အခန်း ၅၃၁

အခန်း (၅၃၁) ပန်းနီအသင်း ဥက္ကဋ္ဌဖန်။

ယွီနျန်က အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလွန် မြန်ဆန်သည်။ ဖန်ကျန်းရီ၏ စာရင်းကို ရရှိပြီးနောက် တစ်ညအတွင်းမှာပင် စာရင်းတွင် ပါဝင်သော ပြည့်တန်ဆာရုံ တာဝန်ခံများ အားလုံးကို ဆက်သွယ်ပြီးသွား၏။

လုပ်ငန်းစဉ်ကလည်း အလွန် ရိုးရှင်းသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီပိုင်၏ ကဗျာက ချွန်းယွီရုံတွင် ချိတ်ဆွဲထားပြီး ဖြစ်ရာ ချွန်းယွီရုံ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို အလွန် ကြီးမားလာစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ပြည့်တန်ဆာရုံတွင် လုပ်ကိုင်နေရသည်မှာ ယုတ်ညံ့သော ကိစ္စများ ဖြစ်သော်လည်း၊ စာတတ်ပေတတ်များ လာရောက်မှု များပြားလာသောအခါ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသွားသည် မဟုတ်ပါလား။

ဥပမာအားဖြင့် အမှတ်တံဆိပ်များကို ဝယ်ယူလိုသော ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာသည့် လူများ များပြား လာသောအခါ ဓာတ်မြေဩဇာ အိတ်ခွံများပင်လျှင် အဆင့်မြင့် ဖက်ရှင်များ ဖြစ်လာခဲ့၏။

ယခုအခါ ကဗျာများ၏ အကူအညီဖြင့် အဆင့်အတန်း ပိုမို မြင့်မားလာသည်။ နာမည်ကျော်ကြားမှုကြောင့် လာရောက်သူများ ပိုမို များပြားလာကာ အခြား ပြည့်တန်ဆာရုံများကလည်း အားကျနေကြသည်။

ယခုအခါ ဖန်ကျန်းရီကို ပြည့်တန်ဆာရုံများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးရန် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ၊ ကိုယ်တိုင် လာရောက် လည်ပတ်ပေးရန် သို့မဟုတ် စာတစ်ကြောင်းလောက် ရေးပေးရန်ပင် တောင်းဆိုနေကြပြီ ဖြစ်ရာ စီးပွားရေးကို အလွန် အထောက်အကူ ပြုစေ၏။

ယနေ့မှာတော့ ချွန်းယွီရုံ အနီးရှိ စားသောက်ဆိုင်တွင် ဖန်ကျန်းရီက ခြေချိတ်ထိုင်ကာ ပြည့်တန်ဆာရုံ တာဝန်ခံများ ရောက်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

မကြာမီ အပေါ်ထပ်သို့ လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရောက်လာကြသည်။

ဒုတိယထပ် တစ်ခုလုံးကို ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်၏။

လူစုံသလောက် ရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်ကျန်းရီက ရင်ဘတ်ထဲမှ နာရီကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီ၊ မစောင့်တော့ဘူး၊ နောက်ကျတဲ့သူက အလိုအလျောက် နုတ်ထွက်တယ်လို့ မှတ်ယူမယ်။ စားပွဲထိုး … ခုံလွတ်တွေကို ဖယ်လိုက်တော့။”

ပြည့်တန်ဆာရုံ တာဝန်ခံ အများစု၏ မျက်နှာများမှာ တင်းမာသွားကြပြီး၊ ယွီနျန် တစ်ယောက်သာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးနေသေးသည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရင်းနှီးမှု ရှိနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

သူမက ဖန်သခင်လေး လုသခင်လေးကို ရိုက်နှက်နေသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်ခဲ့ရသဖြင့် အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ ပူးပေါင်းကြံစည်သူ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

“ဒီနေ့ အားလုံးကို ဒီကို ဖိတ်ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ပန်းနီအသင်း ဖွဲ့စည်းမဲ့ ကိစ္စကို ဆွေးနွေးဖို့ပါ၊ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေကိုတော့ အားလုံးက ကျုပ်နဲ့ အကြမ်းဖျင်း ဆွေးနွေးပြီးပြီလို့ ထင်ပါတယ်။ ယူတိန့်မြို့ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေက ရှုပ်ထွေးပြီး အရည်အသွေး ကွာဟချက် ကြီးမားနေတယ်၊ ဒီလို ပတ်ဝန်းကျင်မျိုး ကို အားလုံးလည်း အစောကြီးတည်းက မကျေမနပ် ဖြစ်နေလောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်။ ဒါပေါ့ … အားလုံး လာကြတာက ကျုပ်ကို မျက်နှာသာ ပေးလို့ပါ၊ အရေးအကြီးဆုံးကတော့ အားလုံးက ကျုပ်နဲ့ အတူတူ ငွေရှာချင်လို့ပါ။ ယွီနျန် … ဒီစာရွက်တွေကို ဝေပေးလိုက်ပါ။”

ဖန်ကျန်းရီက အနားရှိ စာရွက်တစ်ထပ်ကို ယူကာ ဘေးနားရှိ ယွီနျန်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ယွီနျန်က အရင်ဆုံး တစ်ချက် ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ပြည့်တန်ဆာရုံ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး စီမံကိန်း ဟု ရေးထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝေငှပေးလိုက်သည်။

လူတိုင်း စာရွက်များ ရရှိပြီးနောက် သေချာစွာ စတင် ဖတ်ရှုနေကြစဉ် ဖန်ကျန်းရီက ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်၏။

“ဒါက ကျုပ် နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူပြီး စုဆောင်းထားတဲ့ အရာတွေပါ။ ဒီနေ့ ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့ ပြည့်တန်ဆာရုံတွေ အားလုံးက မြို့ထဲမှာ အနှံ့အပြား ရှိနေပါတယ်။ အားလုံး ကြီးပွားလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က ပြည့်တန်ဆာရုံ အသေးလေးတွေကို ဝါးမြိုလိုက်ရင်တောင်မှ အချိန်တိုအတွင်းမှာ အချင်းချင်း စီးပွားရေးကို ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အားလုံး အရင် ဖတ်ကြည့်ပါအုံး … ပြီးမှ ကျုပ် ဆက်ပြောပြမယ်။”

ပြည့်တန်ဆာရုံ တာဝန်ခံများက စာရွက်ကို ယူကာ အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာသွားကြသည်။

အထဲတွင် ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများက မျက်စိပွင့်သွားစေရုံသာမက တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး ဟု ဆိုလျှင်ပင် မမှားနိုင်ပေ။

လှည်းဖြင့်ကြိုခြင်း၊ လူထမ်းယာဉ်ကြိုခြင်း၊ ဧည့်ကြိုခြင်းမှသည် ဧည့်ခန်းအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းအထိ ပြည့်စုံသော ဝန်ဆောင်မှု လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် သက်ဆိုင်ရာ စကားပြောနည်းများကို ပံ့ပိုးပေးထား၏။

ဖောက်သည်ဟောင်းများအတွက် သီးသန့် ဝန်ဆောင်မှု၊ ဗီအိုင်ပီ အထူး စံနှုန်းများ၊ ကြိုတင် ငွေသွင်းစနစ်များ။

ဝန်ထမ်းဝတ်စုံ တူညီစွာ ပုံစံဆွဲခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်း မည်မျှ ဖော်ပြရမည်၊ စကတ် အရှည် မည်မျှ ရှိရမည်၊ ဇာတ်ကောင် ဟန်ဆောင်ခြင်း၊ ဧည့်သည်၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ၍ ငွေသုံးစွဲရန် လမ်းညွှန်ခြင်း အစရှိသည်တို့ ပါဝင်သည်။

ထို့အပြင် ဟင်းလျာများနှင့် လက်ဖက်ရည်များ၌လည်း သတ်မှတ်ချက်များ ရှိသည်၊ အသားဟင်း၊ သက်သတ်လွတ်ဟင်း၊ ပန်းကန်ကြီး၊ ပန်းကန်သေး၊ လက်ဖက်ရည်သစ်၊ လက်ဖက်ရည်ဟောင်း စသည်ဖြင့် ဖြစ်၏။

ယခင်တုန်းက ပြည့်တန်ဆာရုံများတွင် မိန်းကလေးများက ကြိုက်နှစ်သက်ရာ ဝတ်ကြသော်လည်း၊ ယခုမူ ပုံစံတစ်မျိုးတည်း သတ်မှတ်ထားပြီး အခန်းထဲရောက်မှ အဝတ်အစား ပုံစံအလိုက် သီးခြား အခကြေးငွေ ကောက်ခံမည် ဖြစ်သည်။

အနေအထားများကိုလည်း သီးခြား အခကြေးငွေ ကောက်ခံနိုင်ပြီး၊ ဈေးနှုန်းလျှော့ချထားသော ပက်ကေ့ချ် အမျိုးမျိုးလည်း ရှိသေးသည်။

သို့သော်ငြား ဤအထဲရှိ နည်းလမ်းများကို တစ်ဝက်သာ ရေးသားထားပြီး တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ဝေါဟာရများစွာဖြင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်ထားသဖြင့် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲတွင် ယားယံနေ၏။

လူတိုင်း ဖတ်ရှုနေစဉ် လှေကားထောင့်မှ အလောတကြီး ရောက်လာသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ လူအများ အရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဖန်ကျန်းရီကို ကြည့်ပြီး ချွေးသံတရဲရဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်

“တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး … ကျုပ် နောက်ကျသွားတယ်၊ ကျုပ်က ဟွေ့ချွန်းရုံ တာဝန်ခံပါ။”

ဖန်ကျန်းရီက ပြုံးကာ လက်ညှိုးထိုးပြပြီး ပြောလိုက်၏။ “နေရာတစ်ခု ရှာထိုင်လိုက်ပါ။”

ထိုသူက တစ်ပတ်လည် ရှာကြည့်သော်လည်း ခုံလွတ်များ အားလုံး အဖယ်ခံထားရပြီ ဖြစ်သည်။

ဖန်ကျန်းရီက ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းကာ သရော်သည့်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်၏။ “ရှာတွေ့လား။”

“မ... မတွေ့ဘူး...”

ဖန်ကျန်းရီက နာရီကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ် ဒီနေ့ ပြည့်တန်ဆာရုံ တာဝန်ခံ ဆယ့်နှစ်ယောက်ကို ဖိတ်ထားတယ်၊ ခင်ဗျားက လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ အချိန် နောက်ကျသွားတယ်။ လူတိုင်းရဲ့ အချိန်ကို ခင်ဗျား နှောင့်နှေးစေခဲ့တယ်။ တစ်ယောက်ကို လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်စာ နှောင့်နှေးစေတယ်ဆိုရင်၊ ခင်ဗျားက တစ်နာရီလောက် နောက်ကျသွားတယ်လို့ မှတ်ယူရမယ်၊ တစ်နာရီ နောက်ကျတယ် ဆိုတာ ကျုပ်တို့ အသင်းကို မလေးစားတာပဲ။”

“အာ... ကျုပ်...”

ဟွေ့ချွန်းရုံ တာဝန်ခံမှာ သူ အကြောင်းမဲ့ တစ်နာရီ နောက်ကျသွားမည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ချေ။ နေရာတွင်ပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွား၏။

“ဒုန်း။” ဖန်ကျန်းရီက စားပွဲကို အားကုန် ရိုက်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“အပြင်ထွက်ပြီး သတင်းစောင့်။ အဖြေထွက်ရင် အကြောင်းကြားမယ်။”

ထိုသို့ ရိုက်လိုက်သဖြင့် အခြားသူများ လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး၊ မူလက စီမံကိန်း စာရွက်ထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြရာမှ ဟွေ့ချွန်းရုံ တာဝန်ခံကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟွေ့ချွန်းရုံ တာဝန်ခံမှာ တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်သော်လည်း လူတိုင်း၏ အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ အဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ အရှက်တကွဲဖြင့် လှေကားပေါ်မှ ဆင်းသွား၏။

သူ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သော်လည်း ဖန်ကျန်းရီက မတားဆီးသဖြင့် အခြား ပြည့်တန်ဆာရုံ တာဝန်ခံများ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ဖန်ကျန်းရီ အပေါ် အနည်းငယ် ပို၍ ကြောက်ရွံ့လာကြသည်။

ခဏကြာသောအခါ လူတိုင်း စာဖတ်ပြီး၍ ခေါင်းမော့လာကြသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်ကျန်းရီက လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်ပြီး စကားစလိုက်၏။

“ဒီနေ့ လာကြတဲ့သူတွေ အားလုံးက အရည်အချင်းရှိတဲ့ သူတွေချည်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကို စည်းလုံးကြဖို့ တိုက်တွန်းချင်ပါတယ်။ ကိုယ့်ဘာသာ သီးခြားစီ လုပ်နေကြရင် နောက်ဆုံးမှာ အားလုံးက တိုးတက်လာပေမဲ့လည်း အချင်းချင်း မကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဖြစ်လာပြီး ဈေးနှုန်းတွေ အရမ်း ကျသွားနိုင်ပါတယ်။

ဒါကြောင့် အားလုံး အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ ငွေရှာဖို့၊ ပြည့်တန်ဆာရုံ လုပ်ငန်းကြီးကို အတူတူ ကောင်းကောင်း လည်ပတ်နိုင်ဖို့၊ ချမ်းသာတဲ့သူတွေဆီက ငွေတွေကို အတူတူ ခွဲဝေယူကြဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။

ကျုပ်တို့ ယူတိန့်မြို့က ပြည်သူတွေက အရမ်း ချမ်းသာကြတယ်လေ။ ဒီတစ်ခါ ပန်းနီအသင်း ဖွဲ့စည်းရာမှာ ကျုပ် အဆိုပြုချက် တစ်ခု တင်ပြမယ်။ အဆိုပြုချက်လို့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး။ အတူတူ ဆွေးနွေးကြတာပေါ့... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဥက္ကဋ္ဌ နေရာကို ကျုပ် ယူမယ်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်က လတ်တလော အလုပ်တွေ အရမ်း များနေလို့ပါ။ အားလုံးရဲ့ ပြည့်တန်ဆာရုံ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး အတွက် ကျုပ် အချိန်တွေ အများကြီး ပေးရမှာပါ။ ဒါကြောင့် ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခု တင်ပြပါမယ်။

ပထမအချက် … ပန်းနီအသင်းကို ဝင်မယ်ဆိုရင် ဆိုင်တိုင်းက အစုရှယ်ယာ တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ထည့်ဝင်ရမယ်၊ အသင်းကြေး အဖြစ်ပေါ့၊ ပြည့်တန်ဆာရုံ အားလုံး ဟန်ချက်ညီညီ တိုးတက်အောင် ကျုပ်က ကြီးကြပ်ပေးမယ်။ ပူးပေါင်း လှုပ်ရှားမှုတွေ လုပ်တာ၊ သီးသန့် ဝတ်စုံတွေ ပုံစံဆွဲတာ အားလုံး အဲဒီ ရန်ပုံငွေထဲကနေ သုံးမယ်။ ပြီးရင် ကျုပ် ကိုယ်တိုင်က လုပ်အားခ အဖြစ် သုံးဆယ်ရာခိုင်နှုန်း ယူမယ်။

ဒုတိယအချက်.. အဲဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ပေးဆပ်မှုကို မလုပ်နိုင်ဘူး ထင်ရင် ကျုပ် သင်တန်းပေးမယ်၊ ကိုယ့်ဘာသာ လည်ပတ်ကြမယ်၊ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို တစ်လ သင်တန်းကြေး ငွေတုံး ငါးရာပဲ တောင်းမယ်။ ခင်ဗျားတို့ လုပ်ငန်းကြီး လည်ပတ်လာရင် ကျုပ်ကို တစ်ဝေစု ပေးရင် ရပြီ။ ကျုပ် ပြောတာ ပြီးပြီ။ ဘယ်သူ ထောက်ခံလဲ၊ ဘယ်သူ ကန့်ကွက်လဲ။”

ပထမအချက်က မြှူဆွယ်ရုံ သတ်သတ်သာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ မြို့တွင်းမှ အကောင်းဆုံး ပြည့်တန်ဆာရုံများ ဖြစ်ရာ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း အစုရှယ်ယာ ဆိုသည်မှာ အလွန် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှု ဖြစ်ပြီး ယခု လက်ရှိ အကြောင်းအရာများဖြင့် ပြည့်တန်ဆာရုံများကို ဆွဲဆောင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထိုအချက်နှင့် ယှဉ်လျှင် ငွေတုံး ငါးရာ ဆိုသည်မှာ အလွန် နည်းပါးသွားပြီး နောက်ပိုင်း ကိုယ်တိုင် တတ်သွားလျှင်လည်း ထပ်ပေးစရာ မလိုတော့ချေ။

ဖန်ကျန်းရီ ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ပထမအချက်ကို ပြောပြီးသည်နှင့် လူတော်တော်များများ၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်ယွင်းသွားကြပြီး ဒုတိယအချက်ကို ပြောလိုက်သောအခါ ချက်ချင်း ပြန်ကောင်းသွားကြသည်။

ဖန်ကျန်းရီက လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေခဲ့၏။

ခဏကြာသောအခါ လူတစ်ယောက်က မတ်တပ်ရပ်ပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ် ကန့်ကွက်တယ်။ သခင်လေးဖန် … တစ်လကို ငွေတုံး ငါးရာ ဆိုတာက နည်းနည်း များလွန်းပါတယ်၊ ဆယ့်နှစ်ဆိုင် ပေါင်းလိုက်ရင် တစ်လကို ငွေတုံး ခြောက်ထောင်တောင် ဖြစ်သွားမယ်။ သခင်လေးဖန်က အချစ်ရေးမှာ ကျွမ်းကျင်တဲ့ ပညာတတ် တစ်ယောက်လို့ ကျုပ် အမြဲ ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒီလို ငွေရှာဖို့ အခွင့်ကောင်းယူတာက နာမည်ပျက်သွားနိုင်တယ် မဟုတ်ဘူးလား။ သခင်လေးဖန်က ကျုပ်တို့အတွက် တွေးပေးတာ မှန်ပါတယ်၊ ပင်ပန်းဆင်းရဲခံတာလည်း ဟုတ်ပါတယ်၊ ပေးသင့်တဲ့ လုပ်အားခကိုတော့ ကျုပ်တို့ ပေးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အသင်းကြေး အတိအကျ ဘယ်လောက် ပေးရမလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျုပ်တို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်။”

“လူလာကြ … ဧည့်သည်ကို ပြန်ပို့လိုက်။”

ဖန်ကျန်းရီက လက်ခုပ်တီးလိုက်ရာ၊ အောက်ထပ်မှ သန်မာသော လူကြီးနှစ်ယောက် ချက်ချင်း တက်လာပြီး စကားပြောနေသူကို မကာ အောက်သို့ ခေါ်သွားကြ၏။

“ဘာလုပ်တာလဲ … ခင်ဗျားတို့ ဘာလုပ်တာလဲ။ သခင်လေးဖန်၊ ကျုပ်တို့ ဆွေးနွေးနေတုန်းပဲလေ။”

ဖန်ကျန်းရီက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဆွေးနွေးတယ် ဟုတ်လား။ သခင်လေး ကျုပ်ရဲ့ အဘိဓာန်မှာ ဆွေးနွေးတယ် ဆိုတဲ့ စကားလုံး မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က သူများတွေကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခိုင်းဘူး၊ မဝင်ချင်တဲ့သူ အခု ချက်ချင်း ထွက်သွားလို့ ရတယ်၊ လုံးဝ အတင်း မလုပ်ဘူး။”

ပြောပြီးသည်နှင့် ယွီနျန်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။

ယွီနျန်က မူလကတည်းက ဖန်ကျန်းရီကို ထိန်းထားရန် ငွေတုံး ငါးရာ ပေးရန် ရည်ရွယ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် ဘာမှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပေ။

ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ကျွန်မ ထောက်ခံတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌဖန်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”

တစ်ယောက် လုပ်လျှင် နောက်တစ်ယောက် လိုက်လုပ်တတ်သည်။ ငွေတုံး ငါးရာ ဆိုသည်မှာ သူတို့ မတတ်နိုင်သော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ ယခု စီးပွားရေး စီမံကိန်းက ဤမျှ ပြည့်စုံနေပြီ ဖြစ်ရာ ချွန်းယွီရုံက အရင် နေရာယူသွားပြီ ဖြစ်ပြီး ဆက်လက် ကြီးထွားလာခွင့် ပေး၍ ရပါမည်လား။

ချက်ချင်းပင် ဒုတိယမြောက် လူက ထရပ်လိုက်သည်။

“ကျုပ်လည်း ထောက်ခံတယ်။ ဥက္ကဋ္ဌဖန်ကို ဂုဏ်ပြုပါတယ်။”

“ကျုပ် ထောက်ခံတယ်။”

လူတိုင်း သဘောထား မှတ်ချက်ပေးပြီးသွားသောအခါ ဖန်ကျန်းရီက ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

ငွေတုံး ငါးထောင် ဆိုသည်မှာ ယူတိန့်မြို့ အတွင်း လှုပ်ရှားရန် လုံလောက်သည်။

“အရမ်းကောင်းတယ်။ အခု တစ်ဆိုင်က နောက်ကျတယ်၊ တစ်ဆိုင်က နုတ်ထွက်သွားတယ် ဆိုတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ အနာဂတ် ဈေးကွက်က ပိုကျယ်ပြန့်သွားပြီ။ ခင်ဗျားတို့ မနက်ဖြန် ပထမလအတွက် အသင်းကြေးကို ယွီနျန်ဆီ သွားပေးလိုက်ပါ။ နောက်ပိုင်း အဆင့်လိုက် စီမံကိန်းတွေကိုလည်း ကျုပ် အချိန်မှန် ပို့ပေးပါ့မယ်။

ဒါ့အပြင် ဘယ်ဆိုင်မှာ စီးပွားရေး မကောင်းဘူးလဲ တင်ပြပါ။ ကျုပ် အချိန်မှန် လာအားပေးမယ်၊ လမ်းမပေါ်မှာ ကြော်ငြာတွေကိုလည်း အခမဲ့ ကပ်ပေးပါ့မယ်။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အကူအညီ တစ်ခုလောက် တောင်းချင်ပါတယ်။ အစိုးရက ရာဇဝတ်ကောင် လေးယောက်ကို ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ထားတယ်။ အဲဒီ လေးယောက်က ကျိုးမိသားစု တစ်ခုလုံးကို မီးရှို့သတ်ဖြတ်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်။ ကျုပ်က ကျိုးမိသားစု လူကြီးတွေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိလို့၊ ခင်ဗျားတို့ လူလွှတ်ပြီး အဲဒီ ဖမ်းဝရမ်းကို တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ပေးပါ။

ပြီးရင် ကျုပ်ကို ကူညီပြီး စောင့်ကြည့်ပေးပါ၊ အဲဒီ လေးယောက်ရဲ့ သတင်းကို ရရင် ကျုပ်ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြားပါ၊ ကျုပ် သေချာပေါက် လက်ဆောင်ကြီး ပေးပါ့မယ်။ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ၊ အစည်းအဝေး သိမ်းပြီ။”