အခန်း (၁၀၈၉-၁၀၉၀)

အခန်း (၁၀၈၉) တက်လှမ်းခြင်း အား သွေးဆေးခြင်း

အလွန်အင်မတန် မင်းစိုးရာဇာဆန်လှပြီး ကျော့ရှင်းခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီကို ခါးခါးသီးသီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ခန်းမတ်ကြီးစိုးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လှိုင်းလုံးကြီးများသဖွယ် ဖြာထွက်လာ၏။

ထိုအခါ ပြိုကွဲပျက်စီးနေသော ငရဲတောင်ထက်ရှိ ကျောက်တုံးကြီးများသည် လေထုထဲသို့ တစ်တုံးချင်းစီ ဝဲပျံတက်လာပြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပြန်လည် စုစည်းမိသွားကြတော့သည်။

ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူအချို့သည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းများ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။ ငရဲတောင်ကြီး ပျက်စီးသွားပြီးနောက်ပိုင်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူအချို့သည် ထိုတောင်၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ယခင်က ကျန်ရစ်ခဲ့နိုင်မည့် ကျင့်စဉ်အမွေအနှစ်များနှင့် ရတနာပစ္စည်းများကို ရှာဖွေရန် ကြိုးပမ်းနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပြတ်တောက်ကြေမွနေသော တောင်ကုန်းတောင်တန်းများနှင့် ကျောက်တုံးကြီးများ ပြန်လည်ပူးကပ်စုစည်းလာသည်ကို မြင်လျှင် မြင်ချင်း သူတို့အားလုံး နောက်သို့ အလန့်တကြား ဆုတ်ခွာသွားကြ၏။

"ဟွန့်..."

ခန့်ညားထည်ဝါသော ထိုလူငယ်က နှာခေါင်းရှုံ့၍ အေးစက်စွာ နှာခေါင်းမှုတ်လိုက်ရာ၊ ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဗုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သွေးမြူမှုန်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တောင်တန်းတစ်ခုလုံးတွင် လာရောက်စူးစမ်းနေကြသော ကျင့်ကြံသူအားလုံး သွေးအိုင်ထဲလဲ၍ အသက်ပျောက်ကုန်ကြရလေသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း...

တောင်ကြီးတစ်လုံးလုံးသည် လေထုထဲတွင် ရပ်တန့်ငြိမ်သက်သွားပြီး လင်းလက်တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်ုံ့ဆင်းသွားတော့သည်။

ထိုခန့်ညားသော လူငယ်သည် တောင်ကြီးတစ်လုံးလုံးကို လက်ဝါးခန့် တံဆိပ်တုံးလေးတစ်ခုအဖြစ် သွန်းလုပ်လိုက်ခြင်းပင်။ တောင်ကို တံဆိပ်တုံးအဖြစ် သွန်းလုပ်ခြင်းတည်း။

သူသည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ဖော်ထုတ်ပြီး ထိုတံဆိပ်တုံးလေးကို လက်ထဲသို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။ တကယ်၍သာ တရားရုံးတော်မှ အဆင့်မြင့်သခင်များ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ဤလူကို ချက်ချင်း မှတ်မိကြပေလိမ့်မည်။ သူကား ဧကရာဇ်သွေးစပ်သော မင်းသားချင်းကျန့် (ချင်းဝမ်) အိမ်တော်၏ သားကြီးဖြစ်သူ ချန်ယဲ့ ပင် ဖြစ်၏။

ထိုစဉ်က ချန်ယဲ့တို့ ချင်းဝမ်အိမ်တော်သည် ပုန်ကန်ခဲ့ပြီး၊ ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်မြင့်သခင် ကျိုကုန်းကျိရန် ကို ပင့်ဖိတ်ကာ မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်ခိုင်းခဲ့သဖြင့် တစ်နိုင်ငံလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားခဲ့ရဖူးသည်။ ထို့ပြင် ကမ္ဘာလောကမှ ကွယ်ပျောက်နေသော အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်များကိုပါ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ပင့်ဖိတ်ကာ ပုန်ကန်မှုအလံကို လွှင့်ထူခဲ့ပြီး ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်နှင့် လက်တွဲကာ အရှိန်အဝါ အလွန်ကြီးမားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပင့်ဖိတ်ခဲ့သော အဆင့်မြင့်စွမ်းအားရှင် အားလုံးသည် 'လီယန်ချူ' ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ချင်းဝမ်အိမ်တော်၏ စစ်တပ်လည်း လက်နက်ချခဲ့ရသည်။ ချင်းဝမ်အိမ်တော်၏ သားကြီး ချန်ယဲ့သည် စန်းဟိုင်လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ထဲသို့ ထွက်ပြေးဝင်ရောက်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူ၏ လက်ချက်ဖြင့်ပင် အသက်ပျောက်ခဲ့ရဖူးသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ် ကား အမှန်စင်စစ် အလွန်အင်မတန် အစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာစစ်စစ် တစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းမှာလည်း အလွန်မြင့်မားလှသည်။ ဝမ်ချွမ်းမြစ် ထဲတွင် သူ၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်အလင်းသည် ကွယ်ပျောက်မသွားဘဲ တည်ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် လီယန်ချူအား သုံးနှစ်ကြာလျှင် ပြန်လာခဲ့မည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့ဖူးသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ တစ်နှစ်တည်းဖြင့်ပင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူသည် သူ၏ အတိတ်ဘဝ အမှတ်သညာအားလုံးကို အပြည့်အဝ မနိုးထသေးသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လူသားဆန်မှုအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း၊ ယခုအခါ အမှတ်သညာအားလုံး အပြည့်အဝ နိုးထလာပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် တန်ခိုးကြီးမားလှသော မိစ္ဆာစစ်စစ်ကြီးအဖြစ်သို့ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလက ငရဲတောင်၏ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ကို စတင်မျိုးစေ့ချ ချန်ထားခဲ့သူမှာ သူပင် ဖြစ်ပြီး၊ ယခုဘဝ လူပြန်ဝင်စားချိန်တွင်လည်း ငရဲတောင်သို့ တစ်ဖန်ပြန်လည် ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ သူနှင့် ဤနေရာသည် ရေစက်အလွန် နက်ရှိုင်းလှပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် မင်းသားတစ်ပါး၏ သားကြီး ဖြစ်နေပါလျက်နှင့် အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်များစွာကို ကူညီရန် ပင့်ဖိတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ငရဲတောင်၏ အဆင့်မြင့် သခင်ကြီးများ၏ တပည့်အဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ဤနေရာသည် မူလကတည်းက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ယခုအခါ ဤမိစ္ဆာစစ်စစ်ကြီးသည် အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်စွာဖြင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ အကြည့်များသည် စည်ကားလှသော မြို့ကြီးအချို့ထက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

"အရင်ဆုံး လူသားသတ္တဝါအချို့ကို ဝါးမြိုပြီး ငါ့ရဲ့ အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ပြန်ရောက်အောင် လုပ်ရမယ်။"

မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသော မိစ္ဆာစစ်စစ်တစ်ကောင်၏ အဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကောင်းကင်၏ ဖြစ်တည်မှု အပြောင်းအလဲများကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူဦးရေ ထူထပ်စည်ကားလှသော မြို့ကြီးတစ်မြို့၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ဖူမြို့

ချန်ယဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ဤနေရာသည် မြို့ပြတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်မြို့လုံး ပြည့်နှက်နေသော သွေးသားအဆီအနှစ်များနှင့် ဝိညာဉ်ထုကြီး သက်သက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် ကြားရ မြင်ရသော သတင်းစကားများကြောင့် သူသည် မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ဖြစ်သွားရ၏။

"နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းရာလမ်း ပြန်ပွင့်သွားပြီတဲ့"

"ခွန်လွန်တောင်၊ လုံဟူရှန်းတောင်၊ ခုံထုံတောင်နဲ့ ဟွာရှန်းတောင် စတဲ့ နေရာအနှံ့အပြားမှာ နတ်ဘုရာလောကကို တက်လှမ်းတဲ့သူတွေ ရှိနေကြပြီ။"

"နတ်ဘုရားတွေ မြို့တော်ကို ဆင်းသက်မလာခင် ကောင်းကင်ယံမှာ သွေးတွေ စီးကျခဲ့တယ်တဲ့ "

"မဟာချန်နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်စောင့် သိုင်းနတ်ဘုရား နတ်ဘုရားလောကကို တက်လှမ်းသွားပြီ "

"ချုပ်ငြိမ်း ပျောက်ကွယ်နေခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားနယ်မြေ တွေ လူ့လောကထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာပြီ"

ချန်ယဲ့သည် အံ့အားသင့်လျက် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်ကာလလေးအတွင်းမှာပင် ဤမျှကြီးမားသော အဖြစ်အပျက်များစွာ ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သည် တကား။

"ဒါဆို ငါဟာ ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ချီပြီး ဒုက္ခခံပြီးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့တာမို့လို့ ငါ့ရဲ့ အမှတ်သညာတွေ ဝေဝါးသွားတာလား "

ချန်ယဲ့သည် လူအချို့ကို ဖမ်းဆီးကာ မေးမြန်းစုံစမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ ထိုတာအိုဆရာငယ်၏ လက်ချက်ဖြင့် အသက်ပျောက်ခဲ့ရသည့် အချိန်မှစ၍ ယခုအချိန်အထိ တစ်နှစ်မျှသာ ရှိသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"အချိန်ကတော့ မမှားဘူး။ ဒီလောက်ထိ ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်နေမှတော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလကြီးပဲပဲ။"

ချန်ယဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ တစ်မြို့လုံးရှိ လူသားများကို ကြည့်ရင်း သူသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွား၏။

"ချင်းချန်တောင်နဲ့ ဟွာရှန်းတောင်တွေမှာ နတ်ဘုရားလောကတက်လှမ်းတဲ့သူတွေ ရှိနေပြီး၊ တက်လှမ်းခြင်းရဲ့ မင်္ဂလာအလင်းတန်းတွေ ပေါ်ထွက်နေမှတော့ အဲဒီနေရာတွေမှာ တန်ခိုးကြီး ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး စုဝေးနေကြမှာ သေချာတယ်။"

"အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ကို ဝါးမြိုရတာက သာမန်လူသား ထောင်သောင်းချီပြီး ဝါးမြိုရတာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်။"

သူသည် စိတ်အကြံရှိသည်နှင့် စုန့်ခနဲ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ခုံထုံတောင်သို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။

မကြာသေးမီက ခုံထုံတောင်၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအို နှင့် ရှန်ရှောင်းဂိုဏ်းမှ ထျန်းခွေတာအိုဆရာကြီးတို့သည် သုံးရက်တိုင်တိုင် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသဖြင့် တောင်ထိပ်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျပျက်စီးခဲ့ဖူးသည်။ ယခုအခါတွင်မူ ထိုနေရာ၌ တက်လှမ်းခြင်း မင်္ဂလာအလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်နေသော်လည်း ခုံထုံတောင်တွင် ယခုထက်ထိ မည်သူမျှ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။

ချန်ယဲ့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ဖြင့် ဖြန့်ကြက် စကန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ မရေမတွက်နိုင်သော တန်ခိုးကြီး ကျင့်ကြံသူများကို ချက်ချင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။ အဆင့်တစ် အဆင့်ရှိသော ကျင့်ကြံသူ အများအပြားသည် နတ်ပြည်ပျံတက်ခြင်း မင်္ဂလာအလင်းတန်းကို ကြည့်ရှုလေ့လာရင်း ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကမ္ဘာရဲ့ ပိတ်ဆို့မှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်လာတဲ့အခါမှာ လူ့လောကရဲ့ အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်တွေဟာ မှိုလိုပေါက်အောင် ထွက်ပေါ်လာကြတာပဲ။"

ချန်ယဲ့သည် မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် ခုံထုံတောင်ထိပ်ရှိ တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်း ပေါ်ထွက်နေသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာရာ၊ ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအထဲတွင် မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီးနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် တရားထိုင်လျက် ထိုင်နေပြီး လက်ထဲတွင် သားမြီးယပ် ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ ဝတ်စုံမှာ တာအိုရဟန်းဝတ်စုံ မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ကျင့်စဉ်မှာ အလွန်တန်ခိုးကြီးမားလှပြီး ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် အလွန်အင်မတန် အေးစက်စက်နိုင်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားသဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ထိုလူငယ်၏ အကြည့်များသည် မလိုမုန်းထားမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူတို့အား လူသားအဖြစ် မရှုမြင်ဘဲ သတ်ဖြတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ဝက်နှင့် သိုးအုပ်များကဲ့သို့ ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မုတ်ဆိတ်ရှည် အဘိုးအိုသည် ဗီဇအရ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချန်ယဲ့သည် မည်သည့်စကားမျှ ပြန်မပြောဘဲ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော လက်ကွက်ဖြင့် ချက်ချင်း လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုအဘိုးအို၏ လည်ပင်းကို လိမ်ချိုးပစ်လိုက်သည်။

ကလောက်...

မုတ်ဆိတ်ရှည် အဘိုးအိုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသက်ပျောက်သွားရရှာသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ် သည် အလောင်းကောင်ထဲမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး၊ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လျက် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြုံးဝါးလိုက်၏။

"မင်း... ကောင်စုတ်။ ငါနဲ့ မင်း ဘာရန်ငြိုးရန်စ ရှိလို့လဲ။"

သူသည် ယခုအခါ လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံးမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သားမြီးယပ်သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး မြွေဟောက်ဖြူကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချန်ယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ချန်ယဲ့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ နက်မှောင်သော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ထိုအဘိုးအို၏ ယွမ်ရှန်ဝိညာဉ်ကို စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဆွဲဆုတ်ကာ တစ်လုပ်တည်းဖြင့် ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှ အလွန်အမင်း ယုတ်မာညစ်ထန်သော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာ၏။

နတ်ဘုရားများ ဖြစ်စေ၊ မိစ္ဆာစစ်စစ်များ ဖြစ်စေ၊ လူ့လောကထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသည့် ပထမဆုံး အချိန်တွင် သိုင်းနတ်ဘုရား ၏ အာရုံခံခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး လီယန်ချူ၏ ချေမှုန်းဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် လူ့လောကထဲတွင် ကြီးမားသော သွေးချောင်းစီးမှုများ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်ရှိသော စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး၏ တန်ခိုးသည် အလွန်ကြီးမားလှရာ၊ သာမန်ကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်ရန်မှာ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရသကဲ့သို့ လွယ်ကူလှပေသည်။

လူအများအပြားသည် သူတို့၏ သက်တမ်းကုန်ခါနီးအချိန်တွင် ကမ္ဘာလောကမှ ကွယ်ပျောက်ကာ တိတ်တဆိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုအခါ နတ်ပြည်ပျံတက်ခြင်း မင်္ဂလာအလင်းတန်းကို လာရောက်လေ့လာရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးနှင့် တိုးမိကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင်မူ မည်သူမျှ သူ့ကို ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရန် မဝံ့ရဲကြတော့ပေ။ လူတိုင်းသည် ဤလူ၏ စွမ်းအားကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ဖရိုဖရဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန် ကြိုးပမ်းကြတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားနိုင်လောက်သည့် ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ဘုံအထိ ထိုးတက်သွားသကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအရှိန်အဝါသည် လူကို အသက်ရှူကြပ်စေပြီး အလွန်အမင်း ယုတ်မာညစ်ထန်လှပေသည်။

ကျင့်ကြံသူများ၏ ကြီးမားထည်ဝါလှသော ဝိညာဉ်ပုံရိပ် များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလက်လာကြရာ၊ ရှေးဟောင်း သားရဲဆန်းများ၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ ရွှေရောင်အစောင့်အရှောက် များ၊ တာအိုဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့် ဆရာကြီးများ၏ ပုံရိပ်များ ပါဝင်သဖြင့် ခုံထုံတောင်ထက်တွင် ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီများ ပြန်လည်သက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့သော်လည်း ဤကြီးမားလှသော နက်မှောင်သည့် အရိပ်မည်းကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ထိုပုံရိပ်အားလုံးသည် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ခုခံနေရသည့် ရေမြှုပ်လေးများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်များသည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ကျရှုံးကုန်ကြပြီး ထိုကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီး၏ ဆွဲဆုတ်ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ကြရသည်။ ဤနေ့တွင် ခုံထုံတောင်ထက်၌ လာရောက်ကျင့်ကြံနေကြသော အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်များနှင့် ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်မြင့် ဆရာကြီးများ အားလုံး အသက်ပျောက်ကုန်ကြရလေသည်။ ခုံထုံတောင်ကြီးတစ်ခုလုံး သွေးချင်းနီရဲသွားခဲ့ရ၏။

ဟွာရှန်းတောင်

ဤနေရာတွင်လည်း ဆန်းကြယ်လှသော အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး တက်လှမ်းနေသဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှ တက်လှမ်းခြင်း မင်္ဂလာအလင်းတန်းများ တစ်ခုမက စီးကျနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြသော ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက်မှာ ခုံထုံတောင်ထက်ပင် ပိုမိုများပြားလှသည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်စွန်းမှ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ပျံသန်းလာပြီး ဟွာရှန်းတောင်ထက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက နောက်ထပ် ဆန်းကြယ်သော အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ကပ်ဘေးကျော်ဖြတ်ရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း၊ ထိုလူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တန်ခိုးကြီးမားသော်လည်း ပေးစွမ်းသည့် ခံစားချက်မှာမူ အလွန်အမင်း ယုတ်မာညစ်ထန်ပြီး အကြည့်များမှာလည်း အေးစက်ခက်ထန်လှပေသည်။ သူသည် ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း လမ်းလျှောက်နေသည့် ပုံစံမှာမူ လူသားများကို ဝါးမြိုရန် ချောင်းမြောင်းနေသည့် ရှေးဦးကမ္ဘာဦး သားရဲကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

လူအများအပြားသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြပြီး ထိုလူငယ်ကို အလွန်အမင်း သံသယဝင်ကာ ကြောက်လန့်သွားကြသည်။

ချန်ယဲ့သည် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် တက်လှမ်းခြင်း မင်္ဂလာအလင်းတန်း အများအပြားကို ကြည့်ရင်း မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ တက်လှမ်းတဲ့ မင်္ဂလာအလင်းတန်းတွေ များလေလေ၊ ဒီနေရာမှာ စုဝေးနေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ ပိုများလေလေပဲ။" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ခုံထုံတောင်မှ ကျင့်ကြံသူများကို အကုန်အစင် ဝါးမြိုပြီးနောက် ယခုအခါ သူသည် ဟွာရှန်းတောင်ကို ထပ်မံပစ်မှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ယဲ့သည် လက်ကို သာသာလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ကြီးမားလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကြီးတစ်ခုသည် ဟွာရှန်းတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။ ထိုခဏတွင်ပင် ဤနေရာ၌ ထူထပ်လှသော မှိုင်းအိုးမည်းကြီးများ တရိပ်ရိပ် တက်လာပြီး နေရောင်ခြည်ကို ကွယ်ပျောက်စေကာ မည်းမှောင်သွားခဲ့ရ၏။

ဤမြင်ကွင်းသည် ဤနေရာ၌ တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်နေကြသော အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်များကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီး လူ့လောကကို ဖျက်ဆီးရန် ရောက်ရှိလာပြီ တကား။

သူတို့သည် တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တန်ခိုးကြီးမားလှသော ရတနာ များကို ထုတ်ဖော်ကာ ခုခံကြသော်လည်း၊ မိစ္ဆာစစ်စစ်ကြီးတစ်ကောင်၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ဤကျင့်ကြံသူများသည် မည်သည့် ခုခံနိုင်စွမ်းမျှ မရှိကြပေ။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဟွာရှန်းတောင်ကြီးတစ်ခုလုံး သွေးချောင်းစီးကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။

ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအို၊ ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးနှင့် မဟာရှနိုင်ငံ၏ လေကျင့်သူ လျန်တုန်းမင် ဟူသော ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသည် ကောင်းကင်ယံမှ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများဖြင့် ဖန်တီးထားသော သားရဲဆန်းကြီးများကို အသီးသီး နည်းလမ်းပေါင်းစုံဖြင့် ခုခံတိုက်ခိုက်နေကြရသည်။

ချန်ယဲ့သည် ဟွာရှန်းတောင်ရှိ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ဝါးမြိုရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ အောက်မှ မိစ္ဆာကောင်များစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းကို လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်မြင့် သခင်များသာမက ဤနေရာရှိ မူလဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများကိုပါ အကုန်အစင် သုတ်သင်ရှင်းလင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဟွာရှန်းတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် ငရဲဘုံ ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရရှာသည်။

ဤနေရာသည် မည်သည့်အရှိန်အဝါမျှ အပြင်သို့ မပေါက်ကြားနိုင်အောင် လုံးဝ ပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် သူတို့သည် အပြင်သို့ ထွက်ပြေး၍ မရနိုင်ရုံမျှမက၊ မည်သည့် သတင်းပို့ အဆောင် သို့မဟုတ် ရတနာပစ္စည်းမျှလည်း အသုံးပြု၍ မရတော့ပေ။

ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် တိုင်တိုင် ဆေးလုံးများ သွန်းလုပ်ကာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သော ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး ဆေးအိုးထဲရှိ ရွှေရောင်ဆေးလုံးများကို အကုန်အစင် ဝါးမြိုလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့အတွက် လွတ်မြောက်နိုင်မယ့် လမ်းစတစ်ခုကို အတင်းအဓမ္မ ဖွင့်ပေးမယ်။ ဟွာရှန်းတောင်ကနေ မြန်မြန် ထွက်ပြေးကြ။" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဟွာရှန်းတောင်၏ တာအိုဂိုဏ်းသည် ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းခွဲ ဖြစ်ပြီး၊ ဤချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည် ဤနေရာတွင် ဆေးလုံးများသွန်းလုပ်ကာ အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သဖြင့် စိတ်နေသဘောထား အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မိမိ၏ ဂိုဏ်းသားများအားလုံး သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းဒေါသထွက်လျက် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခြင်းပင်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးရှိ ဝိညာဉ် များသည် တောက်လောင်သွားပြီး၊ ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့်လိပ်ပြာ ခုနစ်ပါး အားလုံးလည်း ပြာကျမတတ် တောက်လောင်ကုန်တော့သည်။ ထို့ပြင် ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ကျန်းတန်းဆေးလုံးသည်လည်း ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ၏ သွေးကြောများနှင့် အကြောအဆစ်များကို ရူးသွပ်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သော်လည်း၊ ထိုအရာကြောင့်ပင် သူသည် အလွန်အင်မတန် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ရရှိသွားခဲ့သည်။

သူသည် မူလကတည်းက ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိနေသော အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ ရောက်ရန် အနည်းငယ်မျှသာ လိုတော့သည့်သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို တိုက်ရိုက် မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအုတ်မြစ် တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသော စွမ်းအားမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

ရှလွှတ်...

ဓားတစ်ချက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ ဟွာရှန်းတောင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော မှိုင်းအိုးမည်းကြီးထဲတွင် လမ်းကြောင်းတစ်ခု ချက်ချင်း ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ဤတာအိုဂိုဏ်း၏ အေးချမ်းလှသော ဆရာကြီးသည် ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရန် အရှိန်အဝါ အေးစက်စွာဖြင့်၊ မျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်လျက် မိမိကိုယ်ကို စနစ်တကျ စွန့်လွှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချထားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင် အများအပြားသည် ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ အပြင်သို့ အလုအယက် ထိုးထွက်သွားကြသဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ထိုကြီးမားလှသော မှိုင်းအိုးမည်းကြီးကို ဖောက်ထွက်နိုင်သွားကြသည်။ ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုနှင့် မဟာရှနိုင်ငံ၏ လေကျင့်သူ လျန်တုန်းမင်တို့သည်လည်း နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ကာ တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသဖြင့် ထိုပွင့်ထွက်သွားသော လမ်းကြောင်းမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သွားခဲ့သည်။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်ယံတွင် ကြီးမားလှသော လူသားမျက်နှာကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ မိမိ၏ ဝိညာဉ်ကို မီးရှို့နေသော ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးကို ငုံ့ကြည့်ကာ -

"ပုရွက်ဆိတ်က ရထားလုံးကို တားချင်နေတာပဲ။ အထင်ကြီးလွန်းနေတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုအသံမှာ အေးစက်စက်နှင့် ဟိန်းထွက်လာပြီး လူ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်လောက်ပေသည်။ ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည် ယခုအခါ ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်လျက် မျက်နှာအမူအရာ အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။ သူ၏ အောက်ရှိ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များအားလုံး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဘိုးဘိုးဆရာကြီး..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့သည်လည်း ချက်ချင်းပင် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်များကို မီးရှို့လိုက်ကြပြီး ဆေးဖက်ဝင် အပင်များနှင့် ဆေးလုံးပေါင်းစုံကို အတင်းအဓမ္မ ဝါးမြိုလိုက်ကြတော့သည်။ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်တတ်ကြသော်လည်း အသက်ဘေးကို ကြောက်ရွံ့တတ်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် ဓား များကို တစ်လက်ပြီးတစ်လက် ထုတ်ဖော်လိုက်ကြရာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ အလွန်အမင်း ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည် ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ တပည့်များ၏ မျက်နှာတွင် ပြတ်သားသော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်ရဲ့ တရားဓမ္မတွေ သန့်စင်ပါစေ၊ ငါတို့ရဲ့ တာအိုလမ်းစဉ် ထာဝရ ထွန်းလင်းပါစေ။"

ဟု ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။

ထိုတပည့် အရေအတွက် ဒါဇင်အနည်းငယ်မျှ၏ အသံမှာ ကောင်းကင်ကြီးကို တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် မကျယ်လောင်သော်လည်း အလွန်အမင်း ပြတ်သားခိုင်မာလှပေသည်။ သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်များဆီသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြပြီး ထိုမိစ္ဆာဘုရင်ကြီး၏ စွမ်းအားများကို တဖြည်းဖြည်း ကုန်ခမ်းအောင် ကြိုးပမ်းကြတော့သည်။ ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည်လည်း ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားလှသော အေးစက်သည့် လူသားမျက်နှာကြီးဆီသို့ အတင်းအဓမ္မ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ မြေပြင်နတ်ဘုရား တစ်ဦးကို ခုခံတိုက်ခိုက်ရန်အတွက်မူ နောက်ထပ် လုတီရှန်းတစ်ဦး ရှိနေမှသာ ရပေလိမ့်မည်။ ယခုအခါ ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ် သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာ ခုနစ်ပါးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ကာ ရရှိလာသော တိုတောင်းလှသည့် စွမ်းအားဖြင့်သာ မနည်းခုခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုသည် ကျင့်ကြံခြင်း မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ ဖြစ်သဖြင့် သွေးစပ်မှုကို ပိုမိုတန်ဖိုးထားပြီး၊ ဤကဲ့သို့သော ဂိုဏ်းအဖွဲ့အစည်းများထက် မိမိ၏ သားသမီး တပည့်များကို ပိုမို အလေးထားတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ထာဝရအသက် ကို ရရှိရန်အတွက်လည်း အမြဲတစေ တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးက မိမိကိုယ်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များကလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး သေတွင်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အသက်စွန့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ထာဝရအသက်ကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် ရှာဖွေနေခဲ့သော ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုသည် နောက်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာသည်။

"မိစ္ဆာတွေကို သတ်ကြစို့။" ဟု ကြုံးဝါးလိုက်တော့သည်။

ရှဲ့မိသားစုတွင်လည်း အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်ရသော လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ် ရှိနေပေသည်။ ထိုခဏတွင်ပင် ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုသည် သူ၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများအားလုံး လေထဲတွင် ဝဲပျံတက်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ သွေးအဆီအနှစ် များကို ချက်ချင်း မီးရှို့ပစ်လိုက်တော့သည်။ ရှဲ့မိသားစု၏ လူများအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး၊ ရှဲ့မိသားစု၏ ခေါင်းဆောင်လင်မယား နှစ်ဦးသည်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ သူ၏ နောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားကြတော့သည်။

ကျင်းရွှမ် သည် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ရှဲ့မိသားစု၏ တပည့်များကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ရင်း ဟွာရှန်းတောင်နှင့် ဝေးရာသို့ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခရမ်းရောင် ဂါဝန်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ရှဲ့ဝမ်ရင် သည် ရှဲ့မိသားစု၏ တပည့်များထဲတွင် မရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤတစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး ဂျောက်ဂျက်ကျတတ်သော၊ သို့သော်လည်း အလွန်ထက်မြက် လှပလွန်းလှသည့် သခင်မလေးသည် ယခုအခါ မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ မြှင့်တင်လိုက်ပြီး၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်များဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။

ကျင်းရွှမ် ၏ ရင်ထဲ၌ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး -

"ဝမ်ရင်..." ဟု အော်ဟစ်လိုက်မိရှာသည်။

သူမ၏ ဤတူမလေးသည် သူမကို အမြဲတစေ စိတ်ပုပ်အောင် လုပ်တတ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ရှဲ့မိသားစုတစ်ခုလုံးတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ သံယောဇဉ်မှာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်နှင့် သူမ၏ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ ကျင်းရွှမ် တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မိဘများနှင့် ဆက်ဆံရေးထက်ပင် ပိုမိုကျော်လွန်လှပြီး၊ လူကြီးနှင့် ကလေး ဆက်ဆံရေးမျိုးထက် ရိုးသားလှသော သူငယ်ချင်းအရင်းကြီးများကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

ကျင်းရွှမ် သည် မိမိကိုယ်ကို အတင်းအဓမ္မ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ရှဲ့မိသားစု၏ လူများကို ကာကွယ်ကာ ထွက်ခွာသွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"နောက်ထပ် လူတွေ ထပ်ပြီး အသေမခံနိုင်တော့ဘူး။"

ကောင်းကင်ယံထက်တွင်မူ ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည် ထိုကြီးမားလှသော လူသားမျက်နှာကြီးနှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း၊ ခေတ္တမျှ ခုခံပြီးနောက်တွင်ပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးချင်းနီရဲသွားခဲ့ရသည်။ ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ တပည့်များနှင့် ရှဲ့မိသားစု၏ အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင် နှစ်ဦးတို့သည်လည်း ထိုမိစ္ဆာကောင်များကို အစွမ်းကုန် သတ်ဖြတ်နေကြသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး သွေးများ စိုရွှဲနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤမိစ္ဆာကောင်များသည် ချန်ယဲ့၏ စွမ်းအားများဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းတို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏ မူလစွမ်းအား များကို တဖြည်းဖြည်း ကုန်ခမ်းစေနိုင်ခြင်း ဖြစ်ရာ တိုက်ပွဲသံများ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ဆူညံနေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားလှသော အေးစက်သည့် လူသားမျက်နှာကြီး ပေးစွမ်းသည့် ဖိအားမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှပေသည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို စနစ်တကျ မောင်းနှင်ပြီး မိစ္ဆာကောင် နှစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူမ၏ နဖူးအလယ် ကို လက်ချောင်းဖြင့် သာသာလေး ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ထူးခြားလှသော မွေးရာပါ တာအိုခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင် ဖြစ်သဖြင့်၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မည်သည့် လစ်ဟာမှုမျှမရှိဘဲ အလွန်ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို သိုလှောင်ထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူမ၏ သွေးသားထဲတွင် ကြီးမားလှသော အသက်စွမ်းအားများနှင့် အဆီအနှစ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က လီယန်ချူသည် သူမ၏ ဒဏ်ရာများကို ကုသပေးစဉ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ရုံမျှမက၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလွန်အင်မတန် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကိုပါ ထည့်သွင်းပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က လီယန်ချူသည် မြေပြင်နတ်ဘုရား အဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းမျှရှိသော ကျင့်စဉ်သက်တမ်း များ ရှိနေသဖြင့် ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှပေသည်။ ယန်ဝိညာဥ်အဆင့်၏ ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်နေသည့်သူပင် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားများကို အပြည့်အဝ မသိုလှောင်နိုင်ဘဲ အတင်းအဓမ္မ ထည့်သွင်းပါက ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သော်လည်း၊ ရှဲ့ဝမ်ရင်မှာမူ ထူးခြားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် ထိုထည့်သွင်းပေးခဲ့သော စွမ်းအားများသည် ယခုထက်တိုင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့မိသားစု၏ လူများသည် ထိုတာအိုတာအိုဆရာက ရှဲ့ဝမ်ရင်ကို ဒဏ်ရာကုသပေးခဲ့သည်ဟုသာ သိထားကြပြီး၊ ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ မိခင်ဖြစ်သူကမူ သူတို့နှစ်ဦးအကြား တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟုပင် ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့အားလုံးသည် ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ဤမျှပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားကြီး ရှိနေသည်ကိုမူ လုံးဝ မသိရှိကြပေ။

ထိုစဉ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတစ်ခုသည် ကြီးမားလှသော ဓားမကြီးတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုဆီသို့ ဝုန်းခနဲ ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။ ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုသည် လက်ထဲရှိ ရတနာဓားကို အတင်းအဓမ္မ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါ များ ဖြာထွက်လာပြီး ထိုမိစ္ဆာဓားမကြီးကို ဆီးကြိုတိုက်ခိုက်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း သူ၏ သွေးများကို မီးရှို့ထားပါလျက်နှင့် ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှသဖြင့်၊ သူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ ပိတ်ဆို့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်မှသာ အဆင့်သုံး၏ နောက်ပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ အဆင့်သုံး၏ ထိပ်ဆုံးအဆင့်နှင့်မူ ကွာခြားချက် ရှိနေသေးသည်။ ထိုဓားမကြီး၏ ခုတ်ပိုင်းခြင်းကို ခံရတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေစဉ်၊ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုမိစ္ဆာအရှိန်အဝါများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ထက်မြက်လှသည့် ဓားမကြီးကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တော့သည်။

ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုသည် ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဝဲပျံလျက် မျက်လုံးများ သွေးချင်းနီရဲနေဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိ၏ မြေးမလေး ရှဲ့ဝမ်ရင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"မြန်မြန် နောက်ဆုတ်တော့။ ရှဲ့မိသားစုအတွက် သွေးမျိုးဆက်တစ်ခုလောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ချန်ထားပေးပါ။" ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် လှပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်သီးလေးကို မြှောက်ပြကာ -

"ဘိုးဘိုးကြီး... သွေးစပ်မှုဆိုတာ နောက်လူတွေ ချန်ထားခဲ့လိမ့်မယ်။ သမီးကတော့ ဒီနေ့ ရန်ဖြစ်ဖို့ လာခဲ့တာ"

ဟု ပြောလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအို၏ တားမြစ်ချက်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ဝုန်းခနဲ ရိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းကား ရှဲ့မိသားစု၏ အဖိုးတန် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်ဖြစ်သော ငါးပါးအထွတ်အထိပ် လက်ဝါးပုံရိပ် ပင် ဖြစ်၏။

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများအောက်တွင် ထိုလက်ဝါးတစ်ချက်သည် ကောင်းကင်ယံရှိ ထူထပ်လှသော မှိုင်းအိုးမည်းကြီးများကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွက်ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့သည်။ ရှဲ့မိသားစု၏ ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုသည် ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ရှဲ့ဝမ်ရင်ကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားရရှာသည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးစက်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ကြီးမားလှသော အသက်စွမ်းအားများ ဖြာထွက်နေကာ၊ ကောင်းကင်ယံရှိ ကြီးမားလှသော အေးစက်သည့် လူသားမျက်နှာကြီးကို ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"သာမန်လူသားတွေရဲ့ သွေးသားက ငါ့ရဲ့ သွေးသားလောက် ဘယ်မွှေးပျံ့ပါ့မလဲ "

"လာခဲ့စမ်း"

ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ထပ်မံရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ၊ နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းမျှရှိသော ကျင့်စဉ်သက်တမ်း၏ စွမ်းအားများသည် အလွန်အမင်း ဆိုးသွမ်းပြင်းထန်လှသဖြင့် ရှဲ့မိသားစု၏ ဤလက်ဝါးကျင့်စဉ်၏ တန်ခိုးကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ ရောက်ရှိသွားစေတော့သည်။ ထိုကြီးမားလှသော အေးစက်သည့် လူသားမျက်နှာကြီးပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ရ၏။

ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ရတနာဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဝုန်းခနဲ ဝင်ရောက်ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။ ဤကဲ့သို့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား အလွန်ပြင်းထန်လှသော အဆင့်မြင့် စွမ်းအားရှင်တစ်ဦး ထပ်မံပူးပေါင်းလာခဲ့သဖြင့် သူတို့ သုံးဦးသည် ထိုကြီးမားလှသော လူသားမျက်နှာကြီးကို အောင်မြင်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ဟွာရှန်းတောင်ထက်တွင် လွှမ်းခြုံထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး စိတ်အေးသွားကြမည့် အချိန်တွင်ပင်၊ ကောင်းကင်ယံ၌ တောင်ကုန်းကြီးတစ်ခုလုံးနီးပါး ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ၎င်း၏ လက်မောင်း ရှစ်ဖက်လုံးမှ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ထွက်ပေါ်လာရာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ချန်ယဲ့သည် ခုံထုံတောင်မှ ကျင့်ကြံသူများကို ဝါးမြိုခဲ့ပြီးဖြစ်ရုံမျှမက၊ ဤနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူ အများအပြားကိုလည်း ဝါးမြိုခဲ့ပြီး ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စွမ်းအားများသည် အလွန်အမင်း ကြီးထွားလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လူ့လောကသို့ ပထမဆုံး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်ထက်ပင် ပိုမိုတန်ခိုးကြီးမားနေခြင်းပင်။

အေးစက်စက် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

"မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်းက သူများဆီက ချေးငှားထားတာပဲ။ ငါ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားမိသွားပြီ၊ ဘယ်လိုလူမျိုးက မင်းကို ဒီလောက်ထိ ပြင်းထန်လှတဲ့ စွမ်းအားတွေ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့တာလဲ။"

သူ၏ အကြည့်များသည် ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် ခရမ်းရောင် ရင်စည်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် အလွန်အမင်း သန့်စင်လှပနေသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာမူ အလွန်အမင်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှပေသည်။

"မိစ္ဆာက တစ်ထွာပဲ မြင့်နိုင်ပေမယ့် တာအိုတရားက တစ်လံအထိ မြင့်မားနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ မင်းဟာ လူသားသတ္တဝါတွေကို သတ်ဖြတ်နေမှတော့ တစ်နေ့နေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ချေမှုန်းခြင်းကို ခံရပြီး ငရဲဘုံထဲမှာ ကမ္ဘာအဆက်ဆက် နစ်မြုပ်သွားမှာ သေချာတယ်။"

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ အေးစက်လှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးနီးပါး ကြီးမားလှသော မိစ္ဆာစစ်စစ်ကြီးသည် ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ သူ၏ လက်မောင်းတစ်ဖက်ဖြင့် ငရဲတောင်ကြီးကို လေထဲသို့ ပင့်မြှောက်လိုက်ရာ ကြီးမားထည်ဝါလှသော နတ်ဘုရားတောင်ကြီးသည် လေထုထဲတွင် ဝဲပျံနေသဖြင့် အလွန်အမင်း ခန့်ညားကြီးစိုးလှပေသည်။

" မိန်းကလေး ငါ မင်းတို့ကို ဝါးမြိုပြီးသွားရင် လူ့လောကရဲ့ ဒီတက်လှမ်းတဲ့ နေရာတွေအားလုံး တစ်ခုမှ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"ဘယ်သူက ငါ့ကို တားနိုင်မှာလဲ"

သူ၏ အရှိန်အဝါသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လှသဖြင့် လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေရုံမျှမက မျှော်လင့်ချက်ပါ ကင်းမဲ့သွားစေနိုင်သည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် သူမ၏ နဖူးအလယ်ကို လက်ချောင်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲပစ်ကာ ထိုအရာမှတစ်ဆင့် ပိုမိုပြင်းထန်သော စွမ်းအားကို ရယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။ ဤအလွန်အင်မတန် လှပချောမောလှသော သခင်မလေးသည် ယခုအခါတွင်မူ အသက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းခနဲ လင်းလက်သွားခဲ့ရ၏။

ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်ပင်လယ်များကို ဖောက်ထွက်လျက် စိမ်းပြာရောင် ပုံရိပ်တစ်ခု ဝုန်းခနဲ ရောက်ရှိလာပြီး၊ ကောင်းကင်မှ ကြွေကျလာသော ဥက္ကာပျံကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာတော့သည်။ ၎င်းကား အလွန်အင်မတန် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တာအိုဆရာငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။

တောင်ကုန်းကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ထိုအရိပ်မည်းကြီးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် အကြည့်များ စူးရှသွားခဲ့ပြီး လီယန်ချူကို မှတ်မိသွားကာ -

"မင်း... ကောင်စုတ်"

"သေစမ်း" ဟု ကြုံးဝါးလိုက်တော့သည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မြေကမ္ဘာကြီး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အရှိန်အဝါသည်လည်း ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုပြင်းထန်လာကာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါများ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် သူမ၏ လက်သီးကို ချက်ချင်းပင် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ထိုစိမ်းပြာရောင် ပုံရိပ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများသည် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ အေးစက်လှရာ၊ ထိုတောင်ကုန်းကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးကို ကြည့်ရင်း -

"ငါ မင်းကို မသိဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို မင်းအမေတောင် မှတ်မိမှာ မဟုတ်တဲ့အထိ ရိုက်နှက်ပေးနိုင်တယ် "

ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော်လည်း အလွန်အမင်း ကြီးစိုးလှပေသည်။

ချန်ယဲ့သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရသည်။ သူသည် ဝမ်ချွမ်းမြစ်ထဲမှာ ဒုက္ခပေါင်းစုံကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရခြင်းမှာ ဤတာအိုဆရာငယ်ကို သတ်ဖြတ်ရန်အတွက် ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို လုံးဝ မေ့လျော့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤအရာသည် သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံးသော စော်ကားမှုပင် ဖြစ်တော့သည်။

သူသည် တောင်ကို တံဆိပ်တုံးအဖြစ် သွန်းလုပ်ထားသော လက်ထဲရှိ ငရဲတောင်ကြီးကို ဝုန်းခနဲ ပစ်ပေါက်လိုက်တော့သည်။ ငရဲတောင်ထက်တွင် တောက်လောင်နေသော မီးလျှံအရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ လေထုနှင့် ပွတ်တိုက်မိကာ အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်လောက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားများ ဖြာထွက်လာ၏။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသူများကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီး မိစ္ဆာနယ်မြေများကိုလည်း ပိတ်ဆို့နိုင်ခဲ့ကာ နတ်ဘုရားနယ်မြေများကိုလည်း သုတ်သင်ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ လူ့လောကထဲတွင် နတ်ပြည်ပျံတက်ရာ နေရာနှစ်ခုကို သွေးချောင်းစီး သတ်ဖြတ်ကာ ကျင့်ကြံသူများကို သုတ်သင်နေသည့်သူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို ဝုန်းခနဲ ထိုးထုတ်လိုက်ရာ၊ ထိုမိစ္ဆာစစ်စစ်ကြီး သွန်းလုပ်ထားသော ငရဲတောင်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး မှုန်မှုန်ညက်ညက် ပြာကျသွားတော့သည်။ ကျောက်တုံးအကျိုးအပဲ့လေးတစ်ခုမျှပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်မလာဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အကုန်အစင် ပျက်စီးသွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုခဏတွင်ပင် လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကြီးမားလာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံနိုင်သော တန်ခိုးကြီး ခန္ဓာကိုယ် (ဖာထျန်းရှန့်တီ) အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ နှစ်ပေါင်းရာချီ ကြီးမားလှသော ဘီလူးကြီးတစ်ကောင်သဖွယ် ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ တောင်များကို ဆွဲနှုတ်ကာ ပင်လယ်များကို မှောက်လှန်ပစ်နိုင်လောက်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကြီးနှင့်အတူ ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုမိစ္ဆာစစ်စစ်ကြီးကို ဝုန်းခနဲ နင်းချပစ်လိုက်တော့သည်။

ချန်ယဲ့သည် အတိတ်ကာလက လူ့လောကထဲတွင် ငရဲတောင်၏ ကျင့်စဉ်လမ်းစဉ်ကို ချန်ထားခဲ့နိုင်သူ ဖြစ်ရုံမျှမက၊ ဝမ်ချွမ်း မြစ်ထဲမှ ကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပြန်လာနိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် သာမန်မိစ္ဆာစစ်စစ်တစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော ကံတရား များ ရှိနေပေသည်။ ထိုခဏတွင် သူသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံးကို အပေါ်သို့ ပင့်မြှောက်လိုက်ရာ ကောင်းကင်ကြီးကို ထောက်ပံ့ထားသည့် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

သို့သော်လည်း အရပ်အမောင်း နှစ်ပေါင်းရာချီရှိသော ဘီလူးကြီး၏ ခြေထောက်တစ်ဖက် နင်းချခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါ၊ ချန်ယဲ့တွင် မည်မျှပင် များပြားလှသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများနှင့် ပင်လယ်သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ရှိနေပါစေ၊ သူသည် ခြေထောက်အောက်တွင် ပြားပြားဝပ်သွားခဲ့ရပြီး လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားရတော့သည်။

ငြိမ်သက်ခြင်း

ဟွာရှန်းတောင်ကြီးတစ်ခုလုံး အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရတော့သည်။

အခန်း (၁၀၉၀) လူသားလောက ကျင့်ကြံသူတို့၏ ထောင်ချောက်

ဟွာရှန်းတောင်အတွင်း ပိတ်မိနေသော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်စေ၊ ယခင်က ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားခဲ့သော ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်စေ... ယခုအချိန်တွင်မူ အားလုံးက ထိုမြင်ကွင်းကို ဆွံ့အမှင်တက်ရင်း တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစွာ ကြည့်နေကြရသည်။

ထိုသူသည် ဒဏ္ဍာရီလာ ဘီလူးနတ်မင်းကြီးအတိုင်းပင် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကောင်ကို ခြေဖဝါးအောက်၌ နင်းခြေထားလေသည်။

မကြာသေးမီကတင် ဟွာရှန်းတောင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများကို တစ်ဦးတည်းသော အစွမ်းဖြင့် တံဆိပ်ခတ်၍ အတုံးအရုံး သတ်ဖြတ်ခဲ့သော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကြီးသည် ယခုအခါတွင်မူ ခြေဖဝါးအောက်၌ အနင်းခံထားရပြီး စိုးစဉ်းမျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ချေ။

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိ လှုပ်ရှားတက်ကြွလာပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"သူ့ကို သတ်လိုက်စမ်း"

သူမ၏ အသံသည် ဟွာရှန်းတောင်တစ်ခွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အလွန်တရာ ကြည်လင်ပြတ်သားလှပေသည်။

ထိုစဉ် သွေးကြောများအားလုံး ပျက်စီးသွားပြီး အလွန်အမင်း နာကျင်ခံစားနေရသော ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းသားတစ်ဦးသည် မိစ္ဆာကောင်ကြီး ဘီလူးကြီး၏ ခြေဖဝါးအောက်၌ အနင်းခံထားရသည်ကို နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်"

"သူ့ကို သတ်ပစ်စမ်း"

"သတ်လိုက်စမ်း"

ဟွာရှန်းတောင်ထက်တွင် အသံပေါင်းများစွာသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပဲ့တင်ထပ်ကာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ချန်ယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြွက်သားများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဖောင်းကြွလာပြီး မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်လာသည်။ သူသည် အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း လီယန်ချူက နောက်ထပ်တစ်ချက် ထပ်မံနင်းချလိုက်ပြန်သည်။

ဝုန်း

ချန်ယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရိုးအဆစ်အားလုံး ကျိုးပဲ့သွားကာ နက်ရှိုင်းသော မြေကျင်းကြီးထဲသို့ နင်းခြေခြင်း ခံလိုက်ရပြီး အသက်ရှူသံများပင် အားနည်းမှေးမှိန်သွားတော့သည်။

"မင်းက ငါ့ခြေဖဝါးအောက်မှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လိုပဲကို... လူသားလောကကို ကမောက်ကမလုပ်ဖို့ တွေးနေသေးတာလား "

ပေရာချီ မြင့်မားသော ဘီလူးကြီး၏ အသံသည် ကြေးစည်ကြီး တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ချန်ယဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူဖျော့သွားကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူနှင့် ဤတာအိုဆရာငယ်လေးကြားတွင် ဤမျှလောက်ကြီးမားသော ကွာခြားချက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့မိပေ။ စင်စစ်အားဖြင့် သူသာ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်လောက် နောက်ကျပြီးမှ ပြန်လာခဲ့မည်ဆိုလျှင် လီယန်ချူသည် စိတ်ကူးတစ်ချက်မျှဖြင့်ပင် သူ့ကို သတ်ပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ သူ ပြန်လာတာ နောက်ကျလွန်းသွားသည်ဟုသာ ဆိုရမည်။

နက်ရှိုင်းသော မြေကျင်းကြီးထဲတွင် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပျက်စီးသွားပြီး ချောမောခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းနီရဲကာ အသားများပင် ကြေမွစုတ်ပြတ်နေချေပြီ။

လီယန်ချူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံနိုင်သော ဖာ့ထျန်းရှန့်တီးအတတ်ပညာကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ထိုအသားကြေမွနေသော လူငယ်ကို ဆွဲကိုင်ကာ ဟွာရှန်းတောင်ထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည် ယခုအချိန်တွင် မိမိ၏ ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါးကို လောင်ကျွမ်းထားသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး၏ ထက်ဝက်နီးပါးမှာ အလင်းပေါက်မတတ် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ရှဲ့မိသားစု၏ ဘိုးဘေးအိုကြီးမှာလည်း မိမိ၏ အသက်သွေးအနှစ်များကို လောင်ကျွမ်းထားသဖြင့် အပေါ်ယံတွင် မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သွေးလေပြည့်ဝနေသော်လည်း ၎င်းမှာ ဆီကုန်ခါနီး မီးတောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး နောက်တစ်ခဏတွင်မူ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။

ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးက လေးနက်တည်ကြည်စွာ ဆိုသည်။

"မိတ်ဆွေရဲ့ အကူအညီကြောင့်သာပဲ... မဟုတ်ရင် ဒီမိစ္ဆာကောင် လူသားလောကကို ဒုက္ခပေးလို့ လူဘယ်လောက်တောင် သေကုန်မလဲ မသိနိုင်ဘူး။"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"စီနီယာက ဝိညာဉ်သုံးပါးနဲ့ လိပ်ပြာခုနစ်ပါးကို လောင်ကျွမ်းလိုက်တာလား။"

ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီအဖိုးကြီး ဆေးလုံးဖော်စပ်ခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာ့နှစ်ဆယ် ရှိပြီ... နောက်ဆုံးတော့လည်း ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းဖို့ ကံမပါခဲ့ပါဘူး... ဒါကြောင့် ဒီနေရာကို ရောက်လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အသက်ရှင်သန်ခွင့် အခွင့်အရေးလေးတစ်ခု ဖန်တီးပေးချင်ရုံတင်ပါ။"

လီယန်ချူ ရောက်မလာခင်က သူ၏ အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့်သာ အချိန်ပိုမို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ယခုအချိန်တွင် လူများစွာ ပိုမိုသေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။ ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည်လည်း ထို့အတူပင် အသက်သွေးအနှစ်များကို လောင်ကျွမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာသည် လေးနက်သွားပြီး ထိုနှစ်ဦးအပေါ် ရိုသေလေးစားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးက ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးကို လက်အုပ်ချီကာ အလေးပြုလိုက်သည်။

"အစကတော့ အစ်ကိုကြီးက မိသားစုအရေးပဲ တွေးတတ်တဲ့ လူကျဉ်းမြောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒီလောက်အထိ သတ္တိဗျတ္တိ ရှိလိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့မိဘူး... အဖိုးကြီး ဒီနေရာတင် တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ။"

ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက သွားဖြဲကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်း အမြင်မမှားပါဘူး... အခုတော့ အဖိုးကြီး တကယ်နောင်တရနေပြီ "

နှစ်ဦးသား အပြန်အလှန် ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာခဲ့ရသည်။ ဘိုးဘေးကြီးနှင့် ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းမှ တာအိုဆရာကြီးတို့သည် မိစ္ဆာကောင်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် အသက်ကို ရင်းခဲ့ကြရမှန်း သူမ သိသည်။ ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါးကို လောင်ကျွမ်းခြင်းနှင့် ရှဲ့မိသားစု၏ အသက်သွေးအနှစ် လောင်ကျွမ်းခြင်း အတတ်ပညာများသည် နောက်ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်သော တားမြစ်ချက်များ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုစဉ် အသားများ ကြေမွပျက်စီးကာ သနားစဖွယ် ဖြစ်နေသော လူငယ်ချန်ယဲ့က အက်ကွဲသောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို သတ်ရင်ကော ဘာထူးမှာလဲ... အနည်းဆုံးတော့ ဒီအဖိုးကြီး နှစ်ယောက်က သေမှာ သေချာနေပြီ... သေသွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကိုလည်း ငါဝါးမြိုလိုက်ပြီမလို့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ လူပြန်မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး "

လီယန်ချူက သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောပေ။ သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ကောင်းကင်၊ မြေပြင်နှင့် လူသား မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုသူ၏ ပါးစပ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိကပ်လိုက်လေသည်။

ထိုမီးတောက်များသည် လူငယ်ချန်ယဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ၎င်းကို အရိုးထဲအထိ နာကျင်ခံစားသွားရစေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ လီယန်ချူက သူ၏ ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီကြီးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီး၏ ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါး လောင်ကျွမ်းနေမှုသည် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ဝက်နီးပါး အလင်းပေါက်နေပြီး အချိန်မရွေး ကြေမွသွားနိုင်သည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။ ၎င်းနောက် မြင့်မြတ်သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဝိညာဉ်သုံးပါးနှင့် လိပ်ပြာခုနစ်ပါးအတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားကာ မကြာမီကတင် ရရှိထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများမှာ အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွလေး ထပ်မံတို့ထိလိုက်ရာ ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး၏ ဆူပွက်နေသော သွေးလေများမှာလည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။ အသက်သွေးအနှစ်များကို လောင်ကျွမ်းခြင်းသည် သွေးများကို လောင်ကျွမ်းစေရုံသာမက မိမိ၏ မူလအသက်စွမ်းအင်များကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေခြင်း ဖြစ်သည်။ လျှံပယ်လှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး သွေးကြောများနှင့် အကြောအကွက်အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ်ရာများမှာလည်း ပြန်လည်သက်သာသွားခဲ့ရသည်။

ထိုစီနီယာကြီး နှစ်ဦးစလုံးသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို သေလူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နောက်ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်သော တားမြစ်အတတ်ပညာမှာ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဒဏ်ရာများပါ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး ဆွံ့အမှင်တက်သွားကြရသည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်မှာမူ ထိုအရာကို သတိမထားမိဘဲ မျက်ရည်များ ဝဲလျက် ပြောရှာသည်။

"ဘိုးဘေးကြီး... ဘိုးဘေးကြီး သေသွားရင် သမီး သမီးတို့ လူတွေကို စေခိုင်းပြီး ဘိုးဘေးကြီးအတွက် ကမ္ပည်းစာတိုင် ထူပေးပါ့မယ်... ဒီနေ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်ကြီးကိုလည်း တစ်လောကလုံး သိအောင် ဖြန့်ဝေပေးပါ့မယ်။"

ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကြည့်ကာ ဆိုသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မြေးမလေးရာ... ဒါပေမဲ့ အဖိုးကြီးက သေလို့မရတော့ဘူး ထင်တယ်။"

"..............." ရှဲ့ဝမ်ရင်က မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးအစုံ နီရဲလျက်ဖြင့် ဘိုးဘေးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

ယခင်က ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် ဆီကုန်ခါနီး မီးတောက်ကဲ့သို့ သွေးလေများ အဆက်မပြတ် လောင်ကျွမ်းနေပြီး အခြေအနေမှာ နောက်ပြန်လှည့်၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်း အသစ်ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေကာ ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ ဒဏ်ရာဟောင်းများပင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသည့်အပြင် အရှိန်အဝါမှာလည်း ပိုမိုမြင့်မားလာသည့် ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

ဘေးနားရှိ ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည်လည်း ထို့အတူပင်။ သူသည် မူလကတည်းက ထိုစည်းဝိုင်းကို ခြေတစ်ဖက် လှမ်းထားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ အရှိန်အဝါမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အသွင်ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ထိုတာအိုဆရာငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"လူအများအတွက် ထင်းသယ်ပေးတဲ့သူကို နှင်းမုန်တိုင်းထဲမှာ အေးခဲမသေစေရဘူး။"

ထိုစကားကြောင့် လူကြီးနှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ လေးနက်တည်ကြည်သွားကြရသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် မူလက အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှရမည် ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်မူ မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လူငယ်ချန်ယဲ့၏ ပါးစပ်ကို ညှစ်ထားသဖြင့် ၎င်းမှာ နာကျင်စွာဖြင့် တွန့်လိမ်နေရရှာရာ ကြည့်ရသည်မှာ လောက်ကောင်တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

လီယန်ချူက လက်ကို လွှတ်လိုက်သောအခါ ချန်ယဲ့၏ မျက်နှာမှာ မီးလောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် အရိုးများပင် ပေါ်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ မကြာသေးမီက ထိုမီးတောက်များသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲအထိ တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် အရေပြား လောင်ကျွမ်းခြင်းထက် အဆပေါင်း ရာချီ၊ ထောင်ချောက် ပိုမိုနာကျင်ရပေသည်။

သူသည် လီယန်ချူကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

လီယန်ချူက လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တို့ထိလိုက်ရာ ချန်ယဲ့သည် မိမိခန္ဓာကိုယ်တွင်းရှိ စွမ်းအားများမှာ ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် ဝိညာဉ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ မကြာသေးမီကတင် သူ ဝါးမြိုလိုက်သော ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုသူကို ဝါးမြိုလိုက်ရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် ကျင့်ကြံသူ၏ စွမ်းအား၊ သွေးသားနှင့် ဝိညာဉ်များသည် သူ၏ စွမ်းအားများနှင့် ရောယှက်နေဆဲ ဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ လီယန်ချူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ ဖန်ဆင်းခြင်း ရွှေကျမ်းစာကြောင့် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တာအိုဂိုဏ်း၏ ကြီးမြတ်သော မန္တန်ရှစ်ပါးထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည့် စိတ်အေးချမ်းစေသော မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် ဆန်းကြယ်သော နိမိတ်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ လီယန်ချူ၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံနှင့်အတူ လူရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ၎င်းတို့မှာ ချန်ယဲ့ မေ့လျော့ခြင်းမြစ်မှ ပြန်လာစဉ်က ဝါးမြိုခဲ့သော ကျင့်ကြံသူတို့၏ ဝိညာဉ်စစ်စစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါတွင်မူ လီယန်ချူ၏ ကယ်တင်မှုကြောင့် သံသရာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြရပြီ ဖြစ်သည်။

လူရိပ်များမှာ လီယန်ချူကို ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ ဘာစကားမျှမဆိုဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဟွာရှန်းတောင်ထက်တွင် တစ်လောကလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။ လူတိုင်းက ထိုတိမ်တိုက်များကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဆင်းသက်လာခဲ့သော တာအိုဆရာငယ်လေးအပေါ် ရိုသေလေးစားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေကြရသည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းကို လုယူနိုင်သော ကြီးမြတ်လှသည့် အတတ်ပညာကြီးပင် မဟုတ်ပါလော။

ယခုအချိန်တွင် အသားများ ကြေမွပျက်စီးနေသော လူငယ်ချန်ယဲ့မှာမူ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်နေရသည်။ သူ၏ စွမ်းအားများကို လီယန်ချူက ဖိနှိပ်ထားပြီး လီယန်ချူက ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းကို လုယူကာ ထိုလူများကို သံသရာထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည့်အပြင် သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချန်ယဲ့က မပီမသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သေစမ်း... မင်းက ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်ကောင်းတွေကို ထပ်ပြီး ဖျက်ဆီးပြန်ပြီ။"

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲဟ။

မကြာသေးမီကတင် ချန်ယဲ့သည် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ထုတ်ထားပြီး တောင်တစ်မျှ မြင့်မားကာ လက်မောင်း ရှစ်ဖက်ရှိပြီး မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများမှာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်မှ လူအသွင်ပြောင်းသွားပြီး လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင်မူ ရိုက်နှက်ခံထားရသဖြင့် အသားများပင် ကြေမွနေခဲ့ပြီ။ ၎င်းနောက် လီယန်ချူက မီးတောက်များဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကိုပါ မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ဤသူမှာ ယခင်က သူ့ကို လာရောက်ရန်စခဲ့ပြီး ပြန်လည်မွေးဖွားလာကာ သူ့ကို သတ်မည်ဟု ကြုံးဝါးခဲ့သော ချင်းဝမ်အိမ်တော် မင်းသားမှန်း မမှတ်မိခဲ့ပေ။

လီယန်ချူက ဤမျှလောက်အထိ လျစ်လျူရှုထားလေလေ၊ ချင်းဝမ်အိမ်တော် မင်းသားမှာမူ ပိုမို၍ နာကျည်းဝမ်းနည်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အနေဖြင့် သံသရာထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ လူသားအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားနိုင်ခဲ့ပြီး လူသားလောကတွင် ယူမင်ရှန်းကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဂိုဏ်းခွဲကြီးကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ကံတရားက အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာလောကမှ ကြီးမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေပြီး ထိုကြီးမြတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်၏ အစီအစဉ်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ ချန်ယဲ့သည် ဤတာအိုဆရာငယ်လေး၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် ၎င်းမှာ သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်သည်ထက်ပင် ပိုမို၍ ခံရခက်လှပေသည်။

ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသော ချန်ယဲ့သည် ရုတ်တရက် ရှေးဟောင်းမန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်တော့သည်။ ထိုရှေးဟောင်း မန္တန်သည် မိမိ၏ စွမ်းအားကို အခြေခံထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်အနှစ်ကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မန္တန်ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး နေနှင့် လပင် အလင်းပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီး... ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးနှင့် ဟွာရှန်းတောင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး ကောင်းကင်ယံသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခုကို အာရုံခံမိသဖြင့် ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်သွားရသည်။

"မထူးဆန်းဘူးလား... ဒီလူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်က အဖြတ်ခံထားရပြီး စွမ်းအားတွေလည်း အပိတ်ခံထားရတာကို ဘာလို့ ဒီလိုမန္တန်မျိုးကို သုံးနိုင်နေသေးတာလဲ။"

ချန်ယဲ့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကြီးမားလှသော ကံတရားအကျိုးဆက်များ ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ မိစ္ဆာလောက၏ တံခါးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်သော ရှေးဟောင်း မန္တန်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးက မျက်လုံးတစ်လုံး ဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ အက်ကွဲကြောင်းကြီးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါများမှာ ရှုပ်ထွေးဆန်းကြယ်ပြီး အလွန်တရာ ယုတ်မာညစ်ထန်လှရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နယ်မြေတစ်ခုသို့ ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ချန်ယဲ့က ယခုအခါတွင်မူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းက သာမန် မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ယောက်ပဲဥစ္စာ... မင်းတစ်ယောက်တည်းရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား... မင်း ခုနက ငါ့ကို မသတ်ခဲ့တာက မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပဲ။"

သူသည် ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။ စင်စစ်အားဖြင့် သူသည် မကြာမီကတည်းက မိမိ၏ ဝိညာဉ်ထဲရှိ တားမြစ်ချက်များကို တိတ်တဆိတ် လှုံ့ဆော်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗီလိန်အများစုသည် အသာစီးရနေချိန်တွင် ကြွားဝါချင်ကြသည်မှာ ထိုသို့ ကြွားဝါရခြင်းက တကယ့်ကို အားရကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရန်သူ၏ လမ်းကြောင်းသုံးခုစလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ပြီး တစ်ဖွဲ့လုံးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း အဓိက ရုန်းကန်မှုကို မဖျက်ဆီးချင်သေးဘဲ အချိန်ဆွဲထားရခြင်း၏ အရသာမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ချန်ယဲ့သည် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အနေဖြင့် အားနည်းသော သက်ရှိများ မိမိ၏ လက်ခုပ်ထဲတွင် အသက်ရှင်သန်ရန် အတင်းအဓမ္မ ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေကြသည်ကို ကြည့်ရသည်ကို နှစ်သက်လှသည်။ သို့သော်လည်း အခြားသူများက သူ့ကို ထိုသို့ ပြုလုပ်သည်ကိုမူ သူ အလွန်မုန်းတီးလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် အရေးနိမ့်နေသည့် အခြေအနေမှ ပြန်လည်အသာစီးရယူကာ မိစ္ဆာလောက၏ ပရမ်းပတာ နယ်မြေတံခါးကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သဖြင့် သူ အလွန်တရာ ပျော်ရွှင်နေပြီး ရယ်မောသံများမှာလည်း အလွန်ပင် လွတ်လပ်ဆိုးသွမ်းနေတော့သည်။

"ဒီတံခါးက မိစ္ဆာလောကရဲ့ ပရမ်းပတာ နယ်မြေကို ဆက်သွယ်ထားတာ... အထဲမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာကြီးတွေ ရှိနေတယ်... တစ်လောကလုံး မင်းရဲ့ မာနထောင်လွှားမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားရတော့မယ်... တာအိုဆရာစုတ်... ငါက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်းကို သိစေရမယ်... ငါကတော့..."

ထိုစဉ် သူ၏ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် လီယန်ချူက သူ၏ ပါးစပ်ကို ထပ်မံညှစ်လိုက်ပြန်ပြီး မီးတောက်များက မျက်နှာပေါ်တွင် လောင်ကျွမ်းသွားပြန်သဖြင့် နာကျင်စွာဖြင့် တွန့်လိမ်ကာ အသံများသာ ထွက်ပေါ်နိုင်တော့သည်။

ထိုက်ကွဲကြောင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အက်ကွဲကြောင်း၏ နောက်ကွယ်မှ ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ချန်ယဲ့ စိတ်ကူးထားသကဲ့သို့ မိစ္ဆာကောင်ကြီးများ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် တိုးဝှေ့ထွက်လာခြင်း မရှိဘဲ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အလွန်တရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ရသည်။

အက်ကွဲကြောင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် အကြည့်ပေါင်းများစွာသည် လူသားလောက၏ ဟွာရှန်းတောင်ထက်တွင် ရှိနေသော တာအိုဆရာငယ်လေးကို သတိထားမိသွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြရသည်။

"သူ ပါလား "

"ယုတ်မာတဲ့ လူသားလောက ကျင့်ကြံသူ... သူက နည်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်သုံးချင်နေတာပဲ "

"ထောင်ချောက်... ထောင်ချောက်ကြီးပဲ "

"အဲဒီ တာအိုဆရာငယ်လေးပဲ "

အကယ်၍ ဤတံခါးသာ အခြားနေရာတစ်ခုတွင် ပွင့်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် လူသားလောကသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်ကာ အတုံးအရုံး သတ်ဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က လီယန်ချူ မိစ္ဆာလောကထဲသို့ တစ်ကိုယ်တော် ဝင်ရောက်ကာ အတုံးအရုံး သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုကြောင့် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါပေါင်းများစွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသဖြင့် ချန်ယဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင်မူ မိစ္ဆာလောက၏ ပြင်းထန်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများအားလုံး စုပေါင်းကာ ထိုမတည်ငြိမ်သေးသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ခွဲဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ကြသဖြင့် မီးခိုးများကဲ့သို့ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ချန်ယဲ့ "................"

ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ ပရမ်းပတာ နယ်မြေထဲက မိစ္ဆာကောင်ကြီးတွေက လမ်းကြောင်းကို သူတို့ဘာသာသူတို့ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ကြတာလား။

လီယန်ချူက လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ချန်ယဲ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါပဲလား"

ချန်ယဲ့ "................."

၎င်းနောက် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။

"ငါ့လက်ထဲ ရောက်နေမှတော့ မင်းသေချာပေါက် သေချင်ရင်တောင် သေလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး "

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ လီယန်ချူက သူ့ကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်ပြီး ယင်ယန်စွမ်းအင်နှစ်ပါး ပုလင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ပင်ကိုယ်ယင်ယန်စွမ်းအင်နှစ်ပါးသည် သူ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မရပ်မနား ချေမှုန်းဖျက်ဆီးနေတော့မည် ဖြစ်သည်။ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် မီးတောက်များနှင့် မိုးကြိုးများ ရှိနေသည့်အပြင် စိရှူယီဘူးသီးလည်း ရှိနေသဖြင့် စိတ်မိစ္ဆာကပ်ဘေးကိုလည်း ဖန်တီးနိုင်သည်။ ချန်ယဲ့သည် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း လူသားလောက၏ အတိုင်းအဆမရှိလှသော နာကျင်မှုများကို ထာဝရ ခံစားသွားရပေတော့မည်။

မိစ္ဆာလောက... ပရမ်းပတာ နယ်မြေ...

တောင်တစ်မျှ မြင့်မားလှသော ကြီးမားလှသည့် အမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးများသည် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေကြပြီး အသံများမှာလည်း မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်နေသည်။

"တောက်... သေစမ်း"

"လူသားလောက ကျင့်ကြံသူတွေက ငါတို့ကို အဲဒီ တာအိုဆရာငယ်လေးနဲ့ လုပ်ကြံဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်ပြန်ပြီ "

"ရယ်စရာပဲ... အဲဒီလူတွေက ငါတို့ စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာတွေကို အရူးအောက်မေ့နေတာလား "

ထိုကြီးမားလှသော အမည်းရောင် ပုံရိပ်ကြီးများသည် မကြာသေးမီကတင် ထိုဝတ်ရုံစိမ်းနှင့် တတာအိုဆရာကို သတိထားမိသွားသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဆန်းကြယ်တယ်... ခုနက လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လိုက်တာ ငါတို့ မိစ္ဆာလောကရဲ့ ရှေးဟောင်းမန္တန်ပဲ... လူသားလောကမှာ ရှိနေတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က လုပ်တာများလား "

အခြား စစ်မှန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ အူကြောင်ကြောင်နိုင်တာလား၊ ဟန်ဆောင်နေတာလား"

ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာက နားမလည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။

အခြား စစ်မှန်သော မိစ္ဆာတစ်ကောင်က အေးအေးလူလူ ဆိုသည်။

"ဒါက ထောင်ချောက်အတုကြီးပဲ... မဟုတ်ရင် မင်းက အဲဒီ တာအိုဆရာကို နိုင်မယ် ထင်နေတာလား "

ယခင်က စကားပြောခဲ့သော စစ်မှန်သော မိစ္ဆာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဒါက ထောင်ချောက်ကြီးပဲ... တော်သေးတာပေါ့ ငါတို့ ရိပ်မိလို့ "

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အေးစက်လှသော အကြည့်ပေါင်းများစွာ မိမိအပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံလိုက်ရသဖြင့် သူသာ ဆက်ပြောနေမည်ဆိုလျှင် ထိုသူတို့က သူ့ကို ဆွဲဆုတ်ပစ်ကြပေလိမ့်မည်။

ဟွာရှန်းတောင်...

မကြာမီကတင် ထွက်ပေါ်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင် နိမိတ်ဆိုးကြီးမှာ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မှ နှင်းပွင့်ကြီးများ ကျဆင်းလာခဲ့ရာ ထိုနှင်းပွင့်များ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းကို စိတ်ရွှင်လန်း တက်ကြွသွားစေသည်။ ထိုနှင်းပွင့်များသည် စင်စစ်အားဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဒဏ်ရာများကို ပြန်လည်သက်သာစေသည့်အပြင် သက်စောင့်စွမ်းအင်များကိုလည်း ပြန်လည်နိုးထစေကာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများကိုလည်း ဆေးကြောပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ဟွာရှန်းတောင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး အလွန်တရာ အံ့ဩဆွံ့အသွားကြရသည်။

"ဒါက မြေပြင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်လား"

သူတို့အားလုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းချင်ကြသော်လည်း လူသားလောကတွင် ရှိနေသော လွတ်လပ်အေးချမ်းသည့် နတ်ဘုရားတစ်ပါးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် အားကျမိကြရသည်။

"ဒါမှ တကယ့် နတ်ဘုရားရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်ပဲ"

အချို့လူများက စိတ်ထဲမှ ကဗျာဆန်စွာ ခံစားလိုက်ရပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ ပျံသန်းခြင်း အလင်းတန်းကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"မိစ္ဆာကောင်တွေ လောကကို ဒုက္ခပေးနေတာတောင်၊တက်လှမ်းခြင်း အလင်းတန်းက လက်တစ်ကမ်းမှာ ရှိနေတာတောင် အထက်လောကက မိုးကြိုးတွေ ပစ်ချပြီး မိစ္ဆာတွေကို မသတ်ပေးခဲ့ဘူး "

လူများစွာ၏ ရင်ထဲတွင် ဤအတွေးမှာ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ကြသည်။ မကြာသေးမီကတင် အကယ်၍ ဟွာရှန်းတောင်ရှိ ကျင့်ကြံသူများအားလုံး အတုံးအရုံး သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရလျှင်ပင် အထက်လောကမှ နတ်ဘုရားများ လက်ဖျားဖြင့်မျှ တို့ထိကူညီကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင်မူ ကျင့်ကြံသူများစွာသည် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ မကြာမီက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလွန်းလှသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ပျံသန်းခြင်းက ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ထိုနေ့အထိ အသက်ရှင်နေရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်ပါလော။ ပျံသန်းခြင်းနယ်မြေတွင် မိစ္ဆာကောင်ကြီးများ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါအံ့နည်း။

ချန်ရွှမ်တာအိုဆရာကြီးသည် လီယန်ချူ၏ ကယ်တင်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်သည်လည်း စိတ်အေးချမ်းစေသော ကျောက်စိမ်းပြား၏ မြင့်မြတ်သောအလင်းဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားခဲ့သဖြင့် မိမိ၏ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်းသားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ တောင်ထိပ်မှ ဆင်းခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးမှာမူ မူလက သေကွဲကွဲရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း မိမိနှင့် ရှဲ့မိသားစုမှ ကျွမ်းကျင်သူ အနည်းငယ်စလုံး အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ လီယန်ချူကို ထပ်မံ၍ အထူးပင် ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ ဤတိုက်ပွဲကြီးပြီးနောက် သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ယခင်ကထက် ပိုမို၍ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသွားသည့် ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ မိဘနှစ်ပါးသည် တောင်အောက်သို့ ဆင်းကာ ရှဲ့မိသားစုဝင်များကို သွားရောက်ရှာဖွေကြသည်။ ရှဲ့ဝမ်ရင်မှာမူ အနည်းငယ် နောက်ကျပြီးမှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး လီယန်ချူ၏ ဘေးနားသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ... ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ သေပြီလို့တောင် ထင်နေတာ "

တက်လှမ်းခြင်းနယ်မြေ လှုပ်ခတ်သွားပြီး မိစ္ဆာကောင်များက လူသတ်နေကြသည်။ မကြာသေးမီက လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တွင် ကျင့်ကြံနေခြင်း ဖြစ်ပြီး စိတ်ထဲမှ ခပ်ဖျော့ဖျော့လေးသာ အာရုံခံမိခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူက လက်ညှိုးတွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ တက်လှမ်းခြင်းနယ်မြေတွင် အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေမှန်း သိရှိသဖြင့် ဟွာရှန်းတောင်သို့ အမြန်ဆုံး လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"ခုနတင် မင်း တကယ့်ကို သတ္တိရှိရှိ တိုက်ခိုက်နေတာ မြင်လိုက်ပါတယ်... အခုကျမှ ဘာလို့ ကြောက်နေတာလဲ။"

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ပြောရှာသည်။

"ကြောက်လည်း တိုက်ရမှာပဲလေ... အဖမ်းခံပြီး ထွက်ပြေးနေရရင် ကျင့်ကြံခြင်းကို ဘာအတွက် လုပ်နေတော့မှာလဲ"

လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ထွက်ပြေးပြီးမှ လက်စားချေဖို့ အခွင့်အရေး ရှာမယ်လို့ မတွေးမိဘူးလား "

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ကြောင်အသွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ခုနကတော့ အဲဒီလို မတွေးမိပါဘူး"

ခဏမျှ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း လီယန်ချူက ဘာမှမပြောသဖြင့် ရှဲ့ဝမ်ရင်က ဆန်းကြယ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဒီလိုလုပ်တာ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားတယ်လို့ မထင်ဘူးလား "

လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ လမ်းမှာ ထိပ်တိုက်တွေ့ရင်... ကိုယ်က မနိုင်မှန်းသိရင်တောင် ဓားကို ဆွဲထုတ်ရဲရမယ်... ဒါက ရှေးဟောင်း ဓားသမားတွေရဲ့ စတိုင်ပဲ... ဒီလိုစိတ်ဓာတ်က တကယ့်ကို လေးစားဖို့ ကောင်းပါတယ်။"

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။

"အစ်ကို ပြောတာ တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတာပဲ။"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"ငါပြောတာ မဟုတ်ဘူး... လီယွမ်လုံ ပြောတာ။"

"လီယွမ်လုံလား။" ရှဲ့ဝမ်ရင်က ဆန်းကြယ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"လီယွမ်လုံက ဘယ်သူလဲဟင်"

သူမသည် မိမိ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လီအမည်ရှိသော ကျင့်ကြံသူများကို လိုက်လံစဉ်းစားနေတော့သည်။

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"လွတ်လပ်သော တပ်ရင်းရဲ့ တပ်ရင်းမှူးလေ"

ရှဲ့ဝမ်ရင် "........"

ရှဲ့မိသားစုဝင်များသည် ယခုအခါတွင်မူ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသဖြင့် ရင်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ ဘိုးဘေးကြီးနှင့် အိမ်တော်သခင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့သောအခါ အမြန်ဆုံး ဆီးကြိုလိုက်ကြသည်။ ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက ကျင်းရွှမ်တာအိုသီလရှင်ကို ကြည့်ပြီး ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်းလုပ်ခဲ့တယ်... မိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးဆက်ကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်တာပဲ။"

ကျင်းရွှမ်တာအိုသီလရှင်သည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း စရိုက်က ပြတ်သားပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာလှသည်။ မကြာသေးမီက အကယ်၍ သူမသာ ရှဲ့မိသားစုဝင်များကို ဦးဆောင်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ တိုက်ခိုက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက သေချာပေါက် ဆဲဆိုပေလိမ့်မည်။ မိသားစု၏ သွေးမျိုးဆက်လေးတစ်ခုမျှပင် မကျန်တော့သည်အထိ မဖြစ်သင့်ပါချေ။

လူတိုင်း စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြစဉ် ကျင်းရွှမ်တာအိုသီလရှင်က မေးလိုက်သည်။

"ဝမ်ရင် ဘယ်မှာလဲ"

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာရသည်။

ရှဲ့ချန်ဖုန်းက ဆိုသည်။

"တောင်ပေါ်မှာပဲ... လမ်းလျှောက်တာ အနည်းငယ် နှေးနေလို့... ဟို လီနတ်ဘုရားကြီးနဲ့ စကားပြောနေတာ ထင်တယ်"

ကျင်းရွှမ်တာအိုသီလရှင်က စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းပါပြီ"

သူမသည် လူတိုင်းနှင့် ခဏမျှ စကားပြောဆိုပြီးနောက်မှ မကြာသေးမီက ထိုစစ်မှန်သော မိစ္ဆာကြီးကို လီတာအိုဆရာက လုံးဝ ဖိနှိပ်ခြေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီး အလွန်တရာ သနားစဖွယ် ဖြစ်သွားအောင် ရိုက်နှက်ခဲ့မှန်း သိရှိလိုက်ရသည်။ ကျင်းရွှမ်တာအိုသီလရှင်သည် စိတ်ထဲမှ အလွန်ပင် အားကျမိရသည်။

ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်က ထိုလီတာအိုဆရာသည် ကျင့်စဉ်စွမ်းအား ထူထဲသိပ်သည်းလှသော်လည်း ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

"အခုတော့ စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာတောင် သူ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ဘူး"

ကျင်းရွှမ်တာအိုသီလရှင်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်မူ ခရမ်းရောင် ရင်စည်းလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသော လှပချောမောလှသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး လေကိုစီးကာ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။ လူတိုင်းက သူမ၏ ဘေးနားသို့ ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံသွားကြသည်။

ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံး ဖြစ်သဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သမီးတစ်ယောက်တည်းပဲ ရှိတာလား... မိတ်ဆွေလီကော ဘယ်မှာလဲ။"

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"လီတာအိုဆရာက ထွက်သွားပါပြီ"

ရှဲ့မိသားစုဝင်များ အားလုံး စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကြရသည်။ ရှဲ့မိသားစု ဘိုးဘေးကြီးက ဆိုသည်။

"အသက်ကယ်တင်တဲ့ ကျေးဇူးကိုတောင် မဆပ်ရသေးဘူး...မိတ်ဆွေလီက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အလျင်စလို ထွက်သွားရတာလဲ။"

ရှဲ့မိသားစုအတွက်မူ အကယ်၍ ယနေ့သာ လီယန်ချူ ရောက်မလာခဲ့ပါက ယနေ့ပြီးနောက် မိသားစုမှာ ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်ဦးမော့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

ရှဲ့ဝမ်ရင်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ လက်အင်္ကျီဆွဲကာ ဘေးနားသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး တိုးတိုးလေး မေးမြန်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

"သမီး... ဟို လီတာအိုဆရာနဲ့ ဘာတွေ ပြောခဲ့လဲ"

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ရှဲ့ဝမ်ရင် လီယန်ချူ၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာစဉ်က မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲကာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့သဖြင့် ယခုတစ်ခေါက်တွင်မူ သူမ၏ မိခင်က စူးစမ်းချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ဆိုသည်။

"လီတာအိုဆရာက သမီးကို ထိုက်ယင် ကျမ်းစာကို သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး သမီးအတွက် ကိုယ်ဖျောက်ကာကွယ်ဖို့ စွမ်းအားအချို့ကိုလည်း မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပါတယ် "

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ မိခင်က မအောင့်နိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထိုက်ယင် ကျမ်းစာလား။"

နောက်တစ်ခဏတွင်မူ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ဆိုသည်။

"ဒီ လီတာအိုဆရာက သမီးအပေါ် တကယ်ကို ကောင်းရှာတာပဲ"

ဤလှပကျော့ရှင်းလှသော မိခင်ဖြစ်သူသည် သမီးဖြစ်သူက လူကောင်းတစ်ယောက်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသကဲ့သို့ အပြုံးမျိုးဖြင့် ကြည့်နေတော့သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ဆိုသည်။

"ဒီတိုက်ပွဲကြီးပြီးမှပဲ... စွမ်းအားကသာ အခြေခံအုတ်မြစ်မှန်း သမီး သိလိုက်ရတယ်... ဒီလိုလောကကြီးထဲမှာ ဘယ်နေရာမှ တကယ့် အေးချမ်းတဲ့ နယ်မြေရယ်လို့ မရှိပါဘူး"

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ မိခင်က သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက လီတာအိုဆရာ သမီးကို ပြောခဲ့တာလား"

ရှဲ့ဝမ်ရင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရှဲ့ဝမ်ရင်၏ မိခင်က တိုးတိုးလေး ထပ်မံမေးမြန်းလိုက်ပြန်သည်။

"ခုနက တောင်လမ်းပေါ်မှာ အကြာကြီး စကားပြောနေကြတာ... တခြား... တခြား ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့ကြသေးလဲ"