အခန်း (၁၀၈၃-၁၀၈၄)
Vol. 109 Ch. 1083-1084
အခန်း (၁၀၈၃) - ဝိညာဉ်ဆိုးကပ်ငြိခြင်း
လီယန်ချူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဆိုင်ရှင်မသည် ဘာကြောင့် မနှုတ်ဆက်ဘဲ ထွက်ခွာသွားသနည်းဟူသော သံသယအချို့ ရှိနေခဲ့သည်။
သူသည် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ အသိပေးစာချွန်လွှာ ကို ဖွင့်လှစ်၍ ဖန့်ချင်းလန် ထံသို့ ဆက်သွယ်လိုက်၏။
ဖန့်ချင်းလန်သည် နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေရန် ပင်လယ်ပြင်သို့ ခရီးထွက်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤအကြောင်းကို ကြားသိရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။
"ငါထင်ထားတာထက် ရက်နည်းနည်းလောက် ပိုမြန်သွားတာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး -
"မင်းက ယုံချင်း ကောင်းကင်တက်လှမ်းတော့မယ်ဆိုတာကို သိနေတာလား" ဟု မေးလိုက်ရာ
ဖန့်ချင်းလန်က
"သူမပြောတာ ကြားဖူးတယ်၊ သူမအတွက် စိုးရိမ်နေတာလား" ဟု ပြန်မေးသည်။
လီယန်ချူက "ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ငါ့ကို ကြိုမပြောခဲ့ရတာလဲ"
ဖန့်ချင်းလန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့်
"နင့်ကို အရှုပ်အထုပ်တွေထဲ ပါဝင်ပတ်သက်သွားမှာ စိုးလို့ ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု ဆို၏။
လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး
"ဘယ်လို အရှုပ်အထုပ်မလို့လဲ... ကြားတောင် မကြားရဲလောက်အောင်လား"
ဖန်ချင်းလန်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် -
"ကောင်းကင်လောက် ကြီးမားတဲ့ အရှုပ်အထုပ်မျိုးလား" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူ : "………………"
ဖန့်ချင်းလန်က ညင်သာသောအသံဖြင့်
"သူမကို သွားရှာချင်ရင်တော့ နင်လည်း ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းရလိမ့်မယ်၊ သေချာလေး ကျင့်ကြံပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူက
"အခုထိ ကောင်းကင်တက်လှမ်းဖို့ သိမြင်ခံစားမှု မရှိသေးဘူး။ ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ ငါ့ရဲ့ ပြဿနာလို့ သံသယဝင်မိတယ်"
ဟု ပြော၏။
ဖန့်ချင်းလန်က ပြုံးလျက်
"ဒါမှမဟုတ် နတ်ဘုရားလောက က နင့်လိုလူမျိုးကို သဘောမကျလို့ နင့်အတွက် ကောင်းကင်တက်လှမ်းမယ့် လမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" ဟု ဆိုသည်။
လီယန်ချူသည် ဆွံ့အသွားပြီး ရုတ်တရက် -
"မင်းကော... မင်းလည်း ရုတ်တရက်ကြီး ကောင်းကင်တက်လှမ်းသွားမှာ မဟုတ်ဘူးမလား"
ဟု မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချင်းလန်က ရယ်မောကာ
"ပြောလို့မရဘူးလေ" ဟု ဆို၏။
ထိုအလင်းမျက်နှာပြင်ထဲတွင် သူမ၏ မျက်နှာကျသည် အလွန်ပင် အေးစက်စင်ကြယ်နေပုံရသည်။
ဖန်ချင်းလန်သည် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာဖြင့် -
"တကယ်လို့ နင်သာ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ကို အမြဲတမ်း တက်လှမ်းလို့မရရင်... ဘာဆက်လုပ်မလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက
"တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်လာခဲ့ရင်... ငါ တခြားသော ကမ္ဘာလောကတွေဆီ သွားပြီး ကောင်းကင်တက်လှမ်းမယ့် အခွင့်အရေးကို ရှာဖွေမှာပေါ့" ဟု ဆို၏။
ဖန့်ချင်းလန်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး၊ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ အသိပေးစာချွန်လွှာကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။
………………
ပင်လယ်ပြင်ပြင်ပရှိ နတ်ဘုရားကျွန်း။
ကျွန်းပေါ်တွင် ဝိညာဉ်မြက်၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ၊ ပျံသန်းတတ်သော ငှက်များနှင့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ ရှိနေပြီး၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ကျင့်ကြံခြင်း ကောင်းကင်အမွေအနှစ်နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဖန့်ချင်းလန်သည် နတ်ဘုရားများကို ရှာဖွေရန် ပင်လယ်ပြင်သို့ ခရီးထွက်လာရင်း၊ လောကပြင်ပတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်တစ်ဦးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ၊ သူနှင့် လက်ရည်စမ်းလျက် မိမိ၏ ဓားအရှိန်အဝါကို သွေးသပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ အသိပေးစာချွန်လွှာကို ဖြတ်တောက်ပြီးနောက်၊ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ကျွန်းပေါ်ရှိ ကြီးမားလှသော ကျောက်စာတုံးကြီးကို အကြည့်ပို့လိုက်သည်။
ဤကျောက်စာတုံးသည် ရှေးဟောင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ကြားသိရသလောက်မှာ ဓားနတ်ဘုရား တစ်ပါး ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အရာဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ဤနေရာတွင် ဓားကျင့်ကြံသူ အများအပြား လာရောက်လေ့လာ သိမြင်ကြသော်လည်း ရရှိမှုမှာမူ သိပ်မများလှချေ။ သို့သော်ငြားလည်း အစွမ်းထက်သော ဓားလမ်းစဉ် မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားအချို့ကိုမူ သိမြင်နိုင်ကြသေးသည်။
ဖန့်ချင်းလန်သည် ဓားနှလုံးသား သိမြင်နေသူ ဖြစ်ရာ၊ ဤနေရာသို့ ရောက်သည်နှင့် ကျောက်စာတုံးထဲတွင် အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေကြောင်းကို ခံစားမိလိုက်သည်။
သူမ၏ လက်ချောင်းသည် ထိုကျောက်စာတုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်မိရာ၊ ချက်ချင်းပင် ပင်လယ်ပြင်ပြင်ပရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုကြတော့သည်။
"ရပ်လိုက်... ဒီနတ်ဘုရားကျောက်စာတုံးကို လေ့လာလို့ပဲ ရတယ်၊ ထိလို့မရဘူး"
"မှန်တယ်... အမြန်နောက်ဆုတ်စမ်း။ ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ မိန်းမလဲ... ဒါက ဓားလမ်းစဉ်ရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ နတ်ဘုရားကျောက်စာတုံးကွ"
ဝုန်း
ဖန့်ချင်းလန်၏ လက်ချောင်းသည် ထိုကျောက်စာတုံးကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့ပြီးနောက်တွင်၊ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးခွဲကာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ အရှိန်ပြင်းသော နဂါးတစ်ကောင် ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်ပင်လယ်ကြီးကို မွှေနှောက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။
အစောပိုင်းက ဤရှေးဟောင်းဓားအရှိန်အဝါကြောင့်သာ သူတို့ သိမြင်မှုအချို့ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ကျောက်စာတုံးကြီး အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ဓားအရှိန်အဝါ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ဤနေရာရှိ ဓားကျင့်ကြံသူများသည် ဒေါသထွက်မည့်အစား ကောင်းကင်ယံမှ ဓားအရှိန်အဝါကိုသာ ပြိုင်တူ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
ဤဓားအရှိန်အဝါသည် အလွန်တရာ တောက်ပလှသဖြင့်၊ သူတို့သည် အစွမ်းထက်သော ဓားကျမ်းတစ်စောင်ကို သိမြင်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူတို့အားလုံး ဆွံ့အအံ့ဩသွားကြတော့သည်။
ထိုနဂါးကဲ့သို့သော ဓားအရှိန်အဝါသည် ထိုအေးစက်လှပသော မိန်းမပျို၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်ဝတ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။
သူမကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ဓားအရှိန်အဝါများ ရစ်ပတ်လျက် အလွန်ပင် တောက်ပလင်းထိန်နေတော့သည်။
ဤဓားကျင့်ကြံသူများသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြ၏။
အလွန်တရာ မောက်မာလှသော ဤဓားအရှိန်အဝါသည် ဤမိန်းမပျိုကို သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည် တကား။
သူတို့၏ မျက်နှာထားများသည်လည်း ရှားရှားပါးပါး လေးနက်တည်ကြည်သွားပြီး၊ ဤအေးစက်လှပသော မိန်းမပျိုကို ထပ်မံကြည့်ရှုရာတွင် အလွန်ပင် အံ့ဩမှင်သက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ဖန့်ချင်းလန်သည် အေးစက်ပြီး စကားနည်းသူ ဖြစ်သည်။
ဤလောကကို တုန်လှုပ်စေသော ဓားအရှိန်အဝါသည် သူမ၏ ဝတ်ရုံလက်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်အမင်း အံ့ဩဝမ်းသာခြင်း မရှိဘဲ၊ ခပ်သိမ်းသောအရာများသည် သဘာဝကျကျ ဖြစ်ပျက်နေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။
သူမသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော အရက်ဘူးသီးကို ဖြုတ်ကာ၊ ခေါင်းကိုမော့၍ ပြင်းထန်သော အရက်ကြမ်းကို အဝသောက်လိုက်သည်။
သူမ၏ နားထဲတွင် ဆိုင်ရှင်မ၏ ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော ရယ်မောသံများ ပဲ့တင်ထပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ လှပသော ဗာဒံစေ့မျက်ဝန်းများကို ဝိုင်းစက်ကာ ခါးထောက်လျက် မိမိနှင့်အတူ လီယန်ချူကို လုယူနေသည့် ပုံရိပ်သည် မျက်စိထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။
"မထိန်းချုပ်နိုင်တော့တာလား... ဒါမှမဟုတ် တခြားအကြောင်းအရင်း ရှိနေတာလား"
ဖန့်ချင်းလန်၏ ဝတ်ရုံလက်ထဲမှ ဓားအရှိန်အဝါသည် မပြတ်မတောက် မြည်ဟည်းနေပြီး၊ ကြည်လင်ပြတ်သားသော နဂါးဟိန်းသံကို ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။
………………
ဝေမြို့
ထိုင်ဖင်တည်းခိုခန်းသည် အရင်အတိုင်းပင် စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပြီး၊ လူပေါင်းစုံ စုဝေးနေကြသော်လည်း ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်မှာမူ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ တိုင်းပြည်ကို မှောက်လှန်နိုင်လောက်အောင် ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြီး လှပသော ဆိုင်ရှင်မ မရှိတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ အခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ဆိုင်ရှင်မသည် လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းလမ်းစဉ်ကို ကျွမ်းကျင်သဖြင့် ဝတ်စုံများစွာကို သွန်းလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ချောင်ဆမ်း၊ ခြေအိတ်နက် နှင့် သူနာပြုဝတ်စုံများ။
ဤအခန်းထဲတွင် ဗုံးဆန်များ ကွဲအက်သကဲ့သို့ တိုက်ပွဲများ ပြင်းထန်ခဲ့ဖူးပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စာပွဲခုံ၊ မှန်တင်ခုံနှင့် ပြတင်းပေါက်ဘောင်များကို ထောက်ထားခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ယခုအခါ ဆိုင်ရှင်မ ကောင်းကင်တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်ရာ ဤအခန်းသည်လည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့ချေပြီ။
လီယန်ချူသည် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို လှည့်ပတ်ပြီး ဤနေရာတွင် အစီရင်အတားအဆီးတစ်ခု ချမှတ်လိုက်ကာ၊ ပြတင်းပေါက်ကို ပိတ်၍ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
…………
ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း။
ဤနေရာတွင် အမွှေးတိုင် မီးခိုးငွေ့များ ထူထပ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ စည်ကားလှသော မြို့လယ်ခေါင်တွင် တည်ရှိသော်လည်း ဆိတ်ငြိမ်အေးချမ်းမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။
လီယန်ချူသည် အစပိုင်းတွင် နားမလည်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ မိမိ၏ ဆရာဖြစ်သူရွှမ်ချိန်တာအိုဆရာသည် သာမန်တာအိုဆရာတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိလာသည်။
အထူးသဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးရာခန့်က တစ်ကိုယ်တော်စွမ်းအားဖြင့် လောကီကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များကို နှိမ်နင်းခဲ့သော ဝေမြို့မှ တာအိုဆရာသည်လည်း ရွှမ်ချိန် ဟု ခေါ်တွင်ခဲ့သည်။
သူသည် ဆရာ့၏ ဂူဗိမာန်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ မျက်ဝန်းများကို အကြည့်ပို့လိုက်ရာ ဂူဗိမာန်ထဲတွင် အရိုးစုသည် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းကို သူကိုယ်တိုင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့သော တာအိုတံခါးမှ ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကြီးတစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးတွင် ရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်းမှာ၊ ယခု သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် အမှန်တကယ်ပင် ပြဿနာအချို့ ရှိနေပေသည်။
သို့သော် တကယ့် အမှန်တရားက မည်သို့ဖြစ်သည်ကိုမူ ယခုအချိန်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေး၍ မရနိုင်တော့ချေ။
လီယန်ချူသည် ထုံးစံအတိုင်း အရက်ကိုလောင်း၍ အမွှေးတိုင် ထွန်းညှိလိုက်သည်။
"ဆရာ... အဲဒီတုန်းက ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းကို သင်ပေးပြီး တာအိုပညာကို လက်ဆင့်ကမ်းခဲ့တယ်။ ဆရာက တကယ်လို့ ဟန်ဆောင်သေခဲ့တာဆိုရင် ဘာလို့ လူကိုယ်တိုင် ထွက်မပြတာလဲ"
"တကယ်လို့ တကယ်သေတာဆိုရင်လည်း ကောင်းကင်မှာ ဝိညာဉ်ရှိရင်... နောက်ဘဝ လူပြန်ဖြစ်တဲ့အခါ ကျွန်တော် ဆရာ့ကို တပည့်အဖြစ် ပြန်ခန့်ပေးမယ်"
"နောက်ကျရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်တစ်လှည့်စီ ဆရာလုပ်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
………………
ထို့နောက်တွင် လီယန်ချူသည် နာမည်ကြီး တောင်ကြီးတောင်ငယ်များစွာဆီသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။
လုံဟူရှန်းတောင်၊ ချင်းချန်တောင်၊ ခွန်လွန်တောင်၊ ဟွာရှန်းတောင်၊ ခုံထုံတောင် စသည့် နေရာအသီးသီးရှိ ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်း နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို လေ့လာသိမြင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ အားလုံးမှာမူ တစ်ခုမျှ ထူးခြားမှု မရှိခဲ့ချေ။
ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းလမ်းကြောင်း ပြန်လည်ပွင့်လှစ်ကာစအချိန်တွင်၊ အချို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားသည့် မြေပြင်နတ်ဘုရားများသည် ဤကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းနေရာများသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် ကောင်းကင်ဘေးဒုက္ခကို ဆွဲခေါ်နိုင်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်တက်လှမ်းသွားကြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
သို့သော် လီယန်ချူသည် နေရာအနှံ့တွင် ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် လေ့လာ ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် သိမြင်ခံစားမှု မရှိခဲ့ချေ။
"ဒီကောင်းကင်တက်လှမ်းတဲ့နေရာတွေရဲ့ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းက ငါ့ရဲ့ ဇာတာနဲ့ မကိုက်ညီတာ ဖြစ်ရမယ်"
…………
သူသည် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ သမိုင်းကြောင်းမှာ အလွန်ပင် ရှေးကျလှပြီး၊ ထိုအထဲတွင် သက်တမ်းကုန်ခါနီးနေသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်အချို့သည် ဤနေရာ၏ ထူးခြားမှုကို အသုံးချ၍ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤနေရာသည် အချို့သော လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးများကိုလည်း နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်ထားရာ နေရာဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ပြီးခဲ့သောတစ်ခေါက်က ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရောက်စဉ်၊ လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးများ၏ အသားနှင့်သွေးများကို အမြောက်အမြား သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီးနောက်၊ အက်ကွဲကြောင်းထဲမှ မဟာမိစ္ဆာကြီး၏ သောင်းကျန်းမှုကိုပါ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ်မိန်းမပျို ယွမ်ချွီ ကိုယ်ယောင်ထင်ရှားပြသလာပြီး၊ သူ့ကို ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် အာရုံစိုက်မှုများလွန်းအောင် မလုပ်ရန် ဖျောင်းဖျခဲ့သဖြင့် သူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုတစ်ခါ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သူ့တွင် အသစ်စက်စက် ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။
သူသည် ယခုအခါ မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ မိစ္ဆာနယ်မြေတွင်ပင် အတားအဆီးမရှိ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေသည် သူ့အတွက် သဘာဝကျကျ ခြိမ်းခြောက်မှု မရှိတော့ချေ။
သူသည် ထိုချောက်နက်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ချောက်နက်ကြီးရှေ့တွင် သက်ကြီးရွယ်အို ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါး တရားထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်ပင် ရှေးကျလှပေသည်။
ဘုန်းတော်ကြီးသည် လူတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာသည်ကို သိရှိရသောအခါ မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သော်လည်း၊ လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါကိုမူ လုံးဝ ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ချေ။
လီယန်ချူသည် ဤချောက်နက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ၊ စိတ်အာရုံကို အောက်သို့ ဖြန့်ကြက်လိုက်သည်။
ဤချောက်နက်ကြီးသည် အောက်ခြေမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ အောက်ဘက်တွင် မှောင်အတိကျလျက် အလင်းတန်း၊ အရှိန်အဝါနှင့် စိတ်အာရုံများကိုပါ ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်နေတော့သည်။
လီယန်ချူက
"ဆရာကြီး... ဒီအောက်ထဲမှာ ဘယ်လို မိစ္ဆာဆိုးကြီးကို ချုပ်နှောင်ထားတာလဲဆိုတာ သိပါရစေ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဤဘုန်းတော်ကြီးသည် စောစောက ဝရဇိန်ကာကွယ်ရေးအတတ်ကို အသုံးပြု၍ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတုတ် ကို ထုတ်သုံးခဲ့သော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သူက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးပဲ" ဟု ဆို၏။
လီယန်ချူသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်တော့သည်။
ဘုန်းတော်ကြီးသည် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွား၏။
‘ခုနက ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောမိလို့လား’
လီယန်ချူသည် အဆက်မပြတ် အောက်သို့ ဆင်းသက်လာခဲ့ရာ၊ အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်ကို မသိရဘဲ နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်သို့ ခြေချမိလိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ မှောင်အတိကျနေ၏။
သူသည် ဤနေရာတွင် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်၏ စီမံမှုအချို့ ရှိနေကြောင်း ခံစားမိလိုက်ပြီး -
"ဒီချောက်နက်က အောက်ခြေမရှိတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အထဲမှာ ဟင်းလင်းပြင် အစီရင်ရှိနေလို့ လူတွေရဲ့ ဆင်းသက်မှုကို သက်ရောက်မှုရှိစေတာပဲ"
ဟု တွေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် စိတ်ထဲမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
ဝေးဝေးမလျှောက်ရသေးခင်မှာပင်၊ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် အေးစက်လှသော မျက်ဝန်းတစ်စုံ ပေါ်ထွက်လာသည်။
ဟိန်း
ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။
ချွင်ချွင် ချွင်ချွင်
ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပွက်ပွက်ဆူလာကာ သံခြေကျင်းများကို ဆွဲခါလိုက်တော့သည်။
ဤနေရာတွင် တရားထိုင်နေသော ဘုန်းတော်ကြီး၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး၊
သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို အထွတ်အထိပ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ကာ၊ ဤနေရာရှိ မိစ္ဆာဆိုးကို လုံးဝ လွတ်မြောက်ခွင့် မပေးနိုင်ချေ။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ဝုန်းကနဲ ကြီးမားလှသော အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။
ပြင်းထန်လှသော ယန်သွေးစွမ်းအားသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။
မရေမရာဖြစ်နေသော အခြေအနေထဲတွင် တစ်ခုခု ကွဲအက်သွားသကဲ့သို့ ဖျောက်ကနဲ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊
ကြီးမားလှသောအသံ၊ သိပ်သည်းလှသော သွေးချင်းချင်းနီစွမ်းအားများကြောင့် လူများစွာ၏ သတိပြုမိခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး -
"ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
သူသည် ရေပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဟွာရှန်းတောင် ချန်ကျန်းတာအိုဆရာ ကံမြင့်တာအိုဆရာ ဖြစ်၏။
ဤနေရာတွင် တရားထိုင်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးမှာ ဟွာယန်ဂိုဏ်း မှ လာသူဖြစ်ပြီး၊ ဘွဲ့တော်မှာ ဉာဏ်မြတ်ဆရာကြီး ဖြစ်သည်။
"စောစောက တာအိုဆရာငယ်တစ်ယောက် ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီး၊ အောက်ထဲက လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးအကြောင်း မေးပြီးတာနဲ့ တိုက်ရိုက် ခုန်ချသွားတယ်"
ကံမြင့်တာအိုဆရာသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး
"ခုန်ချသွားတယ် ဟုတ်လား"
ဉာဏ်မြတ်ဆရာကြီးသည် ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်သည်။
ကံမြင့်တာအိုဆရာက
"ချောက်နက်အောက်မှာ ယုတ်မာညစ်ထေးတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိနေတာ။ သူ ဒီလို ဆင်းသွားတာက အလကား အသက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ပြီးတော့... တကယ်လို့ တစ်ခုခု မှားယွင်းပြီး သောင်းကျန်းမှု ဖြစ်ပွားလာရင် ဘေးဒုက္ခ ဖြစ်မကုန်ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။
ဉာဏ်မြတ်ဆရာကြီးသည် သက်ပြင်းချကာ
"မကြာသေးခင်ကစပြီး ငါက အောက်ထဲက လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးရဲ့ သောင်းကျန်းမှုကို ခဏခဏ ခံစားနေရတယ်၊ အတားအဆီးတွေလည်း အားနည်းလာပြီ။ ဒီတာအိုဆရာလေး မလာရင်တောင် တတ်နိုင်သမျှ အချိန်အကြာကြီး နှိမ်နင်းထားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ကံမြင့်တာအိုဆရာ၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် ပိုမို၍ လေးနက်တည်ကြည်သွားတော့သည်။
………………
ချောက်နက်
လီယန်ချူသည် စောစောက လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ထိုလောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးကို ပြာမှုန့်အဖြစ် မှုတ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသော ဤမိစ္ဆာဆိုးသည် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ။
သို့သော် ထို့နောက်တွင် ဤနေရာရှိ အစီရင်သည် လည်ပတ်လာပြီး၊ လီယန်ချူသည် အေးစိမ့်လှသော အကြည့်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရကာ အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ် ယောက်ျားတစ်ဦး ကိုယ်ယောင်ထင်ရှားလာခဲ့ပြီး၊ မျက်ခုံးထင်ရှားကာ မျက်လုံးများက ကြယ်တာရာကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာကျမှာ နဂါးမျက်နှာကဲ့သို့ ချောမောလှသည်။
နတ်သားတစ်ပါး ကဲ့သို့ပင်။
ကျယ်ပြောလှသော ချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင်၊ ပုံရိပ်မရှိဘဲ ဤကဲ့သို့သော ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားတစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ အရှိန်အဝါမှာလည်း လောကီနှင့်မတူဘဲ ထူးခြားလှသဖြင့် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။
"တကယ်တော့ သိုင်းပညာနဲ့ နတ်ဘုရားဖြစ်လာတဲ့သူ ကိုး၊ နောက်ခံသွေးစွမ်းအားက ဒီလောက်အထိ သန့်စင်နေတာ မဆန်းပါဘူး"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
…………
ယခုအချိန်တွင်၊ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤယုတ်မာညစ်ထေးသော အရှိန်အဝါကို တစ်ပြိုင်တည်း ခံစားမိလိုက်ကြပြီး၊ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်ကာ သွေးပျက်မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။
ချောက်နက်အထက်ရှိ တစ်ပါးနှင့်တစ်ဦး တာအိုဆရာတို့သည် အပြန်အလှန် စိုက်ကြည့်ကာ နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။
"သွားပြီ"
"အောက်ထဲက နှိမ်နင်းထားတဲ့ ယုတ်မာညစ်ထေးတဲ့ အရာက လွတ်မြောက်လာပြီ"
ရုတ်တရက်။
အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။
၎င်းသည် ဝတ်စုံဖြူဝတ် မိန်းမပျိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပြည့်ဖြိုးကာ ရုပ်ရည်မှာမူ အလွန်ပင် ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသည်။
ယွမ်ချွီက "ဘာဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဉာဏ်မြတ်ဆရာကြီးသည် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စရပ်များကို ပြောပြလိုက်၏။
ယွမ်ချွီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး၊ ဤဖော်ပြချက်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမ သိကျွမ်းသော ထိုတာအိုဆရာငယ် ဖြစ်ပုံရသည်။
‘မဖြစ်နိုင်တာ... ငါ ဘာလို့ လီတာအိုဆရာရဲ့ အရှိန်အဝါကို မခံစားမိရတာလဲ၊ သူက မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို တကယ်ပဲ ချိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားပြီလား’ ဟု ယွမ်ချွီက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
ဤနေရာတွင် ခါးသီးစွာ ထိုင်လျက် မိစ္ဆာဆိုးကို နှိမ်နင်းနေသော ဉာဏ်မြတ်ဆရာကြီးသည် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတုတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
"ယွမ်ချွီနတ်သမီး... အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
မြေခွေးနတ်သမီး ကဲ့သို့ ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြီး လှပသော ယွမ်ချွီက ညင်သာစွာဖြင့်
"ငါ အောက်ဆင်းပြီး ကြည့်လိုက်မယ်" ဟု ဆိုသည်။
စကားအဆုံးတွင်၊ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် သက်ဆင်းသွားတော့သည်။
…………
ချောက်နက်ထဲတွင်၊ လီယန်ချူသည် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် မျက်ဝန်းများ တောက်ပလျက်၊ လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ကာ လျှာဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါသည် အလွန်ပင် အေးစိမ့်လှပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။
လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး
"စောစောက လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးက မင်းရဲ့ ရုပ်အလောင်း လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားက ရယ်မောကာ
"ဉာဏ်ကောင်းသားပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းသိတာ နောက်ကျသွားပြီ" ဟု ဆို၏။
အတိတ်တုန်းက ကောင်းကင်လူသားများ လောကသို့ သက်ဆင်းလာပြီး ကောင်းကင်အမွေအနှစ်နေရာများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းစဉ်က၊ သူသည် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ဤနေရာတွင် စံပယ်နေသော နတ်ဘုရားနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ထိုနတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည်လည်း နတ်ဘုရား၏ အစီရင်ဖြင့် ဤနေရာတွင် ပိတ်မိသွားခဲ့ကာ ရုပ်အလောင်းမှာ လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ၏ ဝိညာဉ်ဆိုးသည် မပျက်စီးဘဲ၊ ဤနေရာရှိ အရှိန်အဝါများကို စုပ်ယူလျက် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
သို့သော်ငြားလည်း အစီရင်၏ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့်၊ ဤရုပ်အလောင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာဆိုး လွတ်မြောက်မသွားသရွေ့ သူသည်လည်း ထာဝရ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
၎င်းသည် သေလူကစားကွက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထို့အပြင် ထိုကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များသည်လည်း ဤနေရာတွင် တရားထိုင်လျက် ချောက်နက်ကြီးကို စောင့်ကြပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် လွတ်မြောက်သွားပြီဖြစ်ရာ၊ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။
သူသည် လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းမပျိုတစ်ဦး သက်ဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပြည့်ဖြိုးကာ၊ ရုပ်ရည်မှာ ညှို့ဓာတ်ပြင်းပြီး အလွန်ပင် လှပချောမောလှသည်။
ယွမ်ချွီက
"တာအိုဆရာလေး... ဒီနေရာက အလွန်အန္တရာယ်များတယ်၊ နင်က ဘာလို့ ဖျောင်းဖျတာကို မနာခံရတာလဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ပြီးခဲ့သောတစ်ခေါက်က သူမသည် လီယန်ချူကို ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက မိစ္ဆာဆိုးတွင် အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေကြောင်း ပြောပြဖူးသည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဤတာအိုဆရာငယ်က တကယ်ပဲ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ချေ။
သူမ၏ အကြည့်သည် ဘေးနားရှိ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး၊ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိရာ တစ်ဖက်လူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါသည် အလွန်ပင် ယုတ်မာညစ်ထေးလှပေသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ယွမ်ချွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အထက်အောက် စိုက်ကြည့်ကာ၊ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားသည်။
"အလွန်လှပတဲ့ မိန်းမပျိုလေးပဲ၊ ခဏနေရင် ဒီတာအိုဆရာလေးကို ငါသတ်ပြီးတာနဲ့၊ နင်က ငါ့ရဲ့ အနားမှာ ကချေသည်မအဖြစ် ခစားရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ယွမ်ချွီ၏ မျက်နှာသည် အေးစက်သွားပြီး
"ရယ်စရာပဲ... လူလည်းမဟုတ်၊ သရဲလည်းမဟုတ်၊ နတ်လည်းမဟုတ်၊ ဗြဟ္မာလည်းမဟုတ်တဲ့ မိစ္ဆာကောင်တစ်ကောင်ကများ မိန်းမကို လိုချင်နေသေးတယ်" ဟု ဆို၏။
ယွမ်ချွီသည် လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားသည် အလွန်ပင် ထူထပ်လှပေသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် မျက်ခုံးကို ပင့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဒေါသအရှိန်အဝါများ ပေါ်လာပြီး၊ မိမိ၏ အထိမခံသော နေရာကို အထိုးခံလိုက်ရဟန် ရှိသည်။
သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် ယွမ်ချွီထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ဝုန်း
နှစ်ဦးစလုံး၏ အရှိန်အဝါများ ထိတွေ့မိပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွားသွားတော့သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ကောင်းကင်လူသား သေဆုံးပြီးနောက် နာကျည်းချက် ဝိညာဉ်ဆိုးမှ မွေးဖွားလာသော မိစ္ဆာကောင်ဖြစ်ရာ၊ မပျက်စီးနိုင်ဘဲ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
နှစ်ဦးစလုံး တစ်ကွက် လက်ရည်စမ်းလိုက်ရာ၊ ယွမ်ချွီ၏ ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပင် ပေအနည်းငယ်မျှ နောက်သို့ ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။
သို့သော် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည်လည်း ယခုအချိန်တွင် လျှပ်စီးအပစ်ခံရသကဲ့သို့၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး မြေကြီးပေါ်တွင် သံမူရိုက်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာ အပြောင်းအလဲဖြစ်လျက် ဆက်လက်၍ မတိုက်ခိုက်တော့ချေ။
"နင် သုံးလိုက်တာ ဘာမဟာတန်ခိုးစွမ်းအားလဲ"
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ဤမိန်းမပျို၏ မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားကို ရိပ်မိထားဟန် ရှိသည်။
"ခံစားရတာ မသက်သာဘူး မဟုတ်လား" ယွမ်ချွီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ "ဒါကို မဟာဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအတတ် လို့ ခေါ်တယ်"
"နင်လို နာကျည်းချက်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေကို သီးသန့်နှိမ်နင်းဖို့ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
"ဖာသည်မ"
ယွမ်ချွီ၏ ဤကဲ့သို့သော မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားသည် သူ့ကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်စေပြီး ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်။
ကောင်းကင်လူသား၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အလွန်သန်မာလှသော်လည်း၊ ဝိညာဉ်မှာမူ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အားနည်းလှပေသည်။
ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအတတ်ကို တတ်မြောက်ထားသော ကျင့်ကြံသူများသည် မိမိတို့နှင့် ရန်သူဖြစ်လာပါက ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။
ယွမ်ချွီက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ၊ နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက် ထပ်မံရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ထူထပ်လှသော လက်ဝါးစွမ်းအားသည် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
သူ၏ အဆင့်သည် မြေခွေးနတ်သမီးနှင့် တူညီသော ယွမ်ချွီထက် ပိုမိုမြင့်မားလှပေသည်။
ခဏချင်းမှာပင်၊ လူပေါင်းသောင်းချီတို့၏ ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ယွမ်ချွီ၏ ဝိညာဉ်ကို ညစ်ထေးအောင် ပြုလုပ်ရန် ကြံစည်တော့သည်။
ယွမ်ချွီသည် ဝိညာဉ်ကို ခိုင်မာစွာ ထိန်းချုပ်ထားသဖြင့် အချိန်တိုအတွင်း သက်ရောက်မှု မရှိသော်လည်း၊
စောစောက အသုံးပြုခဲ့သော ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်းအတတ်သည် ဤကောင်းကင်လူသားအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိတော့ချေ။
ဝုန်းဝုန်းဝုန်း
ခဏချင်းမှာပင်၊ နှစ်ဦးစလုံး ဆယ်ဂဏန်းမကသော ကွက်များ လက်ရည်စမ်းလိုက်ကြသော်လည်း အရှုံးအနိုင် မပေါ်သေးချေ။
"ဓားလာစမ်း"
ယွမ်ချွီက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရာ၊ အစိမ်းရောင်နှင့် အနီရောင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းနှစ်ခုသည် လက်ဖဝါးထဲမှ ပြေးထွက်သွားပြီး၊
သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားကာ၊ ချက်ချင်းပင် ဤဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားထံသို့ ထိုးစိုက်သွားတော့သည်။
"အား"
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ယခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးရာ၊
ရုတ်တရက် ဤနတ်ဘုရားအလင်းတန်းနှစ်ခု၏ အခုတ်ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။
အလင်းတန်းနှစ်ခုသည် ယွမ်ချွီ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ ဓားရှည်နှစ်လက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊
စုံတွဲဓားရှည် ဖြစ်၏။
သို့သော် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျား၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မပျက်စီးနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသဖြင့် ဤဓားနှစ်လက်ကို အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း၊ မျက်ဝန်းထဲမှ ရက်စက်သော အရှိန်အဝါမှာမူ ပိုမို၍ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။
ယွမ်ချွီက လီယန်ချူကို
"နင် အရင်နောက်ဆုတ်တော့၊ သူက သာမန်မိစ္ဆာဆိုး မဟုတ်ဘူး... ငါ့ဘာသာငါ ရင်ဆိုင်မယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ခေါင်းခါယမ်းလျက်
"မလိုပါဘူး... ငါပဲ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်လို့၊ ငါပဲ သူ့ကို ပြန်နှိမ်နင်းလိုက်မယ်... အစရှိရင် အဆုံးရှိရမယ်" ဟု ပြန်ပြော၏။
ယွမ်ချွီသည် သူ့ကို သံသယမျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ကာ
"နင်က မြေပြင်နတ်ဘုရားအဆင့်ကို ဝင်ရောက်သွားပြီဆိုပေမဲ့၊ ဒီလူရဲ့ အဆင့်က အလွန်မြင့်မားလှတာ။ နင့်မှာ ငါ့လို ပါရမီမျိုး မရှိရင် အလကား အသက်မစွန့်ပါနဲ့"
ဟု ဆိုသည်။
သူမကို မိစ္ဆာမ ဟု ခေါ်ကြသည်မှာ မဆန်းပေ၊ ယွမ်ချွီ၏ စရိုက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆိုးရွားလှပေသည်။
လီယန်ချူက ပြုံးလျက်
"ငါလည်း သူ့ရဲ့ အနိမ့်အမြင့်ကို သိမြင်ပြီးပြီ... အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ယွမ်ချွီ : "………………"
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျား : "………………"
ယခုအချိန်တွင် ဤနေရာ၌ တိုက်ခိုက်နေသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤတာအိုဆရာငယ်က ဤမျှအထိ မောက်မာရိုင်းစိုင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ ရယ်မောလျက်
"ကောင်လေး... မင်းက အရမ်းရဲတင်းလွန်းတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ၊
ယခုအခါ သူသည် ကောင်းကင်လူသား၏ ရုပ်ခန္ဓာကို ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း စွမ်းအားမှာမူ အလွန်သန်မာဆဲဖြစ်သည်။
ကောင်းကင်လူသား၏ အနီးကပ် သတ်ဖြတ်ခြင်းအလေ့အထကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် မပျက်စီးနိုင်သော ရွှေကိုယ်ထည်အတတ် ကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ၊ အရှိန်အဝါသည် တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ကဲ့သို့ ထူထပ်လေးလံလှပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် မည်သို့မျှ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော ပြင်းထန်လှသည့် ယန်သွေးစွမ်းအားတစ်ခုကိုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
သူ အသက်ရှူရန် အချိန်ပင်မရခင်မှာပင်၊ တာအိုဆရာငယ်သည် ထပ်မံ၍ သတ်ဖြတ်ရောက်ရှိလာပြီး လက်ကိုဆန့်ကာ သူ၏ ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံး နူးညံ့ပျော့ခွေသွားပြီး လှုပ်ရှား၍မရတော့ပေ။
ကြယ်တာရာဆွဲယူခြင်းအတတ် ဖြစ်၏။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျား၏ မျက်နှာသည် အလွန်ပင် ညိုမည်းသွားပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တွင် ဖျောက်ကွယ်လိုက်ကာ လီယန်ချူ၏ ကြယ်တာရာဆွဲယူခြင်းအတတ်ကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် ထပ်မံထင်ရှားလာခဲ့ပြီး မျက်နှာထားမှာ အလွန်ပင် လေးနက်တည်ကြည်နေသည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ နှလုံးသားသည် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရ၏။
လီယန်ချူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူ၏ နဖူးကို ထောက်ထားလိုက်ပြီး၊ တောက်ပလှသော မိုးကြိုးအလင်းတန်းများသည် လက်ဖဝါးထဲမှ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။
ဝုန်း
ထိုယောက်ျား၏ ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ လုံးဝ ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။
ရက်စက်ပြင်းထန်လှပြီး၊ တားဆီး၍မရနိုင်ချေ။
ယွမ်ချွီသည် နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို အနည်းငယ် ဟလိုက်မိပြီး၊ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ခံစားလိုက်ရသည်။
"အလွန်သန်မာတာပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
ဤတာအိုဆရာငယ်ကို ထပ်မံတွေ့ရသောအခါ၊ သူ၏ အစွမ်းသည် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး မှောက်ခုံဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အလွန်ပင် အေးစိမ့်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ဤနေရာတွင် ပျံ့နှံ့လာပြီး၊ လေထုသည်ပင် သိပ်သည်းလာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တွင် ထင်ရှားလာပြီး၊ ထပ်မံ၍ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။
"မင်း သေချင်နေတာပဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားလှသော လူဘီလူးကြီးတစ်ကောင် ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ကိုယ်လုံး ဝတ်စုံဖြူကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် အေးစက်လှပေသည်။
"သွားပြီ"
"အောက်ထဲက အရာက ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတာလား"
"ဒီယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး... အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာကြရအောင်"
ဤကျင့်ကြံသူများသည် နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး၊ ဤလူဘီလူးကြီးကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့သည်။
၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါသည် အလွန်ပင် အေးစက်ညစ်ထေးလှသဖြင့်၊ တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့်
ဦးနှောက်ထဲတွင် လူပေါင်းသောင်းချီတို့၏ ကျမ်းစာရွတ်ဖတ်သံများ၊ ဆုတောင်းသံများ မြည်ဟည်းလာပြီး အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိလှပေသည်။
ဤဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် မိစ္ဆာခန္ဓာအတတ်ကို အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အရှိန်အဝါမှာ ကမ္ဘာလောကနှင့် မကိုက်ညီချေ။
သူသည် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် နင်းချလိုက်ရာ -
လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ ထူထပ်လှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို အထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။
ဒေါင်
ကြီးမားကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျား၏ ပေရာပေါင်းများစွာ မြင့်မားလှသော မိစ္ဆာခန္ဓာကြီးသည် ခဏချင်းတွင်ပင် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွပျက်စီးသွားတော့သည်။
ဤခြေလှမ်းသည် မည်သို့မျှ ဆက်လက်၍ နင်းချနိုင်ခြင်းမရှိဘဲ၊ ဟင်းလင်းပြင်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျား၏ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခုအခါ လျှပ်စီးအပစ်ခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ လီယန်ချူနှင့် သူ၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသော နတ်ဘုရားရတနာကို အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။
"ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း"
"ဒီအရာက ဘာလို့ မင်းလက်ထဲကို ရောက်နေတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ၏ မျက်နှာသည် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေသို့ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်ရန် ကြံစည်တော့သည်။
အခန်း (၁၀၈၄) - အော်... ငါကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေတာကိုး
လီယန်ချူ၏ ခြေလှမ်းအောက်မှ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
သူသည် ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
၎င်းနေရာတွင် ဆွံ့အအံ့ဩလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ယွမ်ချွီသည် -
"ဒီအက်ကွဲကြောင်းရဲ့ အောက်ခြေမှာ ပိုပြီးတော့ ယုတ်မာညစ်ထေးတဲ့ အရာတွေ ကိန်းအောင်းနေတာ။ ဒီတာအိုဆရာလေး ဒီလို သတ်ဖြတ်ဆင်းသွားတာက ဘေးဒုက္ခ ပိုများမှာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ငါလည်း အောက်ဆင်းပြီး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးတာပေါ့... မကူညီနိုင်ရင်လည်း တတ်နိုင်ဘူး၊ ဒါကလည်း ငါတို့ကြားက သံယောဇဉ်အနည်းငယ်ကြောင့်ပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။
စကားအဆုံးတွင် သူမသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ လီယန်ချူ၏ ခြေရာနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားတော့သည်။
ဤချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျား၌ တမူထူးခြားသော အားသာချက်များ ရှိနေသဖြင့်၊
မကြာမီမှာပင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ရုပ်အလောင်းတစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ၎င်းရုပ်အလောင်း၏ နှလုံးသားနေရာတွင် ဖောက်ထွင်းခံထားရသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး၊ မပျက်စီးနိုင်သော ကောင်းကင်လူသား၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် နှလုံးသားကို အထိုးခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် သူ၏ ဝိညာဉ်သည်လည်း ဤနေရာတွင် နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရပေသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ဤလူကို မှတ်မိလိုက်သည်။ အတိတ်တုန်းက မိမိနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားနှင့် ဉာဏ်ပညာမှာ မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်မြင့်မားလှပေသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ပြတ်သားသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ထိုနေရာသို့ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။
ချွင်ချွင် ချွင်ချွင်
သံကြိုးများ ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မိမိနှင့်အတူ လာခဲ့သော ဤကောင်းကင်လူသား၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး၊ မိမိထက်ပင် ပိုမို၍ ပြင်းထန်စွာ နှိမ်နင်းခြင်း ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့တွင်လည်း ရုပ်ဝတ္ထုမရှိသော အစီရင်အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်၊ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ယခုအခါ လတ်တလောရရှိထားသော တမူထူးခြားသည့် နာကျည်းချက်ဝိညာဉ်ခန္ဓာကို အသုံးချ၍ ဤအစီရင်အတားအဆီးကို နောက်ဆုံးတွင် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ရှေးဟောင်းပြီး ထူထပ်လေးလံလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ပြန်လည်နိုးထလာခဲ့ပြီး၊ ထိုရုပ်အလောင်းသည် ထိုင်လျက်အနေအထားသို့ ပြောင်းလဲသွားကာ၊ အစီရင်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော သံခြေကျင်းများသည်လည်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဤကောင်းကင်လူသားသည် အလွန်ပင် ရဲရင့်ပြတ်သားသော ရုပ်ရည်ရှိပြီး၊ မျက်ခုံးနှစ်ဖက်မှာ နားထင်သို့ ထိုးတက်နေပုံရသည်။
ယခုအခါ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက်၊ မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားကို စိုက်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ခေါရွှန်... မင်းမှာ စိတ်ရင်းရှိသားပဲ၊ ငါ့ကို နှိုးဖို့အထိ တွေးမိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး" ဟု ဆိုသည်။
သူသည် နိုးထလာပြီးနောက် မိမိရှေ့မှ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရင်းကို သဘာဝကျကျ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
"ဒါကို ကြိုသိနေရင်တော့... အဲဒီတုန်းက ကောင်းကင်ဘုံမှာ ရှိစဉ်က၊ မင်း ဝှက်ထားတဲ့ အဲဒီမိန်းမကို ငါ သွားပြီး မအိပ်ခဲ့ပါဘူး"
မျက်နှာကျမှာ နဂါးမျက်နှာကဲ့သို့ ချောမောလှသော ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ဆွံ့အသွားပြီး၊ မိမိရှေ့မှ နှလုံးသားတွင် အပေါက်ကြီးရှိနေသော ကောင်းကင်လူသားကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ကြည့်ကာ
"ဘာပြောတယ်..."
"အဲဒီကိစ္စက မင်း လုပ်ခဲ့တာလား" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုကောင်းကင်လူသားက သက်ပြင်းချကာ မျက်နှာတွင် နောင်တရိပ်များဖြင့် -
"မင်းက သွေးအေးပြီး ယုတ်မာတဲ့ လူစားမျိုးလို့ ငါထင်ထားခဲ့တာ၊ ဒါကြောင့် ဆိတ်ကွယ်ရာမှာ အဲဒီမိန်းမနဲ့ သွားအိပ်လိုက်တာပေါ့။ အခု မင်းက ငါ့ကို ကယ်ထုတ်ပေးတာ မြင်ရတော့၊ တကယ်ပဲ မင်းအပေါ် အားနာမိသွားပြီ"
"ဒါပေမဲ့ အားလုံးက ငါ့အပြစ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီမိန်းမက တကယ်ကို ညှို့ဓာတ်ပြင်းတာ။ အဲဒီတုန်းက မင်းဆီမှာ အရက်သောက်နေတုန်း သူမက ငါ့ကို လာပြီး မြူဆွယ်နေတာကြောင့်သာ ငါလည်း စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားရတာ" ဟု ဆို၏။
သူ၏ လေသံထဲတွင်မူ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် အားနာနေဟန် ရှိပေသည်။
ဘယ်သူက ထင်မှတ်ထားမှာလဲ... သူနှင့် ခေါရွှန်သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤနေရာ၌ နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရသော်လည်း၊
ဤလူသည် လွတ်မြောက်သွားပြီးနောက်တွင် မိမိကိုပါ လာရောက်ကယ်တင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက တွေးမိမှာလဲ။
လူကောင်းကြီးပါတကား...
ငါကတော့ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကောင်ပဲ။
"………………" မျက်နှာကျ ချောမောလှသော ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်မိတော့သည်။
အတိတ်တုန်းက မိမိသည် မိန်းမလှလေးတစ်ဦးကို ရွှေအိမ်ဆောက်၍ ဝှက်ထားခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် မိမိ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အော်... ဒါတွေအားလုံးက ဒီကောင် လုပ်ခဲ့တာကိုး။
ရုတ်တရက်။
ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊
တာအိုဆရာငယ်တစ်ဦးသည် ရှေးဟောင်းခေါင်းလောင်းကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်မြှောက်လျက်၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်ကာ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ရင်ဘတ်တွင် အပေါက်ကြီးရှိနေသော ကောင်းကင်လူသားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ ခေါရွှန်ထက် ပိုမိုမြင့်မားလှသဖြင့်၊ ဤနေရာရှိ အစီရင်အများစုမှာ သူ့ကို ဖိနှိပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သူက ညင်သာစွာဖြင့်
"မင်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရတာကိုး... ကိစ္စမရှိဘူး၊ ငါ မင်းကို ကူညီပြီး သတ်ပေးမယ်၊ အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေကိုလည်း တစ်ခါတည်း အဆုံးသတ်လိုက်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
တူညီသော ဘေးဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ညီအစ်ကိုဟောင်းများဖြစ်ရာ၊ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မောက်မာရိုင်းစိုင်းခြင်း မရှိချေ။
သူ၏ အကြည့်သည် ထိုတာအိုဆရာငယ်၏ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းခေါင်းလောင်းကြီးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။
"ဒီခေါင်းလောင်းက ရင်းနှီးနေသလိုပဲ..."
"ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းပဲ"
ခေါရွှန်သည် ဤတာအိုဆရာ၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံနေရပြီး၊ ကောင်းကင်သို့ တက်ရန် လမ်းမရှိ၊ မြေကြီးသို့ ဆင်းရန် လမ်းမရှိ ဖြစ်နေခြင်းမှာ မဆန်းပေ၊ သူ့တွင် နတ်ဘုရားရတနာတစ်ခု ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျား၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေပြီး စကားဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
အခြားသော ကောင်းကင်လူသားသည် မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်လျက်၊ လက်ညှိုးကို ညင်သာစွာ လှုပ်ခါလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို လွှမ်းခြုံနိုင်သော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
"မဟာဆိတ်ငြိမ်းခြင်းအတတ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ စကားအဆုံးတွင်၊ လီယန်ချူ ရှိနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အနည်းငယ်မျှသော အသံပင် ထွက်ပေါ်မလာတော့ချေ။
ဤကဲ့သို့သော မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားသည် အသံခပ်သိမ်းကို ဖြတ်တောက်နိုင်သဖြင့်၊ အသံလှိုင်းဆိုင်ရာ နတ်ဘုရားရတနာများနှင့် မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားများကို အလွန်ပင် ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ စကားလုံးများဖြင့် အမိန့်ပေးသည့် အတတ်များကိုပင် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်သည်။
ရိုးရှင်းစွာ ပြောရလျှင် စကားပြောခွင့် ပိတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
လီယန်ချူသည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ရုတ်တရက် ဤကောင်းကင်လူသားကို တွေ့လိုက်ရသည့်အပြင်၊ တစ်ဖက်လူ အသုံးပြုလိုက်သော မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသဖြင့် အသံခပ်သိမ်းကို ဖြတ်တောက်ထားနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်းကို လှည့်ပတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊
ဝိညာဉ်ခြောက်ခြားခေါင်းလောင်း၏ စွမ်းအားမှာ ကြီးမားလှသော်လည်း၊ ခဏချင်းတွင် အနည်းငယ်မျှပင် မြည်ဟည်းသံ ထွက်ပေါ်မလာချေ။
"စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ"
လီယန်ချူသည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ပုတ်လိုက်ရာ၊ ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဓားအိမ်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ ထိုကောင်းကင်လူသား၏ နောက်ကွယ်သို့ ရောက်ရှိပြီး တစ်ပတ် လှည့်ပတ်ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။
ကောင်းကင်လူသား၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် အလွန်ပင် သန်မာလှသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မီးပွင့်များ တဖျတ်ဖျတ် စင်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ လည်ပင်းတွင် သွေးချင်းချင်းနီသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ခေါင်းပြတ်မသွားခဲ့ချေ။
သို့သော်ငြားလည်း ဤအခြေအနေသည် သူ့ကို နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။
"နောက်ထပ် နတ်ဘုရားရတနာတစ်ခုလား" ဟု ရေရွတ်မိသည်။
သူသည် လက်ညှိုးကို ထပ်မံလှုပ်ခါလိုက်ရာ၊ ထိုပိုက်ကွန်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် အပြောင်းအလဲဖြစ်သွားပြီး ညင်သာသောအသံဖြင့် -
"လောကီလက်နက် သိမ်းဆည်းခြင်းအတတ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရှေးဟောင်းပြီး ဆန်းကြယ်လှသော သံလှောင်အိမ်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန့်ကျောင်းဓားသည် ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။
အတိတ်တုန်းက လောကသို့ သက်ဆင်းလာစဉ်ကလည်း သူသည် ဤလူကို ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤလူ၏ ရုပ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်အာရုံမှာ မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်မြင့်မားလှသဖြင့်၊ မိမိအနေဖြင့် ရုပ်ခန္ဓာသက်သက်ဖြင့် နတ်ဘုရားရတနာကို တိုက်ရိုက်ခုခံရန် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ချေ။
ကောင်းကင်ဘုံတွင်လည်း ပါရမီထူးခြားလှသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဤကောင်းကင်လူသားသည် လောကပြင်ပ မိစ္ဆာကောင်ကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ပေသည်။
သို့သော်ငြားလည်း ဤလူ၏ ရုပ်ခန္ဓာသည် နဂါးဖြတ်ဓားကို တိုက်ရိုက်ခုခံနိုင်ပြီး သွေးအနည်းငယ်သာ ထွက်ခဲ့သော်လည်း၊
သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြီးမားလှသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု အထိုးခံထားရခြင်းကို ကြည့်ရုံမျှဖြင့်၊ အတိတ်က တိုက်ပွဲမှာ မည်မျှအထိ ပြင်းထန်ခါးသီးခဲ့ကြောင်း သိသာလှပေသည်။
ဤကောင်းကင်လူသားသည် မိတ်ဆွေဟောင်းနှင့် တွေ့ဆုံစဉ်က စကားအနည်းငယ် ပြောခဲ့သော်လည်း၊ တကယ် တိုက်ခိုက်ရမည့်အချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှ စကားအပို မပြောတော့ချေ။
သူသည် လက်ဖဝါးကို ဆုပ်လိုက်ရာ၊ လီယန်ချူ၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားတစ်ခု ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာပြီး၊ နှလုံးသားကို ဆွဲညှစ်ဖျက်ဆီးပစ်တော့မည့်အတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤကောင်းကင်လူသား၏ အဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားလှပြီး လီယန်ချူထက် သာလွန်သည့်အပြင် မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားမှာလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။
လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်လှသော ယန်သွေးစွမ်းအားသည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး၊ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခု ကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထိုကောင်းကင်လူသားထံသို့ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ကောင်းကင်လူသားသည် မိမိ၏ မဟာတန်ခိုးစွမ်းအား ပျက်ပြယ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဤတာအိုဆရာငယ်တွင် အကာကွယ်နတ်ဘုရားရတနာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ရိပ်မိလိုက်ပြီး၊ ၎င်းမှာ နတ်ဘုရားရတနာ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
"ဒီလူရဲ့ ကံဇာတာက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ၊ လက်ထဲမှာ နတ်ဘုရားရတနာတွေ ဒီလောက်အထိ များနေတာ"
သူသည် လက်သီးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ဟာလာဟင်းလင်းပြင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး၊ လျှပ်တပြက်အတွင်းမှာပင် နှစ်ဦးစလုံး ဆယ်ဂဏန်းမကသော ကွက်များ လက်ရည်စမ်းလိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရ၏။ သူ၏ သိုင်းပညာဖြင့် နတ်ဘုရားဖြစ်လာသော ရုပ်ခန္ဓာသည်ပင် ဤလူကို မယှဉ်နိုင်ခဲ့ချေ။
ဤချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်သော တည်ရှိမှုမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ချေ။
ရုတ်တရက်။ နဂါးဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ စစ်မှန်သော နဂါးတစ်ကောင်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးခွဲကာ ရောက်ရှိလာပြီး ပါးစပ်မှ အေးစိမ့်လှသော လေပြင်းများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ၊
ခဏချင်းမှာပင် ရှေ့မှောက်တွင် ဖြူဖွေးသော နှင်းပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။
ဤအေးစိမ့်လှသော လေပြင်းမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသဖြင့် ဝိညာဉ်ကိုပင် ခဲပစ်နိုင်သည်။ သို့သော်ငြားလည်း ဤကောင်းကင်လူသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ စွမ်းအားများကြောင့် နောက်သို့ ပြန်လည်လွင့်ထွက်သွားခဲ့ရသည်။
၎င်းသည် ယွမ်ချွီ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်သော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်ကို မြင်သောအခါ တိုက်ရိုက်ပင် လက်ဦးမှုယူ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ၊ လက်ဝါးတစ်ချက်ဖြင့် ယွမ်ချွီထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ လက်ဝါးစွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် အေးစိမ့်လှပေသည်။
"မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက်က ငါကွ" ဟု ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ ထိုကောင်းကင်လူသားသည် လီယန်ချူကို စိတ်ဝင်တစားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဤတာအိုဆရာငယ်၏ အဆင့်မှာ မိမိထက် အဆပေါင်းများစွာ ကွာခြားလှသော်လည်း၊
ယခုအချိန်တွင် မိမိနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီး အနည်းငယ်မျှ ဒဏ်ရာမရရှိခြင်းမှာ သူ့ကို အံ့ဩသွားစေခဲ့သည်။
သူသည် ယခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာခြင်းဖြစ်ရာ အရှိန်အဝါမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ပြန်လည်မရောက်ရှိသေးသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် လက်ညှိုးဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ ညွှန်လိုက်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော သားရဲကြီး ပိုင်ရှုး တစ်ကောင်သည် လီယန်ချူထံသို့ သတ်ဖြတ်ခုန်အုပ်သွားတော့သည်။
ဤလူ၏ အဆင့်မှာ အလွန်မြင့်မားလှသဖြင့် မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားမှာလည်း အလွန်ပင် ထူထပ်လေးလံလှသည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အစိမ်းရောင် နတ်ဘုရားအလံတော်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊
ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားကို အထဲသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ အစိမ်းရောင်အလံတော်ကြီးမှ နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်လာကာ လက်ထဲတွင် တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် မြေပြင်တုန်လှုပ် တောင်စဉ်ပြိုမတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။
ထိုပိုင်ရှုးသားရဲကြီးသည် အရှိန်ပြင်းစွာဖြင့် ရောက်ရှိလာသော်လည်း၊ အစိမ်းရောင်အလံတော်ကြီး၏ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းအောက်တွင် တိုက်ရိုက် ကြေမွပျက်စီးသွားပြီး ကမ္ဘာလောကထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကောင်းကင်လူသားသည် နှလုံးသားထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး - "ကြာစိမ်းနတ်အလံတော်" ဟု ရေရွတ်မိသည်။
ချက်ချင်းပင် သူသည် လီယန်ချူ၏ အထောက်အထားပေါ်သို့ သံသယဝင်လာခဲ့ပြီး၊ ဤလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဤမျှအထိ ကြီးမားလှသော ကံတရားအကျိုးဆက်များ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ကြာစိမ်းနတ်အလံတော်ကို ဖိနှိပ်ချုပ်ခြယ်နိုင်သော မဟာတန်ခိုးစွမ်းအား မရှိသဖြင့်၊ ဤကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားရတနာနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နှလုံးသားထဲတွင် အနည်းငယ်မျှ ယုံကြည်ချက် မရှိတော့ချေ။
သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာသွားတော့ရာ၊ အနည်းငယ်မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိပေ။
"ငါက သေဘေးကနေ သီသီလေး လွတ်မြောက်လာတာ၊ ဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့လူနဲ့ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် မရှိဘူး။ ခေါရွှန်... စောစောက ငါ မင်းအတွက် ခဏတာ ခုခံပေးခဲ့ပြီးပြီ၊ အတိတ်တုန်းက မင်းရဲ့ မိန်းမကိစ္စကို ဒီနေရာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်"
ထိုကောင်းကင်လူသား၏ ပုံရိပ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ချောက်နက်ကြီး၏ အောက်ခြေသို့ လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူသည် သူ၏ အကြည့်ကို ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားပေါ်သို့ ပို့လိုက်သည်။ စောစောက ထိုကောင်းကင်လူသား၏ စကားထဲတွင် အကြောင်းအရာများစွာ ပါဝင်နေပေသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး၊ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ အစိမ်းရောင်အလံတော်ကြီးကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်၍ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ယွမ်ချွီနတ်သမီး၏ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ယွမ်ချွီက ပြုံးလျက်
"စောစောက နင်ပဲ ငါ့ကို လာပြီး တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အခု တိုက်ပွဲမပြီးသေးဘဲနဲ့ ထွက်ပြေးမလို့လား" ဟု ဆိုသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားက အေးစက်စွာဖြင့်
"ဖာသည်မ... လမ်းမပိတ်နဲ့၊ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်က မပျက်စီးနိုင်ဘူး၊ အသိတရားရှိရင် အမြန်ဆုံး ဖယ်စမ်း"
ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ယွမ်ချွီသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ထက်မြက်လှသော စုံတွဲဓားရှည်ကို လှည့်ပတ်လိုက်ကာ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားကို သေချာစွာ ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ တာအိုဆရာငယ်သည် အစိမ်းရောင်အလံတော်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီ။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်ယောက်ျားသည် ချက်ချင်းပင် ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် ယခုအခါ တမူထူးခြားသော နာကျည်းချက်မိစ္ဆာကောင် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ သာမန်နတ်ဘုရားရတနာများနှင့် မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားများဖြင့် သူ့ကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်သော်လည်း၊
ကြာစိမ်းနတ်အလံတော်မှာမူ ဤကဲ့သို့သော အရာများကို အထူးနှိမ်နင်းနိုင်သော အရာဖြစ်ပေသည်။
ယခုအခါ သူသည် လီယန်ချူ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသဖြင့်၊ သူ၏ ပုံရိပ်သည် ထပ်မံ၍ ဖြစ်ပေါ်မလာတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများသည်လည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ယွမ်ချွီသည် ချောက်နက်ကြီးထဲသို့ ဆက်လက်သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်မည့် လီယန်ချူကို တားဆီးလိုက်သည်။
"ဒီချောက်နက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဂူရွှီး ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်၊ ဇွတ်မဝင်ပါနဲ့ဦး"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်ကာ "ဂူရွှီး ဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။
ယွမ်ချွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး
"မှန်တယ်... ဂူရွှီးရဲ့ ဒဏ္ဍာရီနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ လူတွေက အမျိုးမျိုး ပြောကြတယ်၊ အချို့က ကျင့်ကြံခြင်း ကောင်းကင်အမွေအနှစ်နေရာလို့ ပြောကြပြီး၊ အချို့ကတော့ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာနေရာလို့ ပြောကြတယ်။ တကယ်တမ်းတော့ အဲဒီနေရာက အလွန်ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိပြီး ရှေးဟောင်းလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ကိန်းအောင်းနေတာ၊ နတ်ဘုရားတွေ ဝင်သွားရင်တောင် ပြန်ထွက်မလာနိုင်ဘူး" ဟု ဆို၏။
လီယန်ချူက "မင်း ရောက်ဖူးလို့လား" ဟု မေးသည်။
ယွမ်ချွီသည် ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ
"ရောက်ဖူးတယ်လို့ ပြောလို့ရတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ ပြဿနာအချို့ ရှိနေလို့၊ မှတ်မိတဲ့ အကြောင်းအရာက သိပ်မများဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုကောင်းကင်လူသား ထွက်ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းသို့ ညွှန်ပြကာ -
"တကယ်လို့ အဲဒီနေရာက နတ်ဘုရားတွေဝင်သွားရင်တောင် ပြန်မထွက်နိုင်ဘူးဆိုရင်၊ ဒီလူ ဝင်သွားတာက သေလမ်းပဲ ရှိတော့မှာ။ စောစောက သူက ဒီလို အခြေအနေမျိုး မရောက်သေးတာမလို့ ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒါမှမဟုတ် ရှေ့မှာ ဂူရွှီးကို မရောက်သေးဘဲ တခြား အသက်ရှင်မယ့် လမ်းကြောင်း ရှိနေလို့ ဖြစ်ရမယ်"
ဟု ဆိုသည်။
ဝတ်စုံဖြူဝတ်မိန်းမပျို ယွမ်ချွီသည် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ညှို့ဓာတ်ပြင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"နင်ကတော့ တာအိုဆရာလေး... ဒီတစ်ခေါက် လာတာကတော့ သတ္တိတွေ တော်တော်ရှိလာတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ဂရုမစိုက်ဘဲ ယွမ်ချွီကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ဂူရွှီးသည် အမှန်တကယ်ပင် ဘေးဒုက္ခများပြားနိုင်သော်လည်း၊ ရှေ့မှောက်ရှိ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုလုံးမှာ ဂူရွှီးနယ်မြေ ဖြစ်မနေနိုင်ချေ။
လီယန်ချူသည် စောစောက ထိုလူနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ရရှိခဲ့သော စိတ်အာရုံခံစားမှုအတိုင်း၊ သူ ဂူရွှီးထဲသို့ မဝင်ရောက်မီ သတ်ဖြတ်ပစ်ရန် ကြံစည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူသည် အဆက်မပြတ် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားစဉ်တွင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်များသည် တဖြည်းဖြည်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်လာပြီး စစ်မှန်သော မှောင်မိုက်ခြင်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
လီယန်ချူသည် ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားရုပ်တုအချို့ ဤနေရာတွင် လဲပြိုနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ နားထဲတွင် တိုးညှင်းသော စကားသံများ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း သေချာနားထောင်သည့်အခါတွင်မူ ရှင်းလင်းစွာ မကြားရချေ။
ထို့နောက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးခွဲကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ၎င်းမှာ စောစောက ထွက်ပြေးသွားသော ထိုကောင်းကင်လူသား ဖြစ်ပေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ထိုကောင်းကင်လူသား၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သိသာလှသည်မှာ ကြီးမားလှသော အကြောက်တရားတစ်ခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ဒီမဟာတန်ခိုးစွမ်းအားက ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ဝဋ်ကြွေးပဲ" ဟု ဆိုသည်။
အတိတ်တုန်းက သူတို့သည် အမိန့်အရ လောကသို့ သက်ဆင်းလာပြီး၊ လောကရှိ ကောင်းကင်အမွေအနှစ်နေရာများနှင့် အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်နယ်မြေများကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခဲ့ကြသည်။
ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲတွင် အစွမ်းထက်လှသော နတ်သမီးတစ်ပါး ရှိနေပြီး၊ သူမ ကျင့်ကြံသော မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားမှာ ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ် ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ကွယ်လွန်ခါနီးတွင် မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားကို လှည့်ပတ်လိုက်ရာ ကမ္ဘာလောကကြီး မှောင်အတိကျသွားခဲ့ပြီး၊ အပိုင်းအစဖြစ်နေသော လောကပြင်ပနယ်မြေတစ်ခုကို ပွင့်လှစ်ကာ ရှေးဟောင်းသတ်ဖြတ်ခြင်းအစီရင်ကြီးကို အသက်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ခေါရွှန်သည် ဤနေရာ၌ ပိတ်မိ၍ သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီး ရုပ်အလောင်းမှာ မိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ အစီရင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။
သူသည်လည်း နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု၏ ရင်ဘတ်ကို အထိုးခံခဲ့ရသဖြင့် ဤနေရာတွင် နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်ခြင်း ခံခဲ့ရကာ တူညီစွာဖြင့် အစီရင်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယခု သေချာပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဤတားမြစ်နယ်မြေကို ပိတ်ဆို့ထားသော စွမ်းအားအရင်းအမြစ် ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကောင်းကင်လူသားမျိုးနွယ်စု၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦးဖြစ်ရာ၊ သူသည် ခဏချင်းမှာပင် အကြောင်းအရင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ စောစောက အထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားစဉ် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ထပ်မံခံစားမိလိုက်သဖြင့် တိုက်ရိုက် ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် တာအိုဆရာငယ်က အစိမ်းရောင်အလံတော်ကြီးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကိုက်သွားခဲ့ရသည်။
"ဒီနေရာမှာ ထပ်ပြီး တိုက်ခိုက်နေရင်တော့... ရှေးဟောင်းတည်ရှိမှုကြီးတွေကို ဆွဲခေါ်မိလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့နှစ်ယောက်တင်မကဘူး၊ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံး၊ တစ်လောကလုံးပါ ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်"
"သေချာစဉ်းစားပြီးမှ တိုက်စမ်း" ဟု ထိုကောင်းကင်လူသားက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက်၊ သူသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်းအရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် လေထဲ၌ပင် ဖျတ်ကနဲ ချက်ချင်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆွဲဖြဲခြင်း ခံလိုက်ရကာ၊ သွေးချင်းချင်းနီလျက် သွေးသားများနှင့် ကလီစာများ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်စစီ ပြုတ်ကျကုန်တော့သည်။ သူ၏ စောစောက ကျန့်ကျောင်းဓားကို ရုပ်ခန္ဓာဖြင့် တိုက်ရိုက်ခုခံနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်သည်၊ ထိုဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအား၏ ရှေ့မှောက်တွင် အနည်းငယ်မျှပင် မခုခံနိုင်ခဲ့ချေ။
လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရကာ၊ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ် ဖြစ်ပွားလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်များသည် တဖြည်းဖြည်း ကြေမွပျက်စီးလာပြီး ချောက်နက်ကြီးက ဝါးမြိုလာသဖြင့်၊ ရှေးဟောင်းပြီး ကျယ်ပြောလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု မိမိထံသို့ စီးဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူသည် ကြာစိမ်းနတ်အလံတော်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအရှိန်အဝါကို နောက်သို့ မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်ကာ၊ လီယန်ချူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှား၍ လျှပ်စီးအရှိန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ချောက်နက်ကြီးထဲမှ မှောင်မိုက်ခြင်းများသည် ခပ်သိမ်းသောအရာများကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။
လီယန်ချူသည် တစ်ချက်ခုန်လိုက်ပြီး ထိုချောက်နက်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကာ၊ အောက်ဘက်သို့ ထပ်မံကြည့်ရှုရာတွင် ချောက်နက်ကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာနေဆဲ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်ပြာဓားသန္ဓေ ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ၎င်းအရာ၏ နောက်ခံမှာ ဆန်းကြယ်လှပြီး ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ် ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။
ရှပ်
ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး၊ ထိုထူထပ်လှသော မှောင်မိုက်ခြင်းများသည် ဝါးမြိုလာရင်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားခဲ့ရာ၊ ဓားဖြင့် ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဤဓားသည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်သဖြင့်၊ ယခုအချိန်တွင် ထိုရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေသော စွမ်းအားများကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဤနေရာတွင် တရားထိုင်လျက် လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးကို စောင့်ကြပ်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များစွာသည် မျက်နှာထက်တွင် အလွန်ပင် တုန်လှုပ်အံ့ဩသွားကြတော့သည်။
လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကို သေချာစွာ ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ဟင်းလင်းပြင်လမ်းစဉ်ကို အလွန်ပင် နက်နက်နဲနဲ သဘောပေါက်ထားသူ ဖြစ်ရာ၊
စောစောက တစ်စုံတစ်ဦးသည် ဤချောက်နက်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် ချိတ်ဆက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ နေရာနှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ထားသော ထိုတမူထူးခြားသည့် စွမ်းအားများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရစ်ပတ်နေသဖြင့်၊ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤချောက်နက်ကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ဆက်လက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။
ရလဒ်ကတော့ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ကွယ်ပျောက်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ယခုလေးတင် သူသည် နှစ်ခုကြားရှိ ဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သဖြင့်၊ ဤချောက်နက်ကြီးသည် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ရှာမတွေ့တော့ဘဲ လမ်းညွှန်ချက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
စောစောက ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါသည် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေရှိ ကျင့်ကြံခြင်း ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်အားလုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ ဤအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။
ခပ်သိမ်းသောအရာများကို ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပုံရသည်။
သို့သော် ယခုအခါ ဤချောက်နက်ကြီးနှင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော အရှိန်အဝါသည် လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ချေပြီ။
ဤနေရာနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသော ဉာဏ်မြတ်ဆရာကြီးနှင့် အခြားလူများသည် လီယန်ချူကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ စောစောက ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော မှောင်မိုက်ခြင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ ချောက်နက်ကြီး၏ ဝါးမြိုမှုကို ပိတ်ဆို့လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ၊ မျက်နှာထက်တွင် အလွန်ပင် အံ့ဩမှင်သက်သွားကြတော့သည်။
ယခုအချိန်တွင် ဤနုပျိုပြီး ချောမောလှပသော တာအိုဆရာငယ်သည် သူတို့၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အလွန်ပင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပေသည်။
"ချောက်နက်ရဲ့ အောက်ခြေမှာ ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ဘေးဒုက္ခ ကိန်းအောင်းနေတာကိုး... စောစောက အရှိန်အဝါက ခပ်သိမ်းတဲ့အရာတွေကို ဝါးမြိုတော့မယ့်အတိုင်းပဲ"
"အောက်ထဲမှာ လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးတစ်ကောင်ပဲ ရှိနေတာလို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ ဒီလောက်အထိ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာမျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
"မကြာသေးခင်ကစပြီး လောကပြင်ပ မိစ္ဆာဆိုးက ခဏခဏ သောင်းကျန်းနေတာ... ဒါက အောက်ထဲက ဝါးမြိုဖျက်ဆီးမယ့် စွမ်းအားကို ခံစားမိလို့ လွတ်မြောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ နေမှာပဲ"
လူအများက အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေကြပြီး နှလုံးသားထဲတွင် ထိတ်လန့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်နှာသည် လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး၊ စောစောက အောက်ခြေတွင် မည်သည့် တည်ရှိမှုမျိုး ရှိနေသည်ကို မသိရဘဲ၊
ထိုကောင်းကင်လူသားကို တိုက်ရိုက် သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါက စောစောက ဂူရွှီးရဲ့ စွမ်းအားလား... ငါ ဘာလို့ သက်ရှိအရှိန်အဝါတစ်ခုမျှ မခံစားမိရတာလဲ"
လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရာ၊ စိတ်အာရုံပင်လယ်ထဲတွင် ကောင်းကင်ပြာဓားသန္ဓေသည် ထိုနေရာ၌ တည်ငြိမ်စွာ ကိန်းအောင်းနေသည်။
"ဒီအရာက ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်နိုင်တာမလို့... ဒီအချက်နဲ့တင် နတ်ဘုရားရတနာလို့ ခေါ်ဆိုနိုင်တာပဲ"
သူသည် အတိတ်တုန်းက ရွှေဂဠုန်ငှက်ကြီး ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်စဉ်က၊ လောကအသီးသီးကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤကောင်းကင်ပြာဓားသန္ဓေကို အားကိုးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူသည် တောက်ယန် ၏ လက်ထဲမှ ကောင်းကင်ပြာဓားသန္ဓေကို ရရှိခဲ့ရုံတင်မကဘဲ၊ ထူထပ်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည့် ငါးရောင်ခြယ်ကျောက်တုံး ကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်ပြာဓားသန္ဓေသည် မိမိ၏ လက်ထဲတွင် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပြသနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင်၊ ထို တောက်ယန် ဆိုသော လူသည် အမှန်တကယ်ပင် ကံဇာတာ အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။
"တောက်ယန် မှာ သေချာပေါက် နောက်ခံတစ်ခုခု ရှိနေရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ကြီးမားတဲ့ ကံဇာတာ ရှိနေရမှာလဲ"
ဟု လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။
လူကောင်းတစ်ယောက် ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အေးချမ်းပါစေဟုသာ ဆိုရပေမည်။
သို့သော် ဤအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ရှန့် ရှန်းနန်းတော် က ဝမ်ဖူဖုန်းရဲ့ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ဝိညာဉ်ခွဲ ကိန်းအောင်းနေတာ။ ဝိညာဉ်ကို အသုံးပြုတဲ့နေရာမှာ ဒီလောက်အထိ နက်နဲတယ်၊ လောကကို သက်ဆင်းပြီး ဘေးဒုက္ခကို ကြုံတွေ့နေရပေမယ့်၊ သူရဲ့ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်က နတ်ဘုရားလောကမှာ ရှိနေဆဲပဲ"
"တောက်ယန်နဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင်တော့ သူရဲါ ကံဇာတာက အများကြီး ကွာခြားလှတာ။ တောက်ယန်ကလည်း နတ်ဘုရားလောကမှာ တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးမလား... သူကလည်း ဘယ်လို နတ်ဘုရားမျိုးရဲ့ လူဝင်စားလဲ မသိဘူး"
လီယန်ချူသည် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး၊ တကယ်လို့ အဲဒီလိုသာ ဖြစ်လာခဲ့ရင်... မိမိက တောက်ယန်ရဲ့ အခွင့်အရေးကို လုယူခဲ့တာမလို့၊ နတ်ဘုရားလောကက သူ၏ အစစ်အမှန်ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ဒေါသထွက်ပြီး သေလုမတတ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေနှင့် ထိုချောက်နက်ကြီးကြားရှိ ဆက်နွှယ်မှု ဖြတ်တောက်ခံရသည်နှင့်အမျှ၊
ယွမ်ချွီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အစပိုင်း၌ ဆွံ့အအံ့ဩမှုများ ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း၊ ထို့နောက်တွင် ဦးနှောက်မှာ ပိုမို၍ ကြည်လင်ပြတ်သားလာကာ မှတ်ဉာဏ်များစွာ တဖျတ်ဖျတ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ပုံရိပ်တစ်ခုပြီးတစ်ခု သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊
ဤနေရာနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း မှတ်မိလာခဲ့ရာ၊ ဦးနှောက်ထဲရှိ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ ယခုကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုး မဟုတ်ချေ။
ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ နတ်ဘုရားလင်းယုန်များနှင့် ဝိညာဉ်သားရဲများ ဤနေရာတွင် ရှင်သန်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အလွန်လှပသော နတ်သမီးတစ်ပါး ရှိနေပြီး၊ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသည်။
ထို့ပြင် ကောင်းကင်လူသားများ ဤနေရာသို့ သတ်ဖြတ်ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုနတ်သမီး၏ သွေးများ ကောင်းကင်ယံတွင် စင်ထွက်သွားခဲ့သော ပုံရိပ်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ထို့အတူ မိမိကိုယ်တိုင် မဟာသတ်ဖြတ်ခြင်းအစီရင်ကို အသက်သွင်းကာ ကောင်းကင်လူသားကို နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်ခဲ့သော ပုံရိပ်ကိုပါ မြင်လိုက်ရသည်။
ယွမ်ချွီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။
"အော်... ဒါတွေအားလုံးက ဒီလိုကိုး၊ ဒါကတော့ အတိတ်တုန်းက အမှန်တရားပဲ" ဟု ဆိုသည်။
သူမသည် ခေါင်းကို လှည့်၍ ထိုရုပ်ရည်ချောမောလှသော တာအိုဆရာငယ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ နှလုံးသားထဲတွင် ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ကံကောင်းလို့ သူက ဒီနေရာရဲ့ ဆက်နွှယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ပေးခဲ့တာပဲ"
ယွမ်ချွီသည် ယခုအခါ မှတ်ဉာဏ်များစွာ ပြန်လည်ရရှိလာပြီဖြစ်ရာ၊ လက်ညှိုးကို ညင်သာစွာ လှုပ်ခါလိုက်ပြီး မဟာတန်ခိုးစွမ်းအားကို ဆက်တိုက် လည်ပတ်လိုက်ရာ၊ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ကြည်လင်ပြတ်သားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် နှုတ်မှ မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ၊ ၎င်းမန္တန်မှာ အလွန်ပင် ရှေးကျပြီး ဆန်းကြယ်လှပေသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်၊ ကြီးမားလှသော အစီရင်ကြီးတစ်ခုသည် ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ကောင်းကင်ယံကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော နတ်ဘုရားစာလုံးများ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ယခုအချိန်တွင် လူများစွာတို့သည် သူတို့၏ အကြည့်ကို ယွမ်ချွီပေါ်သို့ ပို့လိုက်ကြသည်။
လီယန်ချူသည်လည်း ခေါင်းကို လှည့်၍ ယွမ်ချွီကို စိုက်ကြည့်ကာ၊ သူမ ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ မည်သည့်ရည်ရွယ်ချက် ရှိသည်ကို မသိရချေ။ သို့သော်ငြားလည်း ယွမ်ချွီ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အရှိန်အဝါသည် စောစောကထက် ပိုမို၍ အစွမ်းထက်လာကြောင်းကို ခံစားမိလိုက်သည်။
ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွင် အပြောင်းအလဲများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး၊ ဤနေရာကို အသုံးချ၍ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှောင်တိမ်းနေကြသော ကျွမ်းကျင်ပညာရှင်များစွာ ခံစားမိလိုက်ကြသည်။ ကောင်းကင်ယံသည် ပိုမို၍ မြင့်မားသွားခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ မြေပြင်သည်လည်း အပြင်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ချဲ့ထွင်လာနေသည်။
လီယန်ချူက မျက်ခုံးကို ပင့်ကာ
"ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေက လောကနဲ့ ပေါင်းစပ်နေတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် အခြေအနေမှာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ကောင်းကင်ယံရှိ အစီရင်သည် ဆက်လက်လည်ပတ်နေပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများစွာ အောက်သို့ ဖြာထွက်လာခဲ့သည်။
ယွမ်ချွီသည် မျက်နှာတွင် ညှို့ဓာတ်ပြင်းစွာဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာလေး" ဟု ဆိုသည်။
ယခုအချိန်တွင် ယွမ်ချွီ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လေးလံလှပြီး၊ သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ယွမ်ရှောင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းရောက်ရှိလာပြီး၊ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
သူမ၏ ဖြူဖွေးနုနယ်လှသော လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်တွင် အစိမ်းရောင်ရှိသော လက်ကောက်တစ်ကွင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ရေနွေးရောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် စိမ်းလန်းစိုပြည်လှပေသည်။
"ဘိချိုးနတ်လက်ကောက် "
ယွမ်ချွီသည် လက်ချောင်းဖြင့် ထိုလက်ကောက်ကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်မိရာ၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
"အတိတ်တုန်းက... ဒါတွေအားလုံးက ငါ ချမှတ်ထားတဲ့ ကစားကွက် ဖြစ်နေတာကိုး၊ ငါ ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ အမြဲတမ်း နေထိုင်နေပြီး တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေရလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ဘူး"
ဟု ဆိုလိုက်သည်။
လီယန်ချူက နားမလည်စွာဖြင့် "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
လူကို သတ်ခဲ့တာက ငါပါ... မင်းက ဘာလို့ ဒီနေရာမှာ လာပြီး ဟန်ပန်လုပ်နေရတာလဲ။
ဒီမျက်နှာထက်က ဇာတ်လမ်းတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ခံစားချက်ကြီးက ဘာလဲ...။
ယွမ်ချွီက ပြုံးလျက်
"တာအိုဆရာလေး... နင် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။