အခန်း ၉၄

အခန်း (၉၄)

ထောင်ကဲ့သို့သော နတ်ဘုရားစွမ်းအား၊ ဇီယင်းကို အရှင်ဖမ်းမိခြင်း

ပြင်းထန်သော အဆိပ်များ ပါဝင်နေသည့် ထိုအမှောင်စိမ်းရောင် အေးစက်စက် အလင်းတန်းသည် လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး မိုးကြိုးကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လှပေ၏။

လုပ်ကြံသူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလေးချိန်မဲ့နေသော တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန့်မှန်းရ အလွန်ခက်ခဲလှပြီး အလင်းနှင့် အရိပ်များ ရောယှက်နေသည့်ကြားမှ တစ်ခုတည်းသော မျက်ကွယ်နေရာကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့လေသည်။

သူမ၏ အချိန်ကိုက်လှုပ်ရှားမှုသည် အပြစ်ဆိုဖွယ်ရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံလွန်းလှပေသည်။

ဤအချိန်သည် လူအုပ်ကြီး အတက်ကြွဆုံး၊ ကာကွယ်ရေးများ အလျော့ရဲဆုံး ဖြစ်နေပြီး ဖန်းဟန်ကိုယ်တိုင်ပင် အပူအပင်ကင်းမဲ့နေပုံရသည့် အချိန်ပင် ဖြစ်လေ၏။

ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသည့် ပြည့်စုံသော လုပ်ကြံမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

လျှပ်စစ်မီးရောင် ရာပေါင်းများစွာအောက်တွင် ထွန်းလင်းနေသော အေးစက်ပြီး ထက်မြက်သည့် ဓားသွားသည် သေမင်း၏ အလင်းရောင်ကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေကာ ဖန်းဟန်၏ လည်ပင်းဆီသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ရောက်ရှိလာခဲ့ လေသည်။

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရလေ၏။

သို့သော် သေချာပေါက် အသက်အန္တရာယ် ပေးနိုင်လောက်သည့် ထိုတိုက်ခိုက်မှုသည် ဖန်းဟန်၏ လည်ပင်းနှင့် တစ်လက်မပင် မကွာတော့သည့် အချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။

နားကွဲမတတ် ဆူညံသော သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမရှိသလို ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ဟည်းသွား လောက်မည့် တိုက်မိမှုမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။

လက်တစ်ဖက်...။

ရှည်လျားပြီး သန်မာသော လက်တစ်ဖက်သည် လွယ်ကူချောမွေ့စွာဖြင့် အရင်ဆုံး လှမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် လုပ်ကြံသူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

ထိုလက်သည် နီရဲနေအောင် ပူလောင်နေသော သံညှပ်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လုပ်ကြံသူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်း ကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျောက်တုံးကိုပင် ခွဲထုတ်နိုင်စွမ်းရှိသော သူမ၏ ပြင်းထန်သည့် ထိုးနှက်ချက်ကို တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်အောင် တားဆီးထားလိုက်လေ၏။

ဤအချိန်တွင် အချိန်ကာလသည် ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

ခရမ်းရောင် ဇာပုဝါဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသော လုပ်ကြံသူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အေးစက်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံတွင် စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်လောက်အောင် လွန်ကဲသော အံ့အားသင့်မှုနှင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

သူမ လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရလေသည်။

အဖွဲ့အစည်း၏ ထိပ်တန်း ခရမ်းရောင်အဆင့် လုပ်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤတိုက်ခိုက်မှုတွင် သူမ၏ ဘဝတစ် သက်တာ ကျွမ်းကျင်မှုများနှင့် နည်းစနစ်များအားလုံး ပေါင်းစပ်ပါဝင်နေလေသည်။ ၎င်း၏ အရှိန်အဟုန်နှင့် ထောင့်ချိုးသည် မည်သည့် ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်ကိုမဆို ချက်ချင်း သတ်ဖြတ်နိုင်လောက်အောင် ထက်မြက် လွန်းလှပေသည်။

သို့သော်... သူသည် ဓားတစ်လက်ကို လက်ဗလာဖြင့် ဤမျှလွယ်ကူစွာ ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့သည်လား...။

ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူမှာ မတ်တပ်ပင် မရပ်ခဲ့ပေ။

ဇီယင်း လှုပ်ရှားလိုက်သည့် အချိန်တွင် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးများသည် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့ကြလေ၏။

ပိုင်ကျီရိုသည် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေလေသည်။ သူမသည် ခရမ်းရောင်အလင်းတန်း တစ်ချက် လင်းလက်သွားသည် ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး ထိုသေမင်းတမန် အေးစက်စက် အလင်းတန်းက နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့လေ၏။

သူမသည် အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့သွားသဖြင့် ခပ်တိုတို အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး သူမ၏ နူးညံ့လှပသော မျက်နှာ လေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားခဲ့လေသည်။

ပိုင်ရွှီကျန်းမှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဒေါသထွက်သွားခဲ့လေ၏။ သူမ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းလေးများသည် ချက်ချင်းပင် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်း တော့မည့်အလား ပါးစပ်ကို ဟထားလိုက်လေသည်။

လျူရူမေ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အတည်ငြိမ်ဆုံး ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် အော်ဟစ်ခြင်းမရှိဘဲ ဂုဏ်သတင်းကြီးမား သော မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာပြီး စွမ်းအင်မရှိသည့် နန်ကုန်းယွင်ရှုကို သူမ၏ ကျောဘက်သို့ အလိုအလျောက် ဆွဲယူလိုက်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကာကွယ်ပေးထားလိုက်လေ၏။

ယခင် ဧကရီဟောင်း ဖြစ်သော ရှောင်ရူရွှီသည် ရင်းနှီးနေသော လုပ်ကြံမှု မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားခဲ့ပြီး အမဲလိုက်ခံရသည့် နေ့ရက်များဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွား သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ ဂရုမစိုက်သော တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ထိတ်လန့်မှုသည် သူမကိုယ်တိုင်ပင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည်ဟု ထင်ရသော ထူးဆန်းသည့် သက်သာရာရမှု တစ်ခုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

ပြင်ပရှိ အပြောင်းအလဲများသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့လေသည်။

ဇီယင်းဟု သိကြသော လုပ်ကြံသူသည် အလွန်အမင်း သတိထားနေခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ပထမဆုံး တိုက်ခိုက်မှု လွဲချော်သွားသော်လည်း သူမသည် အနည်းငယ်မျှ တွေဝေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဖန်းဟန် ၏ လက်ဖဝါးမှ ရုန်းထွက်ရန် သူမ၏ အတွင်းအားကို ချက်ချင်း အသုံးပြုရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။ တစ်ချိန် တည်းမှာပင် သူမ၏ ပုံရိပ်သည် မီးခိုးစိမ်းငွေ့ တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာပြီး အမှောင်ထု ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားရန် ကြိုးပမ်းလိုက်လေ၏။

အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေးရှိနေသရွေ့ သူမ လွတ်မြောက်နိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားလေသည်။

“ထွက်သွားချင်နေတာလား...”

ဖန်းဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးတက်သွားခဲ့လေ၏။

မျိုးဗီဇအဆင့်မြှင့်တင်ရေးအရည်ကို ထိုးသွင်းပြီးနောက် သူ၏ မြင်ကွင်း၊ တုံ့ပြန်မှုအမြန်နှုန်းနှင့် အာရုံကြော တုံ့ပြန်မှုစနစ်တို့သည် လူသားတစ်ဦး၏ အဆင့်ထက် ကျော်လွန်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ဇီယင်း၏ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းပြီး ထူးဆန်းလှသည်ဆိုသော လှုပ်ရှားမှုနည်းစနစ်များသည် အနှေးပြကွက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပြီး အပြောင်း အလဲအားလုံးမှာ ရယ်စရာကောင်းလောက်အောင် ယိုင်နဲ့နေပုံရလေသည်။

သူသည် မတ်တပ်ပင် မရပ်ခဲ့ဘဲ လက်တင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ ထိုင်နေခဲ့လေ၏။

ရုတ်တရက် သူသည် ဇီယင်း၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဆွဲယူလိုက်ကာ သူမကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်လေသည်။

လုံးဝ ခုခံ၍မရနိုင်သော ကြီးမားပြင်းထန်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အင်အားတစ်ခုက ချက်ချင်းပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဇီယင်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အား လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍မရတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သမိုင်းမတင်မီခေတ်က သားရဲကြီးတစ်ကောင်၏ ဆွဲငင်ခြင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖန်းဟန်ထံသို့ ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် အချိုးမကျစွာ လိမ့်ကျ သွားခဲ့ရလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖန်းဟန်၏ အခြားလက်တစ်ဖက်သည် မရေမတွက်နိုင်သော အရိပ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ ချောမွေ့လှပစွာဖြင့် လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် အံကျိတ်မိမတတ် တိုးညင်းသော အသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“ချွမ်...ချလွမ်... ချွမ်...”

သူမ၏ ခါးတွင် ဝှက်ထားသော ဓားပျော့၊ လက်ပွတ်ထဲရှိ အဆိပ်အပ်များ၊ ဘွတ်ဖိနပ်ထဲမှ ဓားမြှောင်... သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဝှက်ထားသော သေမင်းတမန် လက်နက်များအားလုံးကို သူမ အသုံးမပြုနိုင်မီမှာပင် ဖန်းဟန် က မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ပါးနပ်သော နည်းစနစ်ဖြင့် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်ရာ အားလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆူညံစွာ ကျဆင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဖန်းဟန်သည် သူ၏ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်လေ၏။

သူ၏ တက်ကြွသော အမြင်အာရုံဖြင့် ပစ်မှတ်ထားမှုအောက်တွင် ထိုလက်ချောင်းသည် အချိန်ကာလ၏ အချုပ် အနှောင်များကို ဖောက်ထွင်းသွားသကဲ့သို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တိကျမှုဖြင့် ဇီယင်း၏ ကျောဘက်ရှိ သွေးကြောဆုံမှတ်ကို ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

“အွတ်...”

ဇီယင်းသည် ထူးဆန်းသော စူးရှရှ ခံစားမှုတစ်ခု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေ၏။ သူမ စုဆောင်းထားခဲ့သော အတွင်းအားများမှာ အပေါက်ဖောက်ခံလိုက်ရသည့် မိုးပျံပူ ဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားပြီးနောက် အားအင်ကုန်ခမ်းကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား ခဲ့လေ၏။ လှုပ်ရှားနိုင်သေးသည့် သူမ၏ မျက်လုံးများမှလွဲ၍ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့ပေ။

လုပ်ကြံမှု ဖြစ်ပွားသည့် အချိန်မှစ၍ လုပ်ကြံသူကို အရှင်ဖမ်းမိသည့် အချိန်အထိ...။

လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်လွန်းလှပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်သွားကာ အသက်သုံးခါရှူချိန်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့လေသည်။

ဇီယင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည့် အချိန်မှသာ ပရမ်းပတာဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့သည့် လက်နက်ချ အရာရှိ ကို အစောင့်များက အသေအချာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လေ၏။

ထိုနေရာတစ်ခုလုံးမှာ သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

စင်မြင့်အောက်ရှိ စစ်သည် ထောင်ပေါင်းများစွာဖြစ်စေ၊ စင်မြင့်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီးများဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ရုတ်တရက် မြန်ဆန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည့် ကမ္ဘာပျက်မတတ် အပြောင်းအလဲနှင့် နတ်ဘုရား သို့မဟုတ် မိစ္ဆာ တစ်ပါးကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော ဖန်းဟန်၏ အစွမ်းအစတို့ကြောင့် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက် သွားခဲ့ကြလေ၏။

ဤသည်မှာ... ဤသည်မှာ လူသားတစ်ဦး၏ အစွမ်းအစ ဟုတ်ပါသေးရဲ့လား...။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော လုပ်ကြံမှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူသည် မျက်တောင်ပင် မခတ်ခဲ့ချေ။ စကားအနည်းငယ် ဖြင့် သူသည် ထိပ်တန်း လုပ်ကြံသူတစ်ဦးကို ကြောင်ပေါက်လေး သို့မဟုတ် ခွေးပေါက်လေး တစ်ကောင်နှင့် ဆော့ကစားနေသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုသည် လူတိုင်း မျှော်လင့်မထားသော အရာပင် ဖြစ်လေ၏။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော လုပ်ကြံသူကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်း မရှိခဲ့သလို သူမကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။

သူသည် ချက်ချင်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ကြောက်လန့်နေကြပြီဖြစ်သော အမျိုးသမီးများထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲ ကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့လေသည်။ သူ၏ မူလက အေးစက်နေသော မျက်နှာသည် နူးညံ့ပြီး နွေးထွေးသော မျက်နှာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေ၏။

“မကြောက်ကြနဲ့တော့...၊ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ...”

သူသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ စိုးရိမ်မှုကြောင့် အေးစက်နေသော ပိုင်ကျီရို၏ ကျောပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ ဖောင်းကားနေသော ပိုင်ရွှီကျန်း၏ ပါးလေးကို ချစ်စနိုးဖြင့် ဆွဲလိမ်လိုက်ပြီး သူတို့၏ ထိတ်လန့်မှုများကို တစ်ယောက်ချင်းစီ ချွေးသိပ်ပေးလိုက်လေ၏။

သူ၏ အသံမှာ အလွန်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပြီး ယခင်က နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ အမူအရာနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင် ဘက် ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

သူ၏ မိသားစုဝင်များအားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး အနည်းငယ်မျှသာ ကြောက်လန့်သွားခဲ့ကြောင်း အတည်ပြု ပြီးနောက် သူသည် အရေးအကြီးဆုံး တာဝန်တစ်ခုကို ပြီးမြောက်သွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေ ၏။

ထို့နောက် သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး ကြက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်ကို ကောက်ယူလိုက်သကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက်နိုင် ဖြစ်နေသော ဇီယင်းကို မြေပြင်မှ လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မတင်လိုက်လေသည်။

သူသည် မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ အံ့အားသင့်နေသော စစ်သည်ထောင် ပေါင်းများစွာကို ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖျော့တော့စွာ ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

“ဒါက ဖျော်ဖြေမှု အသေးစားလေး တစ်ခုပါ...၊ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကို လန့်သွားစေခဲ့မိပြီ...”

“စားပွဲသောက်ပွဲကို ဆက်ကြပါ...”

ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်ချလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ဂရုမစိုက်သော အမူအရာနှင့် သူ၏ မိသားစုကို ချက်ချင်း နှစ်သိမ့်ပေးသည့် လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ...။

အောက်ဘက်ရှိ လက်နက်ချ စစ်သည်များအားလုံး၏ နှလုံးသားထဲမှ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော မာနတရားနှင့် မသင့်လျော်သော အတွေးများအားလုံးမှာ လုံးဝ ချေမှုန်းခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ယခုအခါ သူတို့ ဖန်းဟန်ကို ကြည့်နေသည့် အကြည့်များတွင် လက်ရှိရှိနေသော ရိုသေလေးစားမှုနှင့် ထက်သန်မှု တို့ထက် ကျော်လွန်ကာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး လေးနက်သော နားလည်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

ဤအင်မော်တယ်အရှင်သည် နူးညံ့ပုံရသော်လည်း သူ့တွင် မည်သည့်အခါမျှ မထိခိုက်သင့်သော ခံစားလွယ်သည့် နေရာတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

သူ၏ အားနည်းချက်မှာ သူ၏ ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီးများပင် ဖြစ်ချေသည်။