အခန်း ၅၂၉

အပိုင်း (၅၂၉) အိမ်တော်ထိန်းဒုံ ရောက်လာခြင်း။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစော။

ချူယိုယီ၏ အိပ်ခန်းအတွင်းတွင် ဖန်ကျန်းရီက ခုတင်ခေါင်းရင်း၌ တစ်ဝက်ကျော်မျှ စားထားသော မုန်လာဥချဉ်ကို စကားမပြောနိုင်ဘဲ ကြည့်နေမိ၏။ မုန်လာဥ၏ အမြီးပိုင်းတွင် သွားရာများပင် ကျန်ရစ်နေသေးပြီး ဤမျှ ငန်နေသည်ကို ဘယ်လိုများ စားနိုင်သနည်းဟု တွေးမိသည်။

မနက်အစောကြီးတည်းက စိတ်မချနိုင်ဘဲ ထိုမြင်းဆေး၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ချူယိုယီ၏ အခြေအနေကို လာရောက်ကြည့်ရှုခြင်း ဖြစ်၏။

သို့ပေမည့် အခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ချူယိုယီကို လုံးဝ မတွေ့ရတော့ပေ။

ဖန်ကျန်းရီက နေရာတွင် ခဏမျှ ရပ်စဉ်းစားနေသော်လည်း ဘာမှ သဲလွန်စ မရသဖြင့် နောက်လှည့်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူ့အခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး ငွေထုပ်ကြီးကို ဆွဲကာ အပြင်ဘက်သို့ သွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် သူစိမ်း တစ်ယောက်က သူ့ကို လာတားလိုက်၏။

“ရပ်လိုက်စမ်း။ မင်းက ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ ကောင်လဲ။ ငါ မင်းကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။”

ဖန်ကျန်းရီက သေချာ ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူမှာ အိမ်တော်ထိန်းဒုံ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒုံဖူကလည်း ဖန်ကျန်းရီကို စူးစူးရဲရဲ အကဲခတ်နေခဲ့၏။

ယမန်နေ့က အဖြူရောင် ဝတ်စုံမှာ အန်ဖတ်များ ပေကျံသွားသဖြင့် ဖန်ကျန်းရီက ယခု အစေခံ ဝတ်စုံကိုသာ ပြန်ဝတ်ထားရသည်။

ဖန်ကျန်းရီက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ကျုပ်က ဖန်ထန်ကျင့် ပါ၊ လူကြီးမင်းက ဘယ်သူများလဲ။”

ဒုံဖူက ဖန်ကျန်းရီကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဖန်ထန်ကျင့် .. မင်းက ဒုတိယသခင်မလေးဆီမှာ စာဖတ်အစေခံ လုပ်နေတယ်လို့ မနေ့က ငါ ကြားတယ်။ ဒါပေမယ့် အိမ်က အစေခံတွေ အားလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် ရွေးထားတာချည်းပဲ၊ မင်းကိုတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ငါမရှိတုန်း ခိုးဝင်လာတာလား။”

နောက်ဆုံးစကားတွင် လေသံက အတော်လေး ပြင်းထန်သွား၏။

ယခင်က အစေခံ ဝတ်စုံ နှစ်စုံ ပျောက်သွားသဖြင့် ယမန်နေ့က ချူအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း လူများကို မေးမြန်းကြည့်ခဲ့၏။ ထိုအခါ သူစိမ်း နှစ်ယောက် ရောက်နေကြောင်း တကယ်ပင် သိလိုက်ရသည်။

ဟိုသူတောင်းစား နှစ်ယောက်က အဝတ်တွေကို ရောင်းစားလိုက်ပြီး မသမာသူတွေက အဲဒါကို ဝယ်ပြီး ချူအိမ်တော်ထဲ ခိုးဝင်လာတာများလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလူနှစ်ယောက်က ဟိုသူတောင်းစား နှစ်ယောက်ပဲလား။

သို့ပေမည့် စကားပြောပုံ လေယူလေသိမ်းကို နားထောင်ကြည့်တော့ လုံးဝ မတူညီပေ။

ထိုခွေးကောင် နှစ်ယောက်ကို သတိရတိုင်း ဒုံဖူသည် အံကြိတ်ကာ ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ဖန်ကျန်းရီက သူ၏ မျက်နှာထား ကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ပြီး ငွေထုပ်ကို ဒုံဖူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ငွေတုံး နှစ်ရာ ပါဝင်သော အထုပ်ဖြစ်ရာ ဒုံဖူ တစ်ယောက် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး လွတ်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွား၏။ ဖန်ကျန်းရီကို အံ့ဩစွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။ “မင်း ဒါက ဘာလုပ်တာလဲ။”

ဖန်ကျန်းရီက လက်နောက်ပစ်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ငွေတုံး နှစ်ရာပါ၊ ခင်ဗျားကို လက်ဆောင်ပေးတာ။”

ဒုံဖူက အထုပ်ကို အလျင်အမြန် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် တကယ်ပင် ငွေတုံး နှစ်ရာ ရှိနေသဖြင့် အသက်ရှူများပင် မြန်ဆန်လာကာ မေးလိုက်၏။ “မင်း ဒါက ဘာသဘောလဲ။”

ဖန်ကျန်းရီက မေးကို မော့ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောပြလိုက်သည်။

“အိမ်တော်ထိန်းဒုံ … ကျုပ်က တကယ်ပဲ ခိုးဝင်လာတာပါ။ အစတုန်းက ကျုပ် လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နေတုန်း ကော်ထျန်းယန် ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်က အဝတ်အစားတွေ အော်ရောင်းနေတာ တွေ့တယ်။

အဲဒါ ချူအိမ်တော်ရဲ့ အစေခံ ဝတ်စုံမှန်း သိတော့ ကျုပ် ဝယ်လိုက်တာပါ။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျုပ်က ပထမသခင်မလေးကို ကြိုက်နေတာ ကြာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်တော့်ကို ပြန်မကြိုက်တော့ မတတ်သာဘဲ သူ့အနား ကပ်ဖို့ ဒီနည်းလမ်းကို သုံးလိုက်ရတာပါ။ ကျုပ်နဲ့ အတူပါလာတဲ့ လိုင်ဖူက ကျုပ်ရဲ့ အစေခံပါ။”

ကော်ထျန်းယန် ဆိုသည့် နာမည်ကို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဒုံဖူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများ ပေါ်လာသည်။

အဲဒီခွေးကောင်က ဈေးတောင် ရောင်းရဲသေးတယ်၊ သူ့ကို မိရင် အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်မယ်။

“ဒီငွေ နှစ်ရာကို ခင်ဗျားကို ပေးတာလို့ သဘောထားလိုက်ပါ။ ပထမသခင်မလေး မေးလာရင် အိမ်တော်ထိန်းဒုံက ကျုပ်အတွက် လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ၊ ကိစ္စအောင်မြင်သွားရင် နောက်ထပ် ငွေသုံးရာ ထပ်ပေးပါ့မယ်။”

ဒုံဖူမှာ လေးလံသော ငွေထုပ်ကြီးကို ပိုက်ထားပြီး နောက်ထပ် ငွေသုံးရာ ထပ်ရမည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

သူ့ပုံစံက အဆင့်အတန်း မြင့်မားပုံရသဖြင့် ဒုံဖူက သတိထားကာ မေးလိုက်၏။ “မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။ ဒီကိစ္စက ကြီးကျယ်တယ်၊ အိမ်ရှင်ကိုတော့ ငါ ပြောပြမှ ဖြစ်မယ်။”

“ကျုပ် အဆင့်အတန်းလား... မရဘူး၊ ပြောပြလို့ မရဘူး၊ ခင်ဗျားလည်း အများကြီး မမေးနဲ့။ ကျုပ်အဖေက အမတ်လေ။ ကျုပ် ဒီမှာ အစေခံ လာလုပ်နေတာကို သူသိရင် ကျုပ်အရေခွံကို ဆုတ်ပစ်လိမ့်မယ်။” ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်မှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။

အမတ်တဲ့လား။ ဒါကြောင့်မို့ လက်ဖွာတာကိုး။

သို့ပေမည့် ချူမိသားစုက အစိုးရရုံးနှင့်လည်း အဆက်အသွယ် ရှိသည်။ အမတ်အိမ်က သခင်လေးက အစေခံ လာလုပ်သည်မှာ တကယ့်ကို ရှားပါးလွန်းသည်... သောက်စားပျော်ပါးနေတဲ့ သူဌေးသား တစ်ယောက် ဖြစ်ပေမည်။

မြို့ထဲမှာ ဘယ်အိမ်က သခင်လေးက သောက်စားပျော်ပါးတဲ့ သူဌေးသားလဲ။

ဒုံဖူက ဖန်ကျန်းရီကို အထက်အောက် အကဲခတ်ကြည့်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်၏။ “မင်းက ဒုမြို့ဝန်စွန်းရဲ့...”

“မဟုတ်ဘူး။”

ဖန်ကျန်းရီက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဒုံဖူ၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် သွားအုပ်ကာ သတိပေး လိုက်သည်။

“ဖန် လို့ မှတ်ထားစမ်း။ ခင်ဗျားက တကယ်လို့ သွားတိုင်ချင်တယ် ဆိုရင်လည်း ငွေ ပြန်ပေး၊ ကျုပ် အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားမယ်။”

ပြောပြီးသည်နှင့် ဖန်ကျန်းရီက ဒုံဖူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ငွေထုပ်ကို လုယူရန် ပြင်လိုက်၏။

လက်ထဲ ရောက်နေသော ငွေကို အလွတ်ခံပါ့မည်လား။ ဒုံဖူက ငွေထုပ်ကို အတင်းဆွဲထားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “စွန်းသခင်လေး... အာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖန်သခင်လေး … ကျုပ် လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ့မယ်။ လျှို့ဝှက်ထားပေးပါ့မယ်။”

ဖန်ကျန်းရီ၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ “အခြေအနေကို နားလည်လို့ တော်သေးတယ်။ နောက်ဆိုရင် လျှောက်မခေါ်နဲ့၊ ကျုပ်ကို ဖန် လို့ မှတ်ထား။”

“နားလည်ပါပြီ၊ နားလည်ပါပြီ... ဒါပေမဲ့ ဖန်သခင်လေး၊ ဘယ်တော့လောက် ပြန်ထွက်သွားမှာလဲ။”

“ခင်ဗျား စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျုပ် ဒီမှာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ နေမှာပါ။”

“ဒါဆို ဟို ငွေသုံးရာက...”

“နောက်နှစ်ရက်နေရင် ပေးမယ်။”

ဒုံဖူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အရိုအသေပေးလိုက်၏။ “သခင်လေးရဲ့ အချစ်ကြီးမှုက လေးစားစရာပါပဲ၊ ဒါဆို ကျုပ်က သခင်လေးကို တစ်ခါလောက် ကူညီပေးလိုက်ပါ့မယ်။”

“အင်း။”

ဖန်ကျန်းရီက စိတ်အေးလက်အေး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လိုင်ဖူ။ လိုင်ဖူ။ ဒီကို လာခဲ့စမ်း။”

လိုင်ကော်အာက ခြံဝင်းထဲတွင် ရှိနေရာ လူခေါ်သံကြားသဖြင့် အလန့်တကြား ပြေးလာခဲ့၏။

ဖန်ကျန်းရီကို အရင်ဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး နောက်တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ ဒုံဖူကိုပါ တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုအခါ ပို၍ လန့်သွားပြီး ဖန်ကျန်းရီ အနားသို့ တုန်ယင်စွာ လျှောက်လာကာ ဒုံဖူကို စိုးရိမ်တကြီး ခိုးကြည့်နေမိသည်။

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “သူက ငါ့ရဲ့ အစေခံ လိုင်ဖူ လေ။ လိုင်ဖူ၊ ဒါက အိမ်တော်ထိန်းဒုံ ပဲ၊ နှုတ်မဆက်ဘူးလား။”

“အိမ်တော်ထိန်း... အိမ်တော်ထိန်းဒုံ မင်္ဂလာပါ။” လိုင်ကော်အာက ဘာမှ နားမလည်ဘဲ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။

ဒုံဖူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ အားလုံး တွေ့ပြီးပြီ ဆိုမှတော့ ကျုပ်လည်း သခင်လေးကို အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး။ အကူအညီ လိုတာရှိရင် ကျုပ်ကို ပြောပါ။”

“ကောင်းပြီ၊ ခင်ဗျား အလုပ် ခင်ဗျား သွားလုပ်တော့။”

ဒုံဖူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် လိုင်ကော်အာက ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး … ဒါက ဘာအခြေအနေလဲ။”

“ဘာအခြေအနေလဲ ဆိုတာကို မင်း အများကြီး မမေးနဲ့၊ မြို့ထဲမှာ သူတောင်းစားဂိုဏ်း ရှိလား။ အလုပ်လုပ်ဖို့ လူနည်းနည်း လိုနေတယ်။”

လိုင်ကော်အာက စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြေလိုက်၏။

“ရှိတယ်၊ အနောက်ဘက် ရပ်ကွက်မှာ သူတောင်းစားဂိုဏ်း ရှိတယ်၊ ဂိုဏ်းချုပ်က လျန် ဘာဆိုလားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သိပ်အသုံးမကျပါဘူး၊ အတူတူ စုပြီး တောင်းစားကြ၊ ညဘက်ဆို ဘုရားကျောင်းပျက်မှာ အတူတူ အိပ်ကြတာပဲ။ အစ်ကိုကြီး သူတို့ကို ရှာချင်တယ်ဆိုရင် ကျုပ် လိုက်ပြပေးလို့ ရတယ်။”

“ကောင်းပြီ၊ မင်း အလုပ် သွားလုပ်တော့၊ ညကျရင် ငါနဲ့ အပြင်ကို တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့။”

...

နောက်ကြောင်း မအေးစရာများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ဖန်ကျန်းရီက ငွေများကို သေချာ သိမ်းဆည်းကာ ပြည့်တန်ဆာရုံများကို ပူးပေါင်း၍ ပန်းနီအသင်း ဖွဲ့စည်းရန် အဝတ်အစားသစ် ဝယ်ဝတ်ပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့၏။

နောက်ပိုင်းတွင် ငွေအများကြီး ရှာရဦးမည် ဖြစ်ရာ ယခုလို ရေလို ငွေသုံးနေရချိန်တွင် အပိုငွေများ ရှာထားမှသာ စိတ်ချရမည်။

ယမန်နေ့က ချွန်းယွီရုံ ကိစ္စ ရှိထားသဖြင့် ကျန်သော ပြည့်တန်ဆာရုံများနှင့် ဆွေးနွေးရသည်မှာ အတော်လေး လွယ်ကူသွားသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဒဏ္ဍာရီလာ ပြည့်တန်ဆာရုံ ကျက်စားသူ၊ အရက်နတ်ဆိုးကြီး လီပိုင်၏ နာမည်က ညတွင်းချင်း ယူတိန့်မြို့ တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

နာမည်မသိ လူမသိ လီပိုင် ဆိုသူ၏ ကဗျာစပ်နိုင်စွမ်းက ကဗျာဘုရင် ဖန်ကျန်းရီနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်သည်ဟု လူတိုင်းက ပြောနေကြသည်။

ပြည့်တန်ဆာရုံများတွင် လုပ်နေကြသည်မှာ ယုတ်ညံ့သော အလုပ်များ ဖြစ်သော်လည်း စာတတ်ပေတတ်များ များလာသောအခါ ယဉ်ကျေးလာကြသည် မဟုတ်ပါလား။

ယခု ကဗျာများပါ ရှိလာပြီ ဆိုတော့ ယဉ်ကျေးမှုက ပို၍ပင် မြင့်မားသွားပြီး လာရောက်သူများလည်း ပိုများလာကာ အခြား ပြည့်တန်ဆာရုံများကလည်း မြင်ပြီး အားကျနေကြသည်။

ယခုအခါ ဖန်ကျန်းရီကို ပြည့်တန်ဆာရုံများ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ ကိုယ်တိုင် လာရောက် လည်ပတ်ပေးရန် သို့မဟုတ် စာလေး တစ်ကြောင်းလောက် ရေးပေးရန်ပင် တောင်းဆိုနေကြပြီ ဖြစ်ရာ စီးပွားရေးအတွက် အလွန် အထောက်အကူ ဖြစ်စေ၏။

ဤနေ့တွင် ဖန်ကျန်းရီက ပြည့်တန်ဆာရုံများကို ရွေးချယ်ပြီး ယွီနျန်ကို စာရင်းပေးကာ ဆက်သွယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုလိုက်သည်။

ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ဖန်ကျန်းရီက လူနှစ်ဆယ်ကျော်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူတောင်းစားဂိုဏ်း ဌာနချုပ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ချီတက်သွားလိုက်၏။