အခန်း ၉၃

အခန်း (၉၃)

လျှပ်စီးဝင်္ကပါနှင့် ညစာစားပွဲမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ

ထောင်ပေါင်းများစွာသော လက်နက်ချစစ်သည်များကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းသွင်းပြီးနောက်တွင် ဖန်းဟန်၏ အင်အားသည် တောင်ကုန်းပေါ်မှ လိမ့်ဆင်းလာသော နှင်းလုံးကြီးပမာ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အဆမတန် ကြီးထွားလာခဲ့လေ၏။

တပ်ဖွဲ့အင်အား တဟုန်ထိုး တိုးတက်လာမှုနှင့်အတူ လျိုရှီးရွာ၏ မူလပမာဏမှာ လုံလောက်မှု မရှိတော့ပေ။

ထိုအခါ ဖန်းဟန်သည် တစ်ရွာလုံးကို တိုးချဲ့မည့် အစီအစဉ်အား ချက်ချင်းပင် အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပြင်ဆင် လိုက်လေတော့သည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော အလုပ်သမားများစွာကို စုစည်းခဲ့ပြီးနောက် ခေတ်ကာလထက် များစွာကျော်လွန်နေသော ဖန်းဟန်၏ ဗိသုကာပုံစံများ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ဘိလပ်မြေခံတပ်ကို အဓိကထားသော စစ်စခန်းအသစ် တစ်ခုသည် တောင်ကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်နေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ဖန်းဟန်သည် သူ ကာလ ကြာရှည်စွာ စီစဉ်ထားခဲ့သော နောက်ထပ် အံ့ဖွယ်စီမံကိန်းတစ်ခုကို သဘာဝကျကျပင် စတင်လိုက်လေ၏။

ဤပရဒိသုဘုံကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သူ ကိုယ်တိုင် တစ်တောင်ကြားလုံးအတွက် ကောင်းကင်ကိုးထပ် လျှပ်စီး မိုးကြိုး တောင်စောင့်ဝင်္ကပါဟု ခေါ်ဆိုသော ပြိုင်ဘက်ကင်း ကာကွယ်ရေးစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးတည်ဆောက် ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း လူသိရှင်ကြား ကြေညာခဲ့လေသည်။

ထိုဝင်္ကပါကို တည်ဆောက်ပြီးသည်နှင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်ဘုရားမိုးကြိုးစွမ်းအင်များကို ရယူနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မှောင်မိုက်နေသော အချိန်တွင်ပင် တစ်တောင်ကြားလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်စေကာ မသမာသူများ ပုန်းအောင်းစရာ နေရာမရှိအောင် ဖန်တီးနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

လျိုရှီးရွာမှ မူလရွာသားများနှင့် အသစ်စုဆောင်းထားသော လက်နက်ချစစ်သည်များ အားလုံးက ဤစကားကို အခိုင်အမာ ယုံကြည်ကြလေ၏။

မိုင်ထောင်ချီ ကွာဝေးသော နေရာမှ စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ ခေါင်းကို ယူဆောင်ခြင်းဟူသော ဒဏ္ဍာရီပင်လျှင် အမှန် တကယ် ဖြစ်လာနိုင်သေးရာ ညကို နေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းမှာ အဘယ်မှာလျှင် မဖြစ်နိုင်စရာ အကြောင်းရှိမည် နည်း။

ထို့ကြောင့် ကြည်ညိုလေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် မျက်လုံးများ၏ စောင့်ကြည့်မှု အောက်တွင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ဝင်္ကပါတည်ဆောက်ခြင်းကို စတင်ခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် မည်သူမျှ မချဉ်းကပ်နိုင်သော ထိုလျှို့ဝှက်ခန်းထဲသို့ မကြာခဏ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ဝင်္ကပါပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဆင့်ခေါ်ခဲ့လေ၏။

ထိုအရာများထဲတွင် အနက်ရောင် နွယ်ပင်များကဲ့သို့ ထူထဲသော အထုံးများနှင့် ကြည်လင်နေသော ဖန်သားကဲ့သို့ ဝင်္ကပါအမှတ်အသားများ ပါဝင်လေသည်။

မည်သူကမျှ ထိုအရာများကို မသိကြသော်လည်း ထိုအရာများကို နတ်ဘုရားရတနာများအဖြစ် မသတ်မှတ်ရန် တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ကြပေ။

အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သော ဝင်္ကပါဗဟိုချက်ကိုမူ တောင်ကြော၏ အတွင်းပိုင်းအထိ တူးဖော်ထားပြီး ထူထဲသော ဘိလပ်မြေများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် မြေအောက်လျှို့ဝှက်ခန်းတစ်ခုတွင် ဖန်းဟန်က တပ်ဆင်ခဲ့လေ သည်။

သူသည် ခေတ်သစ်ကမ္ဘာမှ ဝယ်ယူလာခဲ့သော စွမ်းအားမြင့် ဒီဇယ်မီးစက်ကြီးကို သူ၏ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူ သော သိုလှောင်နေရာထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ လူတိုင်းက ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သံမဏိ ဘီလူးကြီးကို နတ်ဘုရားက နှိမ်နင်းထားပြီး မှော်ဝင်္ကပါအတွက် စွမ်းအင်ထောက်ပံ့ရန် အသုံးပြုသော ရှေး ဟောင်း မိုးကြိုးသားရဲကြီးအဖြစ် ချက်ချင်းပင် တွေးထင်သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဖန်းဟန်သည် လျှို့ဝှက်ခန်း၏ နံရံများတွင် ထူထဲသော သားမွေးများနှင့် ဝါဂွမ်းများကို ခင်းကျင်းလိုက်ပြီးနောက် တည်ကြည်စွာ ပြောကြားခဲ့လေ၏။

“ဒါဟာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေရှိတဲ့ နတ်ဘုရားသားရဲ ဖြစ်တယ်... သူ့ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအင် တွေကို ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ သာမန်လူတွေကို အန္တရာယ်မပြုနိုင်စေဖို့အတွက် နူးညံ့ပြီး မြေသားဆန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ရစ်ပတ်ထားဖို့ လိုတယ်...”

အမှန်တကယ်တွင်မူ ဤသည်မှာ အလွယ်ကူဆုံး အသံကာကွယ်သည့် စနစ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်၏။

ထိုနေ့ညနေခင်းတွင် သူပုန်နှိမ်နင်းရေး ရှေ့တန်းတပ်မတော် တည်ထောင်ခြင်းကို အထိမ်းအမှတ်ပြုရန်နှင့် ထို စစ်သည်ထောင်ပေါင်းများစွာ၏ နှလုံးသားကို အပြည့်အဝ သိမ်းပိုက်နိုင်ရန်အတွက် ဖန်းဟန်သည် အသစ်တိုးချဲ့ ထားသော ရင်ပြင်၌ တပ်မတော်တစ်ခုလုံးအတွက် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ညစာစားပွဲကြီးကို ကျင်းပခဲ့လေ သည်။

အသစ်စုဆောင်းထားသော လက်နက်ချစစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် ဖန်းဟန်နောက်သို့ အချိန်အကြာဆုံး လိုက်ပါခဲ့သော မူလအစောင့်များနှင့်အတူ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စုစည်းရောက်ရှိလာကြလေ၏။

ရင်ပြင်တွင် မီးပုံကြီးတစ်ခု တောက်လောင်နေပြီး ဧရာမ ကင်စင်ကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ဆူဖြိုးသော သိုးကောင်လုံး များကို အဆီများ ကျလာသည်အထိ ကင်နေကြလေသည်။ ဝိုင်အရက်နံ့များနှင့် ရောနှောနေသော အသားကင်နံ့ များက တောင်ကြား၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ လွင့်ပျံ့နေလေသည်။

အရည်အသွေးကောင်းမွန်သော ဝိုင်အရက်များနှင့် အသားကင်တုံးကြီးများ အလုံအလောက် ရှိနေပေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဧည့်ခံကျွေးမွေးမှုမျိုးမှာ လူများ ဒုက္ခရောက်နေသည့် ပြင်းထန်သော မိုးခေါင်ရေရှားကာလမျိုးတွင် သာမက ငြိမ်းချမ်းရေးကာလရှိ မြို့တော်၏ နန်းတွင်းအစောင့်တပ်စခန်းတွင်ပင်လျှင် ဇိမ်ခံပစ္စည်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။

တပ်သားသစ်များဖြစ်စေ၊ စစ်မှုထမ်းဟောင်းများဖြစ်စေ စစ်သည်အားလုံးမှာ အားရပါးရ စားသောက်ကြပြီး မျက်နှာများ နီရဲလာသည်အထိ သောက်စားကြကာ သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ကျေနပ်မှုများက တောက်ပနေလေသည်။

သူတို့သည် လှပသော အမျိုးသမီးများနှင့် စကားပြောဆို ရယ်မောနေသည့် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်မှ လူရွယ်ကို ကျေးဇူးတင်မှုနှင့် ကြည်ညိုမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်နေခဲ့ကြလေ၏။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သောက်စားပြီး ဟင်းလျာငါးမျိုးခန့် စားသုံးပြီးနောက်တွင်မူ ဖန်းဟန်သည် သူ၏ ထိုင်ခုံမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး စင်မြင့်၏ အရှေ့ဘက်သို့ လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။

ထိုအခါ တစ်ခုလုံးသော ရင်ပြင်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေ၏။

ထောင်ပေါင်းများစွာသော မျက်လုံးများက မျှော်လင့်ချက်နှင့် ရိုသေလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်လျက် သူ၏ထံသို့ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြလေသည်။

“စစ်သည်တို့...”

အသံချဲ့စက်များမှတစ်ဆင့် ဖန်းဟန်၏ အသံက နေရာအနှံ့အပြားသို့ ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ငါ့ရဲ့ ချင်းရှီးခရိုင်မှာ ကျားရဲတွေလို ရဲရင့်တဲ့ စစ်သည်ထောင်ချီပြီး ထပ်တိုးလာတာကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့၊ ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ အမိမြေကို နယ်မြေချဲ့ထွင်တာ ပြီးမြောက်သွားတဲ့ အထိမ်းအမှတ်အနေနဲ့... ဒီနေ့မှာ မင်းတို့ကို တကယ့်ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မြင်ကွင်းကို ငါပြမယ်..."

ထိုစကားများ အဆုံးတွင် သူသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ လေဟာနယ်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး လက်ချောင်း များကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်လေ၏။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သပ်ရပ်ပြီး ပေါ့ပါးနေလေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...၊

“ဝီ...”

နူးညံ့ပြီး ထူးဆန်းသော မြည်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တောင်ကြားတစ်ခွင်ရှိ အမိုးများ၊ လမ်းတ လျှောက်နှင့် အစောင့်တဲများအားလုံးတွင် တပ်ဆင်ထားသော စွမ်းအားမြင့် မီးလုံးရာပေါင်းများစွာက ချက်ချင်း ပင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းထိန်လာခဲ့လေတော့သည်။

နတ်ဘုရားတစ်ပါး ကိုင်ဆောင်ထားသော ဧရာမအလင်းဓားကြီးတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှတောက်ပပြီး သန့်စင်သော ထိုအဖြူရောင် အလင်းတန်းကြီးက တောင်ကြားကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ကြီးမားလှသော အမှောင်ထုကို ချက်ချင်း ပင် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေ၏။

အနက်ရှိုင်းဆုံး ခံတပ်မှစ၍ အစွန်ဆုံး အစောင့်တဲအထိ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ကောင်းကင်ယံမှ လမင်းကြီးပင်လျှင် ဤလူလုပ်အလင်းရောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မှေးမှိန်သွားခဲ့ရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝင်္ကပါဗဟိုချက် တည်ရှိရာ မြေအောက်လျှို့ဝှက်ခန်း၏ ဦးတည်ရာမှ နက်ရှိုင်းသော်လည်း အားကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

မြေအောက်နက်နက်တွင် အကျဉ်းချခံထားရသော ဧရာမ ရှေးဟောင်းသားရဲကြီးတစ်ကောင်က ဖြည်းညင်းစွာ အိပ်စက်ကာ ဟိန်းဟောက်နေပြီး ဤအလင်းရောင်အတွက် ကုန်ခမ်းသွားခြင်းမရှိသည့် စွမ်းအင်အရင်း အမြစ် တစ်ခုကို ထောက်ပံ့ပေးနေသကဲ့သို့ ထိုအသံမှာ နက်ရှိုင်းအားကောင်းကာ စည်းချက်ကျလှပေသည်။

“အံ့ဖွယ်ပါပဲ...”

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လက်နက်ချအရာရှိတစ်ဦးက ရူးသွပ်သွားတော့မတတ် အော်ဟစ်လိုက် လေ၏။

သူသည် ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဖန်းဟန်အား အရူးအမူး ဦးညွှတ်ခစားလေတော့သည်။

“ဒါက မိုးကြိုးနတ်ဘုရားနဲ့ လျှပ်စီးနတ်ဘုရားမတို့ရဲ့ စွမ်းအားပဲ... ဒါက တကယ့် နတ်ဘုရားစွမ်းအားပဲ...”

“ဘုရားရေ... ညကြီးက... ညကြီးက တကယ်ကို လင်းထိန်သွားတာပဲ...”

“ငါ အိပ်မက်မက်နေတာများလား...”

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

ရှောင်ရူရွှီ၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော လောင်ရှန်း အပါအဝင် အဆင့်အတန်းနှင့် ဝါရင့်မှုတို့ကို မခွဲခြားဘဲ စစ်သည် အားလုံးမှာ သူတို့ရှေ့ရှိ တစ်ခါမျှ မကြားဖူး မမြင်ဖူးသော အလင်းရောင်၏ အံ့ဖွယ် အဖြစ်အပျက် ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ စိတ်အာရုံများမှာ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ချက်ချင်းပင် သူတို့အားလုံးသည် ရိတ်သိမ်းပြီးသော ဂျုံပင်များကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ကြ လေ၏။

အဆုံးအစမရှိသော အလင်းရောင်များ လွှမ်းခြုံထားပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပါးနှင့် တူသော စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ပုံရိပ်ကို မျက်နှာမူကာ သူတို့သည် အရူးအမူး ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး နတ်ဘုရားနှင့် ကောင်းကင်ဘုံအရှင်သခင် ဟု ဗလုံး ဗထွေး အော်ဟစ်နေကြလေတော့သည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ လူသားဆန်သော နောက်ဆုံး အသိဉာဏ်အကြွင်းအကျန်လေးမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွား ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်ရှိနေသည်မှာ နတ်ဘုရားများအပေါ် အစောဆုံးနှင့် အရူးအမူးဆုံး ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုသာ ဖြစ်လေတော့ သည်။

ဖန်းဟန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကျေနပ်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။

“ညစာစားပွဲကို ဆက်ကြတာပေါ့...”

အံ့ဖွယ်အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ညစာစားပွဲ၏ အငွေ့အသက်မှာ အရင်က မကြုံဖူးသော အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းသည် ဖန်းဟန်၏ တွန်းပို့မှုကြောင့် စင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး အားတက်ဖွယ်ကောင်းသော ခေတ် သစ်အကတေးဂီတကို ဖွင့်ထားသည့် သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော စပီကာတစ်လုံးနှင့်အတူ သူမသည် တစ်ခါမျှ မကြားဖူး မမြင်ဖူးသော ကောင်းကင်ဘုံအက တစ်ခုကို ကပြဖျော်ဖြေခဲ့လေသည်။

တက်ကြွသော စည်းချက်များနှင့် ပြင်းထန်သော အကအခုန်များက ရှေးခေတ်စစ်သည်များကို စကားမပြောနိုင် အောင် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး သူတို့၏ သွေးများကို ဆူပွက်လာစေခဲ့လေသည်။ သူတို့သည် ဤနေရာကို မြေကြီးပေါ်ရှိ ပရဒိသုဘုံ၊ မြေကြီးပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားနိုင်ငံတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြပေသည်။

ဤအချိန်တွင် တပ်ဖွဲ့၏ စိတ်ဓာတ်မှာ လုံးဝကို အညံ့ခံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤပွဲတော်ကြီးထဲတွင် လူတိုင်းက စိတ်လွတ်နေကြသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

နန်ကုန်းယွင်ရှူးသည် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ဖန်းဟန်၏အနီးသို့ ကျက်သရေရှိစွာ တိုးကပ်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် တီးတိုး သတိပေးလိုက်လေ၏။

“အရှင်... ခုနစ်နာရီ အရပ်မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပါ... အဲဒီစားပွဲတွေက လက်နက်ချထားတဲ့ အရာရှိတချို့က ထူးဆန်းနေတယ်... သူတို့က ပြုံးနေပေမယ့် သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကောက်ကျစ်နေပြီး အချင်းချင်း လျှို့ဝှက် စွာ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်နေကြတယ်... ကြည့်ရတာ... သူတို့မှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေပုံပဲ...”

ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ အကြည့်များရှိရာ ဦးတည်ရာသို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မသိမသာ ခေါင်းညိတ်ပြ လိုက်လေသည်။

သူ၏ မျိုးဗီဇအဆင့်မြှင့်တင်ရေးအရည်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေရုံသာမက သူ၏ အာရုံငါးပါးကို လည်း ထက်မြက်စေခဲ့လေသည်။ အကယ်၍ နန်ကုန်းယွင်ရှူးက သိရှိနိုင်ပါလျှင် သူက မည်သို့မျှ မသိဘဲ နေပါ မည်နည်း။

သူသည် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများကို ထိတ်လန့်သွားစေရန်နှင့် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထုတ်ဖော်ပြသ လာစေရန် ဤအံ့ဖွယ်အဖြစ်အပျက်နှင့် ပွဲတော်ကြီးကို အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အမှန်တကယ်ပင်...။

ညစာစားပွဲမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး လူတိုင်းနီးပါးက အံ့ဖွယ်အဖြစ်အပျက်များနှင့် သီဆိုကခုန်မှု များတွင် နစ်မြောနေချိန်၌...။

နန်ကုန်းယွင်ရှူး လျှို့ဝှက်စွာ လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သော လက်နက်ချအရာရှိများထဲမှ တစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး နေရာတစ်ခုသို့ လက်ညှိုးထိုးကာ အသံသြသြဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

“လုပ်ကြံသူတွေ... အင်မော်တယ်ကို ကာကွယ်ကြ...”

သူ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူသည် တမင်သက်သက် ထိတ်လန့်နေဟန်ဆောင်ကာ အစောင့် ကျနေသော အစောင့်တစ်ဦးကို ဝင်တိုက်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။

လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူ၏ အော်ဟစ်သံနှင့် ထိုနေရာရှိ ရှုပ်ထွေးမှုများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြလေ၏။

ဤသည်မှာ အာရုံလွှဲ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ ထင်ရှားသော ဥပမာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူတိုင်းက အလင်းရောင်ကြောင့် မျက်စိကျိန်းသွားပြီး သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် မြင်ကွင်းကွယ်ပျောက်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည့် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း၌ အလင်းရောင်သည် သူတို့၏ နှာခေါင်းအောက် တည့်တည့်တွင် ရှိနေသောအရာကို မမြင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

ငရဲဘုံ၏ အရိပ်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန် လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေသည့် ခရမ်းရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုက မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထူးခြားသော ကာကွယ်ရေး ဟာကွက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့လေတော့သည်။

သေစေနိုင်သော အဆိပ်များ သုတ်လိမ်းထားသည့် အစိမ်းရင့်ရောင် ဓားမြှောင်တစ်လက်က လေထုကို ထိုးခွင်းကာ အေးစက်စူးရှသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လူသတ်ချင်သော ရည်ရွယ်ချက် ဖြင့် ဖန်းဟန်၏ လည်ချောင်းဆီသို့ တည့်မတ်စွာ ရွယ်လာခဲ့လေတော့သည်။