အခန်း (၁၀၈၁-၁၀၈၂)

အခန်း (၁၀၈၁) - သိုင်းနတ်ဘုရား၏ တန်ခိုးပြာဋိဟာရ

လုံဟူရှန်းတောင်...

တောင်ထိပ်ထက်၌ တာအိုလောကမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များသာမကဘဲ တန်ခိုးကြီးလှသော တာ့ရှန်းကော်ကျောင်းတော်မှ အရှင်သူမြတ်များပါ ရောက်ရှိနေကြပြီး ၎င်းတို့အားလုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း နတ်အလင်းရောင်များကို ကြည့်ရှု၍ တရားဓမ္မများကို ဆင်ခြင်ကျင့်ကြံ အားထုတ်နေကြကုန်၏။

ယခုအချိန်တွင် တောင်ထိပ်ထက်၌ ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းမြင့်မားလှသော ပုံရိပ်တစ်ဦး ရှိနေခဲ့ရာ... ဆံနွယ်များ ဖြူဖွေးနေပြီး လက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်နေခဲ့ကာ ၎င်းမှာ တိုင်းပြည်ကို စောင့်ရှောက်သော သိုင်းနတ်ဘုရားကြီး ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် မျက်နှာကို အေးစက်တည်ငြိမ်စွာ ထားရှိလျက် ကောင်းကင်ယံကြီးဆီသို့ မျှော်ကြည့်နေခဲ့၏။ သူ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်ကြီးမှာပင် ထူးဆန်းသော နိမိတ်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ မိုးခြိမ်းသံများမှာ အဆက်မပြတ် ဆူညံသွားခဲ့ရပြီး တိမ်တိုက်ပင်လယ်ကြီးအတွင်း၌လည်း လိပ်ပြာအလား တိုးဝှေ့လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြတော့သည်။

သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ မိုးတိမ်တိုက်ကြီးများမှာ အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ရာ အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် လုံဟူရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

အစောပိုင်းကာလက ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့သော လူများတွင် ဤမျှလောက် ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါမျိုး မည်သည့်အခါမျှ ထွက်ပေါ်ခဲ့ခြင်း မရှိဖူးချေ။

တာအိုဆရာကြီးမှာ ခါးတွင် သံဓားရှည်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး လူငယ်ရဟန်းလေးမှာမူ ကျောက်စိမ်းတုံးကြီးပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက် နှစ်ယောက်စလုံးမှာ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများစွာ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။

တာအိုဆရာကြီးသည် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း ပူပန်စွာဖြင့် -

"ဒီမိုးတိမ်တိုက်တွေရဲ့ အရှိန်အဝါက တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှချေလား" ဟု ဆိုလိုက်၏။

လူငယ်ရဟန်းလေးသည်လည်း စိတ်ထဲမှ အလွန်တရာ သဘောတူညီမိနေခဲ့သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ တောက်ပလှသော ရွှေရောင် သွေးသားအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ပြင်းထန်စွာ လောင်ကျွမ်းနေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား ရှိနေခဲ့ရသည်။ ကောင်းကင်ယံထက်တွင်လည်း လေနှင့်မိုးကြိုးများမှာ တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီး အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးတစ်ချောင်းမှာ တိုက်ရိုက်ပင် ကျရောက်လာခဲ့တော့သည်။

၎င်းအတွင်း၌ အရာရာကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော ကမ္ဘာပျက်မတတ် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရလေသည်။

အကယ်၍ သိုင်းနတ်ဘုရားသာ မိမိ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် ရှိနေခဲ့မည်ဆိုလျှင် ဤမိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်ထက် ပိုနေလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် သက်တမ်းကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းအပြင် မိစ္ဆာနယ်မြေမှ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများနှင့် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် စွမ်းအားများစွာ ကုန်ဆုံးထားခဲ့ရပြန်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ဤမိတ်ဆွေဟောင်းနှစ်ဦးမှာ ယခုအချိန်တွင် စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကျရောက်လာသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှသော်လည်း သိုင်းနတ်ဘုရားမှာမူ မည်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုမျှ မရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ကာ ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဤခရမ်းရောင်မိုးကြိုးမှာ ဆန်းကြယ်စွာဖြင့်ပင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

၎င်းမှာ သူ၏ ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီအတွင်းသို့ အားလုံး သိမ်းဆည်းခြင်း ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

တာအိုဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားခဲ့ရပြီး -

"သူ့မှာ ဒီလို နည်းလမ်းမျိုး ရှိနေသေးတာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

လုံဟူရှန်းတောင်၏ တောင်ခါးပန်းတွင်မူ... ခါး၌ ရှေးဟောင်းဓားရှည်တစ်စင်းကို ချိတ်ဆွဲထားသော လီယန်ချူသည် ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်ခုံးကို ပင့်လိုက်မိရင်း သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ဤတန်ခိုးပြာဋိဟာရကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။

ဝုန်း...

ကောင်းကင်မိုးကြိုးမှာ ထပ်မံ၍ ကျရောက်လာခဲ့ပြန်ရာ ဤတစ်ကြိမ် ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးမှာ အစောပိုင်းကထက် ပိုမို၍ ကြီးမားထွားကျိုင်းလှပေသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်းသွားခဲ့ပြီး ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီကို ထပ်မံ၍ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြန်ရာ ဤမိုးကြိုးကိုလည်း လက်အင်္ကျီအတွင်းသို့ ထပ်မံ၍ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြန်၏။

တောင်တစ်ခုလုံးတွင် ရှိနေကြကုန်သော လူများမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရသည်။ တာအိုနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာမှ ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ဤကဲ့သို့ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမျှ တွေးထင်မထားခဲ့ကြချေ။

ကိုးခုမြောက် ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကျရောက်လာသည့်အချိန်အထိ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီး လုံဟူရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ရလေသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ကျောပြင်ထက်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားသော ရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာဆင် နတ်ဘုရားကြီး ဖြစ်ပေသည်။

ဤနတ်ဘုရားကြီးမှာ တောင်ပမာ မြင့်မားလှပြီး မိုးကြိုးများ လုံးဝ မကျရောက်လာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ချိုး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။ နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ ဤရွှေချပ်ဝတ်တန်ဆာဆင် နတ်ဘုရားကြီးမှာ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားလော သို့မဟုတ် ပြင်းထန်လှသော သိုင်းပညာတန်ခိုးပြာဋိဟာရတစ်ခုလော ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ ခွဲခြားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

တစ်ဆယ်ခုမြောက် ကောင်းကင်မိုးကြိုး ကျရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် ဝတ်စုံလက်အင်္ကျီကို ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ အစောပိုင်းက သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော ခရမ်းရောင်မိုးကြိုး ရှစ်စင်းမှာ ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ပျံသန်းထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ယံထက်၌ တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့သည်။

ဒိန်း... ဒိန်း... ဒိန်း...

လုံဟူရှန်းတောင်တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားခဲ့ရလေသည်။

ကောင်းကင်ယံထက်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တစ်လောကလုံးတွင်လည်း မိုးကြိုးနှင့် မီးလျှံအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ကမ္ဘာပျက်တော့မည့်အလား ရှိနေခဲ့ရသည်။ ဤအရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှသဖြင့် ဘေးနားမှ စောင့်ကြည့်နေကြကုန်သော တာအိုနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ ထိပ်တန်းပညာရှင်များမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ခြောက်ခြားတုန်လှုပ်သွားခဲ့ကြရလေသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါမှာ မိမိ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း တန်ခိုးပြာဋိဟာရကို အသုံးပြုပုံမှာမူ လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေနိုင်လောက်အောင် ဆန်းကြယ်လှပေစွ။

တာအိုဆရာကြီးသည် မှုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်ရင်း တွေးတောစွာဖြင့် -

"ဒီတန်ခိုးပြာဋိဟာရက ကြည့်ရတာ လက်အင်္ကျီအတွင်းမှ စကြဝဠာ အတတ်နဲ့ တော်တော်လေး တူတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်၏။

လူငယ်ရဟန်းလေးသည်လည်း လက်အုပ်ချီလိုက်ရင်း -

"မှန်တယ်... စောစောပိုင်းက ပုံရိပ်ကလည်း ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ စိတ်အာရုံကျင့်စဉ် နဲ့ တူတယ်"

ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြသည့်အတွက် စောစောပိုင်းက သိုင်းနတ်ဘုရား အသုံးပြုခဲ့သည်မှာ သိုင်းပညာတန်ခိုးပြာဋိဟာရ ဖြစ်ကြောင်းကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့ကြပြီး နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်တရာ ချီးကျူးမိနေခဲ့ကြရသည်။

"သိုင်းပညာတန်ခိုးပြာဋိဟာရကို ဒီလိုအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်တာက တကယ့်ကို လေးစားဖို့ကောင်းလှတယ်"

လီယန်ချူသည်လည်း စိတ်ထဲမှ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်မိသွားခဲ့ရသည်။ စောစောပိုင်းက သိုင်းနတ်ဘုရား ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သော သိုင်းပညာတန်ခိုးပြာဋိဟာရမှာ အခြားသော အသွင်အပြင်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး... အရာရာကို လွှမ်းခြုံနိုင်ကာ အရာအားလုံးကို မိမိ၏အသုံးချစရာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

မိုးကြိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကြီးမှာ ကျယ်ပြန့်စွာ ပွင့်ဟလာခဲ့တော့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံတံခါးဝ၌ နတ်သားနှစ်ပါးမှာ ဝဲယာရံလျက် ရှိနေခဲ့ကြပြီး နတ်သမီးလေးများက ပန်းမန်များကို ကြဲဖြန်းနေခဲ့ကြကာ နတ်စောင်းသံစဉ်များမှာလည်း ပျံ့လွင့်နေခဲ့ရလေရာ ၎င်းမှာ လောကကြီးတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးသမျှသော ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း နိမိတ်များထက် ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များမှာ လေနှင့်မိုးအလား လှုပ်ခတ်နေခဲ့ရသော်လည်း မိမိ၏ သက်တမ်းကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်အတွင်း၌ ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို ကြံ့ကြံ့ခံ၍ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းက ဤသူသည် တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤတိုင်းပြည်နှင့်အတူ သက်တမ်းရှိခဲ့သော အဖိုးအိုသည် ချန်နိုင်ငံကို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာတိုင်တိုင် စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး လူသားကမ္ဘာတွင် မည်သည့် မြေပြင်နတ်ဘုရားကိုမျှ ခေါင်းထောင်ခွင့် မပေးခဲ့ချေ။ အနည်းဆုံးတော့ လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးမည့် မြေပြင်နတ်ဘုရားမျိုး ပေါ်ထွက်မလာအောင် တားဆီးနိုင်ခဲ့သဖြင့် တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေစွ။

နန်ယိုကျီ၊ ဟန်ထောင်း၊ ဖုန်းပန်းအာ သုံးယောက်စလုံးမှာ မြေပြင်နတ်ဘုရားများ ဖြစ်ကြပြီး စွမ်းအားကြီးမားလှသော်လည်း သိုင်းနတ်ဘုရား ရှိနေသရွေ့ ကာလပတ်လုံး သူတို့သည် နှာခေါင်းကို ပိတ်၍သာ အရပ်ရပ်တွင် ပြဿနာရှာနိုင်ခဲ့ကြပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ကြချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သူလာလာ... လာတဲ့လူကို သေမင်းထံ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သိုင်းပညာနတ်လူသား၏ အနီးကပ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး တိုင်းပြည်၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါများလည်း ရှိနေခဲ့ရာ ၎င်းအပြင် မင်းနဲ့ငါ သေလဲသေ အသက်ကို ပုံအပ်၍ တိုက်ခိုက်မည့်သူမျိုး ဖြစ်သဖြင့် မည်သူက ခေါင်းမကိုက်ဘဲ ရှိပါမည်နည်း။

ယခုအခါ သိုင်းနတ်ဘုရားသည် နောက်ဆုံး၌ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သဖြင့် နန်ယိုကျီသည် စိတ်အာရုံတစ်ခုကို စေလွှတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပွားတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ကာ လုံဟူရှန်းတောင်ခြေ၌ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

ဓားတစ်စင်းကို ကျောပိုးထားသော စာပေပညာရှင် လူငယ်လေးတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသည့် သူသည် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ထူးခြားလှသော နိမိတ်များကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း မပြောဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း ထွက်သွားရပြီပေါ့"

သူသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်မိသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ဟန်ထောင်း၊ ဖုန်းပန်းအာ အပြင် အောက်ကမ္ဘာသို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သော်လည်း အလုပ်မလုပ်သော ထိုနတ်ဘုရားတို့နှင့် ဆက်သွယ်ရုံသာ လိုအပ်တော့ပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ ဝင်ပေါက်တစ်ခုကို ထပ်မံ ဖွင့်လှစ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

ခေါင်းပေါ်တွင် ငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးတစ်ဦး ရှိနေသေးသော်လည်း သိုင်းနတ်ဘုရာူ၏ တိုင်းပြည်ကံကြမ္မာ အရှိန်အဝါများ ရှိနေသော အခြေအနေက ပိုမို၍ ခေါင်းကိုက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ပါက ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပိုမိုပြင်းထန်သော်လည်း ချန်နိုင်ငံ၏ မြေပြင်တိုင်းကိုမူ အချိန်နှင့်တပြေးညီ အာရုံခံနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

"ဟန်ထောင်းနဲ့ ဖုန်းပန်းအာကတော့ အခုအချိန်မှာ ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းပြီး စောင့်ကြည့်နေလဲ မသိဘူး"

ဟု လူငယ်စာဆိုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားသော နန်ယိုကျီက စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။

သူတို့သုံးဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှပြီး အသက်ကို ပုံအပ်နိုင်လောက်သော ရဲဘော်ရဲဘက်များ မဟုတ်ကြချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း အခမ်းအနားကို စောင့်ကြည့်ရန် လုံဟူရှန်းတောင်ခြေသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုနှစ်ယောက်ကိုလည်း ကြိုတင် အကြောင်းကြားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သိုင်းနတ်ဘုရားသည် အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ရာ... ဝဲယာတွင် မျက်နှာများကို မရေမရာ မြင်တွေ့ရသော နတ်ဘုရားနှစ်ပါးက လာရောက် ဆီးကြို နှုတ်ဆက်ကြသဖြင့် အလွန်တရာ သိက္ခာရှိလှပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် လုံဟူရှန်းတောင်၏ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသော ပုံရိပ်များ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရလေသည်။

သိုင်းနတ်ဘုရား အသံမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"အဖိုးကြီး ငါ... အရင်ဆုံး သွားနှင့်ပြီ၊ အားလုံးပဲ... နတ်ဘုရားလောကမှာ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"

သူ၏အသံမှာ မိုးခြိမ်းသံအလား ဟိန်းထွက်သွားခဲ့ပြီး လုံဟူရှန်းတောင်အတွင်းသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သဖြင့် မျက်နှာ မရေမရာ ဖြစ်နေသော နတ်ဘုရားနှစ်ပါးမှာ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩသွားခဲ့ကြရသည်။ လူသားတိုင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းလိုကြပြီး နတ်ဘုရားလောကသို့ ဝင်ရောက်ကာ လွတ်လပ်သော နတ်ဘုရားများ ဖြစ်လိုကြစမြဲ ဖြစ်ပေရာ... ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်၍ တက်လှမ်းလာသူတိုင်းသည် ကြီးမားလှသော အန္တရာယ်များကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးမှ လူသားကမ္ဘာမှ သတ်ဖြတ် တက်လှမ်းလာကြသော ပါရမီရှင်များ မဟုတ်ပါလော။

ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်သည့်အချိန်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြစမြဲ ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းနတ်ဘုရားကဲ့သို့ အောက်တွင် ကျန်ရှိနေခဲ့သော လူများကို နှုတ်ဆက်ရန် စိတ်ကူးရှိနေသည့်သူမျိုးကိုမူ မည်သည့်အခါမျှ မြင်တွေ့ဖူးခြင်း မရှိခဲ့ကြချေ။

နတ်ဘုရားနှစ်ပါးသည် သိုင်းနတ်ဘုရားကို ကောင်းကင်ဘုံတံခါးအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နတ်စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး နတ်အလင်းရောင်များမှာလည်း နတ်ဆေးဝါးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သန့်စင်ပေးလိုက်တော့သည်။ သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ ဇီဝအသက်စွမ်းအင်များ ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မူလက ပြတ်တောက်နေခဲ့သော လက်မောင်းတစ်ဖက်မှာလည်း ပြန်လည်၍ အသစ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရလေသည်။

ကောင်းကင်ဘုံတံခါးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည့် ထိုအခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သက်တမ်းကုန်ဆုံးလုနီးပါး ပျက်စီးနေသော အခြေအနေများမှာ အားလုံး သစ်လွင်သွားခဲ့ရပြီး မိမိ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့ရကာ... ၎င်းအပြင် အရှိန်အဝါများမှာလည်း ဆက်တိုက် တိုးတက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

………………

သိုင်းနတ်ဘုရား ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းက မည်သည့် ပြဿနာမျှ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ဤတိုင်းပြည်နှင့်အတူ သက်တမ်းရှိခဲ့သော အဖိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရာ တိုင်းပြည်၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါများ မရှိခဲ့လျှင်တောင်မှ... သူ လူသားကမ္ဘာကို နှစ်ပေါင်း ခြောက်ရာတိုင်တိုင် စောင့်ရှောက်ခဲ့သော ကုသိုလ်မှတ်များကြောင့်ပင် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်ထက် ပိုနေခဲ့ပြီး မည်သည့် ကပ်ဘေးမျှ မရှိခဲ့ချေ။

လူတိုင်း ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြပြီး ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း နတ်အလင်းရောင်များ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်နေခဲ့ရာ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားလောကမှ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး လုံဟူရှန်းတောင်ထက်သို့ တိုက်ရိုက် ချိတ်ဆက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စာဆိုလူငယ်လေးသည် လုံဟူရှန်းတောင်ထက်မှ နတ်အလင်းရောင်များကို လေးနက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ပြန်သွားခဲ့တော့သည်။

"ဒီသိုင်းသမား လူရိုင်းကြီး နောက်ဆုံးတော့လည်း အပေါ်ကို တက်သွားပြီပဲ... နောင်ကျရင် ကိစ္စတွေကို လုပ်ဆောင်တဲ့အခါ လက်ခြေတွေ နှောင်ကြိုးမဲ့သွားပြီပေါ့"

ဟု သူက တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်ရင်း မျက်နှာတွင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော အပြုံးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ရသည်။

စာဆိုလူငယ်လေးသည် တောင်အောက်သို့ မီတာ ရာဂဏန်းမျှ ဆင်းသက်ပြီးနောက် တစ်ကိုယ်လုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကြယ်အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရလေသည်။

သူ ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် ခန္ဓာကိုယ် မြင့်မားသွယ်လျလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် စောစောပိုင်းက သူ ရတ်တည်ခဲ့သော နေရာ၌ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာ အလှအပမှာ အလွန်တရာ ထင်ရှားပြတ်သားလှပြီး ရက်စက်လှသော တောရိုင်းအရှိန်အဝါများလည်း ပြည့်နှက်နေသဖြင့် လူတစ်ဦးကို မဖြစ်မနေ အနိုင်ယူလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေသည်။

ဤမိန်းမပျိုလေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အသံမထွက်ဘဲ ဆင်းသက်လာခဲ့ပြီး လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လှပေသည်။

"ခေါင်းမြီးခြုံပြီး စစ်မှန်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထုတ်မပြရဲဘူး... ပြီးတော့ သိုင်းနတ်ဘုရားအပေါ်မှာလည်း ရန်ငြိုးတွေ ပြည့်နှက်နေသေးတယ်"

"သိုင်းနတ်ဘုရား အပေါ်ရောက်သွားပြီးရင် သူ ဘာလုပ်မလို့လဲ"

"မျက်လုံးကလည်း သူခိုးမျက်လုံးလိုပဲ... သေသေချာချာကို လူကောင်း မဟုတ်ဘူး"

ဤရုပ်ရည်လှပချောမောလှသော မိန်းမပျိုလေးသည် မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်ရင်း ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ ထိုစာဆိုကိုယ်ပွားကို ထိန်းချုပ်ထားသော နန်ယိုကျီသာ ဤအခြေအနေကို သိရှိသွားခဲ့မည်ဆိုပါက နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ လူသူမရှိသော နေရာ၌ တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်ရန် ဝံ့ရဲတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဤခန္ဓာကိုယ် မြင့်မားသွယ်လျလှသော အလှပဂေးလေးမှာ ကျွေ့ဟွာ ပင် ဖြစ်ပေသည်။ လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သိုင်းနတ်ဘုရား ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းကို စောင့်ကြည့်ရန် လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူမသည်လည်း လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်မိုးကြိုးများ ကျရောက်လာခြင်းကိုမူ ကျွေ့ဟွာ အနေဖြင့် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိလှသဖြင့် သူမသည် ဤပတ်ဝန်းကျင်၌ လျှောက်လည်နေခဲ့ပြီး တန်ခိုးပြာဋိဟာရကို အသုံးပြု၍ သတင်းအချို့ကို နားထောင်နေခဲ့ရာ... ၎င်းမှာ သူမ၏ အတင်းအဖျင်း နားထောင်လိုသော ဝါသနာ ဖြစ်ပေသည်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဤစာဆိုလူငယ်လေး၏ တစ်ဦးတည်း ရေရွတ်သံကို ကြားသိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။

"ငါက ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုရဲ့ အသက်ကိုးသက်မိစ္ဆာကြောင် သွေးမျိုးဆက်ပဲ... ဒီနေ့တော့ ကိစ္စကြီးတစ်ခု လုပ်ဆောင်ရမယ်"

ကျွေ့ဟွာ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးမှာ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားခဲ့ရလေသည်။

နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လေပြေညင်းတစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး လုံဟူရှန်းတောင်အတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ရှေးဟောင်း မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စု၏ ကြီးမားလှသော ကိုးမိစ္ဆာကြောင် သွေးမျိုးဆက်၏ ဖုံးကွယ်နိုင်စွမ်း၊ အာရုံခံနိုင်စွမ်း စသည့် တန်ခိုးပြာဋိဟာရမျိုးစုံမှာ အလွန်တရာ ကြောက်စရာကောင်းလှပေစွ။

စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လာရောက်ခြင်း မဟုတ်သော နန်ယိုကျီသည် မဟာရှမင်းနိုင်ငံ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ တိုင်းပြည်စောင့် ရတနာတံဆိပ်တော်ကို အသုံးပြု၍ ထိပ်တန်းပညာရှင်များစွာ၏ အာရုံခံမှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း မိမိဘာသာ စကားအနည်းငယ် ရေရွတ်မိခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ကျွေ့ဟွာ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မည်သည့်အခါမျှ တွေးထင်မထားခဲ့ချေ။

လီယန်ချူသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့သော်လည်း ကျွေ့ဟွာ၏ အစအနကို မမြင်တွေ့ရသဖြင့် သူမထံသို့ သတင်းပေးပို့လိုက်၏။

ကျွေ့ဟွာသည် ချက်ချင်းပင် သူ့ထံသို့ ပြန်လည်၍ သတင်းပေးပို့လာခဲ့ရာ -

"ငါ စာဆိုတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်... ကြည့်ရတာ လူကောင်းနဲ့ မတူဘူး၊ သိုင်းနတ်ဘုရား အပေါ်မှာလည်း ကြီးမားတဲ့ ရန်ငြိုးတွေ ရှိနေပုံရတယ်"

"ငါ အနားကို ကပ်ပြီး စောင့်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်... တကယ်လို့ မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်နေရင် သူ့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်မယ်"

လီယန်ချူ - "........................"

မိမိ သိုင်းနတ်ဘုရား ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်းကို စောင့်ကြည့်နေစဉ်အတွင်းမှာပင် ကျွေ့ဟွာသည် မိမိမသိအောင် ကိစ္စကြီးတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ... သူသည်လည်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွားခဲ့ရသည်။

"မင်း အခု ဘယ်နေရာမှာလဲ"

ကျွေ့ဟွာ၏ ရယ်မောသံမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ နားစည်ဘေးနား၌ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေကာ -

"အကယ်၍ သူက သူခိုးကောင် ဖြစ်နေရင်... ငါ သူ့ကို ဖမ်းဆီးပြီးမှ မင်းကို ထပ်ပြီး ပြောပြမယ်"

လီယန်ချူ - "........................"

………………

မာလင်ရှန်းတောင်...

တောင်စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ ကိုးကွယ်ခြင်း ခံထားရသော သိက္ခာသမာဓိနှင့် ပြည့်စုံလှသော တောင်စောင့်နတ်ဘုရားကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်၌ ရုတ်တရက် နတ်အလင်းရောင်တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ နန်ယိုကျီ၏ စိတ်အာရုံတစ်ခု ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။

ဤနေရာရှိ တောင်စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်း၏ အမွှေးတိုင်နံ့သာများမှာ အလွန်တရာ စည်ကားလှပြီး... သားသမီး ဆုတောင်းခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေး ဆုတောင်းခြင်း၊ ဘေးအန္တရာယ် ကင်းဝေးရန် ဆုတောင်းခြင်း စသည်တို့ဖြင့် စည်ကားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

မည်သူမျှ တွေးထင်ထားမည် မဟုတ်ချေ... လောကကြီးကို ဒုက္ခပေးနေသော ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာမင်းကြီးတစ်ဦးသည် ဤနေရာ၌ တောင်စောင့်နတ်ဘုရားတစ်ဦးအဖြစ် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက သိပါမည်နည်း။ ၎င်းအပြင် နန်ယိုကျီ၏ တောင်စောင့်နတ်ဘုရား ရာထူးမှာလည်း မိမိဘာသာ သတ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ချေ။ မဟာရှမင်းနိုင်ငံ ခေတ်နှောင်းပိုင်းတွင် သူရဲကောင်းများစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည့်အချိန်၌ သူသည် တောင်စောင့်နတ်ဘုရား ရာထူးတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ဤနေရာ၌ အေးချမ်းစွာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်တရားက သက်သေပြနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ ဤလုပ်ဆောင်ချက်မှာ အလွန်တရာ လိမ္မာပါးနပ်လှပေစွ။ အရက်ဆိုင်သူဌေး ချောင်ယွီသည် လောကဓာတ် ခြောက်ပါး လျှို့ဝှက်ချက်များကို ကျွမ်းကျင်ပြီး မည်သည့်အခါမျှ အမှားမရှိဟု ဆိုသော်လည်း... ဟန်ထောင်း၊ ဖုန်းပန်းအာ တို့နှင့် လူကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း တွက်ချက်မှုများမှတစ်ဆင့် ထိုနှစ်ဦး၏ ပုန်းကွယ်ရာနေရာကို တွက်ချက်နိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီးနောက် သိုင်းလောကသားတစ်ဦးကို စေလွှတ်၍ ဝေမြို့ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းသို့ သတင်းပေးပို့စေခဲ့သဖြင့် ဟန်ထောင်းနှင့် ဖုန်းပန်းအာ တို့ သေဆုံးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ မိမိ၏ ရတနာကျောက်တုံးကြီး ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီးနောက် အော့ဖ်လိုင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည့်တိုင်အောင် ထပ်မံ၍ တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လှပေစွ။

ဤနန်ယိုကျီမှာမူ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသည့်အချိန်တိုင်းတွင် နတ်တိမ်တိုက် ရတနာဝေါယာဉ်ကို စီးနင်းလေ့ရှိပြီး အမိုက်မှောင်ဝိညာဉ်များနှင့် ရက်စက်လှသော သရဲတစ္ဆေများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လှပသည့် မိန်းမပျိုများက ဝေါယာဉ်ကို ထမ်းဆောင်ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချောင်ယွီသည်ပင် သူ၏ ခြေရာလက်ရာကို တွက်ချက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သဖြင့် ယခုအချိန်တွင် သုံးယောက်အနက်၌ သူတစ်ဦးတည်းသာ အလွတ်လပ်ဆုံး ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ပိုမို၍ အရေးကြီးသည်မှာ... ဤနေရာမှာ တရားဝင် တောင်စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်း ဖြစ်ပြီး လူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဒုက္ခပေးခြင်း မရှိဘဲ၊ ဆုတောင်းသမျှကိုလည်း ပြည့်ဝစေသဖြင့် အလွန်တရာ စွမ်းလှသော နတ်ဘုရားကျောင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ နတ်မျက်စိ ကျွမ်းကျင်သော တာအို သို့မဟုတ် ဗုဒ္ဓဘာသာ ကျင့်ကြံသူများ ရောက်ရှိလာခဲ့လျှင်တောင်မှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မြင်တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ ထို့ကြောင့်ပင် မည်သူမျှ လာရောက်၍ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ နောက်ကွယ်မှ နန်ယိုကျီကိုလည်း ဖိအားပေးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း...

နန်ယိုကျီသည် တောင်စောင့်နတ်ဘုရားကျောင်းသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးထံသို့ သတင်းပေးပို့ခဲ့သော်လည်း ဟန်ထောင်းနှင့် ဖုန်းပန်းအာ နှစ်ယောက်စလုံးထံမှ မည်သည့် ပြန်လည် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

အကယ်၍ လူတစ်ဦးတည်းက သတင်းမပြန်ပါက ပျော်ရွှင်မှုများအတွင်း၌ နစ်မြုပ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း... နှစ်ယောက်စလုံးက သတင်းမပြန်ပါကမူ.........

နန်ယိုကျီ၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးနက်သွားခဲ့ရပြီး မျက်ခုံးကို တွန့်လိုက်မိရင်း -

"ဒါမှမဟုတ်... သူတို့နှစ်ယောက်က အတူတူ ရှိနေကြတာလား" ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်းမှာပင် သိုင်းနတ်ဘုရားသည်ပင် သူတို့၏ ခြေရာလက်ရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့သဖြင့် နန်ယိုကျီသည် ထိုနှစ်ဦး သေဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု ချက်ချင်း တွေးတောမိခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းအပြင် သူတို့သည် စောစောပိုင်းကမှ ပူးပေါင်း၍ နတ်တွက်ချက်မှုဟု ကျော်ကြားသော ချောင်ယွီကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွနေခဲ့ပြီး ကိစ္စရပ်များကို အကြီးအကျယ် လုပ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန် ဖြစ်ပေရာ... မည်သူက တွေးထင်ထားမည်နည်း၊ အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။

နန်ယိုကျီ၏ စရိုက်မှာ အလွန်တရာ ဂရုစိုက်တတ်သဖြင့် သတိအနည်းငယ် ရှိနေခဲ့ဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ထိုနှစ်ယောက် အတူတူ ရှိမရှိကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဆက်တိုက် သတင်းပေးပို့ခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သမုဒ္ဒရာအတွင်းသို့ အပ်တစ်စင်း ကျသွားသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေခဲ့ရလေသည်။

"မဟန်ဘူး... ဖုန်းပန်းအာက ခန္ဓာကိုယ်ပေါင်း ထောင်ဂဏန်းလောက် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီး၊ လူသား သားရဲအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိတယ်၊ ပျော်ရွှင်နေတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကို သတင်းမပြန်တာက ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဟန်ထောင်းရဲ့ စရိုက်က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်၊ အကယ်၍ တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်နေလို့ ငါက ဆက်တိုက် သတင်းပို့နေရင် သူ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်ပြီး ဆဲဆိုလိမ့်မယ်"

နန်ယိုကျီ၏ စိတ်နှလုံးမှာ လေးနက်သွားခဲ့ရပြီး မကောင်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ခံစားမိလိုက်သည်။

"သစ္စာဖောက်တွေ သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ချန်နိုင်ငံ သိုင်းနတ်ဘုရား ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းတဲ့ ဒီအချိန်မှာ... တကယ်ပဲ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားတာလား"

သူ၏ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားရာထူးထက်မှ ဝေဝါးလှသော ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ ပျော်ရွှင်နေသော သူဌေးကြီးတစ်ဦးအလား ရှိနေသည့် အဖိုးအို ဖြစ်ပေသည်။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် လူသူမရှိသော ဆိတ်ငြိမ်ရာ နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဤနေရာမှာ မာလင်ရှန်းတောင်နှင့် နီးကပ်စွာ ရှိမနေဘဲ အနောက်ဘက် အရပ်တွင် ဖြစ်ပေသည်။ လူသူမရှိသော တောတောင် လျှိုမြောင်အတွင်း၌ ထိုသူဌေးကြီးအလား ရှိသော အဖိုးအိုသည် အိမ်ငယ်လေးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ဤအိမ်ငယ်လေးမှာ အလွန်တရာ ရှေးဟောင်းလှပုံ ပေါ်ပေသည်။ သူသည် အမွှေးတိုင်အိုးအတွင်းသို့ အမွှေးတိုင် သုံးစင်းကို စိုက်ထူလိုက်ရာ ဤအမွှေးတိုင် သုံးစင်းမှာ တစ်စင်းချင်းစီတိုင်းသည် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ လက်မောင်းအလား တုတ်ခိုင်လှပြီး၊ မီးညှိလိုက်ပြီးနောက် အမွှေးတိုင်နံ့သာများမှာ အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရလေသည်။ အမွှေးတိုင် မီးခိုးငွေ့များမှာ နတ်အိမ်ငယ်လေးအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ထိုသူဌေးကြီးအလား ရှိသော အဖိုးအိုသည် ရွှေစက္ကူများကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်ရင်း ပါးစပ်မှလည်း မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လျက် သုံးကြိမ်ဦးချ ကိုးကြိမ်ကန်တော့ခြင်း အခမ်းအနားကို လုပ်ဆောင်လိုက်ရာ အလွန်တရာ ကြည်ညိုပုံ ပေါ်ပေသည်။

သူသည် ဤနေရာ၌ ကောင်းကင်ဘုံကို ကိုးကွယ်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး နတ်အိမ်ငယ်လေးရှေ့၌ အမွှေးတိုင်များ ထွန်းညှိ၍ မန္တန်များ ရွတ်ဖတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေစက္ကူများကို လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက် နန်ယိုကျီသည် နတ်ဘုရားလောကမှ ပြန်လည် တုံ့ပြန်မည့် အမိန့်စာချွန်လွှာကို ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံထက်မှ ဝေဝါးစွာဖြင့် ရွှေရောင် နတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာတစ်ခု ကျဆင်းလာခဲ့ရလေသည်။

၎င်းအတွင်း၌ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ယခင်တစ်ကြိမ်က သူ၏လက်ထဲရှိ နတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာသည် ချောင်ယွီကို ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ၎င်းအတွင်း၌ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ရှိနေခဲ့သဖြင့် ချောင်ယွီသည်လည်း ထိုဓားအရှိန်အဝါကြောင့်ပင် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မဟုတ်လျှင်မူ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကြီး မပျက်စီးမီအချိန်အတွင်း၌ သူတို့သုံးဦး ပူးပေါင်းလျှင်တောင်မှ ချောင်ယွီကို မည်သို့မျှ လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

လောကဓာတ် ခြောက်ပါး လျှို့ဝှက်ချက်များ၏ ဆန်းကြယ်မှုမှာ အနန္တ ဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ချောင်ယွီ ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည့်အခါ ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ကိုယ်ပျောက်ခြင်း၊ မျက်လှည့်ပြခြင်း၊ ကြိုတင်သိမြင်ခြင်း၊ မြေပြင်အနေအထား ပြောင်းလဲခြင်း စသည့် နည်းလမ်းမျိုးစုံမှာ အလွန်တရာ များပြားလှပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ကျဆင်းလာသော နတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာ၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမို၍ ပြင်းထန်လှပေသည်။ အကယ်၍ လုံးဝ မပွင့်ဟသေးလျှင်တောင်မှ နန်ယိုကျီအနေဖြင့် ၎င်းအပေါ်မှ တောင်ပမာ လေးလံလှသော အရှိန်အဝါများကို ခံစားမိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ ဝေဝါးစွာဖြင့် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ပူပြင်းလှပေသည်။

နန်ယိုကျီသည် အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ရပြီး မိမိ စိတ်အာရုံ စိုက်၍ ကိစ္စရပ်များကို လုပ်ဆောင်ခြင်းကြောင့် အထက်ကမ္ဘာ၏ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ခံရခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တွေးတောလိုက်မိသည်။ နတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာအပြင် အခြားသော နတ်အလင်းရောင်တစ်ခုလည်း ကျဆင်းလာခဲ့ပြန်သည်။

ဤနတ်အလင်းရောင်မှာ နတ်ဘုရားလောက၏ နတ်အလင်းရောင်တစ်စင်း ဖြစ်ပြီး လူသားကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူများ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသည့်အချိန်တွင် နတ်စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကာ ရုပ်ခန္ဓာကို သန့်စင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ယခုအခါတွင် နန်ယိုကျီသည် လူသားကမ္ဘာ၌ ရှိနေစဉ်မှာပင် ဤကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးကို ရရှိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဤနတ်အလင်းရောင်မှာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသည့် နတ်အလင်းရောင်ထက်စာလျှင် များစွာ လျော့နည်းလှပေသည်။

နန်ယိုကျီသည် ရိုသေစွာဖြင့် မျက်နှာကို ထားရှိလျက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နတ်ဘုရားများ ပေးသနားသော ကံကောင်းခြင်းများကို ဆီးကြို လက်ခံလိုက်သော်လည်း... ခဏအကြာတွင်မူ သူသည် တစ်ချက် မှင်တက်မိသွားခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်အရာမျှ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနတ်အလင်းရောင်များအတွင်း၌ ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုတစ်ဦး မတ်တပ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

နတ်စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သဖြင့် မိန်းမပျို၏ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို၍ သန့်စင်ပြီး စင်ကြယ်လှပေရာ... သူမ၏ လက်ထဲတွင်မူ ထိုနတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာကို ကိုင်ဆောင်ထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နန်ယိုကျီ - "........................"

သူသည် စိတ်ထဲမှ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်ကြီး၏ ထူးဆန်းသော နိမိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပြီး ထိုနတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာလည်း အတွင်းသို့ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းသွားခဲ့ကာ မိန်းမပျို၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး ထိုနတ်အလင်းရောင်မှာလည်း မိန်းမပျို၏ တိုက်ရိုက် သန့်စင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

အကြံအဖန်များစွာဖြင့် လိမ္မာပါးနပ်လှသော နန်ယိုကျီသည်ပင် ယခုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်စွာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အေးစက်စွာဖြင့် -

"မင်းက ဘယ်သူလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။

မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှ ဤမိန်းမပျိုလေး၏ ရုပ်အလှမှာ အလွန်တရာ ချောမောလှပပြီး အလယ်ပိုင်းဒေသမှ လူသားများနှင့် တူမနေဘဲ မျက်ခုံးကြားတွင်မူ တောရိုင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုလေးက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"ငါက လုံဟူရှန်းတောင်ကနေ မင်းရဲ့နောက်ကို တစ်လမ်းလုံး လိုက်လာခဲ့တာ... အခုမှပဲ မင်းက နတ်ဘုရားလောကရဲ့ ခွေးကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်နေမှန်း သိရတော့တယ်" ဟု ဆိုလိုက်၏။

နန်ယိုကျီသည် စိတ်ထဲမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။ တစ်ဖက်လူသည် မည်သည့်အသံမျှ မရှိဘဲ မိမိ၏နောက်သို့ တစ်လမ်းလုံး လိုက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး... ၎င်းအပြင် မိမိသည် နတ်ဘုရားလောက၏ ခွေးကောင်တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သိရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တောက်...

နင်ကမှ ခွေးကောင် ဖြစ်ရမှာ။

နန်ယိုကျီသည် အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားခဲ့ရပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်ရာ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများမှာ အလွန်တရာ ထွားကျိုင်းလှပေသည်။

ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုလေးသည် ကြည့်ရသည်မှာ အရှိန်အဝါ သန့်စင်လှပြီး နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား ရှိနေခဲ့သော်လည်း တိုက်ခိုက်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ အလွန်တရာ ပြတ်သားလှပေသည်။ သူမသည် ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး နန်ယိုကျီ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကာ မည်သည့် အစွမ်းကိုမျှ အသုံးပြုခြင်း မရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ကျား နှလုံး နှိုက်ခြင်း အကွက်ဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

နန်ယိုကျီ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်ခြင်း မရှိဘဲ ကျင့်စဥ် နည်းလမ်းများကိုသာ ပိုမို၍ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုလေးက သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်အာရုံ လှုပ်ရှားစေလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကာကွယ်ရေး အလွှာပေါင်းများစွာကို ထွက်ပေါ်စေလိုက်၏။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ...

ဝုန်း...

သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နောက်သို့ လွင့်စင်ထွက်ခွာသွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ရင်ဘတ်ထက်တွင် သွေးများ စီးကျနေခဲ့ပြီး ကျောပြင်ထက်တွင်လည်း သွေးအပေါက်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

နန်ယိုကျီ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ရပြီး ပါးစပ်မှလည်း မန္တန်များကို ဆက်တိုက် ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ... အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် အမိုက်မှောင် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာခဲ့ပြီး ကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်ကြီးမှာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့ရကာ ရက်စက်လှသော အမိုက်မှောင် သရဲတစ္ဆေများစွာမှာ ငရဲပြည်မှ တက်လှမ်းလာကြတော့မည့်အလား ရှိနေခဲ့ရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုလေးသည် ထပ်မံ၍ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြန်ပြီး ကျား နှလုံး နှိုက်ခြင်း အကွက်ဖြင့်ပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထပ်မံ၍ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ နန်ယိုကျီသည် ပြင်ဆင်မှုများ ရှိနေခဲ့သဖြင့် တန်ခိုးပြာဋိဟာရကို အသုံးပြု၍ ရှောင်တိမ်းလိုက်ရင်း ပါးစပ်မှလည်း မန္တန်များကို ဆက်တိုက် ရွတ်ဖတ်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤမိန်းမပျိုလေး၏ လက်သီးချက်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်ပြီး လေးလံလှသဖြင့် ရိုးရှင်းလှသော ဤလက်သီးချက်ကို သူ မခုခံနိုင်ဘဲ ထပ်မံ၍ လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြန်သည်။

ဘုန်း...

သူသည် တောင်နံရံတစ်ခုနှင့် တိုက်မိသွားခဲ့ရပြီး ကျောက်တုံးများမှာလည်း အရပ်ရပ်သို့ လွင့်စင်သွားခဲ့ရလေသည်။ ရင်ဘတ်ထက်တွင် မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ မရှိသော်လည်း ကျောပြင်ထက်တွင်မူ သွေးသားများ ကြေမွပျက်စီးနေသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြန်၏။

"အား..."

နန်ယိုကျီသည် ချက်ချင်းပင် စွမ်းအားများကို လည်ပတ်စေလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခိုက်တွင်မူ တောင်ပမာ မြင့်မားလှသော ကြီးမားလှသည့် ရုပ်ကလာပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး လက်ကို မြှောက်၍ ရိုက်ချလိုက်၏။

ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုလေးမှာမူ မည်သည့် တုန်လှုပ်မှုမျှ မရှိဘဲ ကျင့်စဥ်စွမ်းအားကိုလည်း အသုံးပြုခြင်း မရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အနားသို့ ကပ်သွားခဲ့ကာ...ကျား နှလုံး နှိုက်ခြင်း အကွက်ဖြင့်ပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ထပ်မံ၍ ထိုးနှက်လိုက်ပြန်သည်။

သူမသည် တောင်ပမာ မြင့်မားလှသော ရုပ်ကလာပ်ကြီးကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ နန်ယိုကျီ၏ စစ်မှန်သော ခန္ဓာကိုယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ မြန်ဆန်လှပေစွ။

အကယ်၍ နန်ယိုကျီသာ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေမည်ဆိုပါက ထိုကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီး မကျရောက်လာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် သူ၏ စစ်မှန်သော နှလုံးသားမှာ ဤမိန်းမပျိုလေး၏ လက်သီးချက်ကြောင့် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားရလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မတတ်သာသည့်အဆုံး သူသည် တိုက်ရိုက်ပင် သက်တံအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ပျံသန်း ထွက်ပြေးတော့သည်။

"မင်းကလည်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီးတော့... ဒီလိုမျိုး ရိုးရှင်းလှတဲ့ သိုင်းလောက အခြေခံသိုင်းပညာကိုပဲ သုံးနေရတာလဲ"

"ပြီးတော့ မင်းမှာ ဒီတစ်ကွက်တည်းပဲ ရှိတာလား"

ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုလေးက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း -

"နင် ဘာသိမှာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်၏။

နန်ယိုကျီသည် ချက်ချင်းပင် ကြေးနီခေါင်းလောင်းတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

ကြေးနီခေါင်းလောင်းထံမှ ဒေါင်ခနဲ ဆိုသော ကျယ်လောင်လှသည့် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရလေသည်။

လှိုင်းတံပိုးများမှာ သူ့ကို ဗဟိုပြု၍ အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ကီလိုမီတာ ရာဂဏန်းမျှ အထိ ကျယ်ပြန့်သွားခဲ့ရသည်။

ဝိညာဉ်တုန်လှုပ်ခြင်း...

ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုလေးမှာမူ မည်သည့် တုန်လှုပ်မှုမျှ မရှိဘဲ ခြေလှမ်းများကို ထပ်မံ လှမ်းလိုက်ရင်း သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြန်ရာ လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်လှပေသည်။ အနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ လက်သီးချက် တစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်ပြန်၏။

ကျား နှလုံးနှိုက်ခြင်း...

ဝိညာဉ်တိုက်ခိုက်မှုမှာ သူမ၏အတွက်ကြောင့် မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး လက်သီးချက်မှာ နန်ယိုကျီ၏ ရုပ်ခန္ဓာဆီသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ကြေးနီခေါင်းလောင်းသံမှာ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ဆက်တိုက်ဆိုသလို တစ်ဆယ့်နှစ်ကြိမ်မျှ ထွက်ပေါ်ခဲ့ရလေသည်။ ၎င်းမှာ ကြီးမားလှသော တန်ခိုးပြာဋိဟာရတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

နန်ယိုကျီသည် လွင့်စင်သွားခဲ့ရပြီး ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်မိရင်း အလွန်တရာ ခေါင်းကိုက်သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

အခန်း (၁၀၈၂) - ကျိုးထျန်းကိန်းဂဏန်း

နန်ယိုကျီ၏ အကြည့်သည် ကျွေ့ဟွာ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော စစ်မှန်သည့် နတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာ ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဤငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုသည် မည်သည့်စွမ်းပကားကို အမှီပြု၍ ဤအမိန့်စာချွန်လွှာကို သိမ်းဆည်းရယူသွားပြီး မိမိ၏ နတ်မင်းအလင်းတန်း ကံတရားအခွင့်အလမ်းကိုပါ လုယူသွားသည်ကို သူ မသိသော်လည်း၊

ယခုအချိန်တွင်မူ ဤမိန်းမပျိုသည် ထိုအမိန့်စာချွန်လွှာကို လုံးဝ ထုတ်သုံးနိုင်စွမ်း မရှိသေးကြောင်းကိုမူ သူ ကောင်းစွာ သိရှိနေ၏။

"မဖြစ်ဘူး... အမြန်ဆုံး ပြန်လုမှ ရမယ်"

နန်ယိုကျီ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး နတ်မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါသည် ပိုမိုကြီးမားထိန်လင်းလာသည်။ လင်းထိန်နေသော ဟာလာဟင်းလင်း ပြင်ကျယ်ကြီးထဲမှ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ စွမ်းအားများ သည် မြေသို့ သက်ဆင်းလာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် လူသားတို့၏ ပူဇော်ရာ အမွှေးတိုင်မီးခိုးငွေ့ တိပ်ခွေများ ရစ်ပတ်လျက် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည့် ပုံရိပ်သည် အလွန်ပင် သန့်ရှင်းမွန်မြတ်လှပေသည်။

နတ်ဘုရား ပင့်ဖိတ်ခြင်းအတတ်။

သို့သော် သူသည် မည်သည့်နတ်ဘုရားထံမှ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်စွမ်းအားကို ချေးငှားလိုက်သည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

နန်ယိုကျီ၏ အသံသည် ကြေးစည်ကြီးတစ်လုံး ကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာပြီး အသက်ရှူသံ အရှိန်အဝါသည်လည်း အစောပိုင်းနှင့် လုံးဝ ခြားနားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သိုင်းနတ်ဘုရား သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံတက်သွားပြီဖြစ်ရာ မိမိအစွမ်းကုန် လက်ဦးမှုရယူလျှင်ပင် သိုင်းနတ်ဘုရား၏ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

"နင်လို မိန်းမက ကောင်းကင်ရဲ့ အမြင့်ကို မသိဘဲ အရမ်းရဲတင်းလွန်းတယ်။ ငါနဲ့ နတ်ဘုရားလောကရဲ့ ဆက်စပ်မှုကို သိရက်သားနဲ့ ငါ့ကို ရိုသေမှုမရှိဘဲ ရန်စရဲတယ်ပေါ့"

သူ၏ နတ်ဘုရားပင့်ဖိတ်ခြင်းအတတ်သည် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ ခဏချင်းတွင်ပင် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါသည် ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြီး လင်းထိန်နေသော ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်စွမ်းအားများ ပိုမို၍ သက်ဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျွေ့ဟွာသည် မေးစေ့ကို ပင့်ကာ နှာခေါင်းရှုံ့လျက်

"နတ်ဘုရား ပင့်ဖိတ်တဲ့အတတ်ပဲ မဟုတ်လား... ဘာဆန်းလို့လဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားဟန်ဖြင့် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး -

"ငါလည်း နင့်အတွက် တစ်ပါး ပင့်ပေးမယ်"

နန်ယိုကျီကမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ စောစောက ဤမိန်းမပျိုနှင့် လက်ရည်စမ်းစဉ်ကပင် သူမ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အလွန်သန်မာလှသဖြင့် လူသားမျိုးနွယ် မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တစ်ကောင် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရိပ်မိထားသည်။ နင်က မိစ္ဆာနတ်ဘုရားတစ်ကောင် ဖြစ်နေတာကို ဘာနတ်ဘုရားကို သွားပင့်မလဲ။

ခဏကြာသည်အထိ ကျွေ့ဟွာ မန္တန်ရွတ်ဆိုခြင်းကို မမြင်ရသဖြင့် နန်ယိုကျီက လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကောင်းကင်စွန်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုပုံရိပ်သည် မြေပြင်သို့ သက်ဆင်းလာပြီးနောက် ကိုယ်ယောင်ထင်ရှားလာခဲ့သည်။

သူသည် လှပချောမောပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော တာအိုဆရာငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ အရပ်အမောင်း မြင့်မားဖြောင့်စင်းကာ မျက်နှာကျမှာ ထင်ရှားပြတ်သားလှသည်။ ခါးတွင်မူ ရှေးဟောင်းဆန်းပြားသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထား၏။

နန်ယိုကျီ : "………………"

ပြောတော့ နတ်ဘုရား ပင့်မလို့ဆို ဘာလို့ အရှင်လတ်လတ် လူသားတစ်ယောက် ရောက်လာတာလဲ။

ကျွေ့ဟွာသည် စောစောကပင် လီယန်ချူ ထံသို့ အသိပေးချက် ပေးပို့ကာ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်ကျော်ပျံသန်းလာရာ ဤမြင်ကွင်းကို ကွက်တိ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။

ကျွေ့ဟွာက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ

"နင်ပင့်လာတာက နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်စွမ်းအား၊ ငါပင့်လာတာကတော့ ‘နတ်လူသား’ တစ်ယောက်ပဲ၊ ဘယ်လိုလဲ"

လီယန်ချူသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

‘နတ်လူသားတစ်ယောက်ကို ပင့်လိုက်တာ ဟုတ်လား ငါ့ကိုလား’

ကျွေ့ဟွာက သူ့ကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်ရာ သူမသည် ဂုဏ်ဆာပြနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။ လီယန်ချူသည် အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ အရှက်ကို မခွဲဘဲ၊ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

နန်ယိုကျီသည် အစပိုင်းတွင် ဆွံ့အသွားသော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောကာ -

"ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ လူငယ်မောင်နှံလဲ မသိဘူး၊ ကောင်းကင်ရဲ့ အမြင့်ကို မသိဘဲ ရဲတင်းလှချည်လား"

သူသည် လီယန်ချူထံသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ နတ်ဘုရားတောင်တောင်ကြီးတစ်လုံး ပြိုဆင်းလာသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ စွမ်းအားသည် အလွန်တရာ လေးလံလှသဖြင့် သာမန်လူသားများ မခံနိုင်ချေ။ မြေပြင်နတ်ဘုရား များပင်လျှင် ပေါ့ဆ၍ မရသော အရာဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ဝတ်ရုံလက်ဝတ်ကို ခါထုတ်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များသည် နဂါးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး အဖိုးအို၏ လက်ဝါးစွမ်းအားကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

နန်ယိုကျီ : "……………………"

လီယန်ချူသည် သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"အော်... မင်းကိုး"

သူသည် သိုင်းနတ်ဘုရားနှင့် ထိုလူအချို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ဆွေးနွေးဖူးသည်။ မျက်နှာဝါသော ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ ငယ်ရွယ်သော ပြည့်တန်ဆာမတစ်ဦး နှင့် အဖိုးအိုတစ်ဦး။ ရှေ့က နှစ်ယောက်ကို သူ သတ်ဖြတ်ပြီးပြီဖြစ်ရာ ယခု နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် အဖိုးအိုသာ ဖြစ်တော့သည်။

နန်ယိုကျီသည် အကြောင်းအရင်းကို မသိသော်လည်း、 တစ်ဖက်လူက မိမိ၏ လက်ဝါးစွမ်းအားကို သာမန်ကာလျှံကာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

"မင်းတို့... တကယ်တော့ ဘယ်သူတွေလဲ"

စကားအဆုံးတွင် သူ၏ နှလုံးသားသည် ဝုန်းကနဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။ တာအိုဆရာငယ် ဟုတ်လား။

မြို့တော် တိုက်ပွဲတွင် သူတို့ ကိုယ်ယောင်မပြရဲခဲ့သော်လည်း အချို့သော သတင်းများကို ကြားသိခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ နန်ယိုကျီ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒီလောက်တောင် တိုက်ဆိုင်သွားတာလား"

လီယန်ချူသည် ဝတ်ရုံလက်ကို ထပ်မံခါယမ်းလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လူခေါင်းနှစ်လုံး လိမ့်ဆင်းသွားသည်။ တစ်လုံးမှာ မျက်နှာဝါကျင့်ကျင့်နှင့် ယောက်ျားဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်လုံးမှာ ထိုငယ်ရွယ်သော ပြည့်တန်ဆာမ၏ ခေါင်းဖြစ်ကာ ၎င်းတို့အားလုံး အသက်ပျောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

နန်ယိုကျီသည် ထိုခေါင်းနှစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစိမ့်သွားပြီး သွေးပျက်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ရန် ကြံစည်တော့သည်။

"မေမေရေ... တကယ့် လူသတ်နတ်ဘုရားကြီးပါလား"

နန်ယိုကျီသည် ဤမိန်းမပျိုက နတ်ဘုရားပင့်မည်ဟု ပြောရာတွင် ကောင်းကင်တမန် များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော တာအိုဆရာငယ်ကို ပင့်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ပေ စောစောက နောက်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း နင်က တကယ်ပဲ ငါ့အသက်ကို နှုတ်ဖို့ လုပ်တာကိုး။

ထိုစဉ်မှာပင် အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။ လီယန်ချူက အေးစက်သောအသံဖြင့် -

"ငါ နည်းနည်းတော့ သိချင်မိသား။ ယခုအခါ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းမည့်လမ်းက ပြန်ပွင့်နေပြီပဲ။ မင်းတို့လို လူတွေက ဘာလို့ ကောင်းကင်မတက်ဘဲ လူ့လောကမှာ သောင်းကျန်းပုန်ကန်နေရတာလဲ "

နန်ယိုကျီ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာသည်။ လူ့နာမည်နှင့် အရိပ်သည် အလကား ဖြစ်မလာပေ။ ဤတာအိုဆရာငယ်၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းဆိုးများသည် လေထဲက တိုက်ခတ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ、 ကောင်းကင်တမန်များ၊ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာများ၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားများကို သူက တစ်ပတ်လှည့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နန်ယိုကျီက

"ငါက နတ်ဘုရားလောက အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းလည်း ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းရမှာပဲ၊ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် မပိတ်ပါနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် နတ်မင်း ကိုလည်း သတ်ခဲ့ပြီး၊ ဝမ်ဖူဖုန်း ၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် စံပယ်နေသော နတ်ဘုရားကိုလည်း သတ်ခဲ့ဖူးသည်။ ကံကြမ္မာအရ ရန်ညှိုးဖွဲ့မည်ဆိုလျှင်ပင် နန်ယိုကျီ၏ နောက်ကွယ်ကလူသည် အလှည့်ပင် ရောက်ဦးမည် မဟုတ်ချေ။ အရင်လာသူ အရင်ရှင်းရမည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူက

"မင်းက ဘယ်သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေတာလဲ၊ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။ လူ့လောကကို မတည်မငြိမ်ဖြစ်အောင် လုပ်လို့ မင်းတို့အတွက် ဘာအကျိုးအမြတ် ရှိမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

နန်ယိုကျီသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့်

"ငါက အမိန့်အရ အလုပ်လုပ်တာပဲ၊ ကျန်တာ ဘာမှမသိဘူး" ဟု ပြန်ပြော၏။

လီယန်ချူက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "မင်းက သစ္စာရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်ပေါ့ ဟုတ်လား"

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် လက်သီးတစ်ချက် ဝုန်းကနဲ ထိုးထုတ်လိုက်သည်။ နန်ယိုကျီသည် ချက်ချင်းပင် လျှပ်စီးအပစ်ခံရသကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ခန္ဓာကိုယ် အပေါ်ပိုင်းသည် သွေးချင်းချင်းနီကာ အသားများ စုတ်ပြတ်သွားပြီး၊ ဦးခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ် အောက်ပိုင်းသည် ကျောရိုးတစ်ချောင်းတည်းဖြင့်သာ ဆက်နေတော့ရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

နန်ယိုကျီသည် နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်တော့သည်။ ဤတာအိုဆရာငယ်နှင့် ထိုမိန်းမသည် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းပြီး ရက်စက်လှပေသည်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်လို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင် ကြီးမားတဲ့ ဝဋ်ကြွေးကံတရား တွေ ငြိတွယ်လိမ့်မယ် "

နန်ယိုကျီသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ လီယန်ချူကမူ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ နောက်ခံအရှိန်အဝါ ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတရံတွင် ကြောက်စရာ ကောင်းသော်လည်း၊ လူ့လောကတွင်မူ မည်သူ့နောက်ခံမှ အသုံးမဝင်ချေ!

သူသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ပုတ်လိုက်ရာ ဓားအိမ်ထဲမှ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဝုန်းကနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝုန်းကနဲ အသံနှင့်အတူ ကြည်လင်ပြတ်သားသော နဂါးဟိန်းသံ ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်ပင်လယ်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

နန်ယိုကျီ၏ ဦးခေါင်းသည် မြေသို့ လိမ့်ကျသွားချေပြီ!

မဟာရှ၏ တိုင်းပြည်စောင့်တံဆိပ်တုံး သည် တိုင်းပြည်၏ ကျန်ရှိနေသော ကံကြမ္မာကို ဆောင်ကြဉ်းထားသဖြင့် ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေး ရတနာ မဟုတ်ပေ။ လီယန်ချူသည် မိစ္ဆာနယ်မြေ တွင် အတားအဆီးမရှိ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး အဆင့်ခြောက် ရှိသော စစ်မှန်သည့် မိစ္ဆာကိုပင် ကြာပန်းစိမ်းအလံ ဖြင့် မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ရာ နန်ယိုကျီကို သတ်ရန်မှာ ခက်ခဲသောအရာ မဟုတ်ပေ。

နန်ယိုကျီကို သတ်ပြီးနောက်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ အုံ့မှိုင်းလာပြီး ကြီးမားသော လူမျက်နှာကြီးတစ်ခု မရေမရာ ပေါ်လာကာ လောကတစ်ခုလုံး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ သည် ထိုမျက်နှာကြီးထံသို့ ရူးသွပ်စွာ စုဆုံသွားကြတော့သည်။

နန်ယိုကျီသည် နတ်ဘုရားလောကအတွက် စိတ်ရောကိုယ်ပါ အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့သူ ဖြစ်ရာ၊ ယခု လူ့လောကတွင် အသတ်ခံရခြင်းကြောင့် အားကောင်းလှသော တည်ရှိမှုအချို့၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရဲတင်းလှချည်လား တာအိုဆရာ၊ လူ့လောကမှာ မောက်မာရိုင်းစိုင်းနေတယ်။ တောက်ပတဲ့ ကောင်းကင်တရား က မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာလဲ "

ကြီးမားကျယ်လောင်သော အသံကြီးသည် လောကဓာတ် အကြားတွင် ဟိန်းထွက်လာပြီး၊ ကောင်းကင်ယံမှ မိုင်အနည်းငယ်မျှ ကျယ်ဝန်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးကြီးတစ်စင်း ကျရောက်လာသည်။ ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးထဲတွင် ဖျက်ဆီးခြင်းစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေ၏။

လီယန်ချူက "လာစမ်း" ဟု ညင်သာစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားသည် သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး၊ လီယန်ချူသည် ဓားကို မြှောက်ကာ ခုတ်ချလိုက်ရာ တောက်ပလင်းထိန်သော ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုဓားအလင်းတန်းသည် လူ့လောကမှ ထိုးတက်သွားပြီး တိမ်တိုက်ပင်လယ်အထက်သို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ဓားအလင်းနှင့် မိုးကြိုးတို့ နှစ်ခုစလုံး ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။

နတ်ဘုရားလောကနှင့် လူ့လောကကြားရှိ အတားအဆီးသည် အလွန်ထူထပ်လှသဖြင့် နတ်မင်းများ လူ့လောက၏ ကိစ္စရပ်များတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပါက ကြီးမားသော ကန့်သတ်ချက်များကို ခံရပြီး ကောင်းကင်ဘုံရှိ ကောင်းကင်တမန်များလောက်ပင် စွမ်းအားမရှိချေ။ ယခုအခါ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ ထပ်မံ ထူထပ်လာပြီး နောက်ထပ် မိုးကြိုးတစ်စင်း ထပ်မံကျရောက်လာပြန်သည်။

နန်ယိုကျီ၏ နောက်ကွယ်ကလူသည် မည်မျှပင် ဂုဏ်သရေရှိစေကာမူ၊ အစွမ်းထက်စေကာမူ စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် ကန့်သတ်ခံထားရသဖြင့် ယခုအချိန်တွင်မူ မိုးကြိုးပစ်၍သာ လီယန်ချူကို သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနိုင်တော့သည်။

ကောင်းကင်အရှိန်အဝါ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်မိုးကြိုးကြီးတစ်စင်း ဝုန်းကနဲ ပြိုကျလာရာ၊ လီယန်ချူသည် နဂါးဖြတ်ဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ကာ ဝတ်ရုံလက်ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။

လူ့လောကမှ စတင်ဖြစ်ပေါ်လာပုံရသော မိုးကြိုးမန္တန်တစ်ခုသည် အောက်မှအထက်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ထိုမိုးကြိုးကြီးကို ကွက်တိ တိုက်ခိုက်ကာ လူစုခွဲပစ်လိုက်ပြန်သည်။

လီယန်ချူသည် မိုးကြိုးငါးပါးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သော မဟာတန်ခိုးစွမ်းအား ရှိသဖြင့် ယခုအခါ သူ၏ အသံသည် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်လာသည်။

"မိုးကြိုးငါးပါး သန့်စင်သော ယန်စွမ်းအင်၊ လောကဓာတ်၏ တရားစစ်၊ သတ်စေ "

ထို့နောက်တွင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ရာ ကောင်းသော မြင်ကွင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးများ ကျရောက်လာသကဲ့သို့၊ လူ့လောကမှလည်း မိုးကြိုးများသည် အောက်မှအထက်သို့ ထိုးတက်သွားကြတော့သည်။ နှစ်ခုစလုံး အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်မိပြီး မိုးကြိုးနှင့် မီးလျှံအရှိန်အဝါများ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များသည် မိုင်ပေါင်းများစွာကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့သော ခရမ်းရောင် မိုးကြိုးတစ်စင်း ကျရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် စောစောက မိုးကြိုးများထက် ပိုမို သေးငယ်သော်လည်း ပါဝင်သော စွမ်းအားမှာမူ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး ဝတ်ရုံလက်ထဲမှ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများကို လှုပ်ခတ်ကာ ထိုခရမ်းရောင် မိုးကြိုးကို ဝတ်ရုံလက်ထဲသို့ ဖမ်းယူသိမ်းဆည်းလိုက်တော့သည်။

အကယ်၍ သိုင်းနတ်ဘုရားသာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ပါက သေချာပေါက် ဆွံ့အသွားပေလိမ့်မည်။ လီယန်ချူသည် ယခုလေးတင် သုံးစွဲလိုက်သည်မှာ သူ၏ မဟာတန်ခိုးစွမ်းအား ဖြစ်ပြီး၊ သိုင်းပညာဖြင့် လမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ခပ်သိမ်းသော မန္တန်များကို မိမိအသုံးချရန် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤရိုင်းစိုင်းပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးမန္တန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးများ ထပ်မံကျရောက်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ၊ မကျေမနပ်နှင့် တတ်နိုင်ခြင်းမရှိသော ညည်းတွားသံတစ်ခုသာ ဟိန်းထွက်လာတော့သည်။

ကောင်းကင်ပေါ်ကလူသည် လူ့လောကကလူကို ဘာမှမတတ်နိုင်ချေ။

မရေမရာ ဖြစ်နေသော အခြေအနေထဲတွင်၊ ကောင်းကင်မိုးကြိုးကို လက်ဖြင့် ဆွဲယူနိုင်စွမ်းရှိသော ဤတာအိုဆရာငယ်၏ ပုံရိပ်သည် စောစောက နဂါးကျားတောင် ပေါ်တွင် ဘေးဒုက္ခကို ကျော်ဖြတ်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော ထွားကျိုင်းသောအဖိုးအိုနှင့် အလွန်ပင် တူညီလှပေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်ဝန်းများသည် အေးစက်သော လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"အကောင်းအဆိုးကို မခွဲခြားနိုင်ဘူး၊ လူနဲ့ မိစ္ဆာကို မခွဲခြားနိုင်ဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ တောက်ပတဲ့ ကောင်းကင်တရားကို သွားယိုးလိုက် "

လီယန်ချူသည် ညာလက်ကို နောက်သို့ ဆွဲကာ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သာမန် လက်သီးအစပျိုးကွက်မျှသာ ဖြစ်ပြီး လောကီလောကတွင် ခန္ဓာကိုယ် သန်မာစေရန် သုံးသော အခြေခံပညာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊

ဤသာမန်ကာလျှံကာ ဖြစ်နေသော လက်သီးတစ်ချက်သည် ကောင်းကင်ယံမှ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များကို ချက်ချင်းပင် မှုတ်ထုတ် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။

ကောင်းကင်ကြီးသည် ကြည်လင်ပြတ်သားသွားခဲ့ပြီ

ကျွေ့ဟွာ၏ မျက်ဝန်းများ လင်းထိန်သွားကာ -

"အရမ်း မိုက်တာပဲ"

ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိုဖြောင့်စင်းသော ပုံရိပ်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမြတ်လှပေသည်။

……………………

ခပ်သိမ်းသောအရာများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်၊ လီယန်ချူနှင့် ကျွေ့ဟွာတို့သည် ထိုရှေးဟောင်း နတ်ကွန်းငယ် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤနတ်ကွန်းငယ်ကို မည်သည့်နှစ်၊ မည်သည့်လတွင် တည်ဆောက်ခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း အမွှေးတိုင် မီးခိုးငွေ့အရှိန်အဝါသည် ထူထပ်ခြင်းမရှိပေ。 စောစောက ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသော အမွှေးတိုင်နတ်ဘုရားစွမ်းအားသည် နန်ယိုကျီ ထွန်းညှိခဲ့သော အမွှေးတိုင်ကြောင့် ဖြစ်သင့်သည်။

ယခုအခါ အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်စလုံး ပြာကျသွားပြီဖြစ်ရာ ပြာအချို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ လီယန်ချူသည် ဤရှေးဟောင်းနတ်ကွန်းရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း၊ နတ်ကွန်းထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပြီး -

"လူရှိတဲ့နေရာမှာ လောကဆိုတာ ရှိတာပဲ။ နတ်ဘုရားလောကမှာလည်း ကိုယ်စီ အကြံအစည်တွေ ရှိကြတာပဲ၊ တချို့လူတွေက လောကကြီး ပျက်စီးရှုပ်ထွေးသွားမှာကို လိုချင်နေကြတာ "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားပြီး လက်ဖဝါးထဲမှ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ကာ ဤရှေးဟောင်းနတ်ကွန်းငယ်ကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ရာ မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ပြာမှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

…………

ကျွေ့ဟွာသည် ထိုနတ်ဘုရားအမိန့်စာချွန်လွှာကို လုယူပြီးနောက် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမ၏ အရှိန်အဝါသည် ပိုမို၍ ဆန်းကြယ်လွတ်လပ်လာပြီး ရုပ်ရည်မှာလည်း အလွန်ပင် လှပချောမောလှသဖြင့်၊ သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သူမသည် ရုပ်ခန္ဓာအစွမ်းကို အခြေခံထားသော ရက်စက်လှသည့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း လုံးဝ မသိနိုင်ချေ။

လီယန်ချူသည် ဝေမြို့ တွင် စိတ်အေးချမ်းသာစွာ ကျင့်ကြံနေပြီး၊ ဆိုင်ရှင်မ သည် ယွန်းနျန်း ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဖုန်းရွှေ သွားရောက်ကြည့်ရှုခြင်းမှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်မလာသေးချေ။

လောကီဖုန်းရွှေသည် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပြီး၊ လောကဓာတ်က ဖန်တီးထားသော အရာများသည် အလွန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှပေသည်။ တစ်ခါတရံတွင် သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်နေသော ဖုန်းရွှေမဟာအစီရင်ခံ များသည် အစီရင်ခံ၏ ဆန်းကြယ်မှုများကို ပိုမို သိုအောင်းထားတတ်သည်။

ယွန်းနျန်းသည် မြို့တော်တိုက်ပွဲတွင် ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မြို့တော်၏ ကာကွယ်ရေးမဟာအစီရင်ခံကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်ပြီး ပြုပြင်ခြင်းကိုပါ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ရာ၊ ၎င်းသည်ပင် လောကကို တုန်လှုပ်စေသော အစွမ်း ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဆိုင်ရှင်မ တတ်ကျွမ်းထားသော အစီရင်ခံလမ်းစဉ်သည် မည်မျှအထိ အစွမ်းထက်မည်ကိုမူ စိတ်ကူးရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ထိုစဉ်၊ လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တွင် ကျမ်းစာရွတ်ဖတ် ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် စိတ်ထဲတွင် သိမြင်မှုတစ်ခု ရရှိလိုက်သည်။

အပြာရောင် ပိတ်သားဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ခေါင်းတွင် ဆံပင်ကို ထုံးထားကာ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပုံရသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးသည် တစ်ကိုယ်တည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ခရီးပန်းလာဟန် ရှိပေသည်။

"ယွန်းနျန်း... မင်း ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာတာလဲ" လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်းက

"အမကြီးက ခွန်လွန်တောင် မှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားပြီ။ ရှင့်ကို တွေ့ရင် ဝမ်းနည်းနေမှာ စိုးလို့၊ ကျွန်မကို အရင်တစ်ယောက်တည်း ပြန်လွှတ်လိုက်တာ"

ဟု ဆိုသည်။

လီယန်ချူသည် ဆွံ့အသွားကာ

"ဘာပြောတယ်"

ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းသွားတာ ဟုတ်လား

ယွန်းနျန်းက

"အမကြီးက လုပ်ကိုလုပ်ရမယ့် ကိစ္စအချို့ ရှိနေလို့ ရှင့်ကို မပြောခိုင်းဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မထင်တာ... ရှင့်ကို ပြောပြသင့်တယ်လို့ ထင်လို့ပါ"

ဟု ဆိုသည်။

ယွန်းနျန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ ရှေ့တွင် ထိုတာအိုဆရာငယ်၏ ပုံရိပ်သည် မရှိတော့ချေ။

စောစောက ဆိုင်ရှင်မသည် သူမကို နတ်ဘုရားဖြစ်တာ ကောင်းသလား၊ သာမန်လူဖြစ်တာ ကောင်းသလားဟု မေးမြန်းခဲ့ဖူးပြီး၊ ကောင်းကင်ပေါ်က ကိစ္စရပ်များကိုလည်း ခဏခဏ ပြောပြခဲ့သဖြင့် ယွန်းနျန်းသည် စိတ်ထဲတွင် သိရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဆိုင်ရှင်မသည် အစီရင်လမ်းစဉ်ကို သူမထံသို့ ဆက်လက် လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရာ ၎င်းသည် မိမိ၏ ပညာရပ်ကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ဆိုင်ရှင်မ မကောင်းကင်တက် ခင်က ပြောခဲ့သော စကားများသည် ယွန်းနျန်း၏ နားထဲတွင် ဝဲလည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"သူ့ဘေးနားမှာ သေချာ ကူညီပေးပါ၊ နှမြောစရာကောင်းတာက နင်က လက်နက်သွန်းလုပ်တဲ့အတတ်ကို မတတ်မြောက်ဘူး ဖြစ်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကံကောင်းတာက အစီရင်ပညာမှာတော့ ပါရမီ နည်းနည်း ရှိသားပဲ။"

"နှမြောစရာကောင်းတာက အချိန်တိုလွန်းတယ်။ နင်က ငါ လူ့လောကမှာ သူ့အတွက် ရှာပေးခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံး ကျင့်ကြံဖော် ပဲ။ နောက်ပိုင်းတော့ နင့်ဘာသာနင်ပဲ ကြည့်လုပ်တော့ "

………………

ခွန်လွန်တောင်၊ တောင်ထိပ်တွင် လေနှင့်နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိုးကြိုးများ ဝုန်းဝုန်းခြိမ်းနေသည်။

ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို လာရောက်လေ့လာနေကြသော ကျင့်ကြံသူများသည် ယခုအခါ ဆွံ့အအံ့ဩနေကြတော့သည်။ စောစောက တိုင်းပြည်ကို မှောက်လှန်နိုင်လောက်အောင် လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဦးသည် ဤနေရာတွင် ဘေးဒုက္ခကို လာရောက်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ကိုးထပ်အထက်မှ ၁၀၈ စင်းသော ကြီးမားလှသည့် မိုးကြိုးမန္တန်များ ကျရောက်ပြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဘေးဒုက္ခတိမ်တိုက်၏ အတိုင်းအတာသည် ဆက်လက်၍ ကျယ်ပြန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ဘေးဒုက္ခကျော်ဖြတ်ရတာ ဒီလောက်တောင် ခက်ခဲတာလား"

"ငါထင်တာကတော့ ၁၂ စင်းက အကန့်အသတ်ပဲလို့ ထင်နေတာ"

တိုင်းပြည်ကို မှောက်လှန်နိုင်လောက်အောင် လှပသော ထိုမိန်းမပျိုသည် ဤကြီးမားလှသော မိုးကြိုးမန္တန်အောက်တွင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထား ရှိနေသည်။ မိုးကြိုးသည် လောကဓာတ်ကြားရှိ အထူးခြားဆုံးသော ယန်စွမ်းအင် ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခ သည် နတ်မင်းများ ထိန်းချုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်တရားနှင့် ကိုက်ညီသဖြင့် စွမ်းအား အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။

၎င်းသည် ကျင့်ကြံသူများ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်ရုံတင်မက၊ မြေပြင်နတ်ဘုရားများကိုပင် မိုးကြိုးပစ်၍ သတ်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သော စွမ်းအားသည် လူသားများ စိတ်ကူး၍မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားလှပေသည်!

ပထမအဆင့် ကျော်ဖြတ်ခြင်း၏ ဘေးဒုက္ခစွမ်းအား အတိုင်းအတာသည် မြေပြင်နတ်ဘုရားများနှင့် တစ်နေ့နှင့်တစ်နေ့ မတူညီနိုင်ချေ။ မိုးကြိုးတစ်စင်း၏ စွမ်းအားသည်လည်း ခြားနားလှသည်။ သို့သော် ဤမိန်းမပျို ကျော်ဖြတ်ရသော ပထမဆုံး မိုးကြိုးသည်ပင် ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားစေလောက်အောင် အစွမ်းထက်လှပေသည်။

ခွန်လွန်တောင်ထဲမှ ခရမ်းရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးသည်လည်း ဤကြီးမားလှသော ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကြောင့် လှုပ်ခတ်သွားပြီး၊ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တွင် ရပ်တန့်လျက် အံ့ဩသော မျက်ဝန်းများဖြင့် -

"ဒီမိန်းမက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"

ဤသက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာသည် ဝတ်စုံနက်နှင့် လူငယ် ကျုံးချွဲ ၏ ဆရာဖြစ်ပြီး၊ မည်သူမျှ ခန့်မှန်း၍မရသော ခွန်န်လွန်တောင်၏ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ခွန်လွန်တောင်သည် တောင်အပေါင်းတို့၏ အဘိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ သိုအောင်းထားရာ၊ စောစောကပင် မဟာရှန်ခေတ် က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ချိုးဖျက်ကာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းထောင်ချီအကြာတွင် နတ်ဘုရားလောကသို့ ကောင်းကင်တက်လှမ်းသွားခဲ့ဖူးသည်။

ဤနေရာတွင် ဖြစ်ပွားနေသော ကြီးမားလှသည့် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခသည် လူများစွာ၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။ ခေါင်းတွင် မြင့်မားသော သရဖူကို ဆောင်းထားသည့် အဖိုးအိုတစ်ဦး၏ ဘေးတွင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး လောကီနှင့်မတူသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး လိုက်ပါလာသည်။

မိန်းမပျိုလေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အရောင်အသွေး စုံလင်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အရှိန်အဝါမှာ ထူးခြားလှသဖြင့် မောက်မာသော ဒေါင်းတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ဤမိန်းမပျို ကောင်းကင်တက်လှမ်းနေသည့် အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆွံ့အသွားကာ -

"အဖိုး... ဒီလို ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို တကယ်ပဲ ကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့သူ ရှိလို့လား"

အဖိုးအိုက ခေါင်းခါယမ်းလျက် "ငါလည်း မသိဘူး" ဟု ဆိုသည်။

မိန်းမပျိုလေးက အံ့ဩကာ

"အာ... အဖိုးမသိတဲ့ အရာလည်း ရှိသေးတာလား"

အဖိုးအိုသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ကောင်းကင်ယံမှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ကြည့်ရင်း ရိုသေသော မျက်နှာထား ပေါ်လာသည်။

"ငါမသိတဲ့ ကိစ္စတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်။ လူ့လောကမှာ ဒီလို ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခမျိုး ပေါ်မလာသင့်ဘူး။ ပြောရရင်တော့ ဘေးဒုက္ခကျော်ဖြတ်နေတဲ့သူက အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလို့သာ ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုးကို ဆွဲခေါ်လာနိုင်တာပဲ။"

လူသားသည် ကောင်းကင်ကို အောင်နိုင်သည်ဟု ပြောလေ့ရှိကြသော်လည်း၊ အမှန်တကယ်တွင်မူ လောကဓာတ်၏ အရှိန်အဝါသည် သာမန်လူသားများ ခုခံနိုင်သော အရာမဟုတ်ချေ။ ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် မတတ်နိုင်ချေ။

ထိုစဉ် တိုင်းပြည်ကို မှောက်လှန်နိုင်လောက်အောင် လှပသော ထိုမိန်းမပျိုသည် ဤကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ဘာမှမတတ်နိုင်အောင် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး၊ စုဆုံနေသော စွမ်းအားများသည် ကုန်ဆုံးသွားပုံရသည်။

ဤမိန်းမပျိုသည် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ ရှိပြီး နတ်သမီးတစ်ပါး ကဲ့သို့ ကောင်းကင်တံခါး ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

တရားဝင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းသော ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်တံခါးဘေးတွင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကသာ လာရောက်ကြိုဆိုသည်ကို မြင်တွေ့ရတတ်ပြီး၊ မျက်နှာမှာ မရေမရာဖြစ်ကာ နတ်မင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။

မဟာချန်တိုင်းပြည်၏ တိုင်းပြည်စောင့်သိုင်းနတ်ဘုရား ကောင်းကင်တက်လှမ်းစဉ်ကသာ နတ်ဘုရားနှစ်ပါးက ဝဲယာရံလျက် သူ့ကို ကောင်းကင်တံခါးအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု ဤမိန်းမပျို ကောင်းကင်တက်လှမ်းချိန်တွင်မူ ကြီးမားကျယ်လောင်သော တာအိုအသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊ နတ်ဘုရားတစ်ပါးပြီးတစ်ပါး ကောင်းကင်တံခါးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာကာ ဝဲယာတွင် မတ်တပ်ရပ်နေကြတော့သည်။ သူတို့သည် အောက်ကမ္ဘာမှ ကောင်းကင်တက်လှမ်းလာသူများကို အထူးတလည် လာရောက်ကြိုဆိုရသော နတ်မင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

၃၆၅ ပါးသော နတ်မင်းများ။

ကျိုးထျန်းကိန်းကဏန်း နှင့် ကွက်တိ ကိုက်ညီစွာဖြင့် ဝဲယာတွင် အသီးသီး ရပ်နေကြပြီး ဤမိန်းမပျို ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းကို ကြိုဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါနှင့် ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကြီးကြောင့် အောက်ခြေရှိ ကျင့်ကြံသူများကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေရုံတင်မက၊ လောကတွင် ပုန်းအောင်းနေသော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီးများကိုလည်း တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။

"အမေရေ"

"သိတဲ့သူကတော့ ဒါ ကောင်းကင်တက်လှမ်းတာလို့ ထင်မှာပဲ၊ မသိတဲ့သူကတော့ ဘယ်က အကြီးအကဲကြီးက လာရောက်စစ်ဆေးနေတာလဲလို့ အောက်မေ့ရတယ် "

အချို့လူများသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။ ရာနဲ့ချီတဲ့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် ကူန်လွန်တောင်တစ်ခုလုံးသည် ငှက်တစ်ကောင်ပင် မတွန်ရဲဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းလှပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဤတိုင်းပြည်ကို မှောက်လှန်နိုင်လောက်အောင် လှပသော မိန်းမပျိုသည် အောင်မြင်စွာ ကောင်းကင်တက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထိုကြီးမားခန့်ညား ထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်တံခါးကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ရာနဲ့ချီတဲ့ နတ်ဘုရားများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အစိမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဝုန်းကနဲ ရောက်ရှိလာသည်။ ၎င်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော တာအိုဆရာငယ် ဖြစ်ပြီး၊ ပျောက်ကွယ်သွားသော ကောင်းကင်တံခါးကို ကြည့်ကာ ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် -

"နောက်ဆုံးတော့... ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြန်ပြီ"

လီယန်ချူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

ယွန်းနျန်းသည် ပြောင်းရွှေ့ခြင်းအစီရင် ကို အသုံးပြု၍ ဝေမြို့သို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူသည်လည်း အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်မနေဘဲ ချက်ချင်းပင် မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားကို သုံး၍ ခွန်လွန်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော်လည်း မမီလိုက်တော့ချေ။

လူတိုင်း၏ အကြည့်သည် ဤရုပ်ရည်ချောမောသော တာအိုဆရာငယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ယံကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်ကို ဓားရိုးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်၊ သူသည် ဓားရိုးကို ညင်သာစွာ လွှတ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ခြေတစ်လှမ်းသာ လှမ်းလိုက်ရသေးသော်လည်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မှောက်ခုံဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ထံသို့ စုဆုံလာပြီး လေနှင့်နှင်းများကြားတွင် ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် လောကဓာတ်၏ ထူးခြားသော အတိတ်နိမိတ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီ။

ဤနေရာတွင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း နတ်ဘုရားအလင်းတန်းကို လာရောက်ကြည့်ရှုနေသော ခွန်လွန်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မြေပြင်နတ်ဘုရား ဒီတာအိုဆရာလေးက တကယ်ပဲ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေတာပဲ "

မြေပြင်နတ်ဘုရားများသာလျှင် စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့် ကောင်းကင်အတိတ်နိမိတ်ကို ဆက်သွယ်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာကမူ ထိုအထဲက ဆန်းကြယ်မှုကို နားလည်လိုက်သည်။

"တရားသိမြင်ပြီး အဆင့်တက်လှမ်းတာ လား"

"ဒီကောင်လေးက အခုလေးတင်ပဲ အဆင့်တစ်ခုကို ထိုးဖောက်လိုက်တာပဲ"

"ကြည့်ရတာ... အခု ကောင်းကင်တက်သွားတဲ့ မိန်းမက သူနဲ့ ပတ်သက်မှု အလွန်နက်ရှိုင်းပုံရတယ်။"

သူသည် အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားသည်။ တရားသိမြင်ခြင်း ဆိုသည်မှာလည်း ဤကဲ့သို့ သိမြင်ခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ၊ အနည်းဆုံးတော့ ဤနေရာတွင် ရက်အနည်းငယ်မျှ ရပ်နားသင့်သည်။ မည်သို့ကြောင့် စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းဖြင့် တရားသိမြင်သွားရသနည်း။

ခရမ်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့်

"စိတ်နေသဘောထား ကျယ်ပြန့်တယ်၊ သူရဲကောင်းအရှိန်အဝါ ရှိတယ်၊ ဒီကောင်လေးက နောင်တစ်ချိန်မှာ အောင်မြင်မှု အလွန်ကြီးမားလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

………………

ဝေမြို့ ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း

လီယန်ချူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက်၊ ယွန်းနျန်းပြောပြသော အတိတ်ရက်များက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို နားထောင်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် သူမကို ခေါ်ဆောင်ကာ နာမည်ကြီး တောင်ကြီးတောင်ငယ်များတွင် ကိန်းအောင်းနေသော သဘာဝအစီရင်ခံများကို လေ့လာစေခဲ့ပြီး နေရာအနှံ့ သွားရောက်ကာ သိမြင်မှုများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ကူန်လွန်တောင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါတွင်မူ ဆိုင်ရှင်မသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း နတ်မင်းအလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း လောကဓာတ်၏ အတိတ်နိမိတ်များကို ဆွဲခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် သေချာပေါက် နတ်ဘုရားလောကမှ လာသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ကိုမူ လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း နားမလည်နိုင်ချေ။ သို့သော် ဆိုင်ရှင်မ ယခု ကောင်းကင်တက်သွားခြင်းသည် သေချာပေါက် မလုပ်မဖြစ် လုပ်ရမည့် ကိစ္စအချို့ ရှိနေ၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ အသိပေးစာချွန်လွှာ ထဲသို့ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ဤမိုင်ပေါင်းထောင်ချီ အသိပေးစာချွန်လွှာသည် စုစုပေါင်း သုံးချပ်ရှိပြီး၊ လောကပြင်ပ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲတွင်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ သို့သော် လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မထံသို့ အသိပေးချက် ပို့လိုက်သော်လည်း မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိခဲ့ချေ။

ကောင်းကင်ပြာဓားသန္ဓေ သည် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေမှ ပြန်လာနိုင်ကာ၊ လောကပြင်ပ ကမ္ဘာများကို အားစိုက်စရာမလိုဘဲ ဖြတ်သန်းနိုင်သော်လည်း၊ နတ်ဘုရားလောကနှင့် လူ့လောကကြားရှိ အတားအဆီးကိုမူ မဖျက်ဆီးနိုင်ချေ။

လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်

"တကယ်လို့ ယုံချင်း ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်တွေ့ချင်တယ်ဆိုရင်တော့... ငါလည်း ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းသွားမှပဲ ရတော့မယ် "