အခန်း ၉၂

အခန်း (၉၂)

ဧကရီအာဏာကို ဓားသဖွယ်အသုံးပြု၍ စစ်သည်တို့၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောအချိန်ဖြစ်လေ၏။

ကျယ်ဝန်းလှသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်ကြီးမှာ အေးစက်ခက်ထန်သော လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့လေသည်။

လက်နက်ချအညံ့ခံထားသော စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာကို လူတစ်ရာစီ အုပ်စုဖွဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေ စေရန် အမိန့်ပေးထားလေ၏။ သူတို့၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို သိမ်းဆည်းထားပြီးဖြစ်ရာ ပါးလွှာသော အကျဉ်း သားဝတ်စုံများဖြင့်သာ နံနက်ခင်းလေပြေထဲတွင် တုန်ယင်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေခဲ့ပေသည်။

သူတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ အနက်ရောင်ဝတ်စုံများကို ဆင်တူဝတ်ဆင်ထားကြသော ဖန်းမိသားစုအစောင့် တပ်ဖွဲ့များက အသံတိတ်ရုပ်တုများကဲ့သို့ မားမားမတ်မတ် ရပ်နေကြလေ၏။

သူတို့၏ လက်ထဲတွင် ဤခေတ်ကာလ၌ အတွေ့ရများသော လှံရှည်များနှင့် ဓားပြားကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထား ခြင်းမရှိဘဲ သတ္တုပုံစံနှင့် ထူးခြားသော အင်အားပြည့်ဝသည့် လေးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။ ၎င်းမှာ ဖန်းဟန်က ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ယူဆောင်လာခဲ့သော ပေါင်းစပ်လေးများပင် ဖြစ်ချေသည်။

အေးစက်နေသော လေး၊ တင်းမာနေသော လေးကြိုးနှင့် သေမင်းတမန်အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသော သတ္တုစပ်မြားခေါင်းတို့က လူတို့၏ ကျောရိုးကို စိမ့်တက်သွားစေမည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့လေ၏။ ဤအစောင့်တပ်ဖွဲ့၏ စစ်သည်အရေအတွက်မှာ လက်နက်ချစစ်သည်များထက် များစွာနည်းပါးသော်လည်း ပြင်းထန်သော လေ့ကျင့်မှုနှင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်အဝမှ ပေါက်ဖွားလာသော သူတို့၏ သွေးအေးစက်စက် အရှိန်အဝါများက လက်နက်ချစစ်သည်တစ်ဦးချင်းစီ၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ မျက်မြင်မရသော တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ ဖိစီးနေခဲ့ပေသည်။

နျူအာနှင့် မာပေါ်ကော့တို့သည် ဘယ်ဘက်တွင် တစ်ဦး၊ ညာဘက်တွင် တစ်ဦးစီဖြင့် မြင့်မားသော စင်မြင့် အောက်တွင် အစောင့်အရှောက်နတ်ဘုရားနှစ်ပါးကဲ့သို့ ရပ်နေကြလေသည်။ သူတို့၏ စွန်ရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများက အောက်ဘက်ရှိ လက်နက်ချစစ်သည်တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုနေပြီး မနာခံလိုသော အတွေးမှန်သမျှကို အမြစ်ဖြတ်ချေမှုန်းရန် အသင့်ရှိနေလေ၏။

စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ လုံးဝ ဗလာကျင်းနေခဲ့လေသည်။

လှပသော ကျားရေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပြီး ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများ ထွင်းထုထားသည့် ကြီးမားသော သခင်ကြီး၏ ကုလားထိုင်တစ်လုံးသာ အလယ်တည့်တည့်တွင် ထီးတည်း ရှိနေပေသည်။

ထိုနေရာမှာ ဖန်းဟန်၏ နေရာပင် ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် သူသည် ယနေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

အချိန်များမှာ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

နေမင်းကြီးမှာ ပိုမိုမြင့်တက်လာကာ မြေပြင်ကိုသာမက လေထဲတွင် တွဲလောင်းဖြစ်နေသော လက်နက်ချစစ် သည်များ၏ နှလုံးသားများကိုပါ ပူလောင်စေခဲ့လေ၏။ သူတို့သည် အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုလာကြပြီး လူအုပ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပျံ့နှံ့လာခဲ့လေသည်။

"သူတို့ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာလဲ... ငါတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်တော့မလို့လား..."

"ပြီးသွားပြီ... ပြီးသွားပြီ... မနေ့ကတည်းက သူတို့နဲ့အတူ ထွက်ပြေးခဲ့သင့်တာ..."

"ဟို သက်ရှိအင်မော်တယ်ဆိုတဲ့လူက တကယ်တော့ ဘာလိုချင်နေတာလဲ... ငါတို့ကို အမြန်ဆုံးသာ သတ်ပစ် လိုက်ပါတော့..."

လက်နက်ချစစ်သည်များမှာ သူတို့အား ယဇ်ပူဇော်ပြီး သတ်ဖြတ်တော့မည်ဟု ယုံကြည်ကာ ပို၍ ငြင်းခုန် နေကြစဉ်မှာပင်၊

"အရှင်မင်းကြီး... ကြွချီလာပါပြီ..."

တစ်စုံတစ်ခုသော ထူးဆန်းသည့် မှော်ဆန်မှုများ ပါဝင်နေပုံရသော ရှည်လျားပြီး ရှင်းလင်းသည့် အသံတစ်ခုက လေ့ကျင့်ရေးကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့လေ၏။ အစောင့်အချို့ တပ်ဆင်ထားသော စကားပြောစက်များမှတစ်ဆင့် အဆိုပါအသံကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထုတ်လွှင့်လိုက်ခြင်းဖြစ်ရာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။

*အရှင်မင်းကြီးတဲ့လား..။*

*ဘယ်ဧကရာဇ်လဲ…။*

မျက်နှာများ ပြာနှမ်းနေပြီး သေရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြသော အရာရှိများ အပါအဝင် လက်နက်ချစစ်သည်များ အားလုံးမှာ ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ ခေါင်းများကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ကြလေ၏။ သူတို့၏ မျက်နှာ များမှာ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့် အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပေသည်။

လူတိုင်း၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များကြားတွင် စင်မြင့်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ဂုဏ်ပြုချီတက်ပွဲတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ဦးဆောင်လာသူမှာ လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သံချပ်ကာအင်္ကျီအထူကို ဝတ်ဆင်ထားကာ တင်းမာသော မျက်နှာထားရှိသည့် လောင်ရှန်းပင် ဖြစ်လေ၏။ သူတို့သည် နန်းတွင်းအစောင့်တပ်၏ ယခင်တပ်မှူးဖြစ်သူနှင့် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မဆုံဖူးခဲ့လျှင်တောင် အန်းကော်မြို့စား၏ လက်အောက်ရှိ စစ်သည်များအနေဖြင့် သူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသော ဂုဏ်သတင်းကို အသေအချာပင် ကြားဖူးခဲ့ကြပေသည်။

လောင်ရှန်း၏ နောက်တွင်မူ လောကပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသော အစေခံမိန်းကလေး တစ်စု က လိုက်ပါလာကြလေသည်။ ပိုင်ကျီရို၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု၊ ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ဆွဲဆောင်မှု၊ လျူရူမေ၏ ညှို့ဓာတ်၊ နန်ကုန်းယွင်ရှု၏ တင့်တယ်မှု စသည်တို့ကြောင့် သူတို့တစ်ဦးစီတိုင်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်အမျိုးသားကိုမဆို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ်ကောင်းသော အလှတရားများ ပိုင်ဆိုင်ထားကြလေ၏။

ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် အလွန် နှိမ့်ချသော အစေခံများကဲ့သို့ ပုံရိပ်တစ်ခု၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝန်းရံနေကြ လေသည်။

ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ခမ်းနားလှသော အနက်ရောင် ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဖီးနစ်ကိုးကောင် နေမင်းကို မျက်နှာမူထားသည့် သရဖူကို ဆောင်းထားသော ထိုပုံရိပ်သည် အမြင့်ဆုံးအာဏာကို ကိုယ်စားပြု သော စင်မြင့်ထက်သို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ ဖြည်းညင်းစွာ တက်လှမ်းသွားခဲ့လေ၏။

ထိုစဉ်မှာပင် နေရောင်ခြည်က တိမ်တိုက်များကို ဖောက်ထွင်းကာ သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ပေသည်။ ရွှေ ရောင်အလင်းတန်းများက သူမ၏ ခမ်းနားလှသော ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို မြင့်မြတ်သော အနားကွပ်အဖြစ် ရွှေရောင် လွှမ်းသွားစေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ပြီး ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိလှပေသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာလည်း ကျက်သရေရှိပြီး တင့်တယ်လှပေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များက အောက်ဘက်ရှိ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော လက်နက်ချစစ်သည် ထောင်ပေါင်း များစွာအပေါ်သို့ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်ပြည်သူများကို ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဝေ့ဝဲသွားခဲ့လေ၏။

သူမမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ စစ်ပွဲများ၏ ဖရိုဖရဲအခြေအနေများကြောင့် သေဆုံးသွားပြီဟု လူတိုင်းက ယုံကြည် ထားခဲ့ကြသော မဟာကျင်းမင်းဆက်၏ ပျောက်ဆုံးနေသည့် ဧကရီ ရှောင်ရူရွှီပင် ဖြစ်လေသည်။

*ဝုန်း…*

ထိုအချိန်တွင် လက်နက်ချစစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ စိတ်များမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ဗလာကျင်းသွားခဲ့ရလေ၏။

*ဧကရီပဲ။

*တကယ်ပဲ ဧကရီပဲ…။*

ဒဏ္ဍာရီများထဲတွင်သာ ရှိပြီး အန်းကော်မြို့စား၏ မိစ္ဆာဘုရင်မဟု လုပ်ကြံစွပ်စွဲကာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ သူပုန်များ၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရသော ဧကရီ က တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ ဤနေရာတွင် ပေါ်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေ သည်။

ထို့အပြင်...၊

သူမ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် ခမ်းနားလှသော ဖီးနစ်ဝတ်ရုံကို ကြည့်လိုက်ပါ၊ သူမ၏ နောက်တွင်ရှိနေ သော ခန့်ညားလှသည့် ယခင်နန်းတွင်းအစောင့်တပ်မှူးကို ကြည့်လိုက်ပါ၊ သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်ရှိနေသော နတ်သမီးများကဲ့သို့ အစေခံများကို ကြည့်လိုက်ပါအုံးမည်။ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်ဒုက္ခရောက်နေ သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခုမျှပင် မရှိချေ။

ဤသည်မှာ နန်းတော်ထဲတွင် နေထိုင်ရသည်ထက်ပင် ပို၍ ပူပင်သောကကင်းကာ ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့ဖွယ်ကောင်း သော ဘဝဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ဤအချိန်တွင် အန်းကော်မြို့စားက ဧကရီအပေါ် ပစ်ပေါက်ခဲ့သော ရွှံ့ဗွက်များနှင့် သူမအကြောင်း မကောင်း သော ကောလာဟလများအားလုံးမှာ လုံးဝ ချေပခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်လေ၏။ ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်း ကြောင့် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော သူတို့၏ ယုံကြည်မှုများမှာ ဘုရင်မကို ကိုယ်တိုင် မျက်စိဖြင့် မြင်တွေ့ လိုက်ရသောအခါတွင် လုံးဝ ပြိုကျသွားခဲ့ရလေသည်။

သူတို့မှာ တုန်လှုပ်ကာ တွေဝေသွားကြစဉ်မှာပင် မေးခွန်းထုတ်ဖွယ်မရှိသော ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် မြင့်မြတ်သော သန့်စင်မှုအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည့် ရှင်းလင်းပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အသံတစ်ခုက စင်မြင့်ပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့လေ၏။

"ငါ ရှောင်ရူရွှီဟာ မဟာကျင်းမင်းဆက်ရဲ့ ဧကရီဖြစ်တယ်..."

"မင်းတို့အားလုံးဟာ ငါ့ရဲ့ ပြည်သူတွေပဲ..."

သူမ၏ ခါးရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး အသံချဲ့စက်မှတစ်ဆင့် ကျယ်လောင်သွားသော အသံမှာ လေ့ကျင့်ရေး ကွင်းပြင်ရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ရှင်းလင်းပြတ်သားမှုဖြင့် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ ဧကရီကိုယ်တိုင် သူတို့၏ နားထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြောဆိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။

ဤခန့်မှန်းရခက်ပြီး နက်နဲလှသော နည်းလမ်းက သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ခံတပ်ကို လုံးဝပြိုကျသွားစေသည့် နောက်ဆုံးတွန်းအားတစ်ခု ချက်ချင်းပင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

"ဧကရီ... ဧကရီ... တကယ်ပဲ ဧကရီပဲ..."

လူအုပ်ကြီးထဲမှ လက်နက်ချအရာရှိတစ်ဦးမှာ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လာသူ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ရူးသွပ်သွား သကဲ့သို့ ပြုမူကာ မျက်ရည်များ စီးကျနေရင်း စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ရှောင်ရူရွှီအား ရူးသွပ်စွာ ဦးညွှတ်ပြီး အက်ကွဲနေ သော အသံများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"ဧကရီ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... ဧကရီ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... ဧကရီ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ..."

ဤအော်ဟစ်သံမှာ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သွား စေခဲ့လေသည်။

"ဧကရီ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ..."

"ဧကရီ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ... ဧကရီ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ..."

ရူးသွပ်နေသော အော်ဟစ်သံများက တောင်ကြီးပြိုကျကာ ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီး ရိုက်ခတ်လာသကဲ့သို့ လေ့ကျင့် ရေးကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေ၏။ လက်နက်ချစစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာမှာ ကယ်တင်ရှင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ငိုကြွေးအော်ဟစ်ကြပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်ကို ရူးသွပ်စွာ ဒူးထောက် ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်များမှာ လုံးဝ ပြိုကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထို့နောက် မှီခိုရာရှာဖွေတွေ့ရှိသွား သည့် ရူးသွပ်မှုများကြားတွင် သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ကြလေ၏။

သူတို့သည် သူပုန်များ မဟုတ်ကြတော့ဘဲ ဧကရီမြတ်၏ ပြည်သူများ ဖြစ်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူတို့ ၏ အရှင်သခင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်လေ၏။

စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရှောင်ရူရွှီက အောက်ဘက်ရှိ ရူးသွပ်နေသော မြင်ကွင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမအပေါ်သို့ စုဝေး ရောက်ရှိလာသော ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေသော အကြည့်များကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ပေသည်။

သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့ကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ဖန်းဟန် ကြိုတင်သင်ကြား ပေးထားသော စကားများအတိုင်း အသံချဲ့စက်ဖြင့် မရေမတွက်နိုင်အောင် ကျယ်လောင်သွားသော ခမ်းနားကြီး ကျယ်သည့် အသံဖြင့် တစ်လုံးချင်းစီ ကြေညာလိုက်လေ၏။

"စစ်သည်များအားလုံး ထကြ..."

"မင်းတို့အားလုံးဟာ သစ္စာဖောက် အန်းကော်မြို့စားရဲ့ လမ်းလွဲပို့မှုကြောင့် လမ်းမှားကို ရောက်ခဲ့ကြရတယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ဆီမှာ ပြန်လည်အလင်းဝင်လိုတဲ့ ဆန္ဒရှိနေသေးတာကို ထောက်ထားပြီး မင်းတို့ရဲ့ အပြစ်တွေ အားလုံးကို ငါ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်တယ်..."

"ဒီနေ့မှကစပြီး မင်းတို့ဟာ သူပုန်တွေ မဟုတ်တော့ဘဲ ငါတို့မဟာကျင်းရဲ့ သူပုန်နှိမ်နင်းရေး ရှေ့တန်းတပ်မတော် ဖြစ်သွားပြီ... စစ်တပ်တစ်ခုလုံးကို ယာယီကွပ်ကဲဖို့အတွက် အစောင့်အရှောက် အင်မော်တယ် သခင်ကြီး ဖန်းဟန်ကို ငါ ခန့်အပ်လိုက်တယ်... နောင်မှာ မင်းတို့အားလုံး ငါနဲ့အတူ ကမ္ဘာပေါ်က သူပုန်အားလုံးကို ရှင်းလင်း ပြီး မဟာကျင်းအင်ပါယာကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ကြရမယ်..."

...

အခမ်းအနား ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ရှောင်ရူရွှီသည် သူမ၏ အတွင်းဆောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ သူမ အတင်းအဓမ္မ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ရသော ဧကရီတစ်ပါး၏ ဂုဏ်ကျက်သရေများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက် ကွယ်သွားခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ အားပျော့သွားပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ သူမ၏ ကျောပြင် တစ်ခုလုံးလည်း အေးစက်သော ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေခဲ့ပေသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားမှု၊ အရှက်ရမှု၊ ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော ကြောက်ရွံ့မှု၊ ရွှင်လန်းတက်ကြွမှု...၊

ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များက သူမ၏ အထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ရောနှောမွှေနှောက်နေခဲ့ရာ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကို ဖြူဖျော့သွားစေပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လည်နီရဲလာစေခဲ့လေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး ထူးဆန်းသော ပူဖောင်းများ တစီစီတက်နေဆဲ ဖြစ်သည့် အနက်ရောင်အရည်တစ်ခွက်ကို သူမရှေ့တွင် ချထားပေးလိုက်လေ၏။

သူမ သတိမထားမိလိုက်ချိန်မှာပင် ဖန်းဟန်က သူမ၏ ဘေးတွင် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် နောက်ထပ် နှစ်သိမ့်စကားများ ပြောဆိုခြင်းမရှိသလို သူမအပေါ်သို့ ချီးကျူးစကားများလည်း မပြောခဲ့ချေ။

"ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်..."

သူက နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားလျက် ရိုးရှင်းစွာပင် ပြောလိုက်လေ၏။

"နောင်ကျရင် ဒီလိုမျိုး မြင်ကွင်းတွေ အများကြီး ထပ်ရှိလာဦးမှာပဲ... နောက်ဆုံးတော့လည်း မင်း ကျင့်သားရ သွားမှာပါ..."

ရှောင်ရူရွှီက ခေါင်းမော့ကာ သူမရှေ့ရှိ အမျိုးသားကို ငေးမောကြည့်နေမိလေသည်။

သူမသည် အင်မော်တယ်ကျောက်စိမ်းနှင်းရည် ဟုခေါ်သော ထူးဆန်းသည့် အရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ဖန်းဟန် ကို အတုခိုးကာ ဂရုတစိုက်ဖြင့် တစ်ငုံ သောက်လိုက်လေ၏။

ထူးခြားသော အရသာဖြစ်သည့် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်းဖြစ်မှု၊ လှုံ့ဆော်မှုနှင့် ပြင်းထန်သော ချိုမြိန်မှုတို့က သူမ၏ လျှာပေါ် တွင် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေ၏။ ထိုမရေမတွက်နိုင်သော ပူဖောင်းငယ်လေးများက သူမ ၏ အရသာခံဖုများကို ဆေးကြောပေးကာ သူမ၏ အထဲတွင် လှိုင်းထန်နေသော ခံစားချက်များကို ငြိမ်သက်သွား စေသည့် မှော်ဆန်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားပုံရလေသည်။

သရော်လှောင်ပြောင်မှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေသော်လည်း လုံးဝ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသည့် အငွေ့အသက်များ ပြည့် နှက်နေသော ထိုအမျိုးသား၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း ပြိုလဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော သူမ၏ ခံစစ် ကြောင်းများမှာ တစ်ဖန် ထပ်မံပြိုကျသွားခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ 'ကျရှုံးခြင်း' ဟုခေါ် သော ခံစားချက်အသစ်တစ်ခုက အတင်းတိုးဝင်လာခဲ့သဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်၍မရနိုင်သော ကွက်လပ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့လေတော့သည်။