အခန်း (၁၆၀-၁၆၂)

အခန်း (၁၆၀)

လူသတ်မိစ္ဆာဘုရင်

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ချုရွှမ်သည် မိမိ၏ မိစ္ဆာချီများမှာ ကောင်းကင်ဘုံ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ရတနာ၏ ဝါးမြိုစုပ်ယူခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ၎င်းသည် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာခွန်အားကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပေါင်းစပ်သွားသည်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်ရှုနေမိသည်။ သူသည် မိမိ၏ စိတ်အာရုံထဲရှိ ဒုတိယမြောက် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့သည် အမြောက်အမြားရှိလှသော မိစ္ဆာချီများ၏ မွေးမြူစောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် အဆက်မပြတ် ပိုမိုသန်မာလာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် အသေးစားအောင်မြင်မှုအဆင့်မှသည် အလတ်စားအောင်မြင်မှု၊ ထို့နောက် အဆင့်မြင့်ပြီးပြည့်စုံသော အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

တင်မကသေးပေ။

ဒုတိယမြောက် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့သည် ပြီးပြည့်စုံသော အောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ချုရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ လှိုင်းတံပိုးကဲ့သို့ ထန်ပြင်းလှသော တစ္ဆေချီများ ပြည့်လျှံနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အခြားနည်းလမ်းမရှိပေ၊ သူသည် ယင်စစ်သည်တော် တစ်ရာကျော်နှင့် ဝိညာဉ်ဆိုး ထောင်ပေါင်းများစွာကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း သတ်ဖြတ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သိုင်းပညာနယ်ပယ် ကွာခြားချက်ကြောင့် တစ္ဆေတစ်ကောင်ချင်းစီထံမှ ရရှိသော တစ္ဆေချီပမာဏမှာ အလွန်နည်းပါးသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော အရေအတွက်ကြောင့် ချုရွှမ်အတွက်မူ ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရလဒ်ကောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ချုရွှမ်သည် ၎င်းတို့ကို အလဟဿ အဖြစ်မခံလိုသဖြင့် မိစ္ဆာဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းကျင့်စဉ်ကို မတတ်သာဘဲ ထပ်မံလည်ပတ်စေကာ ထိုတစ္ဆေချီအားလုံးကို မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်စွမ်းအားအဖြစ် သန့်စင်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ချုရွှမ်သည် ဤမြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ပြီးပြည့်စုံသွားပြီဖြစ်သော မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့နှစ်ခုအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းရန် မဝံ့ရဲပေ၊ အကြောင်းမှာ သူသည် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်၏ သတိပေးချက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘိုးဘေးနဂါးကျင့်စဉ်နှင့် နိုင်ငံတော်စောင့် နတ်ဘုရားကျင့်စဉ် ကိုးပါးကို တစ်သားတည်း မပေါင်းစပ်နိုင်မီ စည်းကမ်းမဲ့စွာဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသော မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်တစ်ခုကို မဖွဲ့စည်းရချေ။ မဟုတ်ပါက သူသည် လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက နယ်ပယ်ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက နှစ်ဆင့်ဆက်တိုက်ပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

"ငါ နယ်ပယ်မကျော်ဖြတ်နိုင်မှတော့ အရင်နည်းလမ်းဟောင်းကိုပဲ သုံးရတော့မှာပေါ့... အသစ်စက်စက် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့တစ်ခု ထပ်ပြီး ဖွဲ့စည်းရမယ်။ ဟူး... တခြားမဟာဆရာသခင်တွေကတော့ တစ်ခုတောင် မနည်းဖွဲ့စည်းနေရတာကို ငါကတော့ သုံးခုတောင် ရှိသွားပြီ"

ချုရွှမ်သည် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

ဤသို့ဖြင့် နာရီအနည်းငယ် ထပ်မံကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တတိယမြောက် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့ကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချုရွှမ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကာ "တကယ်တော့ ဒီတစ္ဆေမိစ္ဆာချီကို စုပ်ယူရတာက မိစ္ဆာချီကို စုပ်ယူရတာထက် ပိုပြီး ထိရောက်ပုံရတယ်။ ဒါက နတ်ဆိုးတွေမှာ ရုပ်ခန္ဓာရှိပြီး တစ္ဆေတွေက ဝိညာဉ်သက်သက် ဖြစ်နေတာနဲ့ ပတ်သက်နေမလား"

"အဲဒီလိုသာဆိုရင် ငါ တစ္ဆေတွေကို ပိုပြီး သတ်နိုင်ရင် ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့ ဘယ်နှခုတောင် ဖွဲ့စည်းနိုင်မလဲ"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ချုရွှမ်သည် မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွင်း နောက်ဆုံးတွင် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့ မည်မျှအထိ ဖွဲ့စည်းနိုင်မည်ကို အလွန်အမင်း စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် အမြဲတမ်း ကောင်းကင်ဓားမနှင့် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်တို့ ချန်ထားခဲ့သော အမွေအနှစ်များအတိုင်းသာ ကျင့်ကြံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ချုရွှမ်သည် မိမိ၏ ဆန္ဒအတိုင်း ကျင့်ကြံရန် မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်၊ ဥပမာအားဖြင့် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့ အမြောက်အမြားကို ကိုယ်တိုင်တက်ကြွစွာ ဖွဲ့စည်းခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ကောင်းကင်ဓားမနှင့် တည်ထောင်သူ ဧကရာဇ်တို့ တစ်ခါမျှ မလျှောက်လှမ်းခဲ့ဖူးသော လမ်းစဉ်တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ စမ်းကြည့်ရင်မကောင်းဘူးလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေ့တင် တစ္ဆေတံခါးဝ ရှိနေတာပဲ၊ အဲဒီမှာ ငါ သတ်ဖြတ်ဖို့ အငြိုးအတေးဝိညာဉ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကွပ်မျက်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ခုတ်စရာ ခေါင်းများရှိနေပါလျက်နှင့် မခုတ်ဘဲ နေခြင်းမှာ ချုရွှမ်၏ စရိုက်မဟုတ်ပေ။

"ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ... ငါ အချိန်ရရင် တစ္ဆေတံခါးဝဆီကို တစ်ခေါက်သွားရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ အဲဒီ မဟာချင်ပြည်ထောင်၏ ပါရမီရှင်ပညာရှိရဲ့ တကယ့်သဘောထားနဲ့ ရပ်တည်ချက်က ဘာလဲဆိုတာကို အရင်ဆုံး စုံစမ်းရမယ်"

ထိုစဉ် အရုဏ်တက်ချိန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သေခြင်းတရားကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော ကျူးရှန်းမြို့ငယ်အတွင်း၌ လူအနည်းငယ် တရွေ့ရွေ့ ထွက်လာကြသည်။ သူတို့မှာ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် ကျူးရှန်းမြို့ငယ်မှ ထွက်မသွားနိုင်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူတို့၏ မိသားစုမှာ ဆင်းရဲလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် တံခါးစောင့်အဖိုးအိုကဲ့သို့ ဖြစ်ခြင်းတို့ကြောင့်ပင်။

အိမ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လူအများစုမှာ မနေ့ညက ယင်စစ်သည်တော်များ လမ်းဖြတ်သန်းသွားခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်ဆိုးများ သောင်းကျန်းနေခြင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည်။ လူအများစုမှာ အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တစ်ညလုံး လေပင် ပြင်းပြင်းမရှူရဲကြချေ။ ယခုအခါ အရုဏ်တက်ချိန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်၍ သူတို့သည် သတ္တိမွေးကာ အခြေအနေကို ထွက်ကြည့်ကြသည်။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်ဆိုးများကို မမြင်တွေ့ရသော်လည်း နေရာအနှံ့ ပျံ့ကြဲနေသော အလောင်းကောင်များကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒါတွေအားလုံးက မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနက အစောင့်တွေရဲ့ အလောင်းတွေပဲ။"

"မနေ့ညက လမ်းမပေါ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ လူသတ်မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးတစ်ပါး ရောက်လာပြီး မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနက လူကြီးမင်းတွေနဲ့ ယင်စစ်သည်တော်တွေ၊ တစ္ဆေတွေကို အကုန်သတ်ပစ်တာကို ငါကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာ... ငါဆို ကြောက်လွန်းလို့ ဝိညာဉ်ပင် လွင့်မတတ်ပဲ"

"သက်ပြင်းချစရာပဲ... ငါတို့ရဲ့ ကျူးရှန်းမြို့ငယ်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတည်းက သနားစရာကောင်းနေခဲ့တာ။ ပထမတော့ ဝိညာဉ်ဆိုးတွေ သောင်းကျန်းတယ်၊ အခုကျတော့ လူသတ်မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး ရောက်လာပြန်ပြီ။ ငါတို့ ထွက်ပြေးသင့်ပြီ။ အပြင်မှာ ဆင်းရဲငတ်မွတ်ပြီး သေရတာက တစ္ဆေတွေရဲ့ သတ်တာကို ခံရတာထက် ပိုကောင်းပါသေးတယ်"

သတ္တိနည်းသူအချို့မှာ ဆက်မနေရဲကြတော့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏နောက်ကွယ်မှ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အဲဒီ လူသတ်မိစ္ဆာဘုရင်ဆိုတာ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ၊ မင်းတို့အတွက် ငါ တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးမယ်"

လူအုပ်ကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် သွေးအလိမ်းလိမ်းပေနေသော ဓားမကြီးကို ထမ်းထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"တစ္ဆေကြီး။"

"သူပဲ... သူပဲ။ သူက မနေ့ညက လူသတ်မိစ္ဆာဘုရင်ပဲ။ ပြေးကြစမ်း။"

ကျူးရှန်းမြို့ငယ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အိုမင်းမစွမ်း အဘိုးအို အဘွားအို အယောက်အနည်းငယ်မှာ သူတို့၏ ခြေထောက်များ စွမ်းနိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးကြတော့သည်၊ အဘွားအို အချို့ဆိုလျှင် ခြေပတ်ဝတ်အဝတ်များပင် ကျွတ်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ရာ ချုရွှမ်အား အလွန်အမင်း ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

ငါက ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်တာ မှန်ပေမယ့် တကယ်တော့ စိတ်သဘောထား အလွန်ကောင်းပြီး ဒေါသထွက်ခဲတဲ့သူပါ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူသတ်မိစ္ဆာဘုရင် ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ချုရွှမ်က ချက်ချင်းပင် အော်ပြောလိုက်သည် "ရွာသားတို့... မပြေးကြပါနဲ့ဦး။ ငါက မိစ္ဆာဘုရင် မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါက မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနရဲ့ တရားစီရင်ရေး အရာရှိပါ"

မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ ယင်းအစား သူတို့က ပို၍ပင် မြန်မြန် ပြေးကြလေသည်။

အမှန်ပင် ယနေ့ခေတ်တွင် လူကောင်းလုပ်ရသည်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။ ချုရွှမ်သည် သူ၏ လေသံကို ပြောင်းလဲကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။

"ဘယ်သူမဆို နောက်ထပ် တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းဝံ့ရင် မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းကို ငါ ချက်ချင်း ဖြတ်ပစ်မယ်။"

ဝူး...

အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးနေကြသော လူအုပ်ကြီးမှာ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားလျက် ထိုနေရာတွင်တင် ကြောက်လန့်တကြား ဆတ်ခနဲ ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ချုရွှမ်သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် မိမိနှင့် အနီးဆုံးရှိ အဘိုးအိုထံသို့ လျှောက်သွားကာ မေးမြန်းလိုက်သည် "အဘိုး... အဘိုးရဲ့ မျိုးရိုးက ဘာလဲ၊ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ဒီကျူးရှန်းမြို့ငယ်မှာ ဆက်နေနေတာလဲ"

"မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး... ဒီအဘိုးရဲ့ နိမ့်ပါးတဲ့ မျိုးရိုးကတော့ ချင်ပါ၊ ဘေးနားက ချွန်းဟွာအဆောက်အအုံရဲ့ တံခါးစောင့်အဖိုးကြီးပါဗျာ။ မနေ့ညက ကျွန်တော် ဘာမှလည်း မမြင်ခဲ့ပါဘူး၊ ဘာမှလည်း မကြားခဲ့ပါဘူး"

အဖိုးအိုချင်သည် မိမိ စကားတစ်ခွန်း မှားသွားပါက ရှေ့မှောက်ရှိ လူသတ်မိစ္ဆာဘုရင်၏ ခေါင်းဖြတ်ခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခေါင်းကို အသည်းအသန် ခါယမ်းနေရှာသည်။

ချုရွှမ် အလွန် ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။ ငါက အဲဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေလို့လား။ ငါ့ရဲ့ အပြုံးက အလွန် ခင်မင်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ငါ ထင်တာပဲကို။

ချုရွှမ်သည် ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် ပြောလိုက်သည် "ဒါဆို အဖိုးအိုချင်ပေါ့။ ငါ့မှာ မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ ကျူးရှန်းမြို့ငယ်ထဲမှာရှိတဲ့ မဟာချင်ပြည်ထောင်ရဲ့ ပါရမီရှင်ပညာရှိ ကျွင်းဟောက်ချိုးရဲ့ နေအိမ်ကို အဘိုး သိပါသလား"

မနေ့ညက ထိုတစ္ဆေလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူကို သူ ခေါင်းဖြတ်ခဲ့သော်လည်း ထိုသူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပါရမီရှင်ပညာရှိ၏ နေအိမ် တည်နေရာကို ချုရွှမ် ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် တစ်ဦးဦးကို မေးမြန်းရန်သာ ရှိတော့သည်။

"ဘာ ပါရမီရှင်ပညာရှိလဲ... ဘာ ကျွင်းဟောက်ချိုးလဲ။ ဒီအဘိုးကြီး မသိပါဘူးဗျာ။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော် တံခါးစောင့်လုပ်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ချွန်းဟွာအဆောက်အအုံကို လာသမျှ သခင်လေးတွေအားလုံးက သူတို့ကိုယ်သူတို့ မဟာချင်ရဲ့ ပါရမီရှင်ပညာရှိပါလို့ ပြောကြတာချည်းပဲ။ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးက ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲဗျာ" အဖိုးအိုချင်က ကြောက်လန့်တကြား မေးရှာသည်။

ချုရွှမ် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည် "သူကတော့ အရည်အချင်းအရှိဆုံး၊ ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး၊ ပြီးတော့ ဒီကျူးရှန်းမြို့ငယ်ထဲမှာ ရုပ်အချောဆုံး ဖြစ်ရမယ်"

"အင်... မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး မေးနေတာက မက်မွန်ပန်းတောင်ရဲ့ သခင်ကိုလားဗျ။ ကြားဖူးတာတော့ အဲဒီ မက်မွန်ပန်းတောင်သခင်က ကျွန်တော်တို့ ကျူးရှန်းမြို့ငယ်ကို လာတိုင်း အမျိုးသမီး အများကြီးက ဝိုင်းကြည့်ကြပြီး တချို့ဆို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူ့ကို လိုက်ကိုင်ကြသေးတယ်။"

ဤအကြောင်းကို ပြောမိသောအခါ အဖိုးအိုချင်၏ မျက်နှာတွင် မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန် အရိပ်အယောင်များ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ ချုရွှမ်လည်း ထိုခံစားချက်ကို နားလည်ပေးနိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် ထိုမက်မွန်ပန်းတောင်သခင်၏ နေအိမ်သည် မဟာချင်ပြည်ထောင်၏ ပါရမီရှင်ပညာရှိ နေထိုင်ရာ နေရာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။ သူသည် တံခါးစောင့် အဖိုးအိုချင်အား ငွေတစ်ကျပ် ချက်ချင်းပင် ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးလိုက်သည်။

မက်မွန်ပန်းတောင်၏ တည်နေရာကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိပြီးနောက် ချုရွှမ်သည် လူသူကင်းမဲ့လုနီးပါးဖြစ်နေသော ကျူးရှန်းမြို့ငယ်မှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ သို့သော် လျှောက်လှမ်းရင်းဖြင့် ချုရွှမ် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ထူးဆန်းတယ်... မက်မွန်ပန်းတောင်ကို သွားတဲ့လမ်းက တစ္ဆေတံခါးဝရှိတဲ့ ဘက်ဦးတည်ချက်နဲ့ အလွန်တူနေပါလား"

ရိုးသားပုံရတဲ့ အဖိုးအိုချင်က သူ့ကို လိမ်ညာခဲ့တာများလား။

ချုရွှမ်၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ညှိုးမှိန်သွားသည်။ သို့သော် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် မက်မွန်ပန်းများ ဝေဆာစွာ ပွင့်လန်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အဝေးတွင်လည်း ကြီးမားလှသော မက်မွန်တောကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုမက်မွန်တော၏ အလယ်နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

အိမ်တော်ကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သောအခါ ချုရွှမ်သည် ထိုနေရာတွင် လူသူကင်းမဲ့ကာ ဗလာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ အိမ်တော်တစ်ခုလုံးတွင် မည်သူမျှ နေထိုင်ပုံမရဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ အလောတကြီး ထားရစ်ခဲ့သော ခြေရာအမြောက်အမြား ရှိနေသည်။ အိမ်ရှင်ဖြစ်သူက အလျင်အမြန် ပြောင်းရွှေ့သွားသည့်အလားပင်ဖြစ်သည်။

ငါ ရောက်တာ နောက်ကျသွားလို့ မဟာချင်ပြည်ထောင်ရဲ့ ပါရမီရှင်ပညာရှိက ပြောင်းသွားပြီလား။

ချုရွှမ် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားကာ အသိစိတ်မဲ့စွာဖြင့် အိမ်တော်ပြင်ပသို့ ပြန်လည်လှမ်းထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၁၆၁)

လူနှင့် တစ္ဆေအကြားက အချစ်ဇာတ်လမ်း

"တစ်ခုခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ဒီအိမ်တော်က ခြောက်ကပ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့နေပုံရပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုအရ ဒီထဲမှာ လူတွေရှိနေတာ သေချာတယ်"

ချုရွှမ်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အခန်းတစ်ခန်းချင်းစီအလိုက် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ သို့သော် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို မှန်တစ်ချပ်မှတစ်ဆင့် ရှင်းလင်းစွာ စောင့်ကြည့်ခြင်း ခံနေရသည်ကို သူလုံးဝ မသိပေ။

ထိုမှန်၏ ရှေ့တွင် လူအနည်းငယ် ရပ်နေကြသည်။

သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသူမှာ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အရှိန်အဝါနှင့် အလွန် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသည့် ရုပ်ချောသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ သို့သော် သူ၏နောက်ကွယ်မှ အစေခံများမှာမူ ထိုမျှလောက် မတည်ငြိမ်နိုင်ကြပေ။

သူတို့သည် မှန်ထဲမှ ချုရွှမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ထိုရုပ်ချောသောအမျိုးသားအား ပျာပျာသလဲ မေးမြန်းလိုက်ကြသည်။ "သခင်ကြီး... အဲဒီအရာရှိက ကျွန်တော်တို့ကို တကယ်ပဲ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူးလားခင်ဗျာ"

"သူ့ရဲ့ ပုံစံကိုကြည့်ရတာ မြို့တော်က မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနရဲ့ ရာထူးကြီးအရာရှိတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်။ သခင်ကြီး... သူ့ကို တကယ်ပဲ မတွေ့ချင်ဘူးဆိုတာ သေချာလို့လား" အစေခံများသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်ကမူ ဤရုပ်ချောသောအမျိုးသားသည် မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနမှ ရာထူးကြီးအရာရှိများ ရောက်ရှိလာမည့်အချိန်ကို အလွန် မျှော်လင့်တောင့်တနေခဲ့သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ရုပ်ချောသောအမျိုးသားက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အတိတ်က အတိတ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး။ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းက ငါ့လို အဖိုးကြီးကို မျက်စိဒေါက်ထောက် ကြည့်နေပြီ။ အကယ်၍ ငါက ဒီလူနဲ့ ဆက်ပြီး တွေ့ဆုံနေမယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အခုတော့ ဒီလူငယ်လေးက အခြေအနေကို သိပြီး ဆုတ်ခွာသွားဖို့ပဲ ငါ မျှော်လင့်ရတော့မယ်"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ ကျွင်းဟောက်ချိုး ကိုယ်တိုင် ခင်းကျင်းထားတဲ့ မာယာအင်းကွက်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ သဘောတူညီချက်မရှိဘဲ မဟာဆရာသခင် နယ်ပယ်အောက်က ဘယ်သူမဆို မည်သည့်သဲလွန်စမျှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊"

ဤစကားများသည် နှစ်သိမ့်မှုဖြစ်သလို အလွန် ယုံကြည်ချက်ရှိမှုကိုလည်း ဖော်ပြနေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မဟာချင်ပြည်ထောင်အတွင်း၌ ကိုယ်ခံပညာ ကျွမ်းကျင်သူများမှာ မြစ်ကို ဖြတ်ကူးနေသော ငါးများကဲ့သို့ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသော်လည်း နက္ခတ်ဗေဒင်၊ ပထဝီဝင်၊ ဆန်းကြယ်သောတံခါးများ၊ အဋ္ဌဂံကွက်များနှင့် အင်းကွက်ဖွဲ့စည်းပုံများတွင် ကျွမ်းကျင်သူဟူ၍ ပြောလျှင်မူ ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် ပထမနေရာဟု ရဲရဲဝံဝံ ကြေညာနိုင်ပြီး မည်သူမျှ ဒုတိယနေရာဟု မပြောဝံ့ကြပေ။

"ဒါ့အပြင် ငါ့ရဲ့ တွက်ချက်မှုအရ တစ္ဆေတံခါးဝမှာ အလွန်ဆိုးဝါးတဲ့ နိမိတ်ဆိုးတစ်ခု ရှိနေတယ်။ အကယ်၍ ငါတို့သာ အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်ပတ်သက်မိသွားရင် ငါတို့ရဲ့ ကျူးရှန်းမြို့ငယ်တစ်ခုလုံး ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်"

တစ္ဆေတံခါးဝရှိ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော လှုပ်ရှားမှုများကို တွေးတောမိရင်း ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်မိတော့သည်။ ထို့နောက် သူသည် အိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ ခေါင်းပြတ်နေသော ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျှောက်လှမ်းနေသော ချူရွှမ်အား အာရုံမစိုက်တော့ဘဲ အစေခံများကို သူတို့၏ အလုပ်များဆီသို့ သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်၊ ထို့နောက် ကျွင်းဟောက်ချိုး ကိုယ်တိုင်မူ လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ထိုအရာကို မမြင်တွေ့လိုက်ရပေ။

အိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ ချူရွှမ်သည် နေရာအားလုံးကို စစ်ဆေးပြီးသွားသောအခါ သူသည် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းမရှိဘဲ သူ၏မျက်နှာတွင် ဆန်းကြယ်ပြီး စူးစမ်းလိုသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ အာရုံခံစားမှုသာ မှန်မယ်ဆိုရင် ဒီအိမ်တော်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံကို လွှမ်းမိုးပြီး ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လမ်းလွဲစေတဲ့ စွမ်းအားတစ်မျိုး ရှိနေပုံရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းအားက ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်မျိုးစေ့တွေကိုပါ လှုံ့ဆော်ပေးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ချူရွှမ်၏ စိတ်အာရုံထဲ၌ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့များသည် အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေကြပြီး ဆန်းကြယ်သောအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လျက် ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားက သူ၏စိတ်အာရုံအပေါ် လွှမ်းမိုးနေမှုကို အံတုတွန်းလှန်နေခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် မည်သည့်စွမ်းအားမျိုး ဖြစ်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ချူရွှမ်သည် သူ၏စိတ်ထဲရှိ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့ သုံးခုစလုံးကို ပြတ်ပြတ်သားသား လည်ပတ်စေလိုက်တော့သည်။

ချက်ချင်းပင် သူ၏စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံးသည် အလွန် တောက်ပလင်းထိန်သွားခဲ့သည်။ တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြီး သုံးစင်းကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို လွှမ်းမိုးရန် ကြိုးစားနေသော ထိုဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားများသည် နေရောင်အောက်မှ မြူခိုးများကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မက်မွန်ပန်းအိမ်တော်၏ ပုံစံမှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့သည်။ ၎င်းသည် ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်း မရှိတော့ပေ။ ယင်းအစား ငှက်ကလေးများ တေးဆိုကာ ပန်းမန်များ ဝေဆာစွာ ပွင့်လန်းနေခဲ့သည်။

ချူရွှမ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် အမှန်တကယ် အိမ်တော်ကြီးအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ဘဲ အိမ်တော်၏ အဝင်ဝတွင်သာ အမြဲတမ်း ပတ်ချာလည်နေခဲ့ရသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သဖြင့် အလွန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

"ဒါက... မြူခိုးတွေလား၊ မာယာမှန်လား။ ဒါမှမဟုတ် အင်းကွက်ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခုလား"

တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတာပဲ၊

မဟာချင်ပြည်ထောင်အတွင်း၌ အင်းကွက်ပညာရှင် များသည် အလွန် ရှားပါးလှသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြပြီး ဆေးဖော်စပ်သူများထက်ပင် ပို၍ ရှားပါးလှသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အင်းကွက်ဆရာတစ်ဦး ဖြစ်လာရန်အတွက် ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတများစွာကို လေ့လာဆည်းပူးရန် လိုအပ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ နက္ခတ်ဗေဒင်၊ ပထဝီဝင်၊ တောင်တန်းမြစ်ချောင်းများ၊ အပင်များ၊ ဆန်းကြယ်သောတံခါးများ၊ လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်ပညာများနှင့် ဖုန်းရွှေများ အစရှိသည်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ လေ့လာရမည့် ဗဟုသုတ ပမာဏမှာ မရေမတွက်နိုင်သော နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

"အခုမှပဲ အကျဉ်းထောင်မှူးကြီးက ဒီပါရမီရှင်ပညာရှိကို အပြင်ခေါ်ထုတ်လာဖို့ ဘာဖြစ်လို့ ဇွတ်တောင်းဆိုနေခဲ့လဲဆိုတာ ငါ နည်းနည်း နားလည်သွားပြီ။ ဒါဆို ဒီကျွင်းဟောက်ချိုးက တကယ်တော့ အစွမ်းထက်တဲ့ အင်းကွက်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာကိုး"

ချူရွှမ်၏ မျက်လုံးများက ထက်မြက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခြေလှမ်းလှမ်းကာ အစစ်အမှန်ဖြစ်သော မက်မွန်ပန်းအိမ်တော်အတွင်းသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုအရ "အစေခံသုံးယောက်၊ အားလုံးက နတ်အဆင့် တတိယအလွှာ ကိုယ်ခံပညာရှင်တွေပဲ၊ ပြီးတော့ အရှိန်အဝါ အားအကောင်းဆုံးဖြစ်တဲ့ နတ်အဆင့် သတ္တမအလွှာတစ်ယောက်ကတော့ ကျွင်းဟောက်ချိုး ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအသက်ရှင်နေတဲ့ လူလေးယောက်အပြင် ဒီနေရာမှာ သေဆုံးနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးတယ်၊"

"မဟုတ်ဘူး... အတိအကျပြောရရင် ဒါက တစ္ဆေတစ်ကောင်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက သာမန်တစ္ဆေတွေနဲ့တော့ မတူဘူး..." ချူရွှမ် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီးနောက် အားအကောင်းဆုံး အရှိန်အဝါရှိရာဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ဆက်လက်ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မဟာဆရာသခင် နယ်ပယ်အဆင့်အတန်းဖြင့် ထိုနတ်အဆင့် တတိယအလွှာ အစေခံသုံးဦးမှာ သူ့အား လုံးဝ ရိပ်မိနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။

မကြာမီ ချူရွှမ်သည် လျှို့ဝှက်အခန်းတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် ထိုဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားမှာ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြန်သည်။ နောက်ထပ် အင်းကွက်တစ်ခုလား။ ကြည့်ရတာ ဒီမဟာချင်ပြည်ထောင်၏ ပါရမီရှင်ပညာရှိက အလွန် သတိကြီးပုံရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆိုတာက ဒီလိုမျိုး မာယာအင်းကွက်တွေရဲ့ အကြီးမားဆုံး ရန်သူပဲ မဟုတ်လား၊

ချူရွှမ်သည် မိမိ၏ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်စွမ်းအားကို တိုက်ရိုက်လည်ပတ်စေကာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် လှမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။ အတွင်းဘက်တွင် သစ်ပင်ပန်းမန်များ ဝိုင်းရံထားသော တိတ်ဆိတ်လှသည့် ခြံဝင်းငယ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ သင်းပျံ့သော ရနံ့တစ်ခု လွင့်ပျံလာခဲ့ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားကာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော ကုချင်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ မျှော်စင်ဆောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ စောင်းတီးနေသော ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ချူရွှမ်အား ကျောပေးလျက် ထိုဂီတသံကို နားထောင်နေသော ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သို့သော် တီးခတ်နေရင်းဖြင့် ထိုဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးမှာ ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားသည် ချက်ချင်းပင် ထရပ်ကာ လျှောက်သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် မေးမြန်းလိုက်သည် "ဇနီးလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"လင်ယောက်ျား... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတာက အကယ်၍ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းက တစ္ဆေတံခါးဝမှာ အစွမ်းထက်လာခဲ့ရင် ငါတို့က သူတို့နဲ့ မပူးပေါင်းရင်တောင် သူတို့က ငါတို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပဲ" ဟု ထိုဝတ်ရုံဖြူဝတ်အမျိုးသမီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသားသည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟား... ငါက ဘာကြီးများလဲလို့။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့ ဇနီးလေးရယ်။ ငါ ကျွင်းဟောက်ချိုးက တခြား ကြီးမားတဲ့ အစွမ်းတွေ မရှိပေမဲ့ အင်းကွက်ဖွဲ့စည်းပုံနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ အနည်းငယ် ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ငါက ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းရဲ့ တစ္ဆေလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဟန်ပြပူးပေါင်းနေတုန်းမှာပဲ မက်မွန်ပန်းအိမ်တော်ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာ အစွမ်းအထက်ဆုံး မာယာအင်းကွက်ကို ခင်းကျင်းထားပြီးသားပါ၊ အဲဒီ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းကို ထားလိုက်ဦး၊ မဟာဆရာသခင်တစ်ယောက် လာရင်တောင် ငါ့ရဲ့ ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဒီမက်မွန်ပန်းအိမ်တော်ထဲကို တစ်လက်မတောင် ခြေလှမ်းလှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊"

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးသည် ဤစကားကို ကြားသော်လည်း စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ "အဲဒီလိုဆိုရင်တောင်... အကယ်၍ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းက ကျူးရှန်းမြို့ငယ်ထဲက သာမန်ပြည်သူတွေအားလုံးရဲ့ အသက်နဲ့ ငါတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လာရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"ဒါက..." ကျွင်းဟောက်ချိုး ဆိတ်ဆိတ်ခန့် သွားခဲ့ပြီးနောက် သွားကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် "ငါတို့ အဲဒီလောက်အထိ အများကြီး မတွေးနိုင်တော့ဘူး။ ငါ တစ်ခါက ကျူးရှန်းမြို့ငယ်ရဲ့ မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာန ပုံစံမျိုးနဲ့ မြို့တော်က မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနဆီကို လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင် ပို့ခဲ့ဖူးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မြို့တော်က မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနက ဒါကို လုံးဝ အရေးမစိုက်ခဲ့ဘဲ နတ်အဆင့် နဝမအလွှာရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ကိုပဲ စေလွှတ်ခဲ့တယ်။ မြို့တော်က မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနကတောင် ကျူးရှန်းမြို့ငယ်က ပြည်သူတွေရဲ့ အသက်ကို ဂရုမစိုက်တာ၊ ငါလို သာမန်လူတစ်ယောက်က ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ"

ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် သက်ပြင်းကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ချလိုက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူ၏နောက်ကွယ်မှ အေးစက်လှသော အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ကျွင်းဟောက်ချိုး... ငါတို့ မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနက အရေးမစိုက်ဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ။ မင်းကိုယ်တိုင်က အသုံးမကျလို့ ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းကို မရင်ဆိုင်နိုင်တာကို ငါတို့ မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနအပေါ် လာပြီး အပြစ်မပုံချနဲ့၊"

"ဒါ့အပြင် မင်းက အတိတ်တုန်းက မြို့တော်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်နဲ့ လက်ထပ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့တယ်၊ အခုကျတော့ ကျူးရှန်းမြို့ငယ်မှာ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ လူနဲ့ တစ္ဆေအကြားက အချစ်ဇာတ်လမ်းကို လာပြီး ကပြနေပြန်ပြီ။ မင်းရဲ့ အပြစ်ကို မင်း သိသလား"

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျံလွှားငါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သွေးအလိမ်းလိမ်းပေနေသော ဓားမကြီးကို ကိုင်ဆောင်ထားလျက် မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် မျှော်စင်ဆောင်ပေါ်သို့ ဆတ်ခနဲ လှမ်းတက်လာခဲ့တော့သည်။

ဤရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာသော မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားခဲ့ရသည်။ "ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်း ဖြစ်နေရတာလဲ"

အခန်း (၁၆၂)

အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲလို့လား

ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်လှမ်းချင်း လှမ်းဝင်လာသော ချူရွှမ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အမြင်အာရုံဖြင့် ချူရွှမ်သည် ရုပ်ခန္ဓာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက နတ်အဆင့် နဝမအလွှာရှိ ရုပ်ခန္ဓာကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရလျှင် ရုပ်ခန္ဓာကို ကျင့်ကြံသူများသည် အများအားဖြင့် စိတ်သဘောရိုးအေးပြီး ဉာဏ်နည်းသည်ဟု ယူဆလေ့ရှိကြသည်။ ထို့ပြင် သူ အပြင်ဘက်တွင် ခင်းကျင်းထားသော မာယာအင်းကွက်မှာ အလွန် ဆန်းကြယ်နက်နဲလှပြီး ရုပ်ခန္ဓာကျင့်ကြံသူများအပေါ် ဖိနှိပ်ချူပ်ချယ်မှုအာနိသင်မှာ ပိုမိုပြင်းထန်လှပေသည်။

သာမန်အခြေအနေအောက်တွင် ချူရွှမ် ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရကာ နောက်ဆုတ်သွားရမည် သို့မဟုတ် အတွင်း၌ ပိတ်မိနေရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချူရွှမ်သည် အင်းကွက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ရုံသာမက သူရှိနေသည့် မျှော်စင်ဆောင်အတွင်းသို့ပါ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ဤမျှော်စင်ဆောင်၏ အပြင်ဘက်ရှိ အင်းကွက်သည် အပြင်ဘက်မှ မာယာအင်းကွက်ထက် နှစ်ဆမျှ ပိုမိုအစွမ်းထက်ကြောင်း သိထားသင့်ပေသည်။

"လင်ယောက်ျား..."

ချူရွှမ်အား မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချူရွှမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး နှလုံးတုန်ခါလုမတတ် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို သူမ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဆိုးမိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးနောက် ကွပ်မျက်သူတစ်ဦးသာ ပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ဖြစ်ပေသည်။

"အာ..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်ရှာရင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးသည် ကျားကိုမြင်သော မြေခွေးကဲ့သို့ ကြောက်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ချူရွှမ်သည်လည်း ထိုဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးအား အလွန် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

"အို... မင်းက တစ္ဆေဝိညာဉ် မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာဝိညာဉ် ဖြစ်နေတာကိုး၊ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ မူလအသွင်သဏ္ဌာန်က တကယ်တော့ မြေခွေးဖြူတစ်ကောင်ပဲ။ အခုတော့ မင်းကို တစ္ဆေမြေခွေးလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့၊" ချူရွှမ်က အံ့ဩစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

မြီု့တော်တွင် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်မျိုးစေ့ကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ခဲ့ကတည်းက သူ၏ မျက်လုံးများသည် ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း တစ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်လာပြီး အရှေ့ရှိ မိစ္ဆာ၏ မူလအသွင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်နိုင်စွမ်း ရှိလာကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အရှေ့ရှိ ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးသည် အပေါ်ယံတွင် လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ပေါ်နေသော်လည်း သူမ၏ ဝိညာဉ်ပုံသဏ္ဌာန်မှာမူ အားနည်းလှသော တစ္ဆေမြေခွေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်သည်။

ချူရွှမ်သည် ထပ်မံ မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီး ထိတ်လန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဇနီးလေး... အမြန်ပြေးတော့၊ ပန်းတစ်ရာ အင်းကွက်၊"

ထို့နောက် ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးအား ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ချူရွှမ်၏ အရှေ့တွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ ၎င်းနောက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပန်းပွင့်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ထိုပန်းပွင့်များအကြားတွင် ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

"ဒီပန်းတွေက အဆိပ်ရှိတာလား။ မဟာချင်ပြည်ထောင်ရဲ့ ပါရမီရှင်ပညာရှိဆိုတဲ့အတိုင်း လှည့်ကွက်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတာက ဒါတွေက ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ကောင်းကင်ဓားမသိုင်း... ငါ့အတွက် ဖျက်ဆီးစမ်း၊"

ဗုန်း၊

ချူရွှမ်သည် သူ၏ ဓားမကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော ပန်းပွင့်လန်းလန်းများသည် ပေါက်ကွဲကာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ စိတ်အာရုံသည် လင်းထိန်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများသည် ရုတ်တရက် အလွန် တောက်ပလာခဲ့သည်။ သူသည် လားရာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်ကာ ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ဒုန်း၊

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်သည် ရုတ်တရက် ကွဲအက်သွားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်များသည် မိုးသက်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လာခဲ့သည်။ အခြားမည်သူမဆို ဤသို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ဗီဇအရ အမြန်ဆုံး ရှောင်တိမ်းကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ချူရွှမ်သည် မရှောင်တိမ်းခဲ့ချေ၊ မရေမတွက်နိုင်သော လက်နက်များကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်ခွင့်ပေးလိုက်သော်လည်း မည်သည့်ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလက်နက်များအားလုံးမှာ မာယာပုံရိပ်များသာ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူသည် ဤလက်နက်တောကြီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သောအခါ ပျောက်ကွယ်သွားသော ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် သူ၏ရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူ၏နောက်ကွယ်တွင်မူ ဆူညံသံကို ကြားရသဖြင့် အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော အစေခံသုံးဦး ရှိနေသည်။

ချူရွှမ်အား မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအစေခံသုံးဦးမှာ ချက်ချင်းပင် မှင်သက်သွားကြတော့သည်။

ထူးဆန်းလိုက်တာ... သူက သခင်ကြီးရဲ့ မာယာအင်းကွက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတာလဲ။

အစေခံများအားလုံး ကျွင်းဟောက်ချိုးအား ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ မျက်နှာသည်လည်း အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝလှသူဟု ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေခဲ့ပြီး အစွမ်းထက်လှသော ကျွမ်းကျင်သူ အမျိုးမျိုးကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော်လည်း ချူရွှမ်ကဲ့သို့သော ထူးခြားသည့် လူထူးဆန်းတစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ရသည်မှာ ဤအကြိမ်သည် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ပြင် ချူရွှမ်သည် သူ အမြတ်နိုးဆုံးဖြစ်သော မာယာအင်းကွက်ကို ရက်ရက်စက်စက်နှင့် လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ကျွင်းဟောက်ချိုးက လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည် "မင်းက... အတိအကျပြောရရင် ဘယ်သူလဲ"

"မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာန... ကွပ်မျက်သူ... အဆင့် (၅) တရားစီရင်ရေး အရာရှိ ချူရွှမ်၊"

ချူရွှမ်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ သွေးသောက် အရူးဓားမကို မြှောက်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါ အရိပ်အယောင်မျှကြောင့်ပင် အစေခံသုံးဦးစလုံး မျက်နှာများ ဖြူလျော်သွားကာ အဆက်မပြတ် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြတော့သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် ထွက်ပြေးခြင်းမရှိဘဲ ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ကြံ့ကြံ့ခံ ရပ်တည်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး သေသည်အထိ တိုက်ခိုက်မည့် အမူအရာမျိုးပင် ပြသနေကြသည်။

ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးက သူတို့အား အမြန် တားဆီးလိုက်သည် "ဇွတ်မလုပ်ကြပါနဲ့။ ကျွန်မ ခံစားလို့ရတယ်... ကျွန်မတို့အားလုံး ခွန်အားချင်း ပေါင်းစပ်ရင်တောင် သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ ဇနီးလေး" ကျွင်းဟောက်ချိုး အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဝတ်ရုံဖြူဝတ် အမျိုးသမီးသည် ကျွင်းဟောက်ချိုးအား ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ချူရွှမ်၏ အရှေ့တွင် ဒုန်းခနဲ ဒူးထောက်လိုက်ရင်း ပြောရှာသည်။ "တရားစီရင်ရေးအရာရှိမင်း... အရာရှိမင်းတို့က မိစ္ဆာတွေကိုပဲ သတ်တာပါ။ ကျွင်းဟောက်ချိုးကို ကျွန်မနဲ့ အတူရှိနေဖို့ သွေးဆောင်ခဲ့တာ ကျွန်မပါ။ ကျွန်မကို သတ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လင်ယောက်ျားကိုတော့ ချမ်းသာပေးပါ"

"ဇနီးလေး... သူ့ကို မတောင်းပန်နဲ့။ ငါ ကျွင်းဟောက်ချိုး မင်းကို လက်ထပ်ခဲ့ကတည်းက ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကြိုတင်တွေးဆထားပြီးသားပဲ။ မျိုးရိုးချူ... ဒီနေ့ ငါ ကျွင်းဟောက်ချိုး မင်းနဲ့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မယ်၊ မိုးကြိုးငါးသွယ် အင်းကွက်၊"

ဝုန်းဝုန်း၊

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှ ရုတ်တရက် မရေမတွက်နိုင်သော အင်းကွက်စာလုံးများ ထုဆစ်ထားသည့် ကျောက်တိုင်ငါးတိုင် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ပြင်းထန်လှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာ၏ ဝိညာဉ်ချီများသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ စုစည်းရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုသည် ချူရွှမ်၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် အလျင်အမြန် ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်သွားခဲ့ပြီး မိုးကြိုးများ ဝုန်းဝုန်းခြိမ်းကာ အဆက်မပြတ် ပစ်ချလာခဲ့တော့သည်။

ကျွင်းဟောက်ချိုးသည်လည်း သွေးတစ်လုပ်ကို ပြင်းထန်စွာ အော့အန်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည် "မူလကတော့ ငါ ဒီအင်းကွက်ကို ဝိညာဉ်ဧကရာဇ်ဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်ဖို့ သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းအပေါ်မှာ သုံးရလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားမိဘူး။ အကယ်၍ မင်း အခု မက်မွန်ပန်းအိမ်တော်ကနေ ဆုတ်ခွာသွားဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် အချိန်မနှောင်းသေးဘူး"

"မလိုပါဘူး။ ငါက အင်းကွက်ပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကို မကြုံဖူးသေးလို့ မင်းနဲ့ ကစားပေးရတာပေါ့"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူက မဟာဆရာသခင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပါလား၊ ချူရွှမ်တွင် ဤမျှလောက်သော ယုံကြည်ချက်တော့ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤစကားများသည် ကျွင်းဟောက်ချိုး၏ နားထဲတွင်မူ အလွန် နားခါးလှပေသည်။ ‘ဒီလူရိုင်းက ငါ့ထက် နယ်ပယ်ငယ် နှစ်ဆင့်ပဲ ပိုမြင့်တာကို ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့၊’

ဤမိုးကြိုးငါးသွယ် အင်းကွက်သည် ကျွင်းဟောက်ချိုး ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်တိုင်အောင် ပင်ပန်းကြီးစွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့ရသော ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ဒေါသအဟုန်ဖြင့် သူသည် အင်းကွက်ကို ချက်ချင်းပင် အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ လည်ပတ်စေလိုက်တော့သည်။ ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးများနှင့် ထူထပ်လွန်းသည့် လျှပ်စီးကြောင်းများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာကာ နက်ရှိုင်းသော တွင်းပေါက်ကြီးများကို ဖန်တီးပစ်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ် နတ်အဆင့် နဝမအလွှာတွင် ရှိနေသည့်တိုင် ချူရွှမ်သည် အန္တရာယ်ရှိသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဓားမသိုင်းကျင့်စဉ်ကို အလျင်အမြန် လည်ပတ်စေလိုက်တော့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားအလင်းတန်းများသည် လျှပ်စီးကြောင်းများနှင့် အဆက်မပြတ် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကာ အပြန်အလှန် ချေဖျက်နေကြသည်။

ကျရောက်လာသော လျှပ်စီးကြောင်းများသည် အဆက်မပြတ် အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားသော်လည်း ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် မပျာယာဘဲ လလှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"အလကားပဲ။ ငါ ဒီမိုးကြိုးငါးသွယ် အင်းကွက်အတွက် လျှပ်စီးစွမ်းအားတွေကို စုဆောင်းခဲ့တာ ဆယ်နှစ်ထက်မနည်းတော့ဘူး။ မင်းက မဟာဆရာသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်မနေရင် ဒါမှမဟုတ် မိုးကြိုးငါးသွယ် အင်းကွက်ရဲ့ ဗဟိုချက်ကို ရှာမတွေ့ရင် မင်း ဆယ်နှစ်တိတိ မိုးကြိုးပစ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်။ အခုပဲ ခုခံတာကို စွန့်လွှတ်ပြီး လက်နက်ချမယ်ဆိုရင် အချိန်မနှောင်းသေးဘူး"

ချူရွှမ် မှင်သက်သွားပြီး "အဲဒီလောက်တောင် ဆန်းကြယ်တာလား။ ဒါပေမဲ့ မင်းပြောတဲ့ အင်းကွက်ဗဟိုချက်ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာလား"

ချူရွှမ်သည် သူ၏ မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အာရုံခံရန်အတွက် လည်ပတ်စေလိုက်ရာ အရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် မရေမတွက်နိုင်သော မိုးကြိုးလျှပ်စီးဒဏ်များကို အံတုခံယူရင်း ဗလာဖြစ်နေသော နေရာတစ်ခုမှ ဆန်းကြယ်သော စက်ဝိုင်းပုံစံ အချပ်ပြားတစ်ခုကို တူးထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချပ်ပြားကို တူးထုတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး မိုးကြိုးငါးသွယ် အင်းကွက်သည်လည်း ချက်ချင်းပင် လည်ပတ်မှု ရပ်တန့်သွားခဲ့တော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

မဟာချင်ပြည်ထောင်၏ ပါရမီရှင်ပညာရှိ ဖြစ်လင့်ကစား ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် ချူရွှမ်၏ လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ဤမိုးကြိုးငါးသွယ် အင်းကွက်ကို ကျွမ်းကျင်ရန်အတွက် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် ပင်ပန်းကြီးစွာ ကျင့်ကြံခဲ့ရပြီး ထိုအချိန်အတွင်း မရေမတွက်နိုင်သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှုများကို ခံစားခဲ့ရကာမှ နောက်ဆုံးတွင် အင်းကွက်ဗဟိုချက်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး မိုးကြိုးငါးသွယ် အင်းကွက်ကို လုံးဝ ဆန်းစစ်နားလည်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ချူရွှမ်ကမူ အချိန်မည်မျှ ယူခဲ့သနည်း။ အသက်ရှူကြိမ် ဆယ်ဂဏန်းပင်မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာတင် အင်းချက်ကို အမှန်တကယ် ရှာတွေ့သွားခဲ့သည်။

ကျွင်းဟောက်ချိုးသည် သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်သွားရရှာသည် "မင်းက လုံးဝကို ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ မင်းရဲ့ ပါရမီအရဆိုရင် မြို့စောင့်အကျဉ်းထောင်ဌာနက မင်းကို ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ထားရက်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ မင်းက အတိအကျပြောရရင် ဘယ်သူလဲ"

"..."

ချူရွှမ်သည် ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ဘဲ မိမိလက်ထဲရှိ သွေးသောက် အရူးဓားမကို မြှောက်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ပုံစံက ကွပ်မျက်သူတစ်ယောက်နဲ့မတူလို့လား။ ဒါထက်... ဒီအင်းကွက်ဗဟိုချက်ကို ရှာဖွေရတာက အဲဒီလောက်တောင် ခက်ခဲလို့လား"