အခန်း ၉၅

အခန်း (၉၅)

ရိုင်းစိုင်းသော မြင်းရိုင်းလေးအား ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတွေ့ခြင်း

မှောင်မည်းပြီး စိုစွတ်နေလေ၏။

ဤသည်မှာ ဇီယင်း သတိပြန်လည်လာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်အပေါ် ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရသည့် အသိပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမသည် ကွန်ကရစ်များဖြင့်သာ အပြည့်အဝ တည်ဆောက်ထားသော လုံခြုံသည့် အခန်းတစ်ခုထဲတွင် ရောက်ရှိ နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ နံရံများတွင် ပြတင်းပေါက်များ မရှိဘဲ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ထားသည့် လေးလံသော သံတံခါးကြီးတစ်ခုသာ ရှိနေချေသည်။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်များနှင့် ခြေကျင်းဝတ်များတွင် အေးစက်သော ခံစားမှုကို ရရှိလိုက်လေ၏။

ထိုအရာများမှာ လေးလံသော သံမဏိခြေချင်းများဖြစ်ပြီး သူမကို ထောင့်စွန်းတွင် မြဲမြံစွာ ခတ်ထားသဖြင့် လက် တစ်လုံးမျှပင် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်အောင် ပြုလုပ်ထားလေသည်။

ဇီယင်းသည် ခေတ္တမျှ ရုန်းကန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး အတွင်းအားများကို အနည်းငယ်မျှပင် ထုတ်ယူ၍ မရနိုင်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။ ဖန်းဟန်သည် သူမ၏ သွေး ကြောများကို အထူးနည်းစနစ်တစ်ခု အသုံးပြု၍ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ပွဲတော်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မြင်ကွင်း၊ ထိုအမျိုးသား၏ နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ သော ခွန်အားနှင့် အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းရှိကာ ဂရုမစိုက်တတ်သည့် သူ၏ မျက်လုံးများကို ပြန် လည်အမှတ်ရလိုက်သောအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစိမ့်သွားခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် သူမသည် ထိုအေးစိမ့်မှုကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ပို၍ ပြင်းထန်သော လှောင်ပြောင်မှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်လေ၏။

သူမသည် အသေခံလုပ်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

အဖွဲ့အစည်းမှ သူမကို ရွေးချယ်လိုက်သည့် နေ့မှစ၍ သူမ၏ အသက်သည် သူမနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ချေ။

ကျရှုံးခြင်းဆိုသည်မှာ သေဆုံးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်ပေ၏။

ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်းလား၊ သူမ မကြုံဖူးသည့် အရာဟူ၍ ရှိပါသလား၊ သူမထံမှ အဖွဲ့အစည်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချက်အလက်များကို ရယူရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် အေးစက်နေသော နံရံထောင့်ကို မှီကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ မှိတ်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် သေဆုံးရန် ဆန္ဒရှိနေသည့် ဟန်ပန်ကို ပြသနေလေ၏။

သို့သော် ဖန်းဟန်၏ နောက်ထပ်လုပ်ရပ်က သူမကို လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့လေသည်။

သူသည် သူမတို့ကို လူကိုယ်တိုင် လာရောက်စစ်ဆေးခြင်းပင် မရှိခဲ့ချေ။ သူမကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် တစ်စုံ တစ်ယောက်မျှ ရောက်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ပထမဆုံးနေ့တွင် လျှို့ဝှက်အခန်းမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့လေ၏။

မည်သူကမျှ သူမကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ မည်သူကမျှလည်း သူမအား စကားလာမပြောခဲ့ချေ။ သတ်မှတ်ထား သော အချိန်များတွင်သာ သံတံခါးအောက်ခြေရှိ စတုရန်းပေါက်ငယ်လေးတစ်ခုကို တွန်းဖွင့်ကာ ရေတစ်ခွက်နှင့် လည်ချောင်းကိုပင် ပြတ်ရှသွားစေနိုင်သည့် ကြမ်းတမ်းသော ခြောက်သွေ့သည့် အစားအစာ နှစ်ခုကိုသာ ထည့် ပေးလာလေသည်။

ဇီယင်းသည် ဤအရာကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်လေ၏။

သူမသည် ထိုအရာကို ကြည့်ရန်ပင် စိတ်မဝင်စားဘဲ ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ သေဆုံးမည့်အချိန်ကိုသာ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း ထိုနည်းတူစွာပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့လေ၏။

အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုက သူမ၏ အစာအိမ်ကို စတင်ကိုက်ခဲ လာခဲ့လေ သည်။ သို့သော် သူမ၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ၎င်းကို သည်းခံနိုင်ခဲ့လေ၏။

ထိုအမျိုးသားသည် ဤမျှအထိ သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိလိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်ခဲ့ပေ။

တတိယနေ့တွင်မူ အခြေအနေများ အဆုံးသတ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ အစားအစာပို့ရမည့်အချိန် ရောက် လာပြီး သံတံခါးအောက်ရှိ အပေါက်ငယ်လေး ပွင့်လာခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထည့်ပေးလိုက်သောအရာမှာ ရေနှင့် ခြောက်သွေ့သော ရိက္ခာများ မဟုတ်တော့ချေ။

၎င်းအစား အသားနံ့ သင်းပျံ့နေသော ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် အသားယာဂု တစ်ပန်းကန်ပင် ဖြစ်လေ သည်။

ယာဂုပန်းကန်၏ ဘေးတွင် သန့်ရှင်းသော ဒဏ်ရာလိမ်းဆေးပုလင်းတစ်ပုလင်းနှင့် သန့်စင်သော ချည်ဖြူစလိပ် တစ်ခု ရှိနေလေ၏။

ထိုနောက်တွင်မူ ပြီးခဲ့သောရက်များအတွင်းက သေဆုံးနေသည့် တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ကာ တံခါးအပြင် ဘက်မှ နူးညံ့ပြီး အေးချမ်းသော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

“မိန်းကလေး၊ တစ်ခုခုစားလိုက်ပါဦး... ဒဏ်ရာတွေကို မကုသရင် ပိုးဝင်သွားလိမ့်မယ်... တကယ်လို့ မင်း သေချင်နေရင်တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒီလောက်ကြီး နာကျင်အောင် မလုပ်ပါနဲ့...”

၎င်းမှာ လျူရူမေ၏ အသံပင် ဖြစ်လေသည်။

ဖန်းဟန်သည် ဇီယင်းကဲ့သို့သော အထူးလေ့ကျင့်ထားသည့် လုပ်ကြံသူတစ်ဦးကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် မည်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုမျိုးမဆို အထိရောက်ဆုံးနှင့် အမိုက်မဲဆုံး နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားလေ၏။ ၎င်းက သူမ၏ ခုခံချင်စိတ်ကိုသာ လှုံ့ဆော်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး သူမ၏ နာကျင်မှုမှတစ်ဆင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျေနပ်မှုတစ် မျိုးကို ရရှိစေမည်သာ ဖြစ်ပေသည်။

အကယ်၍ သူမကို စကားပြောစေချင်ပါက သူမ၏ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး ဗျူဟာပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ဇနီးမယားများထဲတွင် အခြားသူများအပေါ် သိမ်မွေ့စွာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း အရှိဆုံးသူမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိ လျူရူမေပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဇီယင်းသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူမသည် တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ဝိုးတဝါးပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်ကာ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အခြား တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်လိုက်ကာ အက်ကွဲပြီး အေးစက်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ့ကို သတ်ချင်ရင် သတ်လိုက်ပါ၊ ဘာလို့ ဟန်ဆောင်နေရတာလဲ... မင်းရဲ့ ကြောင်သူတော် ဟန်ဆောင်မှုတွေကို ရပ်လိုက်တော့...”

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေသော လျူရူမေမှာ သူမ၏ အေးစက်သော စကားလုံးများကြောင့် အံ့အားသင့် သွားပုံ ရလေသည်။

သို့သော် သူမသည် ဒေါသမထွက်ခဲ့သကဲ့သို့ ထပ်မံဖျောင်းဖျရန်လည်း မကြိုးစားခဲ့ချေ။ သူမသည် သံတံခါးမှ တစ်ဆင့် ဖြည်းညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရုံသာ ပြုလေ၏။

“ငါလည်း အရင်တုန်းက... မင်းလိုမျိုး မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖူးပါတယ်...”

ထိုအသံမှာ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အထီးကျန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများကို သယ်ဆောင်လာပြီး နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားသော အတိတ်က အဖြစ်အပျက်အချို့ကို ထိတွေ့သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် လျူရူမေသည် လှည့်၍ ထွက်သွားခဲ့လေ၏။

ခြေသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့လေသည်။

လုံခြုံသော အခန်းမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြန်လေ၏။ သို့သော် ဇီယင်း၏ နှလုံးသားမှာ ထိုစကားလုံးများကြောင့် ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရလေသည်။

*မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖူးတယ် ဟုတ်လား…*

*ဇိမ်ဇိမ်ကျကျ နေရပြီး အဲဒီနတ်ဘုရားလို အမျိုးသားရဲ့ အလိုလိုက်တာကို ခံနေရတဲ့ ဒီအမျိုးသမီးကလည်း... တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ချက်မဲ့တဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ကြုံဖူးလို့လား...*

သူမ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ထိုစကားလုံးများတွင် ပါဝင်နေသော စစ်မှန်သည့် ခံစားချက်များမှာ ဟန်ဆောင်ထားပုံ မရပေ။

သူမသည် ခေါင်းကိုခါယမ်းလိုက်ပြီး ဤပျင်းစရာကောင်းသော အတွေးများကို စိတ်ထဲမှ ထုတ်ပစ်ရန် ကြိုးစား လိုက်လေ၏။

သို့သော် ထိုအသားယာဂုပန်းကန်မှ လွင့်ပျံလာသော သင်းပျံ့သည့် ရနံ့မှာ မှော်ဆန်သော စွမ်းအားတစ်ခုကို ပိုင် ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ သူမ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်လာပြီး ဆာလောင်နေပြီဖြစ်သော အစာအိမ်ကို သွေးဆောင်နေလေတော့သည်။

“ဂွီ... ဂွီ...”

သူမ၏ အစာအိမ်မှာ စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မြည်ဟည်းလာခဲ့လေ၏။ သူမ အစာမစားရသည်မှာ သုံးရက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ခန္ဓာကိုယ်၏ အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်မှုများက အစားအစာအတွက် အော်ဟစ်နေခဲ့လေ တော့သည်။

သူမသည် ပြင်းထန်သော စိတ်တွင်းတိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲရင်း ရုန်းကန်နေခဲ့လေ၏။ ၎င်းကို စားသုံးခြင်းသည် လက်နက်ချခြင်းကို ကိုယ်စားပြုနေလေသည်။

သူမ စား၍ မဖြစ်ပေ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အကန့်အသတ်သို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရလေသည်။

အဆုံးတွင်မူ အသက်ရှင်သန်ရန်အတွက် အခြေခံအကျဆုံးသော ဆန္ဒ၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် သူမ အရှုံးပေး လိုက်ရလေတော့၏။

သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ခက်ခဲစွာ ရွှေ့ကာ အသားယာဂုပန်းကန်ဆီသို့ တွားသွားလိုက်လေသည်။ သူမသည် ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နွေးထွေးနေဆဲဖြစ်သော ယာဂုကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် အငမ်းမရ စားသောက် လိုက်လေ၏။

နွေးထွေးသော ယာဂုမှာ အစာအိမ်ထဲသို့ လျှောဆင်းသွားပြီး ကာလကြာရှည်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော ဗိုက်ပြည့် စေသည့် ခံစားမှုက သူမကို အသံထွက်၍ပင် ညည်းတွားမိမတတ် သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားစေခဲ့လေ သည်။

စားသောက်ပြီးစီးသွားပြီးနောက် သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ရှက်ရွံ့မှုတစ်ခုက ပြည့်နှက်လာ ခဲ့လေ၏။

သို့သော် သူမကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ သူမ ထင်ထားသလောက် ဆန့်ကျင်ဘက်မဖြစ်ခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရ ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

...

ညဥ့်နက်ချိန်တွင် ဖြစ်လေသည်။

ဇီယင်းသည် နံရံထောင့်ကို မှီကာ ငိုက်မျဉ်းနေခဲ့လေ၏။

သံတံခါး၏ သော့ခလောက်မှ တိုးညင်းသော ကလစ် ဟူသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ တံခါးမှာ အနည်းငယ် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရလေ၏။ လျူရူမေသည် ဆီမီးအိမ်တစ်ခုနှင့် ဆေးသေတ္တာတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

ဇီယင်းသည် ချက်ချင်းပင် နိုးလာခဲ့ပြီး သူမကို သတိထားကာ ကြည့်လိုက်ရင်း အလိုအလျောက် နောက်သို့ ဆုတ် သွားခဲ့လေ၏။

လျူရူမေသည် ထောင့်စွန်းရှိ အလွတ်ဖြစ်နေသော ပန်းကန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ နူးညံ့သော မျက်ဝန်း များတွင် မသိမသာ သက်သာရာရသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

သူမသည် စကားမပြောသကဲ့သို့ အနားသို့လည်း မကပ်ဘဲ ဆီမီးအိမ်ကို မြေပြင်ပေါ်တွင် ချလိုက်ကာ တိတ်ဆိတ် စွာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်လေ၏။

သူမသည် ဆေးပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သန့်ရှင်းသော ချည်စကို အေးမြသော အရည်ထဲသို့ နှစ်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ယခင်တိုက်ပွဲအတွင်း ဖန်းဟန်က သူမ၏ လက်နက်ကို ဖြုတ်သိမ်းစဉ်က ဇီယင်း၏ လက်ကောက် ဝတ်များနှင့် လက်မောင်းများတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော သွေးခြေဥခြင်းများနှင့် ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများကို သူမက ဂရုတစိုက် စတင်ကုသပေးလေတော့သည်။

အေးမြသောဆေးရည်သည် ပူလောင်နေသော ဒဏ်ရာကို ထိတွေ့သွားသောအခါ လန်းဆန်းပြီး သက်သာစေ သည့် ခံစားမှုတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းလာခဲ့လေ၏။ ဇီယင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားခဲ့လေသည်။

လျူရူမေ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ သူမကို နာကျင်စေမည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား အလွန်ပင် နူးညံ့ပြီး ဂရုတစိုက်ရှိ လှကြောင်း သူမ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် ထိုအမျိုးသမီး၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးမှာ မည်သည့် ဟန်ဆောင်မှု မျှမပါဘဲ စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့လေသည်။

*ဘာကြောင့်လဲ…*

ဇီယင်း၏ စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့လေ၏။

သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် သူမ၏ အမျိုးသားကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော လူသတ်သမားဖြစ်ပြီး သူမ၏ ရန်သူလည်း ဖြစ်ပေ သည်။

*ဘာလို့ ငါ့အပေါ် ဒီလောက်အထိ ကောင်းပေးနေရတာလဲ...*

သူမက အော်ဟစ်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြောချင်နေခဲ့လေ၏။

သို့သော် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည့် လျူရူမေ၏ နူးညံ့သော မျက်ဝန်းများနှင့် ဆုံတွေ့ လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းဖျားသို့ ရောက်နေသော စကားလုံးများအားလုံးမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့ ပြီး သူမ မည်သည့်စကားတစ်ခွန်းကိုမျှ ထုတ်မပြောနိုင်ခဲ့ချေ။

ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ မာကျောပြီး သံမဏိကဲ့သို့ အေးစက်နေရန် လေ့ကျင့်ထားသည်ဟု သူမကိုယ်သူမ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ဇီယင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အက်ကွဲကြောင်းငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် ထိုအရာကို သတိမထားမိလိုက်ချေ။