန်နှင့် ဆာရာတို့ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်းမှာ ထိုကဲ့သို့ မရိုးသားသည့် နည်းလမ်းများကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

"တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို ဖြုတ်ချဖို့အတွက်ပဲ ဒီ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဆန့်ကျင်ရေး အဖွဲ့အစည်းကို ငါ တည်ထောင်ခဲ့တာ... မင်း အခု ငါနဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ လိုတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ပါဝင်တာက ခင်ဗျားကို ဘာကူညီပေးနိုင်မှာလဲ..."

"မင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားအသစ် ဖြစ်လာအောင် ငါ ကူညီပေးမယ်..."

ချန်လန် ကြက်သေသေသွားသည်။ သူကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားအသစ် ဖြစ်လာအောင် ကူညီပေးမည်ဟု ဆိုသလော။

"အရင်တုန်းက ငါလည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားကမ္ဘာရဲ့ ရွေးချယ်တာကို ခံရဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး... SSSအဆင့် နယ်မြေ ငါးခု ဖန်တီးပြီးတဲ့နောက်မှာ အကဲဖြတ်မှုတစ်ခု ရှိသေးတယ်... ငါ မင်းကို အကူအညီတွေ အများကြီး ပေးနိုင်တယ်... ပြီးတော့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားက အဲ့ဒီအချိန်အထိ မင်းကို အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး... လူသားတွေရဲ့ သန့်စင်ရေးနေ့ကျရင် မင်း လူသားကမ္ဘာကို ပြန်ရမယ်... ဖန်တီးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် မင်း ထွက်သွားရမှာပဲ..."

ချန်လန်၏အမူအရာ တည်ကြည်လေးနက်သွားသည်။ သန့်စင်ရေးနေ့သည် အမှန်တကယ်ကို သူ၏ လက်ရှိ အကြီးမားဆုံးသော ခြိမ်းခြောက်မှုပင်။ အကယ်၍ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားက တစ္ဆေဘုရင် အနည်းငယ်ကို လွှတ်လိုက်ပါက သူ သေချာပေါက် သေဆုံးရပေမည်။

"ဒါကြောင့် ငါရှိနေရင် သူ မင်းကို သတ်လို့ မရတော့ဘူး... မင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဖြစ်သွားတဲ့အချိန်မှာ....လက်ရှိ တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရားက တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကမ္ဘာထဲမှာ ငါ့ကို ဖမ်းဖို့ ထုတ်ထားတဲ့ ဖမ်းဝရမ်းကို ရုပ်သိမ်းပေးဖို့...ငါ့ကို ဒီကမ္ဘာမှာ ပြန်နေခွင့်ပေးဖို့နဲ့ ငါ့ကို လွတ်လပ်ခွင့် ပေးဖို့... ဒါပဲ လိုတယ်..."

"ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား..."

ချန်လန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒီတောင်းဆိုမှုတွေက အရမ်းကို ရိုးရှင်းလွန်းတယ်... ဒါက လက်တွေ့မကျဘူးလို့ ငါ ခံစားရတယ်...

"ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်... ငါ မင်းကို ဒုက္ခပေးမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဘူး... မင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနတ်ဘုရား ဖြစ်လာတဲ့အချိန်မှာ ငါ မင်းကို မှီခိုနေရဦးမှာပဲ... ငါက မင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒုက္ခပေးနိုင်မှာလဲ..."

"ကျွန်တော် ရက်နည်းနည်းလောက် အရင်ဆုံး စဉ်းစားပါရစေ..."

"မစဉ်းစားနဲ့တော့... မင်းမှာ အချိန်ကုန်နေပြီ..."

ချန်လန် ထိတ်လန့်သွားလေ၏။

"ဒါက ဘာသဘောလဲ..."

မစ္စတာ ဖီအိုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အတိုချုပ်ပြောရရင် စဉ်းစားဖို့ မင်းမှာ တစ်နာရီပဲ အချိန်ရှိတယ်... တကယ်လို့ မင်း မပါဝင်ဘူးဆိုရင် မင်း ငါ့ရဲ့ ကာကွယ်မှုကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ မင်း အသက်ရှင်ဖို့ အရမ်းခက်ခဲသွားလိမ့်မယ်..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ဤမစ္စတာ ဖီအို သည် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုကို သိထားသော်လည်း ထုတ်မပြောလိုပုံရပေ၏။

သူ ပါဝင်သင့်သလောဟု သူ တွေးတောလိုက်မိသည်။

Book 7 end.