အခန်း ၉၁

အခန်း (၉၁)

ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းကာ ဧကရီ စင်မြင့်ထက်သို့ တက်လှမ်းခြင်း

ချင်းရှီးခရိုင်၏ အပြင်ဘက်တွင် အန်းကော်မြို့စား၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးသော တပ်ဖွဲ့များ စခန်းချခဲ့သည့် နေရာ ဟောင်းမှာ ယခုအခါ လက်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

လက်နက်ချအညံ့ခံခဲ့သော ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်သည်များမှာ လက်နက်များ သိမ်းဆည်းခံရပြီးနောက် သားသတ်ရုံသို့ ပို့ဆောင်ခံရမည့် သိုးသူငယ်များကဲ့သို့ ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲတွင် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းခံ ထားရလေ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာများထက်တွင် အကြောက်တရားနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက ပြည့်နှက်နေလျက်ရှိ ပေသည်။ သူတို့ကို စောင့်ကြိုနေသည်မှာ အေးစက်လှသော အာဏာစက်၏ ဓားသွားလား၊ သို့မဟုတ် မျှော်လင့် ချက်မဲ့နေသော အသက်ရှင်သန်ခွင့်လား ဆိုသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မသိရှိကြချေ။

မနေ့က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကြိုတင်ခန့်မှန်း၍မရသည့် 'ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း' က ထိပ်တန်းတပ်ဖွဲ့ဝင် များအဖြစ် သူတို့ ဂုဏ်ယူခဲ့ရသည့် နောက်ဆုံးမာနကိုပင် လုံးဝ ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထိုမျှ နားလည် နိုင်စွမ်းမရှိသော စွမ်းအားကြီးမားမှုရှေ့တွင် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ရဲရင့်မှုနှင့် စစ်တပ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံဆိုသည်မှာ ရယ်စရာ ဟာသတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရချေသည်။

တောင်ကြား၏ အပြင်ဘက်တွင် စစ်သည်များမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး လေထုမှာလည်း အေးခဲသွားတော့မတတ် ဖိနှိပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဖန်းမိသားစု၏ အတွင်းဆောင်ဖြစ်သော ကျူးကျော်ဝင်ရောက်၍မရသည့် ခိုင်ခံ့လှသော ကွန်ကရစ် ခံတပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ လေထုမှာ လုံးဝကို ကွာခြားနေခဲ့ပေသည်။

တင်းမာမှုများကြားတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေမှုတို့က ထူးဆန်းစွာ ရောယှက်နေလျက် ရှိလေ၏။

စစ်တပ်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် ပေါင်းစည်းနိုင်ရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလိမ့်မည်ကို ဖန်းဟန် သိရှိထားသော ကြောင့် သူ၏ အံ့မခန်းဖွယ် အကောင်းဆုံးသော လျှို့ဝှက်လက်နက်ဖြစ်သည့် မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ ဘုရင်မ ရှောင်ရူရွှီကို အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

မနက်ဖြန်တွင် ကျင်းပမည့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များအား လက်ခံသည့် အခမ်းအနား၌ သူမသည် အဓိကအကျဆုံး ကြယ်ပွင့် တစ်ပွင့် ဖြစ်လာပေတော့မည်။

အိပ်ခန်းမှာ နွေးထွေးနေပြီး အလင်းရောင်များကလည်း နူးညံ့စွာ ဖြာကျနေလေ၏။

ရှောင်ရူရွှီသည် ကြမ်းပြင်အထိ ရှည်လျားသော မှန်ကြီးတစ်ချပ်ရှေ့တွင် မှင်သက်စွာ ရပ်နေရင်း ရင်းနှီးနေသလို စိမ်းသက်နေသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်ကို ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ရှုနေမိလေသည်။

သူမသည် အလွန်ပင် လှပတင့်တယ်လှသော ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားခဲ့လေ၏။

ဤဖီးနစ်ဝတ်ရုံမှာ နန်းတော်မှ အသုံးအဆောင်ဟောင်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဖန်းဟန်က မည်သို့ ဖန်တီးလိုက်မှန်းမသိ သည့် လေထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော 'ကောင်းကင်ဘုံသုံး ပိုးထည်' သာ ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏ ဒီဇိုင်းမှာ ရှေးဟောင်း ရိုးရာများကို အတုယူထားသော်လည်း အသေးစိတ်ဖန်တီးမှုများမှာ မဟာကျင်းတော်ဝင်မိသားစု၏ အမြင့်မားဆုံး သော လက်မှုပညာများကိုပင် များစွာ ကျော်လွန်နေခဲ့လေသည်။

နက်မှောင်လှသော အောက်ခံအရောင်ပေါ်တွင် ရွှေချည်၊ ငွေချည်များဖြင့် ထိုးနှံထားသော ဖီးနစ်ပုံစံမှာ အသက် ဝင်လွန်းလှပြီး အမွေးအတောင် တစ်ခုချင်းစီမှာပင် စီးဆင်းနေသော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေကာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို အပေါ်သို့ ပျံသန်းသွားတော့မည့်အလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ ဝတ်ရုံ၏ အောက်ခြေနှင့် လက်ကောက်ဝတ်နေရာများတွင် တောက်ပနေသည့် ကျောက်မျက်ရတနာ သေးသေးလေးများဖြင့် အလှဆင် ထားရာ အလင်းရောင်အောက်တွင် ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိသော တောက်ပမှုများကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေလျက် ရှိ လေသည်။

ဤဝတ်စုံမှာ သူမ ထီးနန်းတက်လှမ်းစဉ်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ဝတ်ရုံထက်ပင် ပို၍ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှပေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်မူ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ဧကရီတစ်ပါးဖြစ်ခြင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် လုံးဝကို သက်ဆိုင် ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အရှက်ရမှု၊ စိတ်ရှုပ်ထွေးမှု၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့နှင့်အတူ သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော မျှော်လင့်ချက်အရိပ် အယောင်တချို့သာ ရှိနေခဲ့လေ၏။

ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များက သူမ၏ အတွင်းစိတ်၌ လှည့်ပတ်နေခဲ့ရာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်သီးဆုပ်များမှာပင် ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့ပေသည်။

“အရှင်မ... စိတ်လျှော့ထားပါ...”

နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော အသံတစ်ခုက သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် ကျက်သရေရှိစွာဖြင့် လျှောက်လာခဲ့လေ၏။ ဤယခင် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး၏ ဇနီးဖြစ်သူ၊ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှသော မိသားစုမှ မွန်မြတ်သော အမျိုးသမီးမှာ မွေးရာပါ ယဉ်ကျေးမှုဓလေ့ထုံးစံများကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် ရှောင်ရူရွှီ၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် သိမ်မွေ့လှသော လှုပ်ရှားမှုတိုင်းကို ညင်သာစွာ သင်ကြားပြသပေးနေခဲ့လေသည်။

"အရှင်မ... စင်မြင့်ပေါ်ကို တက်တဲ့အခါ အရှေ့တည့်တည့်ကိုပဲ ကြည့်ပါ။ မိမိနှလုံးသားထဲမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ထည့်ထားနိုင်လောက်တဲ့ ကြီးမြတ်မှုကို ပြဖို့အတွက် အဝေးဆုံးမှာရှိတဲ့ စစ်သည်တွေကို လှမ်းကြည့်ရပါမယ်။ အရှင်မရဲ့ ဘုန်းတန်ခိုးကို ပြဖို့အတွက် မေးစေ့ကို နည်းနည်းလေးငုံ့၊ ခြေလှမ်းတွေကိုလည်း ပုံမှန်ထက် နည်းနည်း လေး နှေးနှေးလှမ်းပါ။ ဧကရီတစ်ပါးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြသဖို့အတွက် ခြေလှမ်းတိုင်းကို ဖြည်းဖြည်း နဲ့ တည် တည်ငြိမ်ငြိမ် လှမ်းရပါမယ်..."

နန်ကုန်းယွင်ရှူး၏ အသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း ယုံကြည်လက်ခံနိုင်စွမ်းရှိသော စွမ်းအားတစ်ခု ပါဝင်နေလေ၏။ သူမသည် မည်သည့် မနာလိုမှု သို့မဟုတ် မကျေနပ်မှုမျိုးကိုမျှ မပြသခဲ့ဘဲ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးအား ဧကရီတစ်ပါး၏ အငွေ့အသက်များကို မည်သို့ ထုတ်ဖော်ပြသရမည်ကို သင်ကြားပေးခြင်းမှာ လောကတွင် အလွန်ပင် သဘာဝကျသော ကိစ္စတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်ရူရွှီ၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူမ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် မသိမသာပင် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲပြင်ဆင်သွားခဲ့လေသည်။

“မကြောက်ပါနဲ့ ညီမလေး... ခင်ပွန်းက ညီမလေးကို ရှေ့ထွက်ဖို့ ပြောလာပြီဆိုကတည်းက အရာအားလုံးကို စီစဉ်ထားပြီးပြီလို့ ဆိုလိုတာပါပဲ... ညီမလေး ဘာမှ စဉ်းစားနေစရာ မလိုပါဘူး... ညီမလေးရဲ့ အရိုးထဲမှာ စိမ့်ဝင်နေတဲ့ ဧကရီတစ်ပါးရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကို ဖော်ထုတ်ပြသလိုက်ရုံပါပဲ...”

ပိုင်ကျီရိုသည် သေးသွယ်သော မျက်ခုံးဆွဲခဲတံလေးကို ကိုင်ထားရင်း ရှောင်ရူရွှီ၏ မိတ်ကပ်ကို နောက်ဆုံးအဆင့် အဖြစ် သေချာစွာ ပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့လေ၏။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ညင်သာပြီး အကြည့်များက လည်း စူးစိုက်ကာ လေးနက်လျက်ရှိပြီး သူမ၏ စကားလုံးများမှာ နှစ်သိမ့်မှုပေးနိုင်သော စွမ်းအားများ ပြည့်နှက် နေခဲ့ပေသည်။

မှန်ထဲတွင် ပေါ်လွင်နေသော သူမကဲ့သို့ပင် လှပလွန်းလှသည့် မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း အမျိုးသမီးများကြား တွင် ဖြစ်ပေါ်တတ်သော နှိုင်းယှဉ်မှု သို့မဟုတ် ရန်လိုမှုမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့ဘဲ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စီစဉ်မှုများအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှုနှင့် ဤ 'ညီမလေး' အသစ်အပေါ် စစ်မှန်သော ဂရုစိုက်မှုများသာ ရှိနေခဲ့လေသည်။

“ဝိုး... ရူရွှီအစ်မတော်... အစ်မတော်က ဒီဝတ်စုံလေးနဲ့ဆို ပန်းချီကားထဲက ထွက်လာတဲ့ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးနဲ့ တူနေတာပဲ... မဟုတ်ဘူး... နတ်သမီးထက်တောင် ပိုပြီး လှသေးတယ်... အရင်က ခရိုင်မြို့မှာ ကြီးကျယ် ခမ်းနားတဲ့ ပြဇာတ်တချို့ကို ညီမလေး ကြည့်ဖူးတယ်... စင်မြင့်ပေါ်က အဲ့ဘုရင်မတွေက အစ်မတော်ရဲ့ ဖိနပ်ကို သယ်ပေးဖို့တောင် မထိုက်တန်ကြပါဘူး...”

သူမ၏ ဘေးတွင် ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ထားရင်း သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်း လေးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အရောင်လက်နေခဲ့လေ၏။ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး ပွင့်လင်းသော ချီးမွမ်း စကားများမှာ ကြည်လင်သော စမ်းရေပေါက်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ အခန်းထဲရှိ တင်းမာပြီး လေးနက်နေသော လေထု

ကို ချက်ချင်းပင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေသည်။

မျက်နှာထား တင်းမာနေခဲ့သော ရှောင်ရူရွှီပင်လျှင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် ပြေလျော့မသွားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရပေသည်။

လျူရူမေသည် အချိန်တစ်လျှောက်လုံး တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့လေ၏။ သူမသည် အနောက်သို့ လှည့်ကာ ချိုမြိန် သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကြာစေ့ဟင်းချိုတစ်ခွက်ကို အစားအသောက်ထည့်သော သေတ္တာထဲမှ ထု တ်ယူလိုက်ပြီး ရှောင်ရူရွှီထံသို့ ကျက်သရေရှိစွာ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

“လည်ချောင်းကို အရင်စိုအောင်ထားလိုက်ပါဦး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မနက်ဖြန်ကျရင် ကျွန်မတို့ ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်လေ...”

သူမသည် စကားများများစားစား မပြောတတ်သော်လည်း အလိုအပ်ဆုံးအချိန်များတွင် အမြဲတမ်း အသေချာ ဆုံးနှင့် အဂရုတစိုက်ဆုံးသော ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုများကို ပေးစွမ်းတတ်လေသည်။

သူမ၏ အရှေ့တွင်ရှိနေသော 'ညီမ' များကို ကြည့်ရင်း တစ်ဦးစီတွင် ကိုယ်ပိုင်ထူးခြားသော အမူအရာများ ရှိကြ သော်လည်း အားလုံးက သူမအပေါ် ကြင်နာမှုများ ပြသနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရှောင်ရူရွှီ၏ နှလုံးသား ထဲတွင် ယခင်က တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးသော ထူးဆန်းသည့် နွေးထွေးမှုတစ်ခု လွှမ်းခြုံလာခဲ့လေ၏။

တစ်ချိန်တုန်းကမူ သူမသည် နန်းတော်၏ အတွင်းဆောင်တွင်သာ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး အဆုံးမဲ့သော သံသယ များ၊ အကွက်ဆင်မှုများနှင့် ဟန်ဆောင်မြှောက်ပင့်မှုများ ဝန်းရံခြင်းကို ခံခဲ့ရလေသည်။ သူမ၏ အရင်းနှီးဆုံးသော အစေခံများပင်လျှင် ကိုယ်ကျိုးအတွက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမကို သစ္စာဖောက်သွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဤနေရာတွင်မူ...၊

တစ်ဦးက သူမကို ဧကရီတစ်ပါး၏ အမူအရာများကို သင်ကြားပေးပြီး အခြားတစ်ဦးက သူမကို သေချာစွာ ဝတ်ဆင်ပေးနေလေသည်၊ တစ်ဦးက သူမကို အားပေးအားမြှောက်ပြုကာ နောက်တစ်ဦးက သူမ၏ စိတ်လှုပ် ရှားမှုများကို ပြေလျော့စေပြီး သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို နွေးထွေးစေခဲ့လေသည်။

သူတို့သည်... ထိုအမျိုးသား၏ ဇနီးမယားများပင် ဖြစ်ကြလေသည်။

ယုတ္တိကျကျ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူတို့သည် တိုက်ရိုက်အကျဆုံး ပြိုင်ဘက်များ၊ အချစ်ရေးတွင် ယှဉ်ပြိုင်သူ များ ဖြစ်သင့်ပေသည်။ သို့သော် သူမကို ကြည့်နေကြသော သူတို့၏ အကြည့်များတွင် စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးမှုများကိုသာ ပြသနေကြလေသည်။

ဤယုံကြည်နိုင်ဖွယ်မရှိလောက်အောင် သဟဇာတဖြစ်နေသော လေထုက ယခင် ဧကရီဟောင်း တစ်ဦး ကိုပင် လျှင် လက်တွေ့မဆန်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေသည်။

သူမသည် ကြာစေ့ဟင်းချိုပန်းကန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကောက်ကိုင်လိုက်လေ၏၊ ကျောက်စိမ်းပန်းကန်လုံးမှာ ကိုင်တွယ်ရာတွင် ချောမွေ့ပြီး သိမ်မွေ့လှပေသည်။ သူမသည် ၎င်းကို ညင်သာစွာ မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် တစ်ဇွန်း ခပ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

နူးညံ့ပြီး စေးကပ်နေသော ကြာစေ့များနှင့် ချိုမြိန်မွှေးကြိုင်လှသော ဟင်းချိုတို့က သူမ၏ လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ စီးဆင်းသွားခဲ့ရာ သူမ၏ တောင့်တင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာ ပြေလျော့သွားစေမည့် နွေးထွေးသော စွမ်းအားတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးမှာ ဂျီသံမြည်ကာ ပွင့်သွားခဲ့လေ၏။

ဖန်းဟန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားရင်း တံခါးဝတွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အကြည့်များက အမျိုးသမီးတစ်စု ဝန်းရံထားခြင်းကို ခံနေရသည့် အလယ်ဗဟိုမှ ရှောင်ရူရွှီ ထံသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့လေ၏။

ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းကာ ပြင်ဆင်ထားသော လှပသည့် မိတ်ကပ်များဖြင့် သူမကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား၌ အနည်းငယ်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ကျန်ရှိနေသေးသော်လည်း တဖြည်း ဖြည်း ကြီးထွားလာနေသော ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားမှုများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရပြီဖြစ်သဖြင့် ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်း များက ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ကွေးတက်သွားခဲ့လေသည်။

သူသည် အပိုစကား တစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ရှောင်ရူရွှီထံသို့ လျှောက်သွားကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

၎င်းမှာ နွေးထွေးပြီး ချောမွေ့နေသော အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးတစ်ခု ဖြစ်ကာ အလွန်ပင် လှပတင့် တယ်လှသော တိမ်တိုက်ပုံစံများဖြင့် ထွင်းထုထားသဖြင့် တန်ဖိုးကြီးမားကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိနိုင်ပေ သည်။

“ဒါကို ယူထားလိုက်ပါ...”

စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ဖန်းဟန်သည် ရှောင်ရူရွှီ၏ ခမ်းနားလှသော ဖီးနစ်ဝတ်ရုံ၏ ခါးပတ်တွင် 'ကျောက်စိမ်း ဆွဲသီး' ကို ကိုယ်တိုင် တပ်ဆင်ပေးလိုက်လေ၏။ တပ်ဆင်လိုက်သော နေရာမှာ အလွန်ပင် သင့်မြတ်လှပြီး ထင်း လွန်းနေခြင်း သို့မဟုတ် လိုက်ဖက်မှုမရှိခြင်းမျိုး မဖြစ်ပေါ်စေဘဲ ပြီးပြည့်စုံသော အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးဝင်လျက် ရှိနေပေသည်။

“မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းရဲ့ အသံကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ကွင်းလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပါ...”

သူ၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း သူသည် အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည့် အကြွင်းမဲ့သော ယုံကြည်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့လေသည်။

ရှောင်ရူရွှီသည် မသိမသာပင် လက်လှမ်းကာ အေးစက်နေသော 'ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး' ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။ ဤမျှ သေးငယ်သော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးလေးက သူမ၏ အသံကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ကွင်းလုံးတွင် မည်သို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားစေနိုင်မည်နည်းဆိုတာကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေခဲ့ရပေသည်။

သို့သော် သူမ မမေးမြန်းခဲ့ချေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ခေါင်းမော့ကာ အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိသည့်အလား ဖြစ်နေ သော ဖန်းဟန်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရချိန်တွင် 'အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်း' ဟုခေါ်သော တည်ငြိမ်မှုတစ်မျိုးကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် မနေ့က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း၊ လွှမ်းမိုးနေသော သွေးမြူ များ၊ ထိုအထက်တန်းစား စစ်တပ်ကြီး ပြိုလဲသွားမှုနှင့် သူမကိုယ်တိုင် ဒူးထောက် အညံ့ခံခဲ့ရသည့် အရှက်ရမှုတို့ ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ဤအချိန်တွင်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ခဲ့တော့ပေ။

ထိုအကြည့်များက သူမအပေါ်သို့ စူးစိုက်ကျရောက်လာချိန်တွင် သူမ ခံစားနေရသော ပြင်းထန်သည့် စိုးရိမ်ပူပန် မှုများနှင့် အရှက်ရမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပြီး 'ယုံကြည်မှု' ဟုခေါ်သော အရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

ဟုတ်ပေသည်။

သူမ၏ အနောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ရပ်တည်နေမှတော့ သူမအနေဖြင့် ဘာကို ကြောက်ရွံ့နေ စရာ လိုတော့မည်နည်း။

သူမသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆွဲထုတ်ခံရတော့မည့် ဓားတစ်လက်မှလွဲ၍ အခြား ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ဓားတစ်လက်ဆိုသည်မှာ သခင်ဖြစ်သူ၏ အလိုဆန္ဒကို နာခံရန်နှင့် ၎င်း၏ လမ်းကြောင်း ပေါ်ရှိ အရာအားလုံးကို ခုတ်ထစ်ဖျက်ဆီးပစ်ရန်သာ လိုအပ်ပြီး ထိုမျှနှင့်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်ရူရွှီ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်နေသော ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများမှာ လုံးဝ ပျောက် ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ယင်းအစား အေးစက်ပြီး တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသော ဧကရီတစ်ပါး၏ ဘုန်းတန်ခိုးကြီးမားမှုတို့သာ အစားထိုး နေရာယူလာခဲ့တော့၏။